|| Fic Harry Potter || Am I a Wizard ? [ BL/Yaoi ]

ตอนที่ 72 : Chapter 65 : Discover And Identify

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 881 ครั้ง
    30 ส.ค. 63

CHAPTER 65

Discover And Identify






" Wait till everyone finds out
you've got a tail! "

Myrtle Warren



     " เมื่อกี้เสียงใครน่ะ ? ไม่น่าใช่เสียงของมิลลิเซนต์เลยนะ เสียงของเธอไม่สูงขนาดนี้ด้วย "

     เสียงที่ทุ้มต่ำอย่างน่าประหลาดคล้ายๆ กับเสียงของกอยล์ดังขึ้นมาจากห้องใกล้ๆ ผมที่เผลอเสียสติไปชั่ววูบก็ต้องนิ่งค้างไว้ก่อนจะพูดขึ้น

     " อะ... เอ่อ.. นี่ฟินน์นะ คือ... ดูเหมือนจะมีเรื่องผิดพลาดไปสักอย่าง... ดูเหมือนเส้นผมที่ฉันเอามาจะเป็นของผู้หญิงล่ะ... "

     " ว่าไงนะ ?! "

     คราวนี้เป็นเสียงที่ต่างออกไปจากทีแรก น่าจะเป็นเสียงของแครบ ผมลูบผมที่เลยประบ่าไปนิดหน่อยก่อนจะขมวดคิ้วอย่างขัดใจ

     ตอนแรกก็คิดอยู่หรอกว่ายาวแปลกๆ ไปสักหน่อย เพราะผู้ชายที่ผมไปเอาผมมานั้นผมยาวประมาณท้ายทอย เลยไม่ได้เอะใจมากนัก จะให้โทษที่ผู้ชายผมยาวเกินไปหน่อย หรือจะโทษที่ผมผู้หญิงคนนี้ผมสั้นกว่าคนอื่นๆ ดีนะ แต่ว่ากันตามตรงแล้วมันก็ไม่ได้สั้นหรอก ผมดูชุดที่เริ่มคับขึ้นมาบ้าง แม้จะคับสุดก็ตรงหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่ขึ้นเกินคาดก็เถอะ

     ผมใช้คาถาบังตาปรับชุดให้เหมือนชุดนักเรียนหญิงก่อนจะเดินออกมาดูในกระจก

     ก็ค่อนข้างจะเป็นคนที่สวยอยู่พอสมควร โครงหน้าที่ดูมั่นใจและสายตาแหลมคมใช้ได้ ผมยาวประบ่าสีบลอนด์ที่เข้ากับทรวดทรงก็ไม่เลว 

     โชคดีที่เจ้าของร่างนี้ดูท่าจะเป็นเด็กบ้านสลิธีรินเหมือนกัน เพราะผมเคยเห็นในกลุ่มชั้นปีแก่บ้านสลิธีรินอยู่บ้าง

     แต่เอ... ทำไมเส้นผมของเธอไปอยู่บนไหล่ของผู้ชายคนนั้นได้น้า... เรื่องนี้มันต้องเงื่อนงำ...

     " คนอื่นๆ เป็นยังไงบ้าง ยังโอเคกันอยู่ไหม "

     เสียงที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นของกอยล์หรือก็คือแฮร์รี่ดังถามขึ้นออกมา ก่อนที่รอนในร่างแครบจะตอบกลับมา

     " เออ... "

     จากนั้นแฮร์รี่กับรอนก็เปิดประตูออกมาก่อนจะตะลึงกับร่างของผม ก่อนที่แฮร์รี่จะทักขึ้น

     " เอ่อ... ฟินน์ ? "

     ผมพยักหน้าอย่างเหนื่อยใจ

     " ใช่ ฉันเอง เอาเถอะ ไม่เสียหายอะไรมาก แค่เป็นร่างของผู้หญิงเอง แม้จะรู้สึกลำบากใจเล็กๆ ก็เถอะ "

     รอนกับแฮร์รี่พยักหน้าพลางทำสีหน้าที่ไม่รู้จะอธิบายยังไง รอนดูจ้องอย่างสนใจแปลกๆ แต่แฮร์รี่มองแบบขมวดคิ้วนิดหน่อย ก่อนจะพูดขึ้น

     " เรารีบไปกันดีกว่า เราต้องไปหาห้องนั่งเล่นรวมของบ้านสลิธีรินว่าอยู่ที่ไหน... ฉันหวังว่าเราจะเจอใครสักคนที่ให้เดินตามไปได้... "

     อันที่จริงผมรู้ตั้งแต่ทางเข้าบ้านยันรหัสเลยนะรอน แต่เอาเถอะ อุบเงียบไว้น่าจะเป็นทางที่ดีกว่า...

     จากนั้นรอนก็พูดขึ้น

     " นายไม่รู้หรอกว่ามันแปลกแค่ไหนที่จะเห็นกอยล์ทำท่าคิดแบบนั้นนะ... "

     ว่าเสร็จรอนก็หันไปทุบห้องของเฮอร์ไมโอนี่ที่อยู่ข้างๆอย่างเร่งรีบ

     " เร็วเข้าสิ เฮอร์ไมโอนี่ เราต้องไปกันแล้วนะ "

     ไม่นานเฮอร์ไมโอนี่ก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่สูงแหลมขึ้นอย่างน่าแปลกประหลาด แม้รอนกับแฮร์รี่ดูจะไม่ได้เอะใจเรื่องเสียงของมิลลิเซนต์เลยก็ตาม

     " ฉัน... ฉันไม่คิดว่าฉันจะออกไปล่ะ พวกเธอไปกันโดยไม่มีฉันเถอะ... "

     " เฮอร์ไมโอนี่ เรารู้ว่ามิลลิเซนต์ บัลสโตรดน่ะ น่าเกลียด แต่ไม่มีใครรู้หรอกน่าว่าเป็นเธอ "

     " ไม่ล่ะ... จริงๆ นะ... ฉันไม่คิดว่าฉันจะออกไปล่ะ เธอ 3 คน รีบๆ เข้าเถอะ อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย "

     แฮร์รี่หันมามองดูผมกับรอนอย่างสงสัย ซึ่งผมก็เพียงแค่ยักไหล่ตอบเท่านั้น

     ก็นะ ถ้าออกมาในร่างคนที่มีรูปร่างคล้ายแมวก็คงต้องโดนมองอย่างสงสัยกันบ้างล่ะ แถมถ้าออกมาให้พวกแฮร์รี่เห็นตอนนี้ก็คงเสียเวลากันอีกยาวแน่ๆ

     แต่รอนที่เห็นหน้าสงสัยของแฮร์รี่ก็ตอบกลับมาอย่างพอใจ

     " นี่ค่อยเหมือนกอยล์หน่อย นี่เป็นสีหน้าของเขาทุกๆ ครั้งที่อาจารย์ถามเขาเลยล่ะ "

     ที่รู้นี่คือไปศึกษานิสัยของกอยล์ใช่ไหม... ผมขอคิดแบบนี้ก็แล้วกัน ดูสบายใจกว่า...

     แฮร์รี่ยิ้มแหยนิดๆ ก่อนจะหันไปถามเฮอร์ไมโอนี่ต่อ

     " เฮอร์ไมโอนี่ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ? "

     " ฉัน... เรียบร้อยดี ไปเถอะ... "

      แฮร์รี่เลยมองดูนาฬิกาอีกนิด ซึ่งมันเพิ่งจะผ่านไป 5 นาทีเท่านั้น ก่อนที่เขาจะตัดสินใจออกมา

     " เราจะกลับมาพบเธอที่นี่นะ "

     ก่อนจะเคลื่อนตัวออกไปโดยที่ผมกล่าวขึ้นมา

     " พวกนายไปก่อนเลย ฉันไม่คิดว่าพวกคนอย่างแครบและกอยล์จะเดินมาพร้อมกับคนอื่นนอกจากเดรโกหรอกนะ ยิ่งเป็นสาวๆ ปีแก่ด้วยแล้ว ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ "

     " ก็จริงของนายล่ะนะ งั้นพวกฉันไปก่อนนะ ฟินน์ "

     " โชคดีล่ะ "

     ผมโบกมือลาแฮร์รี่กับรอนก่อนที่ทั้ง 2 จะออกจากห้องน้ำไป ผมเห็นว่าน่าจะไปได้ไกลหน่อยแล้วผมเลยพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ

     " ไม่ใช่มิลลิเซนต์ บัลสโตรดใช่ไหมล่ะ เฮอร์ไมโอนี่ "

     " นายรู้งั้นเหรอ... "

     " ก็นะ... มิลลิเซนต์ไม่น่าจะมีเสียงสูงแบบนั้นหรอกจริงไหม แล้วเรื่องน้ำยาผิดพลาดก็ไม่น่าใช่เพราะ พวกฉันก็แปลงร่างกันสำเร็จทุกคน ถ้าตัดปัญหาพวกนี้ไปก็เหลือแค่เส้นผมที่ผิดพลาดเหมือนฉัน... แต่อะไรกันที่ทำให้เธอไม่ยอมออกมา ถึงจะเป็นคนอื่นเธอก็ไม่น่าจะซีเรียสขนาดนั้น... ยกเว้นก็เพียงแต่ถ้ากลายร่างเป็นอาจารย์สักคน... หรือ อะไรก็ตามที่ไม่ใช่คน... "

     ผมหยอกเฮอร์ไมโอนี่นิดหน่อย ซึ่งได้ผลตอบรับคือเสียงที่เหมือนเธอสะดุดอะไรสักอย่างในห้องน้ำจนเกิดเสียงดังกึงไปเหมือนโดนจับได้ ทำให้ผมแอบหัวเราะอย่างนึกสนุก

     " ฉันว่าทางที่ดีก็รอไปสักพักว่าเธอจะสามารถคืนร่างได้ไหม... ถ้าครบชั่วโมงแล้วยังไม่คืนร่างฉันว่าเธอน่าจะไปหามาดามพอมฟรีย์นะ ก่อนที่จะเกิดเรื่องหนักกว่านี้ "

     ว่าจบปุ๊บก็เดินออกจากห้องน้ำไป

     จะว่าไปแล้วผมควรไปไหนก่อนดีนะ จะไปหาความลับของไดอาน่าก็ไม่ได้ด้วยสิ เจ้าตัวก็ดันไม่อยู่... งั้นแวะ ห้องนั่งเล่นของบ้านสลิธีรินเล่นดีกว่าแฮะ

     ถ้าเจอคนรู้จักก็เนียนๆ เอา ถ้าเจอตัวจริงก็ค่อยหลบฉากให้เนียนๆ ใช้คาถาพลางตาก็พอไหว ปัญหาอื่นๆ นอกจากนั้นก็แถเอาตามสมควรก็แล้วกัน

     ผมเดินตรงไปยังทางเข้าบ้านสลิธีรินที่ใกล้ๆกับคุกใต้ดิน

     " เลือดบริสุทธิ์ "

     ว่าจบปุ๊บประตูทางเข้าก็เผยออกมาหลังกำแพงนั่นก่อนจะเดินเข้าไปอย่างสบายใจเฉิบ

     ในห้องนั้นมีคนอยู่เพียงแค่หยิบมือก่อนจะหาที่นั่งใกล้ๆ เตาผิงพลางมองดูเหล่านักเรียนบ้านสลิธีรินกำลังทำอะไรไปเรื่อย ทั้งอ่านหนังสือทั้งนั่งคุยกันอย่างผู้ดี สมกับเป็นสลิธีรินดีจริงๆ แฮะ

     ผมนั่งมองรอบๆ ดู ซึ่งดูเหมือนพวกแฮร์รี่กับรอนจะยังไม่มากัน ผมเลยได้แต่นั่งเซ็งรอให้ทั้ง 2 คนมา แต่นั่งได้ไม่นาน ก็มีเด็กสาวคนนึงเดินเข้ามาทักผมพอดี

     " สวัสดีค่ะ คุณฟาร์ลีย์ (Farley) "

     ผมหันไปมองดูเด็กที่มาใหม่ที่ยืนยิ้มแย้มให้ผม ซึ่งผมก็ยิ้มแย้มตอบก่อนจะพูดขึ้น

     " สวัสดีจ้ะ คุณเดวิส (Davis) "

     " ฉันขอนั่งตรงนี้ได้ไหมคะ ? "

     " เชิญเลย "

     ผมภายมือให้ก่อนที่เทรซี่ เดวิสจะนั่งเก้าอี้แกะสลักตรงหน้าผมอย่างเรียบร้อย

     ผมรู้จักเธอครับ เธอเป็นเด็กที่เข้ามาเรียนพร้อมกับพวกผมเมื่อปีที่แล้ว เธอดูเรียบร้อยดีด้วย ไม่ค่อยหยิ่งเหมือนพวกสลิธีรินอย่างแพนซี่หรือมิลลิเซนต์ แต่ก็ดูเหมือนจะเกลียดพวกเราเหล่าเด็กๆ กริฟฟินดอร์พอๆ กันกับพวกสลิธีรินคนอื่นๆ

     ไม่แน่ใจเพราะว่าชอบตีกันบ่อยๆ หรือว่าเพราะไปแย่งตำแหน่งถ้วยควิดดิชและถ้วยประจำบ้านหรือเปล่า

     ไม่แน่อาจจะเป็นเพราะผมไปแหย่พวกเด็กสลิธีรินตอนงานเลี้ยงก็ได้ (ฮา)

     " งานของพรีเฟ็ควันนี้ดูเสร็จเร็วกว่าปกตินะคะ "

     หือ ? อันนี้ร่างของพรีเฟ็คหญิงบ้านสลิธีรินเหรอเนี่ย ก็ว่าทำไมคุ้นๆ เพราะเคยเห็นนำเด็กๆ นี่เอง โชคดีแฮะ ที่เจ้าของร่างนี้ยังทำงานอยู่ คงจะอีกนานกว่าจะกลับมาที่นี่ งั้นผมคงอยู่ได้ชิลๆ ยาวๆ แล้วล่ะ

     " ก็นิดหน่อยน่ะ วันนี้ก็เหมือนๆ กับทุกวันอยู่แล้ว พักเร็วขึ้นสักวันคงไม่เป็นอะไรมากนักหรอก "

     ผมยิ้มพลางแถออกมาอย่างมืออาชีพ แม้ผมจะไม่รู้นิสัยจริงๆ ของเจ้าของร่างนี้ แต่ถ้าพลาดตรงไหนค่อยแก้เอาดาบหน้าละกัน เทรซี่เองก็ไม่แสดงสีหน้าแปลกๆ อะไรด้วย สงสัยยังเนียนได้อยู่

     " ดีเลยค่ะ งั้นเราไปกันเถอะ "

     ว่าจบเทรซี่ก็ลุกขึ้นมาภายมือเชื้อเชิญผมเข้าไปข้างใน... จากทิศทางแล้วน่าจะไปฝั่งหอหญิง...

     เอ่อ... จะดีเหรอเธอ...

     " คะ ? "

     เทรซี่ทำหน้าประหลาดใจก่อนจะพูดขึ้น

     " มีอะไรงั้นหรือคะ คุณฟาร์ลีย์ ? ก็ที่เรานัดกันไว้ว่าหลังจากที่คุณทำงานของพรีเฟ็ควันนี้เสร็จจะมาดูและพูดคุยถึง 'สิ่งนั้น' ยังไงล่ะคะ ? "

     อะไรคือ สิ่งนั้น วะครับ ?

     สมองผมเตือนผมว่ามันไม่น่าจะใช่เรื่องดีหรือเรื่องปลอดภัยแต่อย่างใด แต่ในใจผมดันมีความอยากรู้อยากเห็นอันแรงกล้าบอกให้ผมตามเธอไปเสียอย่างนั้น

     เอาไงดีหว่า... ใจก็อยากรู้ แต่สภาพก็ไม่น่าไว้ใจ

     เทรซี่ดูท่าที่ผมคิดหนักก็พูดขึ้นมาอย่างเกรงใจ

     " เอ่อ... ถ้าไม่สะดวกหรือไม่พอใจก็ขออภัยด้วยนะคะ ฉันเข้าใจค่ะ ว่ามันออกจะไม่น่า... "

     " อ้อ เปล่าหรอกๆ ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ เดวิส เราไปกันเถอะ "

     ผมเห็นเทรซี่รู้สึกผิดขึ้นมาก็อดเห็นใจไม่ได้เลยรีบเร่งให้เธอนำทางให้

     เห้ ผมรู้สึกเห็นใจเทรซี่จริงๆ นะ ไม่ใช่เพราะผมอยากรู้หรืออะไรหรอกนะ เชื่อผมสิ

     " ค่ะ งั้นทางนี้เลยค่ะ "

     เทรซี่ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งก่อนจะยิ้มให้ผมแล้วนำทางไปห้องพักส่วนตัวของเธอ

     แม้ผมจะรู้สึกกลัวนิดหน่อยว่าเวทมนตร์ป้องกันนักเรียนชายจะทำงานไหม แต่ดูเหมือนจะผ่านไปได้ด้วยดีแฮะ

     ผมเดินตามเธอไปจนถึงห้องๆ หนึ่ง น่าจะเป็นห้องของเทรซี่นะ

     ผมเดินเข้าห้องไปซึ่งในห้องนั้นก็เป็นห้องที่กว้างพอๆกับห้องนอนของบ้านกริฟฟินดอร์ แต่ดูเย็นกว่าหน่อยคงเพราะอยู่ใต้น้ำและพื้นหินนี่

     ใช่ครับ ใต้น้ำ... ถ้าคุณมองออกไปนอกหน้าต่างคุณจะเห็นปลาต่างๆ แหวกว่ายอยู่เลยล่ะ เอาจริงๆ ผมเห็นปลาหมึกยักษ์ลางๆ ด้วยล่ะครับผม...

     ในห้องมีเด็กอยู่คนนึง ซึ่งดูจากสภาพแล้วน่าจะไม่ใช่ปีเดียวกันกับเทรซี่ด้วยสิ เธอหันมายิ้มให้ผมก่อนจะพูดขึ้น

     " มาถึงแล้วสินะคะ คุณฟาร์ลีย์ "

     " สวัสดีค่ะ คุณบริดเจท (Bridget) "

     ผมแอบใช้ทักษะเปิดดูข้อมูลของเธอตรงหน้าก่อนจะทักทายกลับไป ก็นะเป็นพรีเฟ็คปกติก็น่าจะจำเด็กๆ ในบ้านตัวเองได้จริงไหม ?

     " คุณรู้ใช่ไหมว่าสิ่งที่คุณจะรู้ต่อจากนี้มันค่อนข้างจะซับซ้อนและละเอียดอ่อนต่อพวกเราเหล่าผู้วิเศษอย่างมาก... "

     " คะ ?... "

     ผมที่ยังคงไม่รู้เรื่องอะไรก็ได้แต่ฉีกยิ้มอยู่อย่างเดียว ซึ่งบริดเจทก็ได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจ

     " ฉันรู้ค่ะ ว่าคุณยังรู้สึกไม่โอเคกับเรื่องนี้อยู่ แต่ในใจของคุณลึกๆ แล้วคุณก็ไม่ได้ต่อต้านมันมากนักจริงไหม ? หลังจากครั้งแรกที่คุณเผลอไปเจอสิ่งนั้นเข้าตอนคุณเดินชนกับโนเวียร์เมื่อครั้งนั้นน่ะ "

     เอ่อ... ชนกับผม ? ทำไมผมจำไม่เห็นจะได้เลยว่าเคยเดินชนกันด้วย ผมว่าถ้าผมชนกับคนอย่างฟาร์ลีย์ผมก็ไม่น่ามีทางลืมได้นา คือ... ก็ดูหน้าอกหน้าใจเธอสิ... ก็รู้หรอกว่าพวกฝรั่งเขาสมบูรณ์ในหลายๆ ด้าน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะหาได้ง่ายหรอกนะ... อะแฮ่มๆ

     แสดงว่าคงพูดถึงไดอาน่าอยู่แน่ๆ ก็นั่นสินะ จะเป็นผมได้ยังไงกันเล่า แหม...

     " เอ่อ... เรื่องนั้น... "

     " ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพราะอยากจะได้คำอธิบายถึงเรื่องนี้ คุณเลยยอมตามมาไม่ใช่หรือคะ ? เอาล่ะค่ะ ต่อจากนี้... นี่คือส่วนหนึ่งของสมบัติที่กลุ่มเรา ' เหล่าแม่มดผู้หลงผิด (The Astray Witches) ' มีไว้ครอบครอง... "

     จากนั้นเธอก็ยื่นซองแพคใหญ่มาให้ผมพร้อมทำหน้าที่ผมไม่สามารถอธิบายออกมาได้

     ว่าแต่ไอ้เหล่าแม่มดผู้หลงผิดนี่... เป็นชื่อกลุ่มที่ฟังแล้วรู้สึกไม่ดีสุดๆ ไปเลยไม่ใช่เหรอเห้ย... แล้วสมบัติที่มีไดอาน่าด้วยนี่... คงไม่ใช่...

     ผมค่อยๆ เปิดซองขึ้นมาด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ

     ก่อนจะหยิบของเหล่านั้นขึ้นมาดู

     รูป ?

     รูปที่ผมถืออยู่นั้นมีมากกว่า 10 รูปด้วยกัน มีทั้งแบบขยับไปมาและภาพนิ่ง และในรูปส่วนใหญ่แล้วเป็นพวกที่ผมรู้จักดี

     แน่นอนสิ... ก็นั่นมันกลุ่มผมนี่...

     จาก 13 รูปมีทั้งหมด 11 รูปที่มีกลุ่มผมอยู่ในนั้น และส่วนใหญ่จะเป็นรูปที่ถ้าเป็นผู้หญิงบาปหนาหน่อยก็จะคิดไปในแง่นั้นแน่ๆ อย่างเช่น รูปที่พวกแฝดกอดผมแล้วเหวี่ยงไปมานั่นก็มี รูปที่วู้ดอุ้มผมเป็นเจ้าหญิงก็มี รูปที่ผมกับแฮร์รี่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานแต่ในภาพนี้ดันเป็นภาพนิ่งเลยเห็นเหมือนผมกับแฮร์รี่มองตากันแล้วยิ้มให้กันแทน หรือไม่ก็มีแฮร์รี่กับเดรโกกัดกันอยู่จ้องตากันเขม็ง อาจจะเป็นรูปผมกำลังแหย่เดรโกก็ด้วย

     ส่วนที่เหลือจะเป็นอย่างเดรโกกับใครก็ไม่รู้ที่กำลังมีเรื่องกันอยู่ หรือไม่ก็เดรโกกับเบลส...

     ผมจ้องค้างนิ่งอย่างไร้คำบรรยายก่อนที่จะมีเสียงครวญครางขึ้นมาจากเทรซี่ที่ทนไม่ไหว

     " ฉันรู้ค่ะ! มันเป็นแค่ภาพแสดงมิตรภาพและเล่นกันธรรมดา... แต่หลังจากที่เปิดโลกด้านนั้นไปแล้ว ฉันคิดในแง่นั้นอีกไม่ได้เลยค่ะ! ฉันรู้ว่ามันไม่สมควรแต่ฉันไม่สามารถสลัดความคิดเหล่านี้ออกไปได้เลย "

     เทรซี่ปิดหน้าพลางส่ายหน้าไปมาอย่างรับไม่ได้ ก่อนจะโพล่งพูดออกมาอย่างแน่วแน่

     " แต่ดูนั่นสิคะ! ดูหน้าของเดรโกที่กึ่งรำคาญกึ่งละเหี่ยใจนั่นสิคะ คุณฟาร์ลีย์ คุณก็รู้ว่าคนอย่างเดรโกไม่เคยทำหน้าแบบนี้เลย! ทั้งๆ ที่รำคาญแต่ก็ไม่หนีห่างออกไปไหน! เหมือนเป็นความรู้สึกที่ทั้งรักทั้งเกลียดในเวลาเดียวกัน ฉันรู้สึกถึงความพอใจที่ไม่แสดงออกนี้ได้เลยค่ะ! ทั้งๆ ที่ตอนแรกที่เห็นก็ไม่ได้คิดอะไรแบบนี้แท้ๆ แต่พอได้คิดแล้วมันก็หยุดไม่ได้เลยค่ะ! แล้วก็ความรู้สึกที่ตื้นตันนี่ก็ด้วย... ฉันแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว "

     เทรซี่กุมอกอย่างสั่นเทาก่อนที่บริดเจทจะเข้าไปโอบไหล่ด้วยสีหน้าเข้าใจ

     " ฉันเข้าใจเธอนะ เดวิส! ฉันเองก็เคยคิดเคยฝันว่าอยากจะโดนอุ้มขึ้นมาด้วยอ้อมแขนแกร่งของชายทรงเสน่ห์บ้าง... แต่พอมาเห็นรูปนี้แล้ว ฉันคิดว่ามันเป็นอะไรที่ละสายตาออกไปไม่ได้เลย มันทั้งน่าอิจฉา ทั้งน่าหลงใหลเหลือเกิน... อา... ทั้งๆ ที่ฉันเองก็ไม่ได้ชอบขี้หน้าพวกกริฟฟินดอร์เลยแท้ๆ ... แต่การได้เห็นอะไรแบบนี้แล้วมันก็ทำให้ฉันลืมเรื่องความเกลียดชังต่อกริฟฟินดอร์ไปหมดสิ้น มีเพียงแค่ความรู้สึกที่ใจเต้นแรงนี้เท่านั้น... ทำไมกัน... ทำไมไม่ทำเป็นภาพเคลื่อนไหว... ฉันอยากรู้ว่าเขาจะพาไปไหนเหลือเกิน... "

     ผมมองดู 2 คนด้วยสีหน้านิ่งสงบ

     เทรซี่ผู้เรียบร้อย... ได้จากไปเสียแล้วสิ...

     ควรดีใจที่เธอยังดูมีจิตใจที่บริสุทธิ์อยู่ดีไหมนะ... หรือว่าควรจะกังวลเรื่องต่อจากนี้ดี... นี่ผ่านไปไม่กี่เดือนเองนะ ในท่าทีที่เรียบร้อยนั้นแฝงไปด้วยความกาวสินะ...

     แล้วก็ไดอาน่า... เธอมันชั่วร้ายที่สุด... ภาพ 9 จากใน 13 รูปนั่นเป็นรูปของพี่ตัวเองทั้งนั้นเลยไม่ใช่เหรอเห้ย... แล้วนี่คือส่วนหนึ่งงั้นเรอะ... นี่เธอมีรูปอีกเท่าไหร่กัน...

     " เอ่อ... ฉันรู้สึกปวดท้องนิดหน่อย... ขอตัวเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ... "

     ผมวางของเหล่านัั้นลงก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องนั้น

     " เอ่อ... คุณฟาร์ลีย์... "

     เทรซี่พยายามเหมือนจะห้ามผม แต่เธอก็โดนบริดเจทจับไว้ ก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างเข้าใจ

     " ไม่เป็นไรหรอก เดวิส... ฉันมั่นใจ... เธอจะกลับมาหาพวกเรา... "

     " คุณบริดเจท... "

     ผมมองพวกเธอด้วยสายตาว่างเปล่า...

     ก่อนจะเดินออกไปข้างนอกพลางปิดประตูอย่างแผ่วเบา

     ผมเดินไปตามทางเดินด้วยความรู้สึกห่อเหี่ยว

     ทั้งๆ ที่น่าจะโอเคกว่าที่ไดอาน่าไม่ได้มีหนุ่มที่ชอบ... แต่เล่นแบบนี้ก็รู้สึกไปไม่ถูกเลยวุ้ย...

     ไอ้เราก็ไม่ได้คิดอะไรมากนักกับเรื่องพวกนี้หรอก แต่ไอ้ความรู้สึกที่เรื่องแฮร์รี่กำลังจะโดนด้านมืดเหล่านี้กลืนกินไปมันก็รู้สึกเหนื่อยใจชอบกล...

     ว่าแต่ว่านะ... นายกล้าถ่ายอะไรแบบนี้มาได้ยังไงเนี่ยคอลิน... ไปโดนไดอาน่าเป่าหูอีท่าไหนถึงถ่ายรูปพวกนี้มาได้อย่างไม่รู้สึกอะไรเลยกันนะ

     หรือว่าคอลินก็เป็นคนของฝั่งนั้นด้วย ?

     ........

     คงไม่มั้ง...

     แต่พอผมระลึกถึงทุกๆ เหตุการณ์ที่คอลินเจอแฮร์รี่แล้วมันก็อดที่จะรู้สึกถึงความเป็นไปได้ที่คอลินจะเป็นคนของฝั่งนั้นขึ้นมาเสียไม่ได้เลย

     ผมจะพยายามคิดไปว่าที่นายถ่ายไปคงถ่ายไปด้วยจิตใจอันบริสุทธิ์ก็แล้วกัน อย่างแย่หน่อยก็เพื่อเงิน... อ้อ นั่นสินะ อาจจะเป็นเงินก็ได้ บ้านของคอลินเองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายนี่นะ ใช่ๆ คงเป็นเพราะเงินแหละ มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ เลย...

     พอผมเดินออกมาถึงห้องนั่งเล่นรวมของบ้านสลิธีรินก็พบกับเดรโกและแครบกับกอยล์นั่งอยู่ตรงโซฟา ซึ่งดูจากสภาพแล้วเดรโกกำลังหัวเราะออกมาอย่างชอบใจมากทีเดียว ผมเลยแอบไปนั่งเก้าอี้ใกล้ๆ และโชคดีมากที่เก้าอี้ตัวนั้นหันหลังให้พวกเดรโกอยู่

     ผมไปนั่งปุ๊บก็พยายามฟังบทสนทนาของพวกเดรโกอย่างสนอกสนใจ

     ก็แหม... การเดินตามร่องรอยเนื้อเรื่องแฮร์รี่ก็เป็นอะไรที่น่าสนใจดีไม่ใช่เหรอ แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็เถอะ

     " อาเธอร์ วีสลีย์รักพวกมักเกิ้ลมากจนเขาน่าจะหักไม้กายสิทธิ์เป็น 2 ท่อนไปอยู่กับพวกนั้นไปเสียเลย แกไม่มีวันรู้หรอกว่าพวกวีสลีย์น่ะเป็นพวกเลือดบริสุทธิ์ถ้าดูวิธีที่พวกมันทำตัวกัน "

     อู้ว... มานั่งฟังปุ๊บก็จิกกัดได้เจ็บแสบถึงทรวงจริงๆ เด็กคนนี้ ร้ายกาจๆ

     ผมนั่งฟังพวกเดรโกคุยกันได้ไม่เท่าไหร่ จู่ๆ ก็มีมารผจญเข้ามาหาผมอีกแล้ว

     " เจมม่า "

     ผมเงยหน้าขึ้นไปมองอัตโนมัติแม้ไม่แน่ใจว่าเรียกผมหรือเปล่า ก็นะ ตอนนี้ผมรู้แค่ว่าตัวเองชื่อฟาร์ลีย์ เท่านั้นเลยต้องหันไปมองทุกครั้งที่มีเสียงเรียกอยู่ใกล้ๆ จะได้ไม่เผลอปล่อยไก่ออกมา

     ซึ่งดูท่าจะเป็นชื่อจริงๆ ของเธอคนนี้ เพราะไอ้คนที่เรียกผมเมื่อกี้มันคือผู้ชายที่ผมเดินชนนั่นเอง...

     " ทำหน้าที่ของพรีเฟ็คเสร็จเร็วจังนะวันนี้ "

     ผมได้ยินดังนั้นก็ก็ยิ้มให้เขาเล็กน้อยก่อนจะแถออกมาเหมือนๆ กับที่แถให้เทรซี่ฟัง

     " ก็วันนี้ไม่มีอะไรต่างจากวันอื่นๆ นี่นะ พักเร็วขึ้นสักหน่อยจะเป็นอะไรไป "

     ซึ่งน่าแปลกที่อีกฝ่ายดูแปลกใจกับคำตอบผมทีเดียว

     เอ๊ะ ?

     " หืม... เธอดูแปลกๆ ไปนะ ปกติเธอต้องทำงานให้เรียบร้อยกว่านี้นี่นา... "

     อู้ว... รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ นิดๆ เลยแฮะ ปกติเธอเป็นคนขยันงั้นเหรอเนี่ย พลาดแล้วสิ จะแถว่าไงดี...

     " รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวน่ะ เลยมาพักที่ห้องนั่งเล่นรวม ไม่มีอะไรมากหรอก "

     " ถ้ารู้สึกไม่สบายตัวก็บอกกันตั้งแต่แรกสิ มาเถอะ "

     ผู้ชายตรงหน้าพูดขึ้นก่อนจะจับมือผมลากออกไปจากห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว

     " เดี๋ยวสิ! "

     ให้ตายเถอะ ไม่อยากไปไหนกับใครเลยตอนนี้ อีกไม่กี่นาทีเวลาในการแปลงร่างก็จะหมดลงแล้วด้วย จะขอปลีกตัวยังไงให้มันเนียนๆ ดีเนี่ย

     " หยุดก่อนสิ ฉันไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวฉันกะว่าจะไปอาบน้ำ... "

     แต่ไม่ทันได้แถให้จบผมก็โดนลากไปตรงมุมมืดๆของทางเดินแล้วโดนมือข้างนึงยันติดกำแพงไว้

     เอ่อ... คาเบะด้ง ? (Kabedon)* 

     นานิ๊ ?! (Nani)**

     ใบหน้าของผู้ชายตรงหน้าเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงบางเบา

     " ที่พูดออกมาว่าไม่ค่อยสบายตัวนั่นโกหกใช่ไหมล่ะ ฉันรู้นะ ที่เธอไม่ไปเดินตรวจตราต่อเป็นเพราะว่าจะหลบหน้าฉันละสิ เธอรู้ว่าฉันจะเดินตามหาเธอเลยหลบหนีไปที่ห้องนั่งเล่นรวมใช่ไหมล่ะ "

     อือหือ... เรื่องราวที่แถไปดันดูมีเหตุผลขึ้นเป็นกองโดยไม่ทันตั้งตัว จะบอกว่ารู้สึกโล่งใจที่แถได้สำเร็จดีหรือควรหนักใจกับสถานการณ์นี้ก่อนดีวะ...

     คือ... ฟาร์ลีย์ตัวจริง ผมว่าเธอคงยังเดินตรวจตราอยู่แหละครับ แต่ที่นายหาไม่เจอคงเพราะเดินเลี่ยงไปตรวจตราเส้นทางอื่นหรือไม่ก็เพราะเดินหาไม่เจอเองมั้งครับ คือนายควรเดินไปหาต่อเถอะ ที่อยู่ตรงหน้านายอะ เป็นผู้ชายทั้งแท่งเลย อีกไม่นานฤทธิ์น้ำยาก็จะหมดแล้ว เดี๋ยวนายจะช็อคเอานะครับ นี่ที่เตือนเพราะเป็นห่วงว่าสติจะแตกหรอก จริงๆ นะ

     " ทำไมฉันจะต้องหลบหน้านายด้วยล่ะ "

     ผมถามออกไปพลางแอบไปล้วงเอาไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาอย่างช้าๆ แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินคำสารภาพของคนตรงหน้า

     " ก็อาจจะเป็นเพราะเธอเขินที่ฉันจูบเธอตอนที่เธอเดินตรวจตราอยู่ละมั้ง "

     อืม... ขนลุกขนพองเลยครับ ตอนแรกว่าท่ามันล่อแหลมแล้วนะ แต่พอรู้เหตุผลที่เจ้าของร่างนี้หลบหน้าหมอนี่แล้ว ความรู้สึกไม่ปลอดภัยก็เพิ่มขึ้นมาอีกหลายระดับเลยครับ ท่านผู้ชม...

     จากนั้นคนตรงหน้าก็เริ่มเข้ามาใกล้ๆ เรื่อยๆ พร้อมกับน้ำเสียงที่ดูกระเส่าแปลกๆ

     " นี่... ตรงนี้ก็ไม่มีใครมาหรอกในเวลานี้... เรามา... ต่อกันจากเมื่อตอนนั้นกันเถอะ... "

     ต่อบ้านต่อบออะไร ไม่เอาด้วยหรอกโว้ย!!

     ผมไม่คิดจะรอดูฉากจบของละครนี้หรอกนะ ดูจากสภาพและสถานการณ์แล้วผมคิดว่าคงไม่จบแค่จูบและเล้าโลมแหงๆ 

     ไม่ต้องให้คิดนาน ผมชักไม้กายสิทธิ์ออกมาพร้อมกับร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว

     " เพ็ตตริฟิคัส โททาลัส! (Petrificus Totalus)*** "

     ชายตรงหน้าสะดุ้งยืนตัวตรงก่อนจะแข็งค้างไปในท่านั้นแล้วล้มลงไปอย่างแรง เมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้ว ผมก็รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำหญิงของเมอร์เทิลทันที ในระหว่างที่วิ่ง ผมก็รู้สึกร่างกายของผมเริ่มจะหดเล็กลงแล้ว ทั้งส่วนสูงและส่วนอื่นๆ ก็เริ่มกลับมาในร่างของฟินนิแกนแล้วด้วย

     ระหว่างทางก็เจอพวกแฮร์รี่ที่เริ่มคืนสภาพเดิมแล้วเหมือนกัน แถมเดินเท้าเปล่าด้วย สงสัยคงเอารองเท้าของแครบกับกอยล์ไปคืนแล้วมั้ง

     " ฟินน์ ? "

     " ว่าไง รีบไปที่ห้องน้ำเถอะ "

     พวกเราพยักหน้าให้กันก่อนจะวิ่งกันไปอย่างรวดเร็ว พอมาถึงปุ๊บ รอนก็หอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าพลางพูดขึ้นมาอย่างพอใจ

     " เอ้อ... ก็ไม่ถึงกับเสียเวลาไปเปล่าๆ ซะทีเดียวนะ ถึงแม้เราจะยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้าย แต่ฉันจะเขียนไปบอกพ่อพรุ่งนี้ ว่าให้พ่อไปตรวจใต้ห้องนั่งเล่นของมัลฟอยดูดีๆ "

     แฮร์รี่กับผมต่างจ้องมองกระจกเพื่อเช็คสภาพตัวเอง สภาพของผมเรียกได้ว่า... อุบาทว์เล็กน้อย... คือกลายเป็นฟินนิแกนแล้วยังมีชุดของนักเรียนหญิงตัวหลวมโพลกใส่อยู่นี่มันก็ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีอะไร...

     จากนั้นผมก็คลายคาถามนตร์พลางตาออก พร้อมกลับมาในสภาพเดิมที่เสื้อดูโอเคขึ้น อย่างน้อยๆ ก็ยังโชคดีที่ไม่ได้ตัวสูงเกินจนทำเสื้อยานละนะ

     รอนถอดชุดของแครบเรียบร้อยแล้วก่อนจะเคาะประตูห้องน้ำที่เฮอร์ไมโอนี่อยู่

     " เฮอร์ไมโอนี่ ออกมาได้แล้ว เรามีเรื่องจะเล่าเยอะแยะเลย... "

     " ออกไปให้พ้น!! "

     เสียงแหลมสูงแบบเดิมดังกลับมาอย่างสิ้นหวัง

     ยังไม่กลับเป็นเหมือนเดิม... ก็แน่ละนะ

     พวกเรามองสบตากันก่อนที่รอนจะถามขึ้น

     " เกิดอะไรขึ้น ? เธอต้องกลับคืนสภาพเดิมแล้วสิตอนนี้ เรายังกลับ... "

     ไม่ทันขาดคำ จู่ๆ เมอร์เทิลก็ทะลุออกมาจากประตูห้องน้ำของเฮอร์ไมโอนี่ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

     เธอทำท่าตกใจเล็กน้อยอย่างเสแสร้งก่อนจะพูดขึ้นมาน้ำเสียงที่พวกผมไม่เคยได้ยินตั้งแต่เจอเมอร์เทิลมาตั้งหลายเดือน

     " อุ๊ย คอยจนกว่าพวกเธอจะได้เห็น มันน่าเกลียดที่สุด "

     นี่คือนิสัยที่แท้จริง หรือเป็นนิสัยที่เพิ่งมีหลังจากคร่ำครวญมาตลอด 50 ปีกันนะ...

     รู้สึกไม่แปลกใจเลยที่โดนเขาล้อน่ะ...

     จากนั้นไม่ได้ทำให้พวกแฮร์รี่สงสัยนาน กลอนประตูห้องน้ำก็ถูกปลดออก พร้อมกับเฮอร์ไมโอนี่ที่ค่อยๆ เปิดประตูมาด้วยเสียงสะอื้น และเพราะเธอเอาเสื้อคลุมหัวอยู่เลยไม่เห็นสภาพที่เปลี่ยนไปของเฮอร์ไมโอนี่

     รอนที่เห็นดังนั้นก็ถามออกมาอย่างไม่แน่ใจ

     " เกิดอะไรขึ้น เธอยังมีจมูกของมิลลิเซนต์ อยู่หรือไง ? "

     เธอไม่พูดอะไร พลางค่อยๆ เอาเสื้อคลุมของเธอออก ปรากฏให้เห็นใบหน้าที่มีขนสีดำๆ ขึ้นเต็มไปหมด ดวงตาสีเหลืองและมีหูยาวแหลมยื่นขึ้นมาจากหัวของเธอ

     รอนที่เห็นดังนั้นก็ผงะจนถอยไปชนกับอ่างล้างหน้า ผมที่เห็นดังนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ

     " เป็นขนของแมวดำสินะ "

     " ใช่... ฮึก... มันเป็น... ฮึก... ขนของแมว... "

     เธอพูดไปสะอื้นไปก่อนที่เธอจะร้องไห้ลั่น

     " ยายมิลลิเซนต์ บัลสโตรดต้องมีแมว แล้วยานี่ห้ามใช้กับการเปลี่ยนร่างเป็นสัตว์! "

     " ตายล่ะ! "

     รอนอุทานออกมาอย่างตกใจ เมอร์เทิลที่ได้ยินเฮอร์ไมโอนี่ร้องไห้ลั่นก็หัวเราะอย่างมีความสุข

     " เธอต้องถูกล้อ ตาย แน่ๆ เลย "

     " เธอนี่เวลาโดนล้อก็เศร้าแทบตาย แต่พอมีโอกาสได้ล้อคนอื่นนี่ก็เอาซะเต็มที่เลยนะเธอน่ะ... "

     รู้สึกว่าไม่ค่อยน่าแปลกใจเลยว่าทำไมถึงโดนล้อ ก็เป็นนิสัยที่สมควรโดนล้อแล้วไม่ใช่เรอะ...

     เมอร์เทิลดูไม่แคร์กับที่ผมแซะไปเลยสักนิด แฮร์รี่ก็โพล่งไปปลอบใจเฮอร์ไมโอนี่อย่างเร่งรีบ

     " ไม่เป็นไร เฮอร์ไมโอนี่ เราจะพาเธอไปห้องพยาบาล มาดามพอมฟรีย์ไม่เคยตั้งคำถามอะไรมาก... "

     " ไม่เอา... มาดามพอมฟรีย์จะต้องรู้แน่ๆ ว่ามันเป็นเพราะน้ำยาสรรพรส... "

     " แต่ถ้าเธอไม่ยอมไป อาการมันจะแย่ขึ้นนะ "

     รอนกับแฮร์รี่พยายามปลอบเฮอร์ไมโอนี่โดยมีเมอร์เทิลดูโชว์นี้อย่างสุขสันต์ เห็นแบบนี้แล้วชักอยากจะเสกคาถาใส่เมอร์เทิลชอบกล...

     ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปช่วยพวกแฮร์รี่ลากเฮอร์ไมโอนี่ไปหามาดามพอมฟรีย์

     " เฮอร์ไมโอนี่ ไปเถอะน่า แค่โดนมาดามบ่นจนหูชาเท่านั้นแหละ มาดามพอมฟรีย์เองก็ไม่ใช่พวกปากสว่างจริงไหม จำคราวที่รอนโดนมังกรกัดจนติดเชื้อได้ไหม จากนั้นมีข่าวเรื่องที่รอนโดนมังกรกัดหรือพวกอาจารย์คนอื่นรู้ว่ารอนโดนตัวอะไรสักอย่างกัดหลุดออกไปไหม ก็ไม่ ใช่ไหมล่ะ ? คนอย่างมาดามก็แค่เข้มงวดเท่านั้นเอง "

     " แต่ฟินน์ คราวนี้มันเป็นถึงน้ำยาอันตรายในเขตหวงห้ามเลยนะ... ถ้ามาดามรู้เข้าฉันคงโดนรายงานถึงศาสตราจารย์มักกอนนากัลแน่... "

     " คงรายงานแค่เธอป่วยเท่านั้นแหละน่า ถ้าไม่ใช่โรคหรืออาการที่เกินมือของมาดามไปแล้วละก็ เธอคงรายงานแบบปกติว่าเธอต้องพักที่ห้องพยาบาลจนกว่าจะหายนั่นล่ะ "

     เฮอร์ไมโอนี่มีทีท่าลังเลอยู่สักพักก่อนจะยอมไปกับพวกผมแต่โดยดี โดยก่อนที่พวกเราจะออกจากห้องน้ำ เมอร์เทิลก็หัวเราะขึ้นมาดังลั่นพร้อมกับพูดส่งท้าย

     " คอยจนกว่าทุกคนจะเห็นว่าเธอมีหางด้วยเถอะ! "

     จ้า แม่คุณ



     และแน่นอนว่าเป็นไปตามคาดการณ์ เฮอร์ไมโอนี่ต้องพักอยู่ห้องพยาบาลอยู่ประมาณ 2-3 สัปดาห์ การไปเยี่ยมแต่ละวันก็ต้องโดนมาดามพอมฟรีย์บ่นจนหูชาตั้งแต่เข้าห้องยันออกห้อง สงสารเฮอร์ไมโอนี่เหลือเกินที่ต้องนั่งฟังเธอบ่น เช้า สาย บ่าย เย็น ค่ำ ดึก เลยทีเดียว

     และการที่เฮอร์ไมโอนี่หายหน้าหายตาไปนาน พวกที่กลับมาโรงเรียนหลังจากหมดวันหยุดคริสต์มาสแล้วก็ต้องสงสัยกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ และก็แน่นอนอีกว่า 100 ละ 80 เชื่อว่าเธอโดนเล่นงานตามกันไปแล้ว เพราะใครๆ ก็รู้ว่าเฮอร์ไมโอนี่เป็นลูกที่เกิดจากมักเกิลกันทั้งโรงเรียน

     ทำให้หลังจากวันนั้นมาก็มีเด็กๆ แวะเข้าไปดูกันอย่างล้นหลาม แต่ก็นั่นแหละ โดนมาดามพอมฟรีย์ใช้ม่านกั้นตั้งแต่วันแรกๆ แล้ว ข่าวเรื่องเฮอร์ไมโอนี่กลายเป็นแมวเลยไม่หลุดไป พวกเราเลยได้แต่ไปเยี่ยมเธอตอนหัวค่ำเท่านั้น บางวันก็ต้องเอาการบ้านและโน้ตไปให้เธอลอกด้วย แน่นอนว่าเป็นของแฮร์รี่ไม่ก็ของผม เพราะว่าของรอนนั้นถ้าไม่ใช่สั้นจนไม่รู้เรื่องเลยก็เป็นอะไรที่ว่างเปล่า

     วันหนึ่งที่ผมกำลังกินข้าวเที่ยงกับพวกแฝดอยู่ ไดอาน่าที่เพิ่งกลับมาได้ไม่นานก็เดินมาหาผมด้วยรอยยิ้ม

     มันช่างดูมีเลศนัยจนตาขวาผมกระตุกตะหงิดๆ เลยทีเดียว

     คราวนี้มีแผนอะไรอยู่กัน ถ้าไม่ติดว่าน่ารักพ่อจะตัดงบไม่จ่ายค่ารูปให้เลยนี่

     " ฟินน์! สุขสันต์วันคริสต์มาสนะ! "

     เธอพูดขึ้นพลางยื่นกล่องของขวัญให้ผม

     " ขอบใจนะ ไดอาน่า "

     ผมรับของขวัญชิ้นนั้นไว้ก่อนจะแกะห่อขึ้นมาดู

     " ได้อะไรน่ะ ฟินน์ ? "

     เฟร็ดถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้ ในขณะที่จอร์จย้ายตัวเองจากอีกด้านมานั่งข้างๆด้านผมแล้ว ผมแกะออกมาก็พบกับขนมคุ้กกี้รสช็อกโกแลตชิปเต็มถุง

     " หนูทำเองกับเมแกนเลยนะ เห็นว่าพี่ชอบช็อกโกแลตมากเลยทำแบบนี้มาให้ "

     ผมยิ้มก่อนจะหยิบขึ้นมากินดู กรุบกรอบดี แถมหวานกำลังพอดีเลยด้วย

     " อร่อยแฮะ หวานกำลังพอดีเลยด้วย ทำเก่งเหมือนกันนะเนี่ย "

     ไดอาน่าได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มร่าอย่างดีใจ

     " จริงเหรอ ? ตอนแรกก็กลัวว่าจะไม่ถูกใจอยู่เหมือนกัน โชคดีที่ให้เมแกนช่วยสอนให้ "

     " น่าแปลกใจที่คนห้าวๆ อย่างเมแกนจะทำขนมออกมาได้อร่อยแบบนี้เลยนะเนี่ย ดูจากภายนอกไม่ได้เลยจริงๆ สงสัยคุณป้าเมเดียจะช่วยสอนมาดีละมั้ง ? "

     ผมวิจารณ์ไปกินไปด้วย เฟร็ดและจอร์จที่อยู่ข้างๆ ก็อดไม่ไหวเลยหยิบขึ้นมากินอย่างรวดเร็ว

     " ขอลองหน่อยนะ "

     " ว้าว! นี่มันอร่อยใช้ได้เลยนี่ "

     จอร์จอุทานออกมาพลางหยิบชิ้นที่ 2 ไปกิน ไดอาน่าที่มองดูพวกแฝดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่ปนไปด้วยความงุนงงและสงสัยเล็กน้อย ผมที่เห็นดังนั้นก็เลยทักขึ้น

     " แยกไม่ออกสินะ "

     ไดอาน่าที่ได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งนิดหน่อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

     " ก็เหมือนกันขนาดนั้นนี่นา ว่าแต่ฟินน์แยกออกเหรอ ? "

     ผมผงกหัวก่อนจะชี้ไปเฟร็ดที่อยู่ด้านข้าง

     " ออกสิ นี่เฟร็ด ส่วนที่เพิ่งกินชิ้นที่ 3 ไปนั่นจอร์จ "

     จอร์จที่ได้ยินดังนั้นก็แย้งขึ้น

     " เห้ ฉันเฟร็ดนะ "

     " โกหกไม่เนียน แล้วก็กินให้เสร็จก่อนค่อยพูดก็ได้นะจอร์จ "

     แน่นอนว่าผมปัดตกทิ้งไปในทันที มุกเก่าเล่าใหม่ ใช้กี่ครั้งก็ไม่ได้ผลหรอก ผมเลยหยิบชิ้นคุ้กกี้ขึ้นมากินอย่างล้อเลียน

     " หลอกนายไม่เคยจะได้เลยนะ "

     เฟร็ดที่นั่งด้านข้างอยู่ก็บ่นออกมาอย่างเซ็งๆ ผมเลยยักคิ้วส่งไปให้แล้วหยิบคุ้กกี้ยัดเข้าปากเฟร็ดไป ไดอาน่าที่เห็นดังนั้นก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

     " แล้วพี่แยกออกได้ยังไงกันล่ะ แล้วแยกได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ถึงหนูจะไม่ได้อยู่บ้านกริฟฟินดอร์เหมือนพี่ แต่หนูก็เห็น 2 แฝดมาตั้งหลายเดือนแล้ว ก็ยังแยกไม่ออกสักที ทั้งร่างกาย ทั้งใบหน้าก็เหมือนกันเปี๊ยบเลย "

     ผมเลิกคิ้วสูงก่อนจะคิดดู ผมเองก็จำไม่ค่อยได้แล้วว่าแยก 2 แฝดออกได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะหลังๆ ผมก็ไม่ได้ใช้ทักษะเปิดดูเลยด้วยว่า 2 แฝดนี้เป็นใคร คือหลังๆ แค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าคนไหนเป็นจอร์จคนไหนเป็นเฟร็ด

     " ฉันเองก็จำไม่ค่อยได้แล้วล่ะ รู้ตัวอีกทีก็แยกออกได้แล้วเนี่ยสิ "

     " ใช่ๆ เอาจริงๆ ตั้งแต่เจอกันฉันก็ไม่เคยเห็นเจ้าเด็กนี่เรียกชื่อพวกเราผิดสักครั้งเลย "

     เฟร็ดเสริมขึ้นมาอย่างอ่อนใจ จอร์จเองก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนเช่นกัน ก่อนจะเสริมขึ้น

     " ใช่ แถมเล่นมุกหลอกกี่ครั้งก็ไม่เคยหลงกลเลยด้วย พวกฉันเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่ามีป้ายชื่อติดอยู่ตรงหน้าพวกเรารึเปล่า "

     ผมได้ยินก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

     มีความพยายามแต่ยังอ่อนหัดนัก! ผมมีทักษะขี้โกงอยู่หลอกไปก็ไม่เชื่อหรอก!

     ไดอาน่ามองผมอีกเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้น

     " แล้วฟินน์ทำยังไงถึงแยกออกเหรอ ? "

     เมื่อได้ยินคำถามนี้พวก 2 แฝดก็หันมาหาผมอย่างสนใจ

     " ใช่ๆ นายทำยังไงถึงดูออกล่ะ ขนาดพ่อกับแม่ของเรายังสับสนเลยบางที "

     " ใช่ เรื่องนี้ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน "

     ผมเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมาจิบ

     " อืม... นั่นก็... คงเป็นความรู้สึกมั้ง ? "

     " ความรู้สึก ? "

     ทั้งไดอาน่าและ 2 แฝดก็ทักขึ้นมาอย่างสงสัย ผมเลยอธิบายเพิ่ม

     " พวกแฝดเนี่ยทั้งหน้าทั้งนิสัยคล้ายกันมากจริงไหม แต่ถ้าอยู่ไปนานๆ ก็จะเห็นความต่างกันอยู่ ถ้าจะให้อธิบายเพิ่มก็คงประมาณ เฟร็ดดูเป็นพวกมีเหตุผลและเป็นผู้นำ ส่วนจอร์จดูเป็นพวกที่มีเจ้าอารมณ์และละเอียดอ่อน น่ะ "

     จอร์จได้ยินก็ร้องขึ้นมาทันใด

     " หมายความว่ายังไงที่ฉันเจ้าอารมณ์เนี่ย "

     ผมเลยหันไปหาจอร์จก่อนจะพูดขึ้น

     " ก็ถ้าสังเกตดีๆ นายจะเป็นคนที่อารมณ์รุนแรงกว่าเฟร็ดเยอะ อย่างตอนเจอเดรโก คนที่พุ่งไปคนแรกก็เป็นนายด้วยนะจอร์จ แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีนะ นายน่ะเป็นพวกใส่ใจกว่าเฟร็ดเยอะ เรื่องเล็กน้อยหลายๆ เรื่องที่พวกเรามองข้ามไปนายยังช่วยตามเก็บตกให้ไม่มีขาดเลย พวกของประดิษฐ์นายก็เก็บรายละเอียดเก่งด้วย แถมนายยังช่วยอธิบายเรื่องต่างๆ ให้พวกเราเข้าใจด้วย เหมือนนายเก็บตกส่วนที่เฟร็ดพลาดไปน่ะ "

     จอร์จมองนิ่งก่อนที่จะชี้นิ้วไปที่เฟร็ด

     " ส่วนเฟร็ด ถ้าสังเกตดีๆ แกนนำในเรื่องต่างๆ ก็พี่นี่แหละ ถ้าพูดให้ชัดหน่อยก็เป็นตัวยุยงชาวบ้านชาวช่องเขาในหลายๆ เรื่องเลยด้วย ไม่ว่าจะความคิดแกล้งคนอื่น หรือมุกล้อเลียนต่างๆ น่ะนายทั้งนั้น นอกจากนั้นก็ยังเป็นตัวเปิดงานในหลายๆ เหตุการณ์ด้วย "

     " ฉันเป็นแบบนั้นงั้นเหรอเนี่ย ไม่ยักกะรู้เลยแฮะ "

     ผมยักไหล่อย่างไม่ยี่หระก่อนจะหันไปพูดกับไดอาน่า

     " ก็แบบนั้นล่ะ ไดอาน่า ถึงความคิดความอ่านของ 2 แฝดนี้จะเหมือนกันขนาดไหน แต่มันก็มีจุดต่างอยู่ดี มันก็แค่เหมือน ไม่ใช่คนๆ เดียวกันเสียหน่อย จริงไหม มันก็ต้องมีเอกลักษณ์ของตัวเองเหมือนกัน "

     ไดอาน่าดูชอบใจกับคำตอบนี้มากทีเดียว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่ เธอคิดอะไรสักพักก่อนจะถามขึ้น

     " แต่หนูก็ยังดูไม่ค่อยออกสักเท่าไหร่ พี่มีทริคบ้างไหม ? "

     ผมเลยขมวดคิ้วก่อนจะพูดขึ้น

     " ถ้าเธอเห็นใครเปิดเรื่องก็ให้สงสัยว่าเป็นเฟร็ดไปก่อนเลย ถ้าเห็นใครอารมณ์รุนแรงกว่าก็ให้สงสัยเป็นจอร์จ เฟร็ดน่ะเป็นคนเปิด จอร์จมักเป็นคนตามที่ดี เรียกได้ว่า เวลาที่ทั้ง 2 แฝดอยู่ด้วยกันมันเลยเกิดเรื่องวุ่นๆ ตลอดไง "

     ว่าจบปุ๊บผมก็โดน 2 แฝดกอดไหล่ล็อคไว้ตรงกลางก่อนที่เฟร็ดจะพูดขึ้น

     " อะไรกันเหมือนนายหลอกด่าพวกฉันอยู่เลยนะ ฟินน์ "

     จอร์จเลยเสริมขึ้นอีกที

     " ใช่ เหมือนนายกำลังหลอกด่าว่าพวกเราเป็นชอบหาเรื่องเลยนะ "

     ผมเลยมองเหยียดพวกแฝดไปทีนึงพลางพูดอย่างดูถูก

     " ว้าว ฉันว่าฉันก็ไม่ได้พูดผิดอะไรนี่ พวกนายน่ะ ยิ่งเป็นพี่น้องตัวเองอย่างรอนและเพอร์ซี่ก็แกล้งประจำเลยไม่ใช่หรือไง อย่างวันคริสต์มาสพวกนายก็เปลี่ยนตราพรีเฟ็คของเพอร์ซี่เป็นเข็มหมุดเลยนี่ "

     พวกแฝดไม่เถียงอะไรพลางหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ผมเลยหันไปบอกไดอาน่า

     " ก็ประมาณนี้ล่ะ ไดอาน่า ถึงช่วงหลังๆ จะรู้สึกว่าเฟร็ดจะละเอียดอ่อนขึ้นก็เถอะ แต่ยังไงก็ไม่เท่าจอร์จหรอก ยังไงก็น่าจะมองได้ชัดอยู่ "

     " หืม ? ฉันละเอียดอ่อนขึ้นยังไง ? "

     เฟร็ดถามขึ้นมาอย่างงุนงง ผมเลยตอบกลับไป

     " ไม่รู้สิ อธิบายยากนะอันนี้ มันเป็นความรู้สึกน่ะ ดูนายใส่ใจขึ้นนะ ไม่ว่าทั้งฉันหรือจินนี่ "

     " งั้นเหรอ ? ฉันไม่เห็นจะรู้สึกอย่างนั้นเลย ฉันว่าฉันก็ปกติดีนี่ เรื่องของจินนี่ต้องใส่ใจมากหน่อยเพราะเธอมีปัญหานี่ คนเป็นพี่อย่างพวกเราก็ต้องดูแลน้องๆ จริงไหม ? "

     " ก็คงงั้นมั้ง "

     ผมผงกหัวเข้าใจ ไดอาน่าที่ได้ยินดังนั้นพูดขึ้นขอตัวกลับไป

     " ขอบคุณมากค่ะ งั้นหนูกลับไปหาเพื่อนก่อนนะ เดี๋ยวแวะทักทายจินนี่ก่อน "

     ไดอาน่าโบกมือ พวกผมเลยโบกมือตอบ ก่อนที่ผมจะสะดุดไปกับคำว่าเพื่อนของเธอ

     ผมแอบเหล่ไปมอง ' พวก ' ของเธอที่นั่งอยู่ทางฝั่งบ้านสลิธีรินที่แอบเหล่ตามองมาที่พวกผมพลางกรี้ดกร้าดเล็กๆ น้อยๆ

     นั่น... ฟาร์ลีย์ไม่ใช่เหรอน่ะ... สรุปโดนดึงเข้ากลุ่มจริงๆ สินะ...

     แถมผมมองคร่าวๆ แล้วกลุ่มของไดอาน่าก็มีกัน 10 กว่าคนแล้ว หวังว่าจะหยุดแค่ในกลุ่มสลิธีรินนะ...

     ก็แค่หวังว่าล่ะ...



Writer :: เจมม่า ฟาร์ลีย์ (Gemma Farley) เป็นพรีเฟ็คของสลิธีรินเมื่อตอนที่พวกฟินน์อยู่ปี 1 แต่ปี 2 ไม่แน่ใจว่าใครเป็นพรีเฟ็คอยู่ไหมหรือจบไปแล้ว เลยเอาเธอมาใช้งานต่อ ลักษณะจริงๆ ของเจมม่าไม่มีระบุไว้ ไรต์เลยมโนเอาเองด้วยความคิดสุดบรรเจิด ส่วนเทรซี่ เดวิส (Tracey Davis) เองก็เป็นเด็กที่เข้าเรียนพร้อมกับพวกฟินน์เหมือนกัน แต่ไม่ระบุลักษณะอีกเช่นเคย ไรต์เตอร์เลยจับมาใช้งานอย่างสนุกสนานนั่นเอง บริดเจท (Bridget) มีตัวตนจริงๆ แต่ก็นั่นแหละ ไม่แน่ชัดว่าอยู่ปีไหน ก็เลยต้องปล่อยไว้อย่างนั้น

Writer 2 :: ตอนแรกก็อยากลงเร็วๆ นะ แต่หัวไม่แล่นเลย 555 เลยแต่งได้ทีละนิดๆ ด้วยความช้าดั่งสลอธ ไม่แน่ใจเพราะว่ามันสอบเสร็จไปแล้วเลยไม่มีไฟรึเปล่า หรือเกมใหม่มันน่าเล่นเกินไปผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน

Writer 3 :: มีคนนึกว่าไรต์เป็น ผญ ? .... คือไรต์ว่าไรต์ก็ไม่ได้เขียนคะ ขา อะไรเลยนะ 555 ส่วนแนวที่เขียนนี่เอาจริงๆ ไรต์ก็เขียนได้ทั้งหมดแหละ ถ้าอยากเขียน ในหัวของไรต์มีตั้งหลายเรื่องที่อยากเขียน ทั้งแนวเกมออนไลน์ทั้งแนวแฟนตาซีก็มี หรือจะวายแท้วายจ๋า ก็น่าสนใจ แต่ด้วยความที่เกมมันเยอะมากและงานก็ไม่เคยจะพร่องลงเลย ก็คงเขียนได้แค่ทีละเรื่อง 2 เรื่องละนะ

* = คาเบะด้ง (Kabedon) เป็นท่าชวนฟินที่ฮิตกันในญี่ปุ่น ที่จะใช้มือยันผนังไว้



** = นานิ (Nani) เป็นภาษาญี่ปุ่น แปลว่า 'อะไรนะ'

*** = เพ็ตตริฟิคัส โททาลัส (Petrificus Totalus) คาถาผูกร่างเหยื่อให้แข็งอยู่ในท่ายืนตรงก่อนจะล้มลงไปด้วยการที่เสียสมดุล

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 881 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,404 ความคิดเห็น

  1. #5242 Bibliophile.ize (@iddosiripon) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2563 / 20:50
    ที่เฟร็ดละเอียดอ่อนขึ้น ใส่ใจขึ้น นี่เพราะอะไรน้าาาา เพราะฟินน์รึป่าวนะ เพราะชอบ เลยใส่ใจขึ้น อารมณ์เหมือนอยู่ในสายตาตลอดเวลา คอยเป็นห่วงเป็นใยงี้ อู้วววแน่นอนค่ะว่าชั้นมโน แต่ใช่ว่าจะไม่เป็นจริงหนินา
    ฟินน์: หลังๆมานี้นายดูละเอียดอ่อนขึ้นนะเฟร็ด
    เฟร็ด: หืม?ยังไง?
    ฟินน์: อืมมก็ดูใส่ใจขึ้นโดยเฉพาะชั้นกับจินนี่
    เฟร็ด: ก็จินนี่เป็นน้องสาวไง ต้องใส่ใจมากๆหน่อย
    ฟินน์: แต่ชั้นไม่ได้เป็นน้องนายนะเฟร็ด แล้วทำไมละ?
    เฟร็ด: ก็ไม่ได้เป็นน้องชั้นจริงๆนั้นแหละ แต่เป็นเมี---แค่กๆๆ แฟ--อะแฮ่มม เป็นรุ่นน้องที่น่ารักหนะ อีกอย่างนายชอบซน เล่นไรแผลงๆด้วย ชอบทำให้คนอื่นเป็นห่วงไปเรื่อย
    ฟินน์: ........
    #5,242
    0
  2. #5010 Bibliophile.ize (@iddosiripon) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 22:32
    หืมมมมก็เห็นอยู่ว่าเป็นผช.อะนะ แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าไรท์เป็นผช.ที่วางโครงเรื่องได้ดีจัง ไหนจะพวกความละเอียดอ่อน เก็บทุกเม็ด งานละเอียดเลยหละซึ่งพวกนี้ก็ไม่ค่อยจะเห็นในผช.เท่าไหร่(แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีอะนะ)ก็เลยอดจะแปลกใจไม่ได้ เป็นไรท์เตอร์ที่ดีค่ะ
    #5,010
    0
  3. #4396 polar* (@khim-aroon) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 00:44
    กลุ่มเริ่มใหญ่
    #4,396
    0
  4. #4082 Nu pe (@Peerada1648) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 19:39
    อยากเข้ากลุ่มด้วยอ่ะะะ ขอใบสมัครได้มั้ย แต่จะทะลุมิติไปยังไง ขอพระเจ้า? แต่เรานับถือศาสนาพุทธนะ ไม่มีพระเจ้าอ่ะ งี้ก็ไปไม่ได้อ่ะดิ
    #4,082
    2
    • #4082-2 me-love-yaoi- (@me-love-yaoi-) (จากตอนที่ 72)
      8 สิงหาคม 2563 / 15:37
      เคยขอเเล้วนะ เเต่ขอว่าให้ได้หยุดร.ร.อย่างสงบสุข ไม่โดนดุทั้งจากพี่ชาย น้องชาย พ่อ เเม่ เเล้วคือได้จริงโว้ยยย มันคงเป็นเพราะความปราถนาอันเเรงกล้าของอิฉัน 😊😊😊
      #4082-2
  5. #3067 MINERVA09 (@morakot3014) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 07:59
    มีความรู้สึกว่าไรท์ละเอียดอ่อนในการแต่งมากจนเหมือนผญ.เลยล่ะนะ นิยายของผู้ชายส่วนมากเขาไม่ค่อยใส่ใจรายละเอียดยิบย่อยนักน่ะ
    #3,067
    0
  6. #2374 Bai-mon45 (@Bai-mon45) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 12:14
    ไรท์เป็นผู้ชายหรือเนี่ย??? ตลอดมาคิดว่าเป็นผู้หญิงมาตลอดเลย ..//เหมือนโดนเยียวยาด้วยนิยายแล้วมาตกใจเรื่องไรท์ก่อนที่จะกลับไปนั่งคิดว่าไรท์เป็นผู้ชายสินะ
    #2,374
    1
    • #2374-1 Nainate (@blue-labels) (จากตอนที่ 72)
      29 เมษายน 2562 / 21:42
      ไรท์เป็นผู้ชายตั้งแต่เริ่มเปิดนิยายแล้วครับ 555 เอาจริงๆ ก็มีบอกมาหลายรอบอยู่นะ ทำไมต้องคิดว่าเป็นผู้หญิงด้วยล่ะเนี่ย
      #2374-1
  7. #2273 jannyyyyy2 (@jannyyyyy) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 09:48
    ขอเข้ากลุ่มแม่มดผู้หลงผิดด้วย5555
    #2,273
    0
  8. #2271 Yamasaki Yumiko (@48263019537) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 15:56

    อยากอ่านต่อเเล้วอ่าไรต์ขาาาา

    #2,271
    0
  9. #2269 Narania (@SARANIA) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 04:49
    คิดถึงไรท์ มาต่อนะ ค๊างค้าง
    #2,269
    0
  10. #2268 SOUL-XZ マイ。 (@mine-bom) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 11:18
    โอ้ยยยยยยๆๆๆๆๆๆ
    ฟินจ้ะ
    #2,268
    0
  11. #2266 Bibie (@zombie_1182) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 07:05
    วงการสาววายเข้าแล้วออกยากนะคะ 5555555
    #2,266
    0
  12. #2265 pagim234 (@pagim234) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 02:40
    สร้างกลุ่มแล้ว5555
    และกลุ่มจะใหญ่ไปอีกน้องก็จะโดนจิ้นเยอะขึ้นอีก5555 //สาววายรวมพล
    #2,265
    0
  13. #2264 Kurai-kun (@Kurai-kun) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 14:50
    เอาแล้วไง!!เจ้าแม่แห่งสาววายเริ่มเผยแพร่ลัทธิสาววายแล้ว!!สงสัยว่าพวกอาจารย์ที่เป็นผู้หญิงจะร่วมมั้ยย555
    #2,264
    0
  14. #2263 SeowooPark (@the01yunosama) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 01:27
    นายพูดเองนะฟินน์ว่าบางเรื่องไม่รู้จะดีกว่า 5555555
    #2,263
    0
  15. #2259 MinsMe (@middleway) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 16:26
    ลั่นมาก ชอบความเปิดตัวทีมแม่มดผู้หลงผิดใน Ch. นี้ ให้ความรู้สึกเหมือนมีตัวแทนชาวผองเราได้เข้าไปนั่งอยู่ในสภา---แค่ก ๆ
    #2,259
    0
  16. #2258 Peerada1648 (@Peerada1648) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 12:04
    อยากอ่านมุมมองของไดอาน่ามั่งอ่าาาา มันต้องฟิ---เอ้ย! สนุกมากแน่เลย
    #2,258
    0
  17. #2257 Alisona Janes Curse (@gif05-hime) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 10:20
    โอ้ยยยยย ไดอาน่าขอเข้าด้วยย
    #2,257
    0
  18. #2256 ebony967 (@ebony967) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 08:06
    จะลงแดงขาดนิยายเรื่องนี้ไม่ได้
    #2,256
    0
  19. #2255 mumuninnin (@mumuninnin) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 16:05
    ไดอาน่าสุดยอดลูกกกกกกก ทำดีมากๆๆๆๆ
    #2,255
    0
  20. #2254 i'mtheONE (@weareoneexo) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 11:03
    5555กลุ่มแม่มดผู้หลงผิด
    #2,254
    0
  21. #2253 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 08:44
    มันคือกลุ่มผู้เสพความตาย(วาย)รุ่นจิ๋ว เรารู้เราเรียนมา555555
    #2,253
    0
  22. #2252 Zeron.0912 (@Naiinuttych) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 03:01
    เราพอจะรู้แล้วละไดอาน่าว่ากลุ่มเทอมันคืออะไร555
    #2,252
    0
  23. #2251 Tanakuni01 (@Tanakuni01) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 02:04

    ไรท์ครับ ผมว่ามันไม่ใช่ อาการหมดไฟหรอก มันเรียกว่า”อาการขี้เกียจ”และ”อาการติดเกม”ครับไรท์ เพราะว่า ผมก้เปนเหมือนไรท์ครับ555
    หนูเป็น ผู้หญิง แต่ก้ชอบพูดทั้งครับ กับ คะ_ค่ะ นะ ติดเพื่อนสนิทที่เป็นผู้ชายมา
    ไดอาน่าข้าเชื่อว่าเจ้าจะสามารถเผยแพร่ วัฒนธรรม(?)นี้ได้อย่างทั่วถึง ข้าเชื่อในตัวเจ้าาาา!!!
    #2,251
    0
  24. #2250 ZalmonT (@prim_12) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 01:25
    เราต้องขยายกลุ่มให้ทั่วฮอกวอตส์เลยนะคะไดอาน่า5555555
    #2,250
    0
  25. #2249 Rimini (@tomkamcham) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 22:22
    ไปสุดมาไดอาน่า55555555
    #2,249
    0