|| Fic Harry Potter || Am I a Wizard ? [ BL/Yaoi ]

ตอนที่ 60 : Chapter 53 : Back To School and Sorting

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,456
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,018 ครั้ง
    9 พ.ย. 61

CHAPTER 53

Back To School and Sorting




" For my sister and banquet. 
Good bye , Harry. "

Finnegan J. Novier






     การเดินทางไปซื้อของครั้งนี้ก็จบลงตามที่คาดคิดไว้ แม้จะดูเละเทะกว่าที่คิดก็ตามที

     ไม่ถึงอาทิตย์คุณวีสลีย์ก็เอาวัตถุดิบมาให้ พร้อมกับกล่องเยลลี่เม็ดทุกรสมาเกือบ 100 กล่องเพื่อเอามาทดลองกับพวกโนม ก็นะ เวลาล่อด้วยของที่ชอบแล้ว พวกโนมให้ความร่วมมือกันดีนี่นา แม้จะต้องเสียไปประมาณ 35 เกลเลียนก็เถอะ... (เยลลี่เม็ดทุกรสราคากล่องละ 6 ซิกเกิ้ล) 

     ผมขอบคุณ คุณวิสลีย์ก่อนจะมาตัดสินใจว่าควรไปสร้างที่ไหนดี

     ห้องพวกแฝด... ไม่... ไม่มีทาง... แล้วก็ให้รู้ไม่ได้ด้วย ไม่งั้นงานหยาบ

     ห้องรอน... ไม่ล่ะ... เดี๋ยวกลายเป็นเรื่องยุ่ง

     ห้องเพอร์ซี่.... ไม่ๆ ตัดรายนี้ไป...

     อืม....

     สงสัยคงจะต้องไปทำที่ห้องนอนของพวกพี่ชาลี ไม่ก็พี่บิลแล้วละมั้ง

     เมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็เลยไปขออนุญาตคุณนายวีสลีย์ดู แต่ดูเหมือนเธอจะบอกว่า ห้องของพวกบิลกับชาลี ไม่ค่อยอยากให้ใช้เท่าไหร่ ถ้าไม่ขอเจ้าตัว แล้วก็ถามเหตุผลว่าทำไมถึงขอใช้ห้องพวกพี่ๆเขาด้วย

     ผมที่ไม่รู้จะตอบคำถามนี้ยังไงก็เลย ปัดตกไป

     ผมเลยถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจค่อยไปทำที่โรงเรียนเอาก็แล้วกัน เพราะมันต้องใช้เวลาสักพักสำหรับเตรียมวัตถุดิบให้เรียบร้อย

     ช่วงเวลาที่เหลือผมเลยแอบฝึกพวกโนมดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

     พวกโนมเริ่มใช้ศัพท์ธรรมดาๆได้แล้ว อย่างพวก หิว เดิน วิ่ง โกรธ ไม่ชอบ ไม่พอใจ หรืออะไรพวกนี้ได้แล้ว แต่ไม่สามารถใช้คำพูดยาวๆเป็นประโยคหรือคำยากๆ ได้

     เวลาผมคุยกับพวกโนมก็จะใช้คำหลักๆให้เข้าใจและตีความหมายกันเอาเอง ซึ่งผลออกมาก็น่าประทับใจดีมากเลยทีเดียว แม้นิสัยจะยังคงเหมือนเด็กซนไปนิดกับหยาบคายไปสักหน่อย (อันนี้ต้องโทษพวกแฝดกับรอนแล้วล่ะ ที่สอนคำพวกนี้ให้บ่อยจนเกินไป)

     ผมเลยบอกพวกโนมดูว่าห้ามกินต้นไม้ดอกไม้ต้นโปรดของคุณนายวีสลีย์หรือไส้เดือนดู ปรากฏว่า พวกโนมจะยอมเรื่องต้นไม้กับดอกไม้ แต่ไม่ค่อยยอมเรื่องไส้เดือนแหะ

     แต่มันก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ก็ไส้เดือนมันเป็นของโปรดของพวกโนมเสียด้วย

     ผมเลยลองถามดูว่าแล้วจะช่วยดูแลสวนให้ได้หรือเปล่า

     ซึ่งดูเหมือนพวกโนมจะยัง งงอยู่นิดหน่อยว่า การดูแลสวนมันคืออะไร

     ผมเลยสอนเรื่องกินวัชพืช กับ พวกแมลงศัตรูพืชดู

     ซึ่งดูเหมือนโนมจะเข้าใจและยอบรับได้ เพราะพวกศัตรูพืชก็เป็นอาหารของโนมเหมือนกัน 

     แม้จะต้องใช้เวลาสักหน่อยกว่าพวกโนมจะจำได้ก็เถอะ

     จะว่าไปแล้ว... เจ้าพวกนี้นี่มันก็เป็นจำพวกกินไม่เลือกเลยนี่หว่า เห็นว่าใกล้มือก็หยิบเข้าปากเลยหรือยังไงกันนะ 

     จากนั้นผมก็จะแอบมาตรวจดูว่าพวกโนมจะทำกันได้ไหม

     ปรากฏว่าพวกโนมจัดการได้ปกติดีจนน่าแปลกใจ แม้จะมีบางตัวแอบเด็ดหรือกินพืชบางต้นที่ห้ามไปแล้วก็ตาม

     แน่นอนว่าพวกที่ไม่ทำตาม ผมก็ต้องไปทำโทษพวกนั้นโดยการหมุนแล้วโยนออกไปข้างนอกแทน แม้จะดูไม่เหมือนการลงโทษสักเท่าไหร่นักเพราะพวกโนมดูท่าจะชอบให้ผมจับมันโยนเล่นก็ตาม

     ส่วนตัวอื่นๆ ที่รักษาคำพูดดีก็ให้รางวัลเป็นเยลลี่เม็ดทุกรสให้กิน

     พอทำไปเรื่อยๆประมาณอาทิตย์นึง พวกโนมก็ไม่ไปแตะต้องต้นไม้ของคุณนายวีสลีย์เลย (เท่าที่เห็นน่ะนะ)

     ถือว่าเป็นอะไรที่น่าพอใจ แต่ว่าคงมีปัญหาหน่อยที่จำนวนพวกไส้เดือนจะลดลง แต่ปกติแล้วมันก็ลดเป็นประจำอยู่แล้วนี่นะ ปล่อยไปก่อนก็แล้วกัน

     ผมเลยคิดว่าคงต้องหาวิธีให้ปุ๋ยโดยการใช้ของเสียของพวกโนมแทน แน่นอนว่าต้องใช้เวลาสักพักกว่าพวกโนมจะทำตาม สอนยากหน่อย แต่ก็สนุกที่ได้เห็นพัฒนาการของพวกมันดี

     กว่าจะรู้ตัว วันนี้ก็เป็นวันที่ 31 สิงหาคมแล้ว ในวันพรุ่งนี้ก็ต้องไปขึ้นรถไฟที่คิงส์ครอส แล้ว

     ดันเล่นจนลืมเวลาเลยทีเดียว ผมมากินอยู่ที่บ้านของพวกวีสลีย์ประมาณเดือนนึงได้แล้วมั้ง ?

     รู้สึกผิดกับกิลและแม่แปลกๆแหะ ดูเป็นคนลืมบ้านลืมช่องชอบกล

     ถึงจะเขียนจดหมายตลอดก็เถอะ

     แต่ก็น้า~ ได้ทำอะไรแปลกๆ แบบนี้มันก็สนุกดีจะตาย อยู่บ้านก็ทำอะไรมากไม่ได้ มันต้องได้เจออะไรแปลกๆ แบบนี้สิ ถึงจะดี เพราะงั้นจะไม่กลับบ้านกลับช่องกี่วันก็ได้ เย้!

     แต่จะว่าไปแล้ว...

     เหมือนลืมอะไรไปสักอย่างหว่า...

     เอ...

     จากนั้นผมก็สะดุ้งจนสุดตัวเมื่อเรียบเรียงเหตุการณ์ได้

     " อ๊า! "

     " ฟัค! (F*ck) "

     จอร์จที่นั่งอ่านหนังสือเล่นอยู่บนเตียงถึงกับสะดุ้งโหยง พร้อมกับที่เฟร็ดอุทานลั่นจนของในมือหล่นลงพื้น

     ทั้งคู่หันมามองผมอย่างสงสัยก่อนที่จอร์จจะถามออกมาอย่าง งงๆ

     " เห้ เป็นอะไรของนายกัน ฟินน์ พวกฉันสะดุ้งหมด "

     " นายเกือบทำให้ของฉันพังเลยนะ "

     เฟร็ดเสริมพลางหยิบของที่เพิ่งยัดส่วนผสมเข้าไปขึ้นมาดู แล้วตรวจสอบอีกทีว่ามีอะไรเสียหายรึเปล่า

     ผมหันมายิ้มแหยๆ ก่อนจะพูดขึ้นมาเสียงเบา

     " คือ พอดีฉันเพิ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้นิดหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรๆ โทษทีๆ "

     ก่อนที่พวกแฝดจะหันมามองหน้ากันสักพัก ทั้งคู่ก็ยักไหล่นิดหน่อย แล้วค่อยกลับไปทำเรื่องของตัวเองต่อ

     ผมแอบถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาทำหน้าเครียด

     ผมลืมไปเลย ว่าผมไม่มีทางไปที่ชานชาลาได้อย่างสงบสุข ถ้าผมยังไปพร้อมกับพวกแฮร์รี่อยู่อย่างนี้

     ทำไมน่ะเหรอ ?

     ก็เพราะว่าแฮร์รี่มันเป็นพวกตัวซวย... *แค่กๆ* เอาใหม่ๆ เพราะว่าแฮร์รี่ ยังโดนด๊อบบี้รังควานอยู่ยังไงล่ะ!

     ใช่แล้ว! ไม่ใช่เพียงแค่ว่าไปถึงสถานีรถไฟสายเท่านั้น (อันนี้ความผิดพวกวีสลีย์ที่ดันจัดของไม่เรียบร้อยกับลืมของกันหลายอย่างมาก) ในนาทีสุดท้าย แฮร์รี่ก็ยังคงโดนด๊อบบี้ใช้เวทมนตร์กั้นไม่ให้พวกแฮร์รี่ไปชานชาลาอีกด้วย จนแฮร์รี่ต้องใช้รถของพวกวีสลีย์บินไปฮอกวอตส์แทน

     แน่นอนว่าผมอยากไปด้วย! แต่ผมก็อยากจะไปส่งน้องสาวผมเข้าฮอกวอตส์วันแรกเหมือนกันนะ!

     ผมไม่ยอมพลาดโอกาสนี้หรอก! 

     โดยเฉพาะอาหารค่ำก่อนวันเปิดภาคเรียนนั่นก็ด้วย!

     ถ้าไปกับพวกแฮร์รี่ก็ดูตื่นเต้นดี แต่ผมจะพลาดโอกาสดีๆไปถึง 2! เพราะฉะนั้น ผมต้องพยายามหลีกเลี่ยงเหตุการณ์พวกนั้นให้ได้!

     อันที่จริงมันก็หลีกเลี่ยงได้ง่ายมาก เพียงแค่วันนี้ผมไปนอนที่คฤหาสน์ตระกูลโนเวียร์ก็หลีกเลี่ยงเหตุการณ์ได้เรียบร้อย

     แต่วันนี้คุณนายวีสลีย์จะจัดงานเลี้ยงส่งพวกเด็กๆ ก่อนไปฮอกวอตส์อีก ผมก็อยากอยู่ด้วยเหมือนกันอะ!

     ฮี่ยยย

     งานเลี้ยงของพวกวีสลีย์ก็อยากอยู่ งานเลี้ยงของฮอกวอตส์ก็อยากไป

     ผมควรทำยังไงดี!

     ให้ตายสิ ลำบากใจ ชะมัด!

     ผมนอนกลิ้งเล่นบนเตียงของเฟร็ดอย่างคิดไม่ตก โดยไม่สนใจสายตาเจ้าของเตียงที่กำลังประดิษฐ์ของอยู่ด้านล่างเลย เฟร็ดเห็นอาการผมแบบนั้นเลยถามขึ้นมาเพื่อความแน่ใจ

     " เห้ แน่ใจนะ ว่าไม่มีอะไร "

     " ไม่มีอะไร ไม่ต้องสนใจฉันหรอก "

     " เป็นเอามากนะนายน่ะ "

     จอร์จเสริมขึ้นมาก่อนที่จะปล่อยผมไป ดูเหมือนทั้งคู่กำลังง่วนอยู่กับขั้นตอนการประดิษฐ์ส่วนสำคัญอยู่ เลยยังไม่ค่อยว่างมายุ่งกับผมเท่าไหร่

     ผมลุกเดินออกไปนอกห้องก่อนจะตรงไปหาคุณนายวีสลีย์ที่ห้องครัว ที่กำลังเตรียมงานเลี้ยงสำหรับค่ำวันนี้อยู่

     " คุณนายวีสลีย์ครับ คือผมอยากกลับบ้านไปลาครอบครัวผมก่อนจะเดินทางพรุ่งนี้น่ะครับ เพราะงั้น... "

     " โอ้ ตายจริง งั้นค่อยกลับหลังงานเลี้ยงเลิกก็ได้นี่จ๊ะ คงไม่เกิน 3 ทุ่มหรอกจ้ะ "

     คุณนายวีสลีย์พูดขึ้นแม้เจ้าตัวยังวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหารก็ตาม

     ผมก็นิ่งคิดอีกที

     ถ้ากลับบ้านตอนนั้น แม่ผมอาจจะยังไม่หลับ จากนั้นก็จะมีคนไปส่งสถานีรถไฟ และไม่เจออุปสรรคหรืออะไรขัดขวาง แถมยังได้กินข้าวงานเลี้ยงส่งของพวกวีสลีย์อีกด้วย

     เยี่ยมยอด!

     นี่แหละคือบทสรุปที่ดีที่สุด!

     " เอาแบบนั้นก็ได้ครับ ว่าแต่มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ ? "

     " ตายจริง เป็นเด็กดีจังเลยนะ ฟินนิแกน แต่ว่าก็ไม่มีอะไรแล้วละจ้ะ "

     " งั้นเหรอครับ... อ้อ จริงด้วยสิ คุณนายวีสลีย์ครับ คือ เกี่ยวกับพวกโนมในสวนผมฝากดูแลให้หน่อยได้ไหมครับ ? "

     คุณนายวีสลีย์หันมามองด้วยสายตาฉงน

     " พวกโนมน่ะหรือ ? "

     " ครับ ช่วงที่ผมอยู่ที่นี่ ผมลองสอนอะไรพวกมันไปหลายอย่างเลย จนตอนนี้พวกมันกลายเป็นคนสวนไปแล้วล่ะครับ "

     " พวกโนมดูแลสวน ? "

     คุณนายวีสลีย์พูดออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ

     ผมพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

     " ครับ ตอนนี้พวกโนมไม่กินต้นไม้ดอกไม้ของคุณนายวีสลีย์อีกแล้ว ผมสอนพวกโนมให้กินแต่พวกศัตรูพืชแล้วละครับ แม้พวกมันจะยังคงกินไส้เดือนอยู่ แต่พวกโนมก็ให้ปุ๋ยแทนได้อยู่ คุณนายวีสลีย์ลองไปให้เยลลี่เม็ดทุกรสกับพวกโนมดูนะครับ ผมคิดว่ามันน่าจะทำหน้าที่ได้เรียบร้อยดีทีเดียว "

     คุณนายวีสลีย์ได้ยินก็เอามือข้างที่ไม่ได้ถือไม้กายสิทธิ์มากุมแก้มอย่างเหนื่อยใจ

     " นี่แน่ะ ฟินนิแกน เธอรู้ใช่ไหมว่าพวกโนมน่ะ สอนยากแค่ไหน ? แล้วจู่ๆ เธอก็ดันมาบอกฉันว่า เธอฝึกพวกมันจนพวกโนมสามารถดูแลสวนให้ได้ภายในเดือนเดียวเนี่ย ฉันว่ามันก็ออกจะเชื่อยากอยู่นะ "

     " เอาจริงๆ มันก็ยากอยู่บ้างแหละครับ "

     ผมก็ได้แต่ยิ้มหัวเราะแห้งๆไปให้

     ถ้าผมไม่ได้ใช้ทักษะตรวจดูค่าสถานะและศึกษาบทความต่างๆของพวกโนม ผมก็คิดว่า มันก็น่าจะฝึกยากกว่านี้หลายเท่าแหละนะ แต่ถ้าเราเข้าใจอารมณ์และนิสัยของพวกมันแล้ว การทำความเข้าใจและสอนพวกโนมก็ไม่ได้เป็นไปไม่ได้หรอก

     " แต่ถ้าเธอว่ามาแบบนั้นก็คงต้องไปตรวจดูบ้างแล้วล่ะนะ "

     " ถ้าไปตรวจดูก็ให้เยลลี่เม็ดทุกรสกับพวกนั้นบ้างนะครับ เพราะพวกโนมชอบเยลลี่เม็ดทุกรสกับไส้เดือนมากทีเดียว ผมก็ใช้เยลลี่พวกนี้ฝึกพวกโนมเหมือนกันแหละครับ "

     คุณนายวีสลีย์ยิ้มพยักหน้าก่อนจะพูดขึ้นอย่างยินดีก่อนจะหันกลับไปทำอาหารต่อ

     " เธอนี่เก่งจริงๆเลยนะ เหมือนพวกนักดูแลสัตว์วิเศษเลยเชียว มีไม่เยอะหรอกนะ ที่จะเข้าหาพวกสัตว์วิเศษจริงๆจังๆน่ะ แถมสัตว์วิเศษอย่างพวกโนมนี่ไม่ค่อยมีคนใส่ใจกันหรอก เพราะพวกโนมมันน่าเบื่อด้วยนั่นแหละนะ "

     " ฮะๆ ผมว่า ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็น่าสนใจทั้งหมดแหละครับ โดยเฉพาะสิ่งที่คนเขามักจะมองข้ามกัน เลยมีอะไรให้ค้นหาและทดลองเยอะแยะไปหมดเลยล่ะ "

     ก็ส่วนใหญ่มันมีคนทดลองไปหมดแล้วนี่นา ค้นหาแปบเดียวก็เจอละ

     ผมลูบหลังคอแก้เขินเล็กน้อย 

     " เธอนี่เป็นเด็กที่เก่งจริงๆเลยนะ ถ้ายังไงก็ปีนี้ฉันก็ขอฝาก รอน ด้วยนะ ฟินนิแกน "

     " ครับ พวกผมจะดูแลรอนไม่ให้ได้เกรด โทรลล์ กลับมานะครับ "

     " ฮุฮุ บอกแบบนี้ฉันก็สบายใจขึ้นมาหน่อย "

     คุณนายวิสลีย์แอบขำเล็กน้อยกับมุกของผม เพราะเธอก็รู้ดีอยู่แล้วว่ารอนคงไม่ได้เกรดโทรลล์หรอก จากผลการเรียนปีแรกที่รอนผ่านมาแบบเกินเกณฑ์มาพอสมควรเลยทีเดียว ก็นะ มีเฮอร์ไมโอนี่ทั้งคน จะให้ได้เกรดน่าเกลียดได้ยังไงกัน 

     จากนั้นผมก็ช่วยคุณนายวีสลีย์จัดโต๊ะอาหารให้เรียบร้อย ก่อนที่จะรอคุณวีสลีย์กลับมาให้เรียบร้อยก่อนที่เราจะเริ่มงานเลี้ยงกัน

     งานเลี้ยงเริ่มกันอย่างสนุกสนานด้วยความร่วมมือของพวกแฝด ทั้ง 2 สร้างสีสรรบนโต๊ะอาหารจนสนุกสนานไปหมด ทั้งชวนคุยเรื่องน่าสนุกๆในโรงเรียนให้จินนี่ฟัง หรือ ไม่ก็ไปกวนโมโหหรือแกล้ง เพอร์ซี่เล่น ชวนผม แฮร์รี่ กับ รอน มาลองของเล่นพิเศษที่พวกแฝดได้ประดิษฐ์บ้างก็มี

     จินนี่เองก็สนใจเรื่องต่างๆในโรงเรียนมากทีเดียว เธอฟังพวกผมเล่าอย่างไม่เบื่อเลยล่ะ แถมยังเชื่อเรื่องหลอกลวงของพวกแฝดด้วย เป็นเด็กที่น่ารักจังน้า~

     แต่จะว่าไปแล้วปีที่แล้วรอนเองก็เชื่อเรื่องของพวกแฝดด้วยนี่นา... นักต้มตุ๋นมืออาชีพจริงๆนะพวกนายเนี่ย...

     เพอร์ซี่เองถ้าไม่ได้พวกแฝดแหย่เล่น เขาก็มันจะไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วมสักเท่าไหร่เลย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่างอยู่ แต่ปล่อยเขาไปก็แล้วกัน

     คุณวีสลีย์ก็มีคำถามแปลกๆ เกี่ยวกับสิ่งประดิษฐ์และวัฒนธรรมของพวกมักเกิ้ลมาถามไม่เว้นวันเลยทีเดียว และเท่าที่ผมจำได้ เขาไม่เคยถามคำถามซ้ำกันเลยสักครั้ง ทำให้เห็นว่าเขาจำและใส่ใจในทุกๆเรื่องของพวกมักเกิ้ลจริงๆ น่าชื่นชมแปลกๆนะ แม้จะออกน่ารำคาญไปสักหน่อยก็เถอะ

     สุดท้ายพวกแฝดก็เอาดอกไม้ไฟฟิลิบัสเตอร์ส่วนหนึ่งที่ซื้อมาจากร้านขายของเล่นมาจุดเพื่อเพิ่มสีสรรให้กับงานเลี้ยง เป็นดอกไม้ไฟที่สุดยอดมากเลยผมขอยอมรับ เพราะว่ามันเคลื่อนไหวและความรุนแรงน้อยกว่าดอกไม้ทั่วไปมาก ดาวสีแดงและสีเงินกระเด้งกระดอนไปทั่วห้องครัวทั้งเพดาน กำแพง ของต่างๆ เป็นเวลานาน 20 กว่านาทีเลยทีเดียว แต่ความสวยงามนั้นยังคงมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม

     ผมมองดูดอกไม้ไฟที่ถูกจุดพลางคิดถึง ตอนปีที่ 5 ที่พวกแฝดจุดดอกไม้ไฟไปจู่โจมเจ๊คางคกอัมบริดจ์จนยับเยิน ก็เกิดสงสัยขึ้นว่า ดอกไม้ไฟฟิลิบัสเตอร์ไม่ค่อยจะรุนแรงเท่าของตอนปี 5 เลย หรือว่าที่จุดในตอนนั้นจะเป็นเวอร์ชั่นของพวกฝาแฝดที่ประดิษฐ์สำเร็จแล้วกันนะ

     แต่พอมาคิดดูดีๆแล้วก็คิดว่า อันนั้นมันน่าจะเป็นของพวกแฝดแหละ รุนแรงและเละเทะสมเป็นพวกแฝดดีขนาดนี้ ผมเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัยเลย

     พองานเลี้ยงจบลง ผมก็ขอแยกย้ายกลับบ้าน บอกลาพวกแฮร์รี่กับรอน ว่าไว้เจอกันที่สถานีรถไฟ (แม้ใจจริงอยากจะบอกว่า แล้วเจอกันที่โรงเรียน ก็ตาม) จากนั้นก็บอกลาพวกแฝดที่ดูเสียดายเล็กน้อยอย่างไม่ทราบสาเหตุ

     " ทำไมทำหน้าเสียดายแบบนั้นล่ะ จอร์จ ? "

     " ก็แค่คิดว่า พอนายไปแล้ว มันก็ดูเหงามือแปลกๆ ไม่มีอะไรให้กอดหรือวางแขนขาเลยนี่นา "

     อือ เยี่ยมมาก ขอสาปให้เป็นหินสักทีได้ไหม ?

     " พวกนายก็กอดกันเองไปสิ "

     " ไม่เอาหรอก ไม่นุ่ม ไม่เบาเหมือนนายนี่ "

     " ใช่ ฉันเองก็อยู่กับจอร์จมาตั้งหลายปีแล้ว เบื่อขี้หน้าจะตาย "

     เฟร็ดทำหน้าเบื่อหน่ายเล็กน้อยพลางกอดอก มองไปทางจอร์จ

     " พูดว่าเบื่อขี้หน้าแต่ก็ตัวติดกันตลอดเลยไม่ใช่เรอะ "

     " ฟินน์เนี่ย ขี้บ่นจังนะ "

     " ฉันว่ามันก็ควรให้บ่นอยู่นะ จอร์จ... "

     อย่างน้อยก็เห็นใจคนที่ต้องรับน้ำหนักและนอนไม่สบายแบบผมบ้างสิ

     จากนั้นจอร์จกับเฟร็ดก็หัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกันก่อนจะเข้ามากอดลาผมแล้วปล่อยผมไป

     ต่อมาผมก็บอกลาเพอร์ซี่ จินนี่ คุณนายและคุณวีสลีย์ ก่อนจะไปหน้าเตาผิงไฟแล้วหยิบเอาผงฟลูที่เติมมาจนเต็มกระถางแล้วขึ้นมา 1 กำมือ ก่อนจะโยนเข้าไปในกองไฟ จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างชัดเจนพร้อมเดินเข้าในกองเพลิงสีเขียวตรงหน้า

     " แมกโนเลียร์ เครสเซนท์ 7 "

 

     ไม่เคยจะชินกับการเดินทางแบบนี้เลยน้า...

     ท่าลงแต่ละทีก็ไม่เคยจะดูดีเลยสักนิด

     ครั้งนี้ผมลงด้วยท่าหน้าจูบพื้นอย่างสวยงาม เรียกได้ว่ามีกรรมการกี่คนก็ให้ 10 10 10 อย่างแน่นอน

     คิดดูสิครับ หน้าจูบพื้นพร้อมไถลไปด้านหน้าเล็กน้อย เท้าชี้ฟ้า พร้อมทำมุม 70-80 องศา เรียกได้ว่าแทบจะเอาหัวดิ่งพื้นเลยก็ว่าได้

     ลงปกติเขาต้องทำยังไงฟะ!

     " อ้าว ตายจริง ดูซิว่าใครมา ใช่ลูกที่ลืมบ้านลืมช่อง ของฉันหรือเปล่าเนี่ย มอนโต้ ช่วยไปดูให้หน่อยสิว่านั่นใช่ศพรึเปล่า ดูขึ้นอืดแปลกๆนะ "

     " โธ่ คุณนายอย่าพูดอะไรแบบนั้นสิครับ "

     ผมได้ยินเสียงของแม่ไรล่ามาจากโซฟาที่พวกผมชอบนั่งเล่นประจำ กับเสียงเดินเข้ามาเป็นจังหวะสม่ำเสมอของคุณมอนโต้ ก่อนที่ผมจะเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างเจ็บปวด

     " สายันต์สวัสดิ์ครับ คุณมอนโต้ "

     " ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ คุณหนู ฟินนิแกน "

     " แล้วไม่ทักทาย แม่บังเกิดเกล้าที่นั่งทนโท่ อยู่ตรงนี้สักหน่อยเหรอจ๊ะ ฟินน์ ? "

     มอนโต้ช่วยผมลุกขึ้นมาจากกองเตาผิง ก่อนจะใช้เวทมนตร์ทำความสะอาดร่างกายผมที่มีฝุ่นและเขม่าขี้เถ้าให้เรียบร้อย จากนั้นผมก็เหล่ไปมองแม้ไรล่าที่กำลังซดกาแฟนั่งทำงานอยู่โดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองสักนิด

     " 3 ทุ่มแล้วยังทำงานอยู่อีกเหรอแม่ "

     " ช่วยไม่ได้นี่ ก็อันนี้มันงานด่วนนี่นา "

     " ลำบากแย่เลยนะ "

     ผมลุกขึ้นมาเดินดูงานที่แม่ของผมกำลังอ่านอยู่ก็เห็นได้ว่าเป็นสัญญาสั่งซื้อและข้อตกลงของบริษัทกรันนิ่งที่พวกเดอร์สลีย์รายงานมาให้ของบริษัทแม่

     " งานใหญ่เลยนะเนี่ย "

     " ใช่ไหมล่ะ แถมไม่พอ แม่ยังต้องทำงานกับพวกเอเรนอร่าอีกแน่ะ แม่ไม่เชื่อใจว่าจะทำงานกับพวกนั้นได้ราบรื่นเลยต้องมาตรวจเช็คให้ละเอียดอีกที "

     " ว้าว คุณนายเอเรนอร่าจอมจู้จี้ คนนั้นน่ะเหรอ... ศัตรูเก่าแก่แม่เลยนะเนี่ย คิดยังไงถึงให้มาทำงานด้วยกันละเนี่ย "

     แม่ผมได้ยินก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายพอๆกับงานที่กองอยู่ตรงหน้า

     " ไม่รู้สิ อีตาประธาน จอมขี้เกียจนั่น คงอยากให้คืนดีกันมั้ง ? ทั้งๆที่รู้ว่า แม่กับยัยนั่นอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ ... "

     " เพราะเวลาอยู่ด้วยกัน ก็ต้องมีเรื่องกันทุกที สินะครับ "

     " ถูกเผง! "

     " ไม่แปลกใจเลยทีเดียว "

     ก็นะ คุณเอเรนอร่า ก็จู้จี้ ขี้บ่น ขี้แซะสมชื่อฉายาที่แม่ตั้งให้มาเสียขนาดนั้น เจอคุณแม่ผู้ที่ไม่ยอมใครก็ออกจะลำบากหน่อยๆละครับ ต่างคนต่างไม่ยอมกันขนาดนี้ มันจะไปอยู่ด้วยกันรอดเหรอ

     ผมเลยขอตัวไปอาบน้ำเตรียมตัวนอน ซึ่งปล่อยให้แม่นั่งทำงานไป

     ก่อนนอนก็เขียนจดหมายบอกลากิลสักหน่อย ก่อนจะปิดไฟหลับไปพร้อมกับนิกซ์ที่เข้ามานอนด้วยกัน



เช้าวันต่อมา

     พวกผมรีบกินข้าว อาบน้ำ จัดของจนเรียบร้อยแล้ว ก็รอคุณแม่บังเกิดเกล้าแต่งองค์ทรงเครื่องอีกสักนิด พวกเราก็ออกจากบ้านกันอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงที่หมาย

     " เอาล่ะ ไม่ลืมอะไรแล้วนะ ฟินน์ "

     " ครับ คิดว่าน่าจะเอามาครบแล้วล่ะ แต่ถึงไม่ครบ ก็จะขอให้แม่ส่งมาทางฮู้ทอยู่ดีนั่นแหละ "

     " อย่าทำตัวให้คนที่บ้านลำบากสิ ลูกคนนี้นี่ แล้วถ้าเล่นลืมของใหญ่ๆ คิดหรือว่าฮู้ทจะแบกไหวน่ะ ? "

     " ไม่ต้องห่วงหรอกน่าแม่ ฮู้ทของเราน่ะ เก่งจะตาย ถึงจะลืมไม้กวาดไป ฮู้ทก็เอามาส่งได้อยู่แล้วน่า "

     " ตายแล้ว ไม้กวาดก็ไม่ใช่ว่าจะเบาๆเลยนะยะ นี่ไม่มีความเมตตา สงสารต่อสัตว์สักหน่อยหรือไงกัน ? อำมหิตมากลูกฉัน... "

     " พูดเปรียบเปรยเฉยๆน่าแม่ก็ ดูสิ ไม้กวาดผมก็เอามาแล้วนะ เนี่ยๆ "

     ผมชี้ไปยังไม้กวาดที่ห่อไว้อย่างดีในรถเข็นพลางบุ่ยปากไม่พอใจ

     แม่ผมที่แต่งตัวราวกับนางงามแคทวอร์คบ่นออกมาเบาๆ พลางสำรวมกริยาไม่ให้แสดงสันดาน... *แค่กๆ* หมายถึง... นิสัยที่แท้จริงของคุณนายโนเวียร์ออกมา

     ผมกับแม่กอดกันสักพักก่อนจะโบกมือลา แม่กลับไปพร้อมกับมอนโต้ ส่วนผมก็เข็นรถเข้าไปตรงกำแพงเมื่อได้โอกาสตอนที่ไม่มีคนรอบๆแล้ว

     ผมมาก่อนเวลารถไฟออกประมาณ 30 นาที ซึ่งตอนนี้ผมมีเวลาเหลือเฟือเลยล่ะ

     ในรถเข็นนอกจากสัมภาระต่างๆแล้ว ยังมีส่วนผสมสำหรับการทำอุปกรณ์เวทมนตร์อยู่ด้วย ซึ่งผมกะจะเอาไปทำที่โรงเรียนล่ะ ครั้งนี้ผมกะจะสร้างกระเป๋าที่เสกคาถาขยายพื้นที่เข้าไปข้างในเพื่อเก็บของต่างๆ เวลาขนไปไหน จะได้สะดวกหน่อย กับ อุปกรณ์เวทมนตร์ที่ขัดขวางคาถาตรวจสอบและลบตัวตน ที่ช่วยให้ผมทำอะไรๆได้สะดวกขึ้น

     ผมหยุดอยู่ตรงที่ว่างที่ใกล้ๆกับประตูทางขึ้นรถไฟก่อนจะยืนรอ

     สักพักไม่นานหลังจากนั้นผมก็เห็นไดอาน่า คุณลุงเบน คุณป้าดานิเอลล่า และดีนในชุดนักเรียนของเดิร์มสแตรงค์ เดินตรงมาทางที่ผมยืน พร้อมกับไดอาน่าที่ลากรถเข็นมาทางผมอย่างไว

     " ฟินน์! "

     " ไง ไดอาน่า และนั่น... ฉันประหลาดใจมากเลยนะเนี่ย ที่เห็นนายมาส่งไดอาน่าด้วยน่ะ ดีน "

     ผมทักทายไดอาน่าก่อนจะกวาดสายตาไปยังดีนที่แต่งตัวมาเต็มยศจนคนรอบข้างยังหันมามอง โดยเฉพาะสาวๆ... คนหน้าตาดี มันไปที่ไหนมันก็มีคนมองจริงๆนั่นละว้า...

     " แค่มาส่งแปบเดียว แล้วค่อยให้พ่อหายตัวไปส่งก็ได้น่า ถ้าไม่มีมาส่งไดอาน่าเดี๋ยวยัยนี่ก็บ่นอีก "

     " หนูไม่ได้ขอให้พี่มาส่งสักหน่อยนี่ จะไปตอนนี้เลยก็ได้ หนูก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ "

     ไดอาน่าหันกลับมาบุ้ยปากใส่ดีนอย่าไม่พอใจ

     ใจจริงก็อยากมาส่งน้องตัวเองล่ะสิ หืม..

     ผมไม่พูดอะไรพลางส่งสายตากรุ้มกริ่มไปให้จนดีนต้องมองตาขวางมาทางผมแล้วเลิกคิ้วมอง

     " มองมาแบบนั้นหมายความว่าไง หืม ? "

     " ป๊าว ไม่มีอะไรหรอก คิดไปเองน่าดีน คิดไปเอ้ง! "

     ผมใช้มือโบกปัดเล็กน้อย จนดีนต้องมองตาขวางขึ้นไปอีกระดับ 

     " ฉันว่ามันต้องมีอะไรแอบแฝงแน่ๆ ไหน มีอะไรคายออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! "

     ดีนเดินเข้ามาเกาะแขนผมพร้อมกับจ้องเขม็งอย่างไม่ไว้วางใจ ผมก็เพียงแค่หันหน้าผิวปากอย่างไม่รู้ไม่ชี้เล่น 

     จนไดอาน่าที่เห็นแบบนั้นก็ต้องพูดขึ้น

     " อย่าแกล้งฟินน์น่า ดีน "

     " หึหึ สนิทกันก็ดีแล้ว ยังไงก็ตาม ฉันขอฝากไดอาน่าตอนอยู่ที่โรงเรียนด้วยนะ ฟินนิแกน "

     ลุงเบนหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นลูกๆของตัวเองสนิทกันดี ผมเห็นดังนั้นก็หันไปยิ้มตอบรับอย่างไม่คิดจะสนใจดีนอีกเลย

     " ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ไม่ว่าไดอาน่าจะอยู่บ้านไหนผมก็จะดูแลให้อย่างดีเลย "

     " ฟังแบบนี้ฉันก็สบายใจขึ้นหน่อย "

     ลุงเบนถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนที่ป้าดานิเอลล่าจะเดินเข้ามาคุยบ้าง

     " แล้วก็ช่วยดูเรื่องการเรียนของไดอาน่าด้วยนะจ๊ะ ตอนอยู่ที่บ้านเนี่ย นอกจากวิชาคาถาแล้ว ฉันเป็นห่วงเรื่องสมุนไพรศาสตร์กับเรื่องปรุงยาของเธอมากเลย จะว่าไงดีล่ะ อืม... เข้าขั้นน่าเป็นห่วงอยู่น่ะ "

     " แม่คะ! ไม่เอาน่า! "

     ไดอาน่าแย้งขึ้นมาอย่างเขินอาย ก็นะ เวลาโดนแฉมันก็น่าอายอยู่นี่ เป็นผมก็รู้สึกอายอยู่หรอก

     " ไม่เป็นอะไรหรอกครับ ถ้าไดอาน่าทำไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวผมช่วยติวเรื่องการเรียนให้ครับ วิชาพวกนั้นผมได้คะแนนสูงอยู่ "

     เอาจริงๆคือเต็มครับ

     ผมเก่ง ?

     ไม่ใช่ครับ ผมโกง

     อะ แหะๆ

     " จริงหรือจ๊ะ ? แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย อย่างงี้ค่อยดูมีความหวังกับเขาหน่อยนะจ๊ะ ไดอาน่า "

     " แม่คะ!! "

     ไดอาน่าร้องขึ้นมาเสียงหลง จนหน้าแดงแจ๋ ซึ่งก็โดนดีนแหย่เล่นอย่างสนุกสนานไประหว่างนั้น ก่อนจะมีเสียงร้องทักผมขึ้นมา

     " ฟินน์! "

     ผมหันไปตามเสียงก็พบกับเฮอร์ไมโอนี่ที่ลงมาตัวเปล่า 

     " ไง เฮอร์ไมโอนี่ ของเก็บเรียบร้อยหมดแล้วละสิ "

     " สวัสดีค่ะ คุณและคุณนายโนเวียร์... แน่นอนสิ ฉันยังแปลกใจเลยนะที่ยังไม่เห็นพวกเธอมากันสักที ฉันจองตู้ไว้แล้วล่ะ เอาของขึ้นไปเก็บกันเลยไหม ? "

     เฮอร์ไมโอนี่หันไปทักทายผู้ใหญ่ก่อนจะหันมาตอบผมอย่างเร่งรีบ

     " เอาสิ แล้วเธอล่ะ ไดอาน่า อยากจะมานั่งด้วยกันไหม ? หรืออยากลองหาเพื่อนรุ่นเดียวกันดีล่ะ ? "

     " อืม... หนูคิดว่าพวกพี่มีตั้ง 4 คนแล้ว ถ้ารวมพวกพี่ๆที่ยังไม่มาอีก 2 คน การจะให้หนูไปนั่งด้วยกันมันคงจะดูลำบากไปสักหน่อยมั้งคะ ? "

     " อ้อ ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก "

     " เอ๋ ? "

     เพราะยังไงไอ้ 2 หน่อนั่นก็ไม่ได้มานั่งด้วยกันอยู่ดี

     " เอาเป็นว่าถ้ายังตัดสินใจไม่ได้ก็เอาของมาเก็บไว้รอก่อนก็ได้ ไว้ถ้าอยากไปนั่งกับเพื่อนก็ค่อยขนไปทีหลังก็แล้วกัน ยิ่งเวลาผ่านไปจะยิ่งหาที่นั่งยาก "

     " อืม... เอาแบบนั้นก็ได้ "

     เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้นผมกับไดอาน่าก็เอาของขึ้นไปเก็บบนรถไฟก่อนจะลงมาคุยกันด้านล่างต่อ พวกเราคุยกันสักพักก่อนจะดูเวลากันซึ่งเหลือไม่ถึง 10 นาทีแล้ว

     คุณป้าดานิเอลล่าที่มองนาฬิกาของสถานีก็เตือนขึ้น

     " อืม... เหลือเวลาไม่มากแล้ว เอาเถอะ รีบๆขึ้นไปรอที่ตู้ได้แล้วล่ะ "

     " เวลาจะไม่เหลือแล้วนะ ทำไมพวกวีสลีย์ยังไม่มากันอีกละเนี่ย "

     ลุงเบนที่ได้ยินดังนั้นก็พูดขึ้นมาอย่างกังวลใจ

     " เกิดอะไรขึ้นกับพวกนั้นกันนะ "

     เฮอร์ไมโอนี่ก็บ่นออกมาอย่างเป็นห่วงพลางหันซ้ายหันขวามองดูเผื่อว่าจะเห็นพวกแฮร์รี่

     แต่แน่นอนล่ะ ไม่มีทางเห็นหรอก

     " ขึ้นไปรอบนรถไฟกันเถอะ ไปก่อนนะครับลุงเบน ป้าดานิเอลล่า ดีน "

     " ไปก่อนนะคะ "

     " แล้วเจอกันวันคริสมาสต์นะคะ " 

     ผมเสนอขึ้น พร้อมกับที่พวกเราหันไปบอกลาพวกคุณลุงคุณป้าก่อนจะเดินขึ้นไปบนรถไฟพร้อมกับไดอาน่าและเฮอร์ไมโอนี่

     พวกเรานั่งรถกันสักพัก ก่อนจะมีเสียงวิ่งขึ้นรถไฟอย่างเร่งรีบ

     " เอ้า เด็กๆ รีบๆขึ้นไป "

     เสียงของคุณนายวีสลีย์เร่งเฟร็ด จอร์จ และ จินนี่ขึ้นรถไฟ ไม่เจอเพอร์ซี่แหะ สงสัยขึ้นไปอีกทาง ก็นะ เพอร์ซี่ชอบไปนั่งกับพวกพรีเฟ็คมากกว่านี่นา

     " อ้า มากันแล้วนั่นไง "

     ผมพูดขึ้นมาลอยๆ ก่อนจะยื่นหัวออกไปข้างนอก

     " สวัสดีครับ คุณนายวีสลีย์ มาทันเวลาพอดีเลยสินะครับ "

     " สวัสดีค่ะ คุณนายวีสลีย์ "

     " อ้าว ฟินนิแกน แล้วก็นั่น เฮอร์ไมโอนี่กับไดอาน่าด้วย สวัสดีจ้ะ พอดีวุ่นวายกว่าที่คิดไว้กับลืมของกันน่ะจ้ะ เลยมาสายกันขนาดนี้ "

     คุณนายวีสลีย์บ่นขึ้นมาอย่างเหนื่อยใจ ก่อนที่จะเห็นคุณวีสลีย์หันซ้ายหันขวาก่อนจะถามออกมาอย่างสงสัย

     " แล้วนี่ แฮร์รี่ กับ รอน หายไปไหนแล้วล่ะ ? "

     " หืม ? ไม่ได้ตามมาด้วยกันงั้นเหรอ "

     ไม่อะ ตามไม่ได้หรอก โดนด๊อบบี้แกล้งอยู่ คงตามมาไม่ทันหรอก

     จากนั้นเสียงเตือนว่ารถไฟกำลังจะออกตัวก็ดังขึ้น พวกคุณนายและคุณวีสลีย์เดินออกมาเว้นระยะห่างเพื่อความปลอดภัย

     " ไปแล้วนะครับ คุณนายวีสลีย์ ผมคิดว่าไปดูพวกแฮร์รี่ดีกว่านะครับ เขาอาจจะมาไม่ทันก็ได้นะครับ "

     " จ้ะ ฝากดูแลจินนี่ด้วยนะจ๊ะ ฟินนิแกน เฮอร์ไมโอนี่! "

     " ได้เลย ครับ / ค่ะ "

     พวกเราบอกลากันก่อนจะกลับเข้าไปในตัวรถ พร้อมกับไดอาน่าที่เดินออกไปนอกตู้สักพัก แล้วกลับมาพร้อมจินนี่ที่มีเหงื่อออกเล็กน้อย

     ก็คงรีบมากอยู่

     " มานั่งด้วยกันสิ จินนี่ เดี๋ยวเก็บของก่อนก็แล้วกัน "

     " ขอบคุณค่ะ "

     ผมลุกขึ้นช่วยจินนี่เก็บของขึ้นบนชั้นวาง ก่อนจะเข้ามานั่งที่กัน

     " เอาล่ะ จากเท่าที่ดูแล้ว คิดว่าแฮร์รี่กับรอนคงข้ามมาทางนี้ไม่ทันแล้วล่ะ อยากลองออกไปทำความรู้จักกับเด็กๆปีเดียวกันก่อนไหม ? ยังไงเส้นทางนี่ก็ยังอีกยาวไกลนะ "

     ผมทักขึ้นก่อนที่จินนี่กับไดอาน่าจะมองตากันแล้วถามขึ้น

     " เอาไงดีล่ะ จินนี่ "

     " ฉันว่า ก็ดีนะ ออกไปเดินเล่นกันก่อนไหม ไดอาน่า ? "

     " อืม งั้นตกลงตามนี้ก็แล้วกันนะ เดี๋ยวพวกหนูออกไปเดินเล่นก่อนนะ "

     ไดอาน่ากับจินนี่ตกลงกันเสร็จก่อนจะลุกขึ้นเตรียมพร้อมออกไปเดินเล่นอย่างตื่นเต้น ก็นะ นี่เป็นการเดินทางครั้งแรกของพวกน้องๆด้วยนี่นา

     " เอาสิ เหนื่อยหรือหิวเมื่อไหร่ก็กลับมาที่ตู้นี้ได้นะ เดี๋ยวฉันจะซื้อขนมไว้ให้ อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม ? "

     " เอ่อ... จะดีหรือคะ ? "

     " หนูเอา พายฟักทองกับเค้กหม้อใหญ่นะ! "

     จินนี่ถามออกมาอย่างเกรงใจ ในขณะที่ ไดอาน่า ดูจะไม่มีความเกรงใจเหลือสักนิด

     " ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะ จินนี่ ถือว่าเป็นของต้อนรับสำหรับเข้าฮอกวอตส์ก็แล้วกันนะ "

     ผมยิ้มให้กำลังใจ ก่อนที่จินนี่จะพูดออกมาอย่างเขินๆ

     " งั้นหนูขอกบช็อกโกแลตกับพายฟักทองก็แล้วกันนะคะ "

     " ได้เลย ไปเดินเล่นให้สนุกล่ะ "

     " ค่ะ ไปก่อนนะ "

     ไดอาน่าบอกลา ก่อนจะดึงจินนี่ตามไปด้วยอย่างตื่นเต้น

     เด็กๆนี่มันดีจังเลยน้า~

     " เธอนี่ ใจดีกับพวกเธอจังนะ "

     " ก็ฉันอยากมีน้องนี่นา พอมีแล้วก็อยากจะสปอยล์พวกเธอบ้างเท่านั้นแหละ "

     เฮอร์ไมโอนี่ที่เงียบอยู่สักพักก็พูดขึ้นแซว ผมก็แค่ยักไหล่อย่างไม่หยี่ระ

     " จะว่าไปแล้ว พวกแฮร์รี่มาไม่ทันขึ้นรถเนี่ย แปลกๆอยู่นะ ตอนที่พวกวีสลีย์มาถึงน่าจะเหลือประมาณ 3-4 นาทีแท้ๆ น่าจะมีเวลาพอสำหรับการรีบขึ้นรถได้นี่นา "

     " ก็ไม่รู้สินะ อาจจะเกิดอุบัติเหตอะไรสักอย่างละมั้ง ? "

     ไม่รู้ ไม่บอก ผมไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ อย่าถามผมเลย

     " หวังว่าพวกนั้นจะปลอดภัยนะ "

     " ฉันว่าห่วงพวกนั้นไม่ให้ทำอะไรแปลกๆดีกว่ามั้ง เฮอร์ไมโอนี่ "

     แต่ไม่ต้องห่วงนะ พวกนั้นทำแน่

     " นั่นสินะ แบบนั้นก็น่าเป็นห่วงกว่า "

     จากนั้นพวกเราก็นั่งคุยกันเรื่องปิดเทอมและเรื่องต่างๆกันไปเรื่อยๆ พอมีรถเข็นผ่านมา ผมก็เหมา กบช็อกโกแลตมาเยอะพอสมควร ก็แหม ของชอบนี่นา พร้อมกับ ของๆพวกเด็กๆและ ขนมต่างๆอีกเล็กน้อย

     ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ พวกเราก็มีแขกโผล่มา

     " เห้! ฟินน์! มาอยู่นี่เอง ฉันนึกว่านายจะไม่ทันรถไฟเหมือนพวกแฮร์รี่เสียแล้ว "

     เฟร็ดเปิดประตูเข้ามานั่งด้วยกันพร้อมกับจอร์จที่เดินเข้ามาหยิบขนมของผมขึ้นมากิน

     " ไงเฟร็ด ไงจอร์จ ไม่ไปหาพวกลีแล้วเหรอ "

     " สวัสดี "

     " ว่าไงเกรนเจอร์ "

     เฮอร์ไมโอนี่ทักขึ้นตาม

     " ไปหามาแล้ว พวกฉันก็นั่งกับพวกลีนั่นแหละ ว่าแต่พวกนายนั่งกัน 2 คนแล้วซื้อของกินมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ "

     จอร์จตอบขึ้นมาพลางเคี้ยวกบช็อกโกแลตอย่างเอร็ดอร่อย

     " อย่ากินเยอะนะจอร์จ ไม่ใช่แค่พวกฉัน 2 คนหรอก ยังมีไดอาน่ากับจินนี่ด้วย ตอนนี้ทั้งคู่คงออกไปเดินเล่นน่ะ ขนมพวกนั้นฉันก็ซื้อให้พวกน้องๆกินด้วยแหละ "

     " หืม นายนี่ดูแลพวกน้องๆดีจังเลยนะ "

     เฟร็ดพูดเสริมก่อนจะหยิบเอาเยลลี่เม็กทุกรสมากิน

     " ก็ฉันมันลูกคนเดียวนี่นา พอมีน้องแล้วก็อยากดูแลบ้าง "

     " พวกฉันมีทั้งพี่ทั้งน้องจนดูแลไม่ไหวเลยเนี่ย "

     จอร์จพูดขึ้นพลางขยับมานั่งเบียดผมกับเฮอร์ไมโอนี่

     " แล้วนายจะมานั่งเบียดกับพวกฉันทำไมเนี่ย ไปนั่งกับเฟร็ดตรงนู้นไป๊ "

     เอาจริงๆ มันก็ไม่ได้เบียดมากหรอก เพราะที่นั่งมันก็พอให้นั่งฝั่งละ 3 ได้สบายๆแหละ แต่มันก็นะ อยากแซวเฉยๆ

     " ที่นั่งก็มีตั้งเยอะ ว่างตรงไหนก็นั่งได้หมดแหละน่า "

     " ฉันว่าฉันนั่งอ่านหนังสือดีกว่า "

     เฮอร์ไมโอนี่หยิบหนังสือจากในกระเป๋าขึ้นมาอ่านเล่น

     " เอ่อ... หนึ่งปีกับเยติ... นี่อ่านลงจริงๆเหรอเฮอร์ไมโอนี่ ? "

     " หนังสือนี่ดีนะ ฟินน์ มีความรู้แปลกๆให้ฉันอ่านเยอะเลย "

     ไม่ใช่ความรู้แปลกๆมั้ง ? ไม่ดีมั้งเฮอร์ไมโอนี่

     จากนั้นเธอก็หลุดไปกับหนังสือในมือจนต้องหันกลับมาคุยกับพวกแฝดต่อ

     " ว่าแต่พวกนายน่ะ ทำไมมาสายกันล่ะ "

     ถึงผมรู้ว่าพวกนั้นลืมของกันเยอะแยะ แต่ผมไม่รู้ว่าลืมอะไรกันจนทำให้สายได้ขนาดนั้น

     " ก็นะตอนแรกตื่นเช้าอยู่หรอก แต่พวกเราไม่ได้เตรียมของกันให้ดีน่ะ เลยต้องใช้เวลาจัดของสักพักนึงเลย "

     จอร์จพูดขึ้นแม้ปากจะยังเคี้ยวพายฟักทองอยู่ก็ตาม

     " จากนั้นก็ดันลืมของกันเกือบทุกคนเลย จอร์จลืมกล่องดอกไม้ไฟฟิลิบัสเตอร์ จากนั้นฉันก็นึกขึ้นได้ว่าลืมไม้กวาด ต่อจากนั้นพอไปถึงถนนใหญ่ จินนี่ก็ลืมสมุดไดอารี่ เวลาเลยไม่เหลือเลย "

     " ก็หนูเพิ่งคิดออกนี่นา! "

     จินนี่โผล่หน้าเข้ามานั่งที่ข้างเฟร็ดอย่างรวดเร็ว

     แต่ว่าจินนี่ ไดอารี่นั่นคือไดอารี่ของทอมใช่ไหมหืม ?

     " เป็นยังไงบ้าง จินนี่ ไดอาน่า "

     ผมทักขึ้นก่อนจะยื่นขนมไปให้ จินนี่รับไว้ก่อนจะแกะ

     " ขอบคุณค่ะ... ก็เจอคนน่าสนใจเยอะนะคะ อย่างมีเด็กคนนึงเดินไปตามตู้เพื่อถ่ายรูปก็มี เด็กที่คุยโวเรื่องของพวกมักเกิ้ลก็ด้วย "

     " อ้อ เจ้าเด็กคอลิน ครีฟวีย์ ฉันก็เจอระหว่างทาง เขามาขอถ่ายรูปพวกเราด้วย เห็นบอกว่า เพราะเป็นแฝด เลยอยากถ่ายเก็บไว้ "

     จอร์จพูดขึ้น ก่อนที่เฟร็ดจะเสริมตาม

     " ใช่ เจ้าเด็กนั่นอยากเอาไปอวดให้ครอบครัวตอนที่กลับไปที่บ้านแล้ว ก็นะ เห็นว่ามาจากครอบครัวมักเกิ้ลด้วยล่ะ "

     " แต่ว่า จะให้ทำตัวสนิทสนมตอนนี้จะดีเหรอคะ ถ้าเกิดว่าได้อยู่กันคนละบ้านล่ะ "

     ไดอาน่าถามขึ้นมาด้วยความสงสัย เฟร็ดที่ได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับไปอย่างหน้าตาเฉย

     " ถ้าไม่ใช่สลิธีริน จะบ้านไหนก็ดีทั้งนั้นแหละ "

     " ช่าย~ เด็กที่เข้าบ้านนั้นน่ะ มีแต่พวกเจ้าปัญหาทั้งนั้น "

     จอร์จตอบด้วยน้ำเสียงยานคางก่อนจะหยิบเอาเยลลี่เข้าปาก ไดอาน่าที่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วไม่พอใจ จนพวกวีสลีย์และเฮอร์ไมโอนี่สะดุ้ง

     " เด็กสลิธีริน ก็ไม่ได้ไม่ดีสักหน่อยนะ! "

     ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นปลอบ

     " คุณย่าเคยเป็นเด็กสลิธีรินน่ะ "

     2 แฝดได้ยินดังนั้นก็ร้องโอ้ ออกมาอย่างเข้าใจ

     " แต่ว่าพวกเด็กสลิธีรินมันตัวปัญหาจริงๆนะ อย่างกัปตันทีมสลิธีรินยังชอบหาเรื่องทีมของพวกฉันเลย "

     จอร์จเสริมอย่างไม่ยอมแพ้ จนไดอาน่าหน้าบึ้งไม่พอใจหนักเข้าไปอีก

     " นั่นเพราะเขาไม่ดีเองเท่านั้นแหละ "

     " เอ้า พอๆ ไม่ต้องตีกันน่า อ่ะ กินช็อกโกแลตหน่อย มันช่วยให้ดีขึ้นนะ "

     ผมพูดขึ้นแทรกก่อนจะยื่นกบช็อกโกแลตไปให้ไดอาน่า ซึ่งเธอเองก็รับมากินด้วยอารมณ์นอยด์เล็กน้อย

     " นี่แน่ะ พวกเธอน่ะ ไม่ต้องไปใส่ใจพวกเฟร็ดกับจอร์จหรอก "

     " อ้าว เห้! "

     2 แฝด แย้งขึ้นมาพร้อมกันพลางมองผมอย่างไม่พอใจ

     " พวกเธอจะคบกับใคร อย่าดูที่บ้าน ให้ไปดูที่ใจและนิสัยของคนนั้นให้ดี บางคนน่ะ อาจจะดูน่าสนใจและสนุกเวลาอยู่ด้วยกัน แต่หลังๆเธออาจจะเกลียดเข้าไส้ก็มี... "

     หน้าของคอนีเลียส ฟัดจ์โผล่ออกมา อาจจะมีเพอร์ซี่บ้าง กับคนอื่นๆที่โลกเก่าประปราย

     " หรืออาจจะเจอกันแบบไม่ถูกกัน เกลียดขี้หน้า หาเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน แต่สุดท้ายกลายเป็นเพื่อนกันก็มี... "

     หน้าของเดรโก สเนป ซีเรียส ฟิลช์ ด๊อบบี้ และ คนอื่นๆ อีกมากมายผุดขึ้นมาเยอะแยะไปหมด 

     " และแน่นอน มันก็มีพวกที่ดีเสมอต้นเสมอปลาย หรือ ทำตัวน่าเกลียดตอนแรก ตอนท้ายก็ยังน่าเกลียดอยู่ก็มี "

     อย่างเช่น คางคกอัมบริดจ์เอย เบลลาทริกซ์เอย ล็อกฮาร์ตเอย พวกตัวปัญหาแบบไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็น่ารำคาญอยู่ดี ก็มีค่อนข้างจะเยอะแหะ

     " แน่นอน ว่าพวกแปลกๆก็นับนะ อาจจะเข้าหายากหรือทำความเข้าใจไม่ได้ แต่ถ้าได้เป็นเพื่อนกันแล้ว อาจจะพบแต่สิ่งดีๆก็มีมาก ลองเปิดใจคุยกันดูก่อน บางทีพวกเธออาจจะไม่ผิดหวังเลยทีได้รู้จักกันก็ได้ "

     เช่นลูน่า เลิฟกู้ดเป็นต้น แม้เธอจะแปลกๆ ไปเสียหน่อย แต่ก็เป็นคนที่น่ารักและเป็นมิตรสุดๆ

     ไม่ได้ยอนะ นี่พูดจริง ไม่ได้เพราะเป็นแฟนคลัปของลูน่าเลยนะ จริงๆนะ...

     " ฉันอยากให้พวกเธอลองเปิดใจคุยกันดูก่อน ไม่ใช่ว่าเห็นบ้านต่างก็ปิดใจ สะบัดหน้าหนี จนไม่ได้ทำความรู้จักตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย หรือฟังเขามาว่าไม่ดีก็ไปตีความว่าเขาไม่ดีตามที่ได้ยินมา ถ้าพวกเธอรู้ตัวตนของเขาจริงๆ พวกเธออาจจะชอบเขามากก็ได้นะ "

     ไดอาน่าและจินนี่ต่างนั่งฟังผมนิ่ง เฮอร์ไมโอนี่ก็นั่งฟังด้วยเช่นกัน เฟร็ดที่เงียบไปสักพักก็พูดขึ้นมาอย่างขัดใจ

     " พูดดีจังนะนายน่ะ นี่นายอายุแค่ 12 ปีแน่เหรอหืม คำพูดคำจาดูแก่แดดชอบกลนะ "

     " อะไรเล่าเฟร็ด ยุ่งน่า พวกนายก็ว่าแต่พวกสลิธีรินเป็นพวกตัวปัญหา ในมุมกลับกัน ก็ลองมาดูที่พวกนายบ้างสิ ทำคะแนนบ้านโดนหักไม่เว้นแต่ละวัน โดนฟิลช์ขึ้นบัญชีดำขนาดนั้นยังจะพูดอีกนะ "

     ผมบุ้ยปากไปให้เฟร็ดอย่างขัดใจ ถึงตัวจะเป็นเด็ก แต่สมองผมเป็นผู้ใหญ่นะ! แล้วก็ไม่ได้ชื่อโคนันด้วย!

     " นั่นมันแท่นแห่งเกียรติยศเลยนะ! "

     จอร์จพูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ จนผม จินนี่ กับ เฮอร์ไมโอนี่ ต้องกรอกตามองบนไปตามๆกัน

     " เกียรติยศหรืออัปยศกันแน่ จอร์จ "

     เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

     " พูดแบบนี้ ก็ดูตัวเธอด้วย เกรนเจอร์ เมื่อปีที่แล้วเธอก็ทำให้บ้านโดนหักคะแนนมากพอๆกับเราแหละ แถมในทีเดียวด้วย! "

     เฮอร์ไมโอนี่หน้าขึ้นสีเล็กน้อย ในขณะที่จินนี่กับไดอาน่าหันไปมองดูอย่างไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างเฮอร์ไมโอนี่จะทำให้บ้านเสียคะแนน

     " ย่ะ! แต่ฉันก็กู้คะแนนกลับมาได้จนทำให้บ้านเราชนะถ้วยรางวัลบ้านดีเด่นเลยนะ! "

     " เพราะดัมเบิลดอร์ช่วยหรอกน่า จินนี่ ไดอาน่า ฉันบอกให้พวกเธอรู้เลยนะ ว่ากลุ่มที่แสบที่สุดน่ะ คือกลุ่มของพวกฟินน์เนี่ยแหละ ทั้ง 4 คนนี้ นอกจากจะทำให้บ้านโดนหักคะแนนจนตกเป็นที่โหล่แล้ว พวกนี้ก็ยังคงทำเรื่องผิดกฎนับร้อยๆข้อภายใน 1 คืนเลยนะ โชคดีแค่ไหนที่ดัมเบิลดอร์ไม่เอาเรื่องน่ะ "

     จอร์จพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้

     " ก็เพราะพวกฉันไปหยุดยั้งแผนการร้ายของคนที่ไม่ควรเอ่ยนามไงล่ะ! ก็ยังดีกว่าพวกนายที่คอยเอาแต่แกล้งฟิลช์ กับ ระเบิดโถส้วมก็แล้วกัน! "

     ไดอาน่า กับ จินนี่หันไปมองเฟร็ดกับจอร์จอย่างสนใจ

     " นี่พวกพี่ไประเบิดเอาที่รองโถส้วมมาจริงๆงั้นหรือคะ ? "

     " ใช่แล้ว จินนี่ พวกแฝดน่ะ ทำจริง แล้วกะจะเอาไปให้แฮร์รี่ด้วย แต่โดนมาดามพรอมฟรีย์ยึดไปเสียก่อน เพราะไม่ถูกสุขอนามัย "

     เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้นพลางยิ้มเยาะ พวกจินนี่กับไดอาน่าได้ยินดังนั้นก็ขำกันเบาๆ

     " เพราะพวกฉันคิดว่ามันเป็นความคิดที่เจ๋งดี และพวกฉันมั่นใจว่าถ้าแฮร์รี่เห็นจะต้องขำก๊ากแน่ๆ ยังไงล่ะ! "

     เฟร็ดก็ตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้

     ผมมองดูทั้ง 2 ฝ่ายตีกัน โดยพยายามใส่โคลนให้กันอย่างเหนื่อยใจ

     ให้ตายสิ ทั้งคู่นี่ไม่ได้หาเรื่องให้ดูดีกันเลยนะเนี่ย

     " ชีวิตในโรงเรียนมันสั้นนะ ไดอาน่า จินนี่ ไม่จำเป็นจะต้องไปแคร์อะไรมากมายขนาดนั้นหรอก ที่โรงเรียนน่ะ คะแนนโดนหักได้ ก็หาใหม่ได้ แต่ประสบการณ์น่ะ มันหาไม่ได้ง่ายๆนะ ฉะนั้นพวกเธอจะแหกกฎสักกี่ข้อก็ได้ ถ้าไม่ทำให้โดนจับได้หรือโดนหักคะแนน "

     " มันใช่แบบนั้นสะที่ไหนกันละยะ! มันไม่ควรจะทำตัวแหกกฎตั้งแต่แรกแล้วไหมเล่า! "

     เฮอร์ไมโอนี่แย้งขึ้นมาอย่างฉับพลันเมื่อผมสอนการใช้ชีวิตในโรงเรียนแบบฉบับของผมเอง

     " จะยังไงก็แล้วแต่ ใช้ชีวิตในแบบของพวกเธอเองเถอะ "

     " อือ... นี่ จินนี่ ถ้าฉันไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันกับเธอ เธอจะคบฉันอยู่รึเปล่า ? "

     ไดอาน่าถามออกมาอย่างกังวลใจ ซึ่งจินนี่ก็ยิ้มขำเล็กน้อย

     " พูดอะไรของเธอกัน เธอเป็นเพื่อนคนแรกของฉัน ไม่ว่าเธอจะไปอยู่บ้านไหน เธอก็ยังเป็นเพื่อนฉันอยู่นั่นแหละ แต่ฉันก็อยากให้เธอมาอยู่บ้านเดียวกันกับฉันนะ "

     " ฉันก็อยากอยู่บ้านเดียวกันกับเธอนะ จินนี่ "

     แล้วทั้งคู่ก็ยิ้มขำกัน ด้วยพลังมิตรภาพ

     อ้า~ น้องสาวของผมเป็นเด็กดีจัง

     " ไม่ต้องห่วงหรอก เพื่อนต่างบ้านก็ดีนะ ฉันเองก็มีเพื่อนต่างบ้านเยอะเหมือนกัน อย่างสลิธีรินฉันก็เป็นเพื่อนกับเดรโกด้วย "

     " นายเป็นเพื่อนกับไอ้เด็กนั่นงั้นเหรอ ฟินน์! "

     จอร์จกับเฟร็ดพูดขึ้นพร้อมกันพลางหันหน้ามาหาผมอย่างตกใจ เฮอร์ไมโอนี่ที่ได้ยินก็พูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

     " จริงเหรอ ฟินน์ ฉันไม่นึกเลยนะว่านายจะเป็นเพื่อนกับมัลฟอยด้วย... "

     " อ้า ใช่สิ ก็เดรโก น่าสนุกจะตาย แค่ปากไม่ค่อยตรงกับใจไปหน่อยก็เท่านั้นแหละ "

     " ทำไมนายต้องไปคบกับเจ้าเด็กนั่นด้วย นั่นมัลฟอยเลยนะ! "

     เฟร็ดพูดออกมาอย่างไม่พอใจพลางลุกขึ้นมานั่งที่พบก่อนจะเบียดผมจนไปชิดกับจอร์จที่นั่งข้างๆ

     " เห้ พวกนายแค่อคติกับพวกมัลฟอยเท่านั้นนี่นา อย่าลากฉันไปเกี่ยวสิ! "

     เฟร็ดกับจอร์จเอามือมาคล้องคอผมกันคนละด้านก่อนจะจ้องหน้าผมเขม็ง

     " แต่นั่นมัลฟอยเลยนะ นายก็รู้ว่าเจ้าเด็กนั่นได้เชื้อพ่อมาขนาดไหนน่ะ "

     " ใช่ เรื่องทะเลาะกันที่ร้านตัวบรรจงและหยดหมึกนายก็เห็นไม่ใช่เรอะ "

     " อันนั้นเพราะพวกนายเข้าไปต่อยกันเองไม่ใช่เหรอ ?! พ่อนายกับพ่อของเดรโกไม่ถูกกัน ก็เพราะความชอบส่วนตัวไม่ใช่หรือไง ?! แค่พ่อนายชอบพวกมักเกิ้ลมาก แต่มัลฟอยเกลียดมักเกิ้ลม้ากมากก็เท่านั้นเอง "

     " ไม่เอา! อย่าไปยุ่งกับเจ้าเด็กนั่นเลยนะฟินน์! "

     จอร์จเข้ามากอดผม ก่อนที่เฟร็ดจะเข้ามากอดตาม

     " ใช่ๆ อย่างเจ้าเด็กนั่น ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก! "

     " จะคบใครมันก็เรื่องของฉันโว้ย แล้วพวกนายน่ะ ปล่อยฉัน! ทำไมต้องเข้ามากอดทุกทีเลย ห๊ะ! "

     " ไม่ปล่อย!! "

     เฟร็ดกับจอร์จพูดขึ้นพร้อมกันจนผมแทบจะเอามือเขกหัวทั้งคู่ให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย เนื่องจากทำตัวไร้สาระ โดยไม่ทันสังเกตสายตาอันเปร่งประกายของน้องสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม



     จากนั้นพวกเราก็ทำตัววุ่นวายมากันตลอดทางจนกระทั่งถึงที่หมาย พวกเราลงจากรถไฟกันก่อนจะแยกย้ายให้พวกปี 1 ตามแฮกริดไป

     " พวกเธอไม่ต้องกังวลนะ ว่าจะได้บ้านอะไร ไปตามที่ใจปราถนาเถอะ "

     ผมทิ้งท้ายให้ก่อนจะโบกมือลาไดอาน่า กับ จินนี่ ก่อนจะเดินไปพร้อมกับพวกแฝดและเฮอร์ไมโอนี่ เพื่อขึ้นรถม้าที่ลากโดยพวกเธสตรอล 

     พวกเรานั่งคุยกันในรถจนกระทั่งถึงตัวโรงเรียน แล้วก็เดินทางต่อเพื่อไปนั่งประจำที่ตรงโต๊ะบ้านของตัวเอง

     อีกสักพัก พวกเด็กๆปี 1 ก็จะเข้ามาคัดสรรบ้านกันแล้ว อดตื่นเต้นแทนพวกเด็กๆไม่ได้เลยแหะ

     และไม่นานทุกคนก็นั่งประจำที่กันครบ รวมไปถึงบรรดาอาจารย์ทั้งหลายด้วย แม้จะยังขาดสเนปที่กำลังดักแฮร์รี่ไม่ให้เข้ามาในห้องโถงได้ก็ตาม ก็นะ สงสัยคงได้อ่านข่าวเรื่องรถแองเกลียบินได้แล้วตัดสินใจดักจับพวกแฮร์รี่ให้โดนไล่ออกแหงๆ

     ไม่ต้องเดาก็นึกออกเลยเชียวล่ะ ว่าสเนปจะทำสีหน้ายังไง

     คงกำลังคิดว่า คราวนี้ล่ะ ฉันจะทำให้พวกเธอโดนไล่ออกให้ได้ อะไรอย่างงี้อยู่ละมั้ง ?

     กึง

     ประตูห้องโถงใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมกับศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่เดินนำพวกเด็กๆปี 1 เข้ามาในห้องโถงอย่างเป็นระเบียบ

     พวกเด็กๆดูหวาดกลัวและตื่นเต้นมากทีเดียว ที่กำลังจะเข้ามาคัดสรรบ้าน คงจะเหมือนๆกับปีที่แล้วที่โดนพี่ตัวเองเป่าหูเรื่องแปลกๆใส่ละมั้ง ?

     ผมเห็นไดอาน่ากับจินนี่ที่ดูตื่นเต้นไม่แพ้กันในกลุ่มเด็กผู้หญิงที่เดินอยู่กลางๆ พวกเธอมองหันซ้ายหันขวาจนเจอพวกผมอยู่ ผมก็โบกมือเชียร์ให้อยู่เงียบๆ

     หมวกคัดสรรเริ่มร้องเพลงที่ไม่เหมือนกับปีที่แล้ว ก็นะหมวกนี่ไม่เคยร้องเหมือนเดิมสักปี เป็นหมวกที่มีความคิดสร้างสรรดีจริงๆ

     เมื่อร้องจบศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็ประกาศออกมาดังๆอย่างเคร่งขรึม

     " เมื่อฉันเรียกชื่อใคร ก็ขอให้คนๆนั้นออกมาข้างหน้า หยิบหมวกขึ้นมาสวมแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้นี่เพื่อจะได้คัดสรร...  "

     และการคัดสรรก็เริ่มขึ้น เด็กคนแรกเมื่อถูกเรียกก็ขึ้นไปนั่งอย่างกล้าๆ กลัวๆ ไม่สิ... น่าจะเรียกว่าตื่นเต้นจนสั่นมากกว่ามั้ง ? หมวกคิดอยู่เล็กน้อยก่อนจะตะโกนขึ้นสุดเสียง

     " ฮัฟเฟิลพัฟ! "

     เสียงจากโต๊ะฮัฟเฟิลพัฟตะโกนเชียร์อย่างยินดี ก่อนที่เด็กคนนั้นจะวิ่งไปนั่งประจำที่กับพวกปีแก่ จากนั้นก็ไล่ไปทีละคนจนถึง คอลิน

     " คอลิน ครีฟวีย์ "

     เด็กน้อยคอลิน วิ่งขึ้นไปนั่งเก้าอี้ตรงหน้าสวมหมวกอย่างตื่นเต้นและไม่นานหลังจากนั้นหมวกคัดสรรก็ตะโกนขึ้นมา

     " กริฟฟินดอร์! "

     เสียงโต๊ะบ้านกริฟฟินดอร์เฮลั่น ผมเองก็ตบมือให้กำลังใจเช่นกัน

     ก็นะ มันก็เป็นเรื่องที่ดีที่บ้านแต่ละบ้านจะเฮดีใจต้อนรับน้องใหม่นี่นา ถ้าเงียบไปก็คงทำให้เด็กๆเสียกำลังใจหมดนี่ แล้วก็อีกอย่าง ยิ่งบ้านไหนคนยิ่งเยอะ มันก็ยิ่งดีต่อบ้านนั้นด้วย จริงไหม ? 

     " เจ้าเด็กนั่นมาบ้านนี้งั้นเหรอเนี่ย ถ้าพ่อมาอยู่คงดีใจจนอยากเข้าไปทำความรู้จักแล้วแหงๆ "

     เฟร็ดพูดขึ้นมาลอยๆพลางมองดูเจ้าเด็กคอลินที่ว่าวิ่งเข้ามานั่งกับพวกปีแก่ตรงหัวโต๊ะ

     และผ่านไปสักพักก็มาถึงคราวของเด็กผู้หญิงคนนึงที่ดูก็รู้ว่าไม่ปกติ

     ไม่ปกติตรงไหนนะเหรอ ? ก็ตรงที่เธอใส่สร้อยที่ทำมาจากจุกของบัตเตอร์เบียร์ และ ต่างหูพลัมสีแดงนั่นน่ะสิ

     คิดว่ายังดูปกติงั้นเหรอ ? 

     ถ้าในยุคนี้ถือว่าแปลกเลยล่ะ ไม่ค่อยมีคนใส่อะไรแบบนี้มาหรอก แม้จะเป็นพวกที่เกิดจากมักเกิ้ลก็ตาม ไม่อยากคิดเลยว่าชุดปกติเวลาเธอใส่มันจะดูเด่นขนาดไหนกันนะ

     " ลูน่า เลิฟกู้ด "

     เธอเดินไปหยิบหมวกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะนั่งลงแล้วสวมหมวกลง นั่งสบายๆ หมวกเพียงแตะไปได้ไม่ถึง 2 วินาที มันก็ตะโกนออกมาอย่างรวดเร็ว

     " เรเวนคลอ! "

     และเสียงเฮมาจากบ้านเรเวนคลอก็ดังขึ้นเมื่อได้เด็กปี 1 คนที่ 6 มา

     คนแล้วคนเล่าโดนเรียกตัวขึ้นไปคัดสรร จนกระทั่งมาถึงคนที่ผมรอคอย

     " ไดอาน่า โนเวียร์ "

     ไดอาน่าหันไปมองจินนี่เล็กน้อย ซึ่งจินนี่เองก็พยักหน้าให้กำลังใจ ก่อนที่ไดอาน่าจะขึ้นไปนั่งและสวมหมวกลง หมวกคัดสรรคิดอยู่นานแถมพูดคุยกับไดอาน่าเล็กน้อย จนผมอยากเข้าไปฟังใกล้ๆเลยเชียวล่ะ

     จากเท่าที่ดูแล้วเหมือนหมวกกำลังตะล่อมกล่อมให้เลือกทางอยู่แหะ

     ซึ่งไม่นานหมวกก็ตัดสินได้ก่อนจะประกาศขึ้นมาดังๆ

     " สลิธีริน! "

     เสียงเฮดังขึ้นจากสลิธีริน พอผมหันไปมองทางนั้นผมก็แอบเห็นเดรโกยักคิ้วมาให้ผมเล็กน้อยด้วย

     เอ้อ... ก็คิดไว้แล้วอะนะว่าต้องมีอะไรแบบนี้ สงสัยจริงว่าโดนคุณย่าเป่าหูอะไรหรือเปล่า ขนาดกริฟฟินดอร์มีผมอยู่ทั้งคนแล้วแท้ๆ รู้สึกเสียใจจังที่ไม่อาจจะสั่นคลอนความตั้งใจนั้นได้

     จินนี่ที่เห็นดังนั้นก็ดูเหมือนจะอึ้งเล็กน้อยแต่เธอก็ยิ้มให้ไดอาน่าเหมือนปกติดี ไดอาน่าเองก็ลังเลอยู่เล็กน้อยเช่นกัน ก่อนจะยิ้มตอบกลับไปให้

     " ทำไมต้องได้ สลิธีริน กันนะ... ถึงไม่ใช่กริฟฟินดอร์ก็เถอะ แต่อย่างน้อยบ้านอื่นก็ได้นี่นา... "

     จอร์จพูดขึ้นอย่างเสียดาย เฮอร์ไมโอนี่เองก็ไม่ได้ออกความเห็นอะไร เพราะเธอเองก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าอาจจะไม่ได้อยู่บ้านเดียวกัน

     " ฟินน์ นายไม่เป็นอะไรนะ ? "

     เฟร็ดถามอย่างเป็นห่วง ซึ่งผมก็ยิ้มขำออกมาเล็กน้อย

     " จะให้เป็นอะไรล่ะ จอร์จ เรื่องบ้าน ผมไม่ซีเรียสหรอก แม้จะเสียดายอยู่หน่อยๆที่ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันก็เถอะ "

     " เห แบบนี้ก็ไม่ลำบากใจแย่เลยเหรอ อยู่บ้านคนละฝั่งแบบนั้น "

     จอร์จพูดเสริมอย่างอยากรู้

     " ผมก็ดูแลกันปกตินั่นแหละ แต่ถ้าเรื่องคะแนนบ้าน ผมก็ไม่อ่อนข้อให้หรอกนะ "

     ผมยิ้มอย่างขำๆ ก่อนจะหันไปมองดูไดอาน่าที่หันมามองผมด้วยเช่นกัน

     ผมยิ้มแล้วชูนิ้วโป้งให้เป็นกำลังใจ ซึ่งไดอาน่าเองก็ยิ้มถอนหายใจเล็กน้อยให้ผม เหมือนเธอจะเป็นห่วงว่าผมจะผิดหวังอยู่รึเปล่าที่ได้สลิธีริน

     จากนั้นก็ถึงคราวของจินนี่

     " จินเนฟร่า วีสลีย์ "

     จินนี่ขึ้นไปนั่งก่อนจะสวมหมวกคัดสรรอย่างเชื่องช้า หมวกทำท่าแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดคุยกับจินนี่สักพัก

     และนั่นทำให้ผมประหลาดใจเช่นกัน

     เพราะปกติแล้ว พวกวีสลีย์ทุกคนแค่หมวกแตะหัวมันก็ร้องตะโกนว่า 'กริฟฟินดอร์' แล้วแท้ๆ แต่นี่ใช้เวลานานผิดคาด หรือว่านี่อาจจะเพราะจินนี่เองก็อยากไปอยู่กับไดอาน่ากันนะ ?

     แต่ถ้าจินนี่ย้ายไปอยู่สลิธีรินมันก็ผิดแผนไปหน่อยไหม ? คงไม่น่า...
 
     ผมเริ่มตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะเห็นหมวกคัดสรรตัดสินใจได้

     " กริฟฟินดอร์! "

     ผมแอบถอนหายใจเล็กน้อยที่เนื้อเรื่องยังคงเป็นไปตามเดิม

     แม้จะต่างจากที่ควรจะเป็นแต่ก็ทำให้หายใจไม่ทั่วท้องเลยสักนิดเดียว

     เอาจริงๆ ถ้าผมไม่มีตัวตนขึ้นมา ไดอาน่าคงไปอยู่เดิร์มสแตรงค์กับดีนและเมแกนแล้ว เรื่องมันคงไม่ป่วนมาขนาดนี้แน่ๆ ชักลำบากใจกับอนาคตที่จะเกิดต่อจากนี้จริงๆเลยเชียว ว่ามันจะวุ่นขนาดไหน

     ให้ตายสิ ไม่ชอบใจเลยที่เหตุการณ์เริ่มไม่เป็นไปตามเนื้อเรื่องเนี่ย



Writer :: กลับมาแล้ว ไรต์เตอร์ขาตายเลยทีเดียว ไรต์เตอร์ไม่น่าบ้าจี้เดินลงดอยเลย อะฮึก แม้ตอนนี้จะหายแล้วก็เถอะ

Writer 2 :: รู้สึกมีคนเข้าใจผิดว่าไปเข้าค่ายแหะ 5555 คืองี้ครับ ไรต์เตอร์อยู่ มช ครับ แล้วเมื่อวันเสาร์ที่ 8 มันมีกิจกรรม รับน้องขึ้นดอย อยู่ ก็เลยไปดูแลน้องอะไรแบบนี้ ไม่ได้เข้าค่ายหรืออะไรที่ค้างคืนเลย 

Writer 3 :: ก็เข้าใจนะ ว่าอยากอ่าน (จากเท่าที่ดูคอมเม้นท์มาอะนะ)... แต่นี่ งานเยอะมากกก แถมนี่ก็ใกล้สอบแล้ว (1-8 ตุลา) หนังสือหนังหาก็ต้องอ่าน เวลาว่างพอจะมาแต่งนิยายก็ไม่มีอารมณ์แต่งเลย ก็เลยความคืบหน้าค่อนข้างช้ายิ่งกว่าเต่าคลานเสียอีก เพราะงั้น ก็ดิ้นกันไปยาวๆนะ ถ้าไรต์เตอร์ยังฝ่ามรสุมปี 4 ไม่ได้ ก็จะประมาณนี้ เหล่ารีดเดอร์ทุกท่านน

Writer 4 :: ไรต์ก็พยายามศึกษาและอัพเดททุกตัวละครด้วยแหละ การแต่งแต่ละทีเลยกินเวลาทีเดียว พยายามให้มันลื่นไหลเหมือนกับตัวละครในต้นฉบับให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แหละ 

Writer 5 :: ไม่ได้อัพนาน ก็แถมให้เป็นตอนยาวพิเศษเกือบ 10,000 words หรือประมาณ 43 หน้า คงอิ่มหนำไปสักพักละนะ แต่ตอนนี้ผมขอตัวไปอ่านหนังสือก่อน จะสอบแล้ววว อย่าเพิ่งทวงกัน นี่จะตายยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.018K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,400 ความคิดเห็น

  1. #5226 Bibliophile.ize (@iddosiripon) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 21:29

    กอดกันอีกแล้วววววววปลื้มปริ่มหัวจายยย
    #5,226
    0
  2. #5225 Bibliophile.ize (@iddosiripon) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 21:28

    กอดกันอีกแล้วววววววปลื้มปริ่มหัวจายยย
    #5,225
    0
  3. #4998 Bibliophile.ize (@iddosiripon) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 16:20
    555555ฟินน์อย่าเป็นงั้นดิ ใจชั้นตุ้มๆต่อมๆแล้วนะเนี้ย เสียววาบเหมือนกันเด้อ
    #4,998
    0
  4. #4918 Bibliophile.ize (@iddosiripon) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 22:50
    ฟินนนนนพอเธอพูดแบบนี้ชั้นก็กังวลไปตามๆกันเลยนะ
    #4,918
    0
  5. #4367 polar* (@khim-aroon) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 23:53
    เดรกแค่ออกมานิดๆก็น่ารักแล้วอะ
    #4,367
    0
  6. #4366 ZhangQiwen (@SK_is_me) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 23:18
    ในอนาคตน้องทำอาชีพดูแลสัตว์วิเศษก็ไม่เลวแฮะ
    #4,366
    0
  7. #3917 Jecelyn (@Jecelyn) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 18:17
    ฟินพอเเกกังวลฉันก็กังวลตามเเกนะ! เอาดีๆ
    #3,917
    0
  8. #1909 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 09:26
    เดรโกดูแลไดอาน่าดีๆเด้อออ
    #1,909
    0
  9. #1830 Black Mountain (@beam_happy555) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 14:40

    อยากอ่านต่อแล้วรีบมาอัปนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1,830
    0
  10. #1827 pagim234 (@pagim234) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 21:01

    ติดตามตลอดไป~~
    #1,827
    0
  11. #1819 hanari00123 (@hanari00123) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 22:09
    งื้อ ยิ้มทั้งตอนเลย เเงง
    #1,819
    0
  12. #1817 The Killer Princess (@rebornmini) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 17:15

    รอไรท์มาต่อนะคะ
    #1,817
    0
  13. #1816 จ้าวแมวน้อย (@K715207) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 03:08
    เรื่องกินเรื่องใหญ่เนอะฟินน์เนอะ
    #1,816
    0
  14. #1813 Bubble_pxx (@misaki_rin) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 23:41

    ขอบคุณมากค่ะไรท์สู้ๆนะ คนอ่านก็รออยู่เสมอ แต่เรื่องเรียนของไรท์ก็สำคัญ ยังไงก็สู้ๆน้าา
    #1,813
    0
  15. #1810 lcelovemom (@lcelovemom) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:29

    ขำฟินทแปลกๆ
    #1,810
    0
  16. #1809 Inwมาเยือน (@pakinnice) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:08

    รอตลอด ถ้าเป็นไปได้อยากให้แต่งจนถึงภาคสุดท้ายเลย
    #1,809
    0
  17. วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 20:32

    ขอบคุณที่เขียนให้อ่านนะคะ จุใจมาก ชอบความเก็บรายละเอียดตัวละครมาก ไม่หลุด OOC เลย สู้วววววววๆ นะคะทุกคนนน

    #1,807
    0
  18. #1805 张绮文 (@SK_is_me) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 20:25

    ฮือออออ กำลังอ่านหนังสือสอบอยู่เลย แต่เหนไรท์อัพละคันไม้คันมืออยากจะอ่าน...ไรท์คงจะไม่ใจร้ายฆ่าเจ้าแฝดที่เป็นความสดใสของโลกใบนี้ในตอนจบ?

    #1,805
    0
  19. วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 19:54

    โมเม้นท์ของกิลฟินน์หายไปแย้วววว ฮือออ

    #1,804
    0
  20. #1802 aliankuma (@pandarapimsky) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 19:29
    สนุกกกกกก ชอบมาก เป็นกำลังใจให้
    #1,802
    0
  21. #1801 84riho (@626nam) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 19:10

    สนุกมากกกกก​ ขอบคุณ​นะคะ
    #1,801
    0
  22. #1800 Saku442274 (@Saku442274) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 18:03

    อ่านเมื่อไหร่ก็ยังสนุกเสมอเลยน่ะไรท์!!^ ^
    #1,800
    0
  23. #1799 magickizz (@magickizz) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 17:23
    นึกว่าไรท์หลุดไปฮอกวอตแล้วสะอีก
    ยังไงก้.. สู้ๆนะ รี้ดยังคงรอไรท์อยุ่เสมอ *0*
    #1,799
    0
  24. #1798 Mizaukinaishi (@Mizaukinaishi) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 16:39

    ยังไงก็สู้ๆนะครับคุณไรท์ รอนะครับ
    #1,798
    0
  25. #1797 SukLeew (@SukLeew) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 15:59
    ดีจ์มากกกกกกกกก
    #1,797
    0