|| Fic Harry Potter || Am I a Wizard ? [ BL/Yaoi ]

ตอนที่ 56 : Chapter 49 : Don't Bully Finnegan!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,129 ครั้ง
    15 ก.ค. 61


CHAPTER 49

Don't Bully Finnegan!




" Sleep... "

Fred Weasley






     หลังจากนั้นผมก็ถูกเรียกเข้าไปในบ้านพร้อมโดนบ่นต่อว่าผมยกใหญ่ ข่าวไวจริงแหะ... สงสัยคาถานี้จะใหญ่ไปหน่อย ทางกระทรวงคงไม่ยอมแน่ๆเลย

     " ฟินนิแกน เธอแอบใช้คาถาใช่ไหม ทางกระทรวงส่งนกฮูกมาให้ฉันแล้วล่ะ "

     ผมยิ้มแหยๆ ไปให้คุณวีสลีย์ที่นั่งขมวดคิ้ว พร้อมกับมีคุณนายวีสลีย์นั่งอยู่ข้างๆ

     " ครับ ผมก็ได้จดหมายแล้วเหมือนกัน เมื่อกี้นี้เอง... "

     " ให้ตายสิ เธอรู้ใช่ไหมว่าเขาไม่ให้ใช้เวทมนตร์ตอนอยู่นอกโรงเรียนน่ะ แม้ตอนอยู่ในสังคมผู้วิเศษเขาจะปล่อยผ่านก็เถอะ แต่ที่เธอใช้น่ะ เป็นคาถาอันตรายที่อาจจะทำร้ายผู้อื่นหรือแม้กระทั่งตัวเองได้ "

     ผมทำท่าหมาหงอยเรียกร้องความน่าสงสารให้แก่คู่สามีภรรยาที่จ้องมาที่ผมอย่างเป็นห่วง แม้ใจจริงแล้ว ผมรู้สึกเจ็บใจที่ดันเผลอลืมตัวว่า ตัวเองใช้คาถาอันตราย โดยไม่มีผู้ปกครองดูแลด้วยนั่นแหละนะ

     แต่ก็เพราะไม่ได้คิดว่ามันจะโดนตักเตือนด้วยนั่นแหละ เนื่องจากตอนปกติแล้ว การใช้คาถาในครอบครัวของผู้วิเศษมักจะถูกปล่อยผ่านแบบไม่ได้ตรวจสอบ เหมือนกับที่บ้านใหญ่ของโนเวียร์ที่ถึงแม้จะใช้คาถาร้ายแรงแค่ไหน ทางกระทรวงก็ไม่ส่งจดหมายมาเตือนสักนิดหรือใส่ใจที่จะตรวจสอบเสียด้วยซ้ำ นั่นก็เพราะว่าพวกเขาร่ายคาถาอยู่ในบ้านของครอบครัวผู้วิเศษซึ่งมีพ่อมดแม่คอยดูแล ส่วนใหญ่ถ้าเกิดเรื่องมักจะให้คนในครอบครัวดูแลกันเองเสียมากกว่า 

     ทางกระทรวงมักจะเพ่งเล็งแต่พวก ลูกครึ่ง หรือ พวกที่เกิดจากมักเกิ้ลแทน และจะเพ่งเล็งเป็นพิเศษถ้ามีพวกมักเกิ้ลอยู่ในบริเวณนั้นด้วย ซึ่งในกรณีของผมที่เป็นลูกครึ่งนั้น ลุงเบนเป็นคนจัดการให้ตอนอยู่ที่บ้านประจำตระกูล ส่วนตอนอยู่บ้านก็มีมอนโต้คอยดูแลอยู่เช่นกัน พอมาอยู่บ้านของรอนโดยไม่มีใครเป็นคนรับรองหรือดูแล คาถาตรวจสอบเลยทำงาน แต่เพราะว่าร่ายคาถาในชุมชนผู้วิเศษ เลยทำให้ได้รับจดหมายเตือนเล็กๆน้อยๆเท่านั้น

     ในจดหมายเขียนแค่ว่า พวกเขาได้รับข่าวยืนยันว่าผมใช้เวทมนตร์อันตราย และ ตักเตือนว่าควรมีผู้ใหญ่ดูแล อะไรทำนองนี้เสียมากกว่า พวกเขาเลยส่งจดหมายมอบอำนาจความดูแลให้คุณและคุณนายวีสลีย์ดูแลแทน พวกเขาเลยรู้ว่าผมแอบใช้เวทมนตร์เมื่อกี้

     สงสัยต้องหาอุปกรณ์ที่คอยก่อกวนคาถาตรวจสอบแบบจริงจังแล้วสิ... ทางที่ดี ลบตัวตนไปด้วยเลยก็เข้าท่ากว่าแหะ

     คุณวีสลีย์ถอนหายใจออกมาอย่างเป็นห่วง ก่อนจะพูดปลอบใจเบาๆ

     " เห้อ... เอาเถอะ ครั้งนี้ไม่ได้ร้ายแรงเท่าไหร่หรอก แต่ว่า ฟินนิแกน ฉันขอสั่งห้ามเธอร่ายคาถาอันตรายแบบนั้นอีกนะ "

     " ครับ... "

     คอยก่อนเถอะ เจ้าพวกขัดขวางความสนุกในการทดลอง สงสัยต้องเอาเรื่องการทดลองโนมไว้ทีหลังเสียแล้วสิ

     ผมแอบวางแผนไว้ในใจ แต่เบื้องหน้าผมก็ทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมให้พวกสามีภรรยาของครอบครัววีสลีย์สบายใจ

     ผมเดินกลับขึ้นไปเล่นกับพวกแฝดต่อ พลางวางแผนสำหรับทำอุปกรณ์ก่อกวนคาถาตรวจสอบ ผมใช้ทักษะค้นหา ค้นดูสิ่งที่สามารถขัดขวางคาถาตรวจสอบหรือสิ่งที่ลบตัวตนได้ ซึ่งผมหาเจอประมาณ 3-4 อัน

     ผมมองดูก็ต้องขมวดคิ้วแน่น ไม่ใช่ แค่ว่าทำค่อนข้างยาก วัตถุดิบในการปลุกเสกก็ยังค่อนข้างแพงด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะ ขนของตัวเดมิไกซ์ (Demiguise)* ที่มีคุณสมบัติล่องหน และ ขนของเธสตรอล ที่มีส่วนช่วยในการลบตัวตนอย่างสมบูรณ์แถมอำนาจสูง บางส่วนที่ผมอาจจะต้องซื้อมา และบางส่วนอาจจะหาได้ที่ฮอกวอตส์

     มีพืชสมุนไพรบางชนิดที่จำเป็นต่อการปลุกเสกอีกด้วย แค่คิดก็รู้สึกลำบากใจแล้ว ทั้งๆที่อยากจะสร้างมาให้เสร็จๆจะได้แอบใช้เวทมนตร์ได้อย่างสบายใจแท้ๆ

     ผมบ่นออกมาเบาๆ ในขณะที่เฟร็ดที่กำลังนอนอยู่บนเตียงได้ยินเข้าก็ลืมตาขึ้นมาดูอย่างงัวเงียก่อนจะพูดเหนื่อยๆ

     " คนกำลังนอนนะฟินน์ เห็นใจคนที่ต้องขับรถทั้งคืนบ้างสิ "

     " โอ๊ะ ? โทษทีๆ พอดีกำลังคิดอะไรนิดหน่อยน่ะ "

     เฟร็ดไม่ว่าอะไรก่อนจะ อือ อยู่ในลำคอ จากนั้นก็กวักมือเบาๆ

     " ฟินน์ มานี่มา "

     ผมเอียงคออย่างสงสัยกับเฟร็ดที่ใช้มือกวักให้มาหา ผมที่ไม่ได้คิดอะไรก็เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย ก่อนจะโดนมือของอีกฝ่ายฉุดขึ้นไปบนเตียงอย่างรวดเร็ว

     !?

     " เอ้ย! "

     เฟร็ดดึงผมขึ้นเตียงอย่างรวดเร็ว จนตอนนี้ผมอยู่ในสภาพเหมือนสะดุดล้มไม่เป็นท่าเสียมากกว่า

     " เฟร็ดทำอะไรของนายเนี่ย ? "

     " นอนกัน "

     ...

     หะ ?

     " แต่ฉันไม่ง่วงแล้วนี่นา "

     " น่า... มาเป็นหมอนข้างให้ฉันหน่อย "

     ผมทำหน้าบูดพลางมองไปยังเฟร็ดที่ยังคงหลับตาพริ้ม

     " ไม่เอา ร้อนจะตาย "

     " เถอะน่า "

     เฟร็ดไม่ว่าเปล่า ก่อนจะจับผมพลิกตัวให้อยู่ในท่าเตรียมพร้อมนอนเสร็จสรรพ ก่อนจะกอดผมหลวมๆ จากด้านหลัง

     อือหือ... แบบนี้ก็ได้เหรอ ?

     " ไม่เอาา "

     ผมพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดที่เริ่มรัดแน่นขึ้นตามแรงที่ผมดิ้น แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าเฟร็ดจะปล่อยผมไปแต่อย่างใด

     ปล่อยกู้วว

     ผมเริ่มดิ้นแรงขึ้น แต่คนตรงหน้าก็เริ่มกอดรัดแน่นขึ้นอีกกว่าเดิม ผมเห็นดังนั้นก็ดึงมือของอีกฝ่ายขึ้นมากัดลงไปแรงๆ จนเฟร็ดสะดุ้ง ทำสีหน้าบิดเบี้ยว แต่ถึงแบบนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยผมอยู่ดี

     " ฟินน์... "

     " ไม่เอาอะ ปล่อยดิ เฟร็ด "

     " ไม่... "

     ไม่อะไรของนายเห้ย! ปล่อยผ้มม!

     ผมกัดให้แรงขึ้นอีก จนเกิดรอยช้ำขึ้นเป็นรอยเขี้ยวเล็กๆ ตรงแขน แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อยผมอยู่ดี

     ตายด้านเรอะ ?!

     " ถ้าไม่ปล่อย ผมจะกัดอีกนะ "

     ผมขู่เสียงเบา เพื่อพยายามไม่ไปปลุกจอร์จที่นอนอยู่อีกเตียงใกล้ๆ เพราะผมกลัวว่าถ้าจอร์จตื่นขึ้นมา มันจะส่งผลให้สถานการณ์แย่ลงกว่าเดิม ก็ความคิดความอ่านของ 2 แฝดนี้ไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่นี่นะ ขืนตื่นขึ้นมา มีหวังโดนจับกอดทั้ง 2 ด้านแหงๆ

     เฟร็ดครางออกมาเบาๆอย่างอดกลั้นก่อนจะกระซิบเสียงเรียบ

     " ไม่เอาน่า ฟินน์ แค่กอดเอง... "

     " ไม่เอา! จะออกไปเล่น! "

     ผมเลยระดมกัดเข้าไปที่แขนของอีกฝ่ายแรงๆ อีกครั้ง จนเฟร็ดสะดุ้ง เขาพยายามอดทน ในขณะที่ผมเริ่มสร้างรอยกัดใหม่จนเต็มแขนของอีกฝ่าย

     ตอนแรกก็แค่อยากดิ้นให้หลุดแล้วไปหาอะไรทำอะนะ แต่ไปๆมาๆ มันก็ชักจะมันเขี้ยว ขึ้นมาแล้วแหะ

     ผมเริ่มหยุดดิ้นแล้วหันไปใส่ใจกับการกัดแทน

     สนุกแปลกๆ แหะ... อื๋อ ? เดี๋ยวนะ ? แบบนี้มันเหมือนแมวเลยหรือเปล่า ?

     ผมกัดไปพลางคิดไปพลาง ในการเป็นแอนิเมจัสนั้นนอกจากจะทำให้แปลงร่างกลายเป็นสัตว์ได้แล้ว มันก็ส่งผลต่อบุคลิกด้วย อาจจะทำให้มีนิสัยสัตว์ปนมาด้วยเช่นกัน เรียกได้ว่าเป็นผลข้างเคียงเดียวถ้าตัวยาสำเร็จละมั้ง

     ผมขมวดคิ้วคิดไปอย่างสงสัย แต่ก็ต้องปัดตกไป

     ช่างมัน แบบนี้ก็สนุกดีเหมือนกัน

     " หยุดนะ ฟินน์... มันเจ็บ... "

     " ไม่ ง่ำ! ปล่อยผมก่อนสิ! "

     ผมกัดเข้าไปอีกรอบอย่างอารมณ์ดี แต่หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงเหี้ยมเบาๆจากเจ้าของแขนที่ผมกำลังกัดแทะอยู่

     " ได้ "

     จากนั้นเฟร็ดก็ดึงผมขึ้นไปเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมากัดเข้าที่ต้นคอผมอย่างแรง

     " ฮึก! "

     ผมที่กำลังงับแขนของเฟร็ดอยู่ถึงกับต้องอ้าปากค้าง ความรู้สึกที่ทั้งเจ็บและความรู้สึกแปลกๆ ที่ผมอธิบายไม่ถูก

     ผมตัวแข็งค้างอย่างทำอะไรไม่ถูก พร้อมกับเฟร็ดที่กัดที่ต้นคอแบบเน้นๆ ก่อนจะปล่อยคอผมไป เผยให้เห็นรอยฟันรอยใหญ่ที่ต้นคอ พร้อมกับน้ำลายที่เปื้อนเต็มไปหมด

     " หยุดกัดได้สักที... ทีนี้ก็นอนได้แล้ว ฉันง่วง... "

     จากนั้นเฟร็ดก็กลับไปหลับต่อ แล้วปล่อยให้ผมค้างในท่าเดิม

     เจ็บ!

     เจ็บฉิบหายเลย!

     กัดลงมาได้ยังไงกันเนี่ย น้ำตาเล็ดเลยนะ!

     ผมที่กำลังจะหันไปกัดคืน เพื่อแก้แค้น เสียงนิ่งๆของเฟร็ดก็ดังขึ้นเบาๆ จนผมต้องหยุดในท่ากำลังจะกัด

     " ฟินน์... นอน! "

     อุ...

     ผมมองเฟร็ดที่ดูอารมณ์เสียขึ้นก็เลยถอนหายใจอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหยุดทำแล้วพูดขึ้นเบาๆ

     " นอนก็ได้... "

     ผมบ่นอุบอิบเล็กน้อยแต่ก็ยอมเป็นหมอนข้างให้เฟร็ดไป

     ไม่ได้กลัวหรอกนะ แค่หมดอารมณ์เท่านั้นแหละ

     ผมนอนนิ่งสักพักก่อนที่จะรู้สึกความง่วงจะตีขึ้นมาอีกครั้ง

     แต่อากาศก็ดีจริงๆนั่นแหละนะ ชักง่วงอีกแล้วแหะ

     แต่ก่อนที่สติจะหายไป ผมได้ยินเสียงจากที่ไกลๆ ดังขึ้นเบาๆ

     " ดีมาก... "



     พวกผมตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเกือบบ่าย โดยจอร์จที่บ่นขึ้นมาลอยๆ พร้อมกับตบหัวเฟร็ดและ ตบแก้มผมเบาๆ

     " นายเล่นเอาฟินน์ไปกอดคนเดียวได้ไงเนี่ย เฟร็ด "

     " ทีใครทีมันน่า "

     เฟร็ดหาวออกมาเบาๆ พร้อมกับผมที่กำลังงัวเงียอยู่

     " แล้วพวกนายไปทำอะไรกันมาเนี่ย ฟัดกันมาเรอะ ? "

     จอร์จบ่นขึ้นเบาๆ เมื่อเห็นรอยกัดบนแขนของเฟร็ดที่มีเต็มแขน เฟร็ดได้ยินดังนั้นก็บ่นออกมาเบาๆ

     " เจ้านี่ไม่ยอมมาเป็นหมอนข้างให้ ตอนแรกก็ดิ้นนะ สักพักดันมากัดกันเฉยเลย "

     ผมได้ยินก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

     " ก็บอกว่าไม่นอนไง นายไม่ยอมปล่อยฉันสักทีนี่ "

     " แต่สุดท้ายนายก็นอน "

     " ก็เพราะไม่ยอมปล่อยสักทีนี่นา! "

     ผมบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะโดนเฟร็ดที่ขี้เกียจเถียงแล้ว กอดคอแล้วลากผมออกจากห้องไป

     " ไปกินข้าวได้แล้วน่า "

     " เห้ เฟร็ด คราวหน้าตาฉันนะ "

     " รู้แล้วน่า จอร์จ "

     " เห้ ถามฉันรึยังเนี่ย "

     ผมแย้งขึ้นขัดทั้ง 2 แฝด แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะไม่สนใจผมพลางคุยกันไปมาข้ามหัวผมเฉย

     ได้! คืนนี้จะหนีไปนอนที่ห้องรอนแน่ คอยดู!

     พวกผมเดินลงมาในขณะที่รอนกับแฮร์รี่กำลังกินข้าวเที่ยงอยู่ คุณนายวีสลีย์ที่ได้ยินเสียงเดินลงมาก็หันมายิ้มให้น้อยๆ

     " เอ้า ลงมากินข้าว... "

     เธอหยุดพูดก่อนจะทำหน้าตาตกตะลึงหันมามองผมกับเฟร็ดสลับกันไปมา

     " ตายแล้ว! พวกเธอทำอะไรกัน ? "

     " เฟร็ดมันกัดผม "

     ผมรายงานให้คุณนายวีสลีย์ฟัง ก่อนที่เฟร็ดจะแย้งกลับ

     " แค่เอาคืนเถอะ ก็นายเล่นกัดฉันเต็มแขนก่อนนี่ "

     " ก็นายไม่ยอมปล่อยฉันนี่! "

     ผมเถียงกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนที่เสียงของคุณวีสลีย์จะตะคอกดังลั่น

     " เฟร็ด! "

     เธอเดินจ้ำๆเข้ามาหาเฟร็ดก่อนจะตบหัวเฟร็ดแรงๆทีนึง แม้ส่วนสูงจะต่างกันมากก็ตามแต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคอันใดของคุณนายวีสลีย์เลยแม้แต่น้อย ผมกับจอร์จที่อยู่ข้างๆ ก็ตกตะลึง อย่างปรับตัวไม่ถูก พร้อมกับรอนและแฮร์รี่ที่หยุดกินข้าวลงแล้วหันมามองด้วยสายตาสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

     " โอ้ย! ตีผมทำ... อ๊าวๆ ! เจ็บนะ แม่! "

     คุณนายวีสลีย์ดึงหูของเฟร็ดไปทางห้องนั่งเล่นก่อนจะเริ่มเทศน์ยาวๆ บอกว่า อย่าไปแกล้งน้องบ้างล่ะ อย่าทำแบบนี้บ้างล่ะ 

     จนสุดท้ายแล้ว เฟร็ดก็โดนเทศน์อีกรอบจนได้ พอเทศน์จบก็หันมาโอ๋ผมต่อ

     " เธอไม่เป็นอะไรนะ ฟินน์ ดูสิ โธ๋ๆ เป็นรอยช้ำเชียว "

     เธอลูบมาที่คอผมอย่างสงสาร โดยไม่แลดูรอยฟันที่มีอยู่เต็มแขนของเฟร็ดเลยแม้แต่น้อย ผมก็หันไปยิ้มแห้งๆให้แทน

     " ไม่เป็นอะไรหรอกครับ แค่เล่นกันเฉยๆเท่านั้นแหละครับ "

     ละมั้งนะ...

     " ถ้าเฟร็ดกับจอร์จแกล้งเธออีกก็มาบอก ฉันได้นะ ฟินน์ ไม่ต้องกลัวนะ "

     ก่อนจะตักเอาขนมปังให้ผมจนพูนจานพร้อมกับเนื้อเบค่อนให้อีกเต็มไปหมด แน่นอน เพื่อตอบรับน้ำใจ ผมเลยสวาปามทั้งหมดเข้าท้องอย่างยินดี

     อื้ม อร่อยจัง

     แฮร์รี่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็หันมาถามอย่างสงสัย

     " พวกนายเล่นอะไรกันเนี่ย ทำไมแขนเฟร็ดมีรอยเยอะขนาดนั้น "

     " เฟร็ดไม่ยอมปล่อยฉันน่ะสิ ดิ้นก็ไม่หลุด เลยหันไปกัดแทน "

     " ก็นายไม่ยอมฉันดีๆนี่ แล้วดันมากัดกันหน้าตาเฉยเลย "

     เฟร็ดหันมาแย้ง แต่ผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน

     " จะให้ฉันไปสู้แรงกับนายได้ยังไงเล่า นี่ขนาดกัดไปขนาดนั้นแล้วยังไม่ยอมปล่อยเลยเถอะ "

     " ใจเย็นๆกันนะ "

     แฮร์รี่เห็นท่าไม่ดีก็พยายามห้าม แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเป็นผลเท่าไหร่ จนสุดท้ายคุณนายวีสลีย์ส่งสายตาอำมหิตมาให้พร้อมกับคำพูดประกาศิต

     " อย่าทะเลาะกันระหว่างกินอาหาร! "

     จากนั้นก็เงียบกันไปทั้งโต๊ะสักพักเลยทีเดียว

     เงียบกันไปสักพัก เฟร็ดแอบเหล่มามองแผลที่ตัวเองทำอีกครั้ง ก่อนจะรู้สึกผิดว่าตัวเองทำแรงเกินไปจนเป็นรอยฟันรอยใหญ่ ก่อนจะเอามือหันมาแตะตรงรอยฟันนั่นจนผมสะดุ้งโหยง แล้วรีบเอามือมาปิดแผลไว้ ก่อนจะหันไปมองเฟร็ดอย่างงงๆ

     " ขอโทษนะ "

     เฟร็ดหันมาพูดเบาๆ ซึ่งผมที่เห็นดังนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ

     รู้สึกผิดละซี้! แต่ผมไม่นะ! เอ้ย ผิดๆ

     " ไม่เป็นไรหรอกน่า ทางนี้ก็กัดนายตั้งเยอะ ฉันควรขอโทษมากกว่านายอีก "

     " ก็รู้หรอก แล้วเมื่อกี้ที่จับนี่เจ็บไหม ? "

     " ไม่เจ็บหรอก มันแค่... รู้สึกแปลกๆน่ะ "

     " แปลกๆ ? "

     เฟร็ดขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ผมบ่นอุบอิบไม่พอใจที่เฟร็ดส่งสายตาเป็นห่วงมาให้

     ไม่ต้องมามองแบบนั้นเลย มาจับคอคนอื่นแบบนั้นมันก็ต้องรู้สึกแปลกๆไม่ใช่รึไงกัน

     " เออน่า ไม่มีอะไรหรอก "

     " เห้... ไม่เป็นอะไรแน่นะ "

     " ก็บอกว่าไม่เป็นอะไรไง! "

     ผมหันไปมองเฟร็ดอย่างไม่พอใจ แต่ก่อนที่เฟร็ดจะได้อ้าปากแย้งอะไร ก็มีหม้อลอยมาโดนหัวเฟร็ดใส่อย่างแรง จนเฟร็ดหงายหลังตกเก้าอี้ไป

     เสียงใส แถมดัง ฟังชัดมาก

     พวกเราหยุดพูดคุยกันก่อนจะหันไปมองดูจากต้นเหตุ เป็นคุณนายวีสลีย์ที่ส่งสีหน้าไม่พอใจมาให้ ในมือมีไม้กายสิทธิ์ที่ชี้ไปทางเฟร็ดอยู่

     " อย่าแกล้งน้องสิ เฟร็ด! "



     ช่วงบ่ายผมหันไปเล่นกับพวกแฮร์รี่ที่ห้องแทน ส่วนพวกแฝดก็หันไปวิจัยในการประดิษฐ์ของเล่นต่อ

     ผมเล่นเกมต่างๆฆ่าเวลา อย่างหมากรุกพ่อมด หรือเกมอะไรก็ตามที่ไม่ใช้ไม้กายสิทธิ์ ดูเหมือนว่า ถ้าไม่นับเอาไม้กายสิทธิ์ไปขับรถยนต์นั่น นอกจากผมแล้ว ทุกคนจะไม่ใช้ไม้กายสิทธิ์ทำอย่างอื่นเลย พวกแฝดเองก็นานๆ จะแอบใช้ไม้กายสิทธิ์ที โดยส่วนมาก พวกแฝดจะวางแผนสร้างของเล่นในช่วงซัมเมอร์ และ ลองประดิษฐ์ของต่างๆโดยใช้มือทำเอา ไม่ก็ลองฝึกทักษะของพวกมักเกิ้ลในช่วงซัมเมอร์นี้แทน ทักษะแบบไหนก็ตามสไตล์อาชญากรรมที่เห็นได้ที่บ้านของพวกเดอร์สลีย์นั่นแหละนะ

     ผมเล่นกับพวกแฮร์รี่ได้สัก 2 ชั่วโมงผมก็ออกไปที่สวนอีกครั้ง และดูเหมือนพวกโนมบางตัวก็กลับมาแล้วเหมือนกัน โนมที่ผมเพิ่งจะทำหมันไปก็กำลังกินไส้เดือนอยู่

     จากนั้นผมก็ลองทดลองพวกโนมในด้านต่างๆ เริ่มแรกคือ อาหารของโนม

     ผมลองเอารากของพืชทุกชนิดในสวนนี้มาลองให้โนมดู

     ปรากฏว่า มันเล่นกินทั้งหมดอย่างยินดี...

     ไอ้พวกไม่มีรสนิยมเอ้ย!

     ไม่มีพืชที่เกลียด หรือพืชที่ชอบเลยหรือยังไงกัน ?!!

     เห็นว่ากินได้ก็กินมันทั้งหมดเลยงั้นเรอะ!

     ผมบ่นไปจ้องมองพวกโนมกินรากพืชไปด้วย แม้ว่า มันจะกินได้ไม่เท่าไหร่ก่อนจะลูบท้องอิ่มกันแล้ว ถึงพวกมันจะกินไม่เลือก แต่มันก็กินไม่เยอะด้วยเช่นกัน นั่นถือว่าเป็นเรื่องที่ดีอยู่

     แต่พอมองจำนวนโนมที่มีมากกว่า 10 ตัวในสวนแล้วมองดูโนมที่เหลือที่ยังไม่ได้โผล่ออกมาจากโพรงก็คิดว่า ถ้าปล่อยไปแบบนี้ ต่อไปทั้งสวนคงจะรับจำนวนไอ้พวกตะกละนี้ไม่ไหว

     โนมยังกินพวกหนอน แมลง และ หอยทากที่อยู่ในสวนอีกด้วย แต่ดูเหมือนที่พวกมันชอบที่สุดน่าจะเป็นไส้เดือน รองลงมาน่าจะเป็นหนอนแมลง ผมหยิบเอาเม็ดเยลลี่ทุกรส ออกมา...

     เพียงเท่านั้นแหละ พวกโนมที่เห็นดังนั้นก็กรูกันเข้ามาพยายามกล่องเยลลี่กันใหญ่

     โอ้โห้...

     พวกโนมพยายามกระโดดเอากล่องเยลลี่อย่างเอาเป็นเอาตาย แม้ความสูงจะต่างกันราวๆ 1 เมตรเห็นจะได้ พวกมันก็ยังคงพยายามอยู่ บ้างก็พยายามต่อตัวกันแต่ ซ้อนได้ 3 ตัวมันก็ล้มระเนระนาดกันแล้ว

     พอเป็นของกินแล้วก็ดูสามัคคีกันเลยแหะ...

     ผมลองหยิบลูกอมปริศนาสีเขียวสดมาโยนให้โนมที่อยู่ใกล้ๆมันรับอย่างดีใจ ก่อนที่ตัวอื่นจะแย่งเยลลี่ในมือ มันก็ยัดเข้าปากเคี้ยวๆ อย่างรวดเร็ว โนมที่อยู่ด้านข้างก็พุ่งเข้ามาตบตีโนมที่ได้เยลลี่นั่นอย่างโกรธเคือง

     เหมือนกำลังดูพวกเด็กๆแย่งของกินเลยแหะ

     เจ้าโนมที่ได้เยลลี่ไป ก็กินแบบไม่สนใจเพื่อนแถมยังทำท่าเคลิ้มกับเยลลี่นั่นอีกด้วย

     พวกโนมที่เหลือเห็นดังนั้นก็เข้ามาทุบผมที่ขาพลางตะโกนว่า

     " เอามา! เอามา! "

     " เอามา! "

     " เอามา! เอามา! "

     โนมแต่ละตัวทุบขาผม ทึ้งขากางเกงผม เพื่อจะเอาเม็ดเยลลี่ ผมเห็นดังนั้นก็ลองทดลองอะไรดูหน่อย

     " ต่อแถวก่อน เดี๋ยวจะให้ "

     ไม่เกิดผล พวกโนมดูเหมือนจะสนใจผมเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มทำการทึ้งขาผมต่อ ผมลองพูดดูอีกไม่กี่คำ ก็สรุปผลได้ว่า

     มันไม่เข้าใจภาษามนุษย์มากนัก อย่างมากเหมือนกับครูพักลักจำเสียมากกว่า แค่ฟังออกบ้างบางประโยคที่สั้นๆ และพอจะเข้าใจได้บางคำที่ใช้บ่อยๆ เช่นคำว่า ปล่อย มันเข้าใจได้ กิน ก็ฟังออก แต่คำอื่นๆ ดูเหมือนมันจะไม่เข้าใจ

     แต่ดูเหมือนจะพอสอนให้ได้ เหมือนๆกับคำสบถที่พวกแฝดสบถออกมาบ่อยๆ

     ผมเริ่มจับมันนั่งเรียง ดูเหมือนโนมจะไม่รู้ว่าผมจะทำอะไร มันก็ให้ความร่วมมือดี มันหยุดยืนนิ่งดูผมจัดเรียงโนม 4 ตัวต่อเป็นแถว แล้วผมก็ให้เยลลี่เรียงตัว โดยการให้ตัวแรกเสร็จ ก็ดันมันออกแถว แล้วให้ตัวต่อไป เรื่อยๆ จนครบ 4 ตัว

     " ต่อแถว "

     ผมพูดขึ้นแล้วชูกล่องให้พวกโนมเห็นชัดๆ มันดูสับสนเล็กน้อยก่อนจะหยุดยืนนิ่ง เหมือนรออะไรสักอย่าง

     ผมดูสักพัก ดูเหมือนว่ามันจะยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ครั้งนี้เลยลากมันให้มันต่อแถวแทน พอจับมาตั้งแถวได้ 2-3 ตัว ตัวอื่นๆ ก็เริ่มเดินมาต่อแถวบ้าง เหมือนพอรู้แล้วว่าผมอยากให้ทำอะไร

     พวกโนมตัวอื่นทำตามจนต่อกันมาเรื่อยๆ จนยาวเป็นแถวเรียงหนึ่ง โดยมีสมาชิก 20-25 ตัว...

     เดี๋ยวๆ มาจากไหน ?

     ผมมองดูโนมตัวที่เข้ามาต่อแถวล่าสุด พร้อมกับมองดูโนมที่กำลังจะปีนข้ามรั้วต้นไม้เข้ามาข้างใน...

     อ้อ...

     มาตามเพื่อนสินะ

     ผมไม่ว่าอะไร ก่อนจะให้เรียงตัวเหมือนครั้งแรก

     โนมรับไปกินอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะเดินออกแถวทำตามเรื่อยๆ แม้บางตัวจะมีงอแงขออีก บ้าง ผมก็ไม่ยอมให้ แถมจับหมุนกลางอากาศสัก 7-8 รอบแล้วโยนทิ้งออกไปนอกรั้วต้นไม้ ก่อนจะให้ตัวต่อไป

     พอให้ครบปุ๊บ ผมลองดูในกล่องที่เหลือน้อยแล้ว ก็หยิบกล่องใหม่ขึ้นมา เขย่าดู แล้วดูเหมือนจะยังมีตัวอยากกินอยู่ ผมยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

     " ต่อแถว "

     โนมเริ่มทำตามได้เองแล้ว พวกมันเดินมาต่อแถวอย่างงุ่มง่าม จนสุดท้ายก็ต่อครบ ยาวเป็นแถวเรียงหนึ่งซึ่งครั้งนี้มีถึง 39 ตัว แล้วหยุดลง

     เดี๋ยวนะ นี่ออกมาทั้งรังเลยรึเปล่า ?

     ผมเหล่ออกไปดูด้านนอกที่เป็นโพรงของโนม ก็เห็นว่าไม่มีตัวไหนออกมาแล้ว พลางหันกลับมามองดูพวกโนมที่ต่อแถวหน้าสลอนทำท่าเหมือนอยากได้เยลลี่อีก

     เอาวะ ก็ยังดีที่ไม่เยอไปกว่านี้ล่ะ

     เขาให้แบบนี้ไปอีก 2-3 ครั้ง ก่อนที่เยลลี่เม็ดทุกรสจะหมดไป 4 กล่องถ้วน

     ผมมองดูกล่องที่ว่างเปล่าแล้วหันกลับไปมองดูโนมที่ต่อแถวอยู่

     ก่อนจะชูกล่องเปล่าทั้ง 4 กล่องให้ดูแล้วพูดขึ้นสั้นๆ

     " หมดแล้ว "

     โนมดูเข้าใจคำนี้ ก่อนจะทำท่าเสียดาย บางตัวโวยวายประท้วงบ้างเล็กน้อย

     ผมยิ้มให้อย่างยินดี ดูเหมือนว่าพวกโนมจะไม่ได้โง่ถึงขั้นสอนคำสั่งไม่ได้ แถมดูเหมือนเป็นเด็กเล็กๆ ที่ซุกซนมากกว่า

     พวกโนมแม้จะเป็นพวกมีสติปัญญาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน จนน่าอนาถขนาดไหน แต่ก็เป็นพวกที่ผูกมิตรได้ และ ยังมีความสามารถทนทานต่อเวทมนตร์มากเสียด้วย การใช้เวทมนตร์ธรรมดา หรือ มนตร์คาถาสำหรับพวกที่เวทมนตร์ไม่สูงพอ อาจจะทำให้พวกโนมบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยหรือคันๆเพียงเท่านั้น เพราะแบบนั้นตัวโนมเลยเป็นปัญหาที่ไม่เคยหายไปจากสังคมผู้วิเศษ เพราะวิธีกำจัดนั้นทำได้ยาก

     แม้ว่าจะสามารถใช้ตัว จาร์วี่ (Jarvey)** ในการกำจัดได้ก็ตาม แต่มีไม่มากนักที่จะใช้วิธีนี้ เพราะว่ามันค่อนข้างที่จะป่าเถื่อนไปสักหน่อย

     คุณลองคิดถึงการฆาตกรรมหมู่ โดยตัวจาร์วี่วิ่งไล่ฉีกกระฉากตัวโนมออกเป็นชิ้นๆสิ แถมพวกโนมยังโง่พอที่จะออกมาดูสถานการณ์ด้วย และแน่นอน กลายเป็นอาหารของตัวจาร์วี่หมด ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่เหมือนกับพีฟส์จริงๆ มีเรื่องยุ่งที่ไหนเป็นต้องโผล่มายุ่งด้วยเนี่ย

     เอาล่ะ... มาเริ่มปฏิบัติการณ์สอนโนมให้กลายเป็นอะไรที่มันน่าสนุกกว่านี้ดีกว่า

     ผมยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าไปหาโนมแล้วเริ่มสอนคำสั่งเล็กๆน้อยๆ ดูจนกระทั่งเย็น ผมก็เดินกลับเข้าบ้านไป โดยมีพวกโนมเดินต๊อกต๋อยตามมาด้วย

     ผมเห็นดังนั้นเลยจับมันเหวี่ยงเรียงตัวก่อนพวกโนมจะปลิวออกจากสวนจนหมด

     ผมถอนหายใจเหนื่อยก่อนจะกลับเข้าบ้านได้สักที

     คุณนายวีสลีย์เห็นว่าผมกลับจากไปเล่นที่สวนแล้วก็หันมายิ้มให้อย่างใจดี

     " เล่นเสร็จแล้วเหรอ ฟินนิแกน รออีกสักพักนะ ฉันกำลังทำกับข้าวอยู่ เดี๋ยวอีกสักพักก็คงกินได้แล้วล่ะ "

     ผมยิ้มให้คุณนายวีสลีย์ก่อนจะลองทักออกไป

     " คุณนายวีสลีย์ครับ ถ้าผมอยากซื้อพวกเยลลี่เม็ดทุกรสนี่ ผมออกไปซื้อจากที่ไหนได้บ้างหรือครับ "

     คุณนายวีสลีย์ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มให้

     " โอ้ อยากได้เยลลี่เม็ดทุกรสงั้นหรือ ? เธอน่าจะหาซื้อได้ที่ตรอกไดแอกอนนะ เอาไว้รอวันที่นกฮูกจดหมายส่งรายการประจำเทอมนี้ให้ก่อนก็แล้วกัน แล้วค่อยไปทีเดียว "

     ผมพยักหน้าให้อย่างยินดี ก่อนจะนั่งลงตรงโต๊ะรออาหารเย็น คุณนายวีสลีย์ก็ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบดีจริงๆ คุณนายวีสลีย์ดูแลผมกับแฮร์รี่ดีกว่า พวกรอนและ 2 แฝดมัดรวมกันเสียอีก เธอจะดูแลดีขึ้นอีก ถ้าเป็นจินนี่หรือว่าเพอร์ซี่ แต่ก็นั่นแหละ ถึงคุณนายวีสลีย์จะทำแบบนั้นแต่เธอก็รักเด็กๆทุกคนจริงๆนั่นแหละ

     " ลำบากเธอหน่อยนะจ๊ะ ฟินนิแกน ที่ต้องมาอยู่กับเฟร็ดจอร์จ ทั้ง 2 คนนั้นติดเธอหนักจริงๆ "

     ผมยิ้มให้แหยๆ ก่อนจะตอบไป

     " ก็หนักไปหน่อยจริงๆแหละครับ แต่ก็ไม่เป็นอะไรมาก ผมกับพวกแฝดช่วยกันประดิษฐ์ของเล่น แถมนิสัยทั้งคู่ก็เข้ากับผมได้ดี พวกเราเลยสนิทกันดีครับ "

     คุณนายวีสลีย์ถอนหายใจเอ็นดูก่อนจะพูดขึ้นลอยๆ

     " ตายจริง เป็นเด็กที่น่ารักอะไรอย่างนี้ ฉันละอยากได้ลูกน่ารักๆ แบบนี้บ้างจริงๆเชียว ดูอย่างรอนสิ ฉันก็อยากให้เขาเป็นเหมือนเพอร์ซี่พี่ของเขาบ้าง สักนิดก็ยังดี แต่ดันเดินตามรอยพวกแฝดได้ทุกเรื่องเลยจริงๆ "

     ผมคิดถึงเพอร์ซี่ละต้องยิ้มแหยหนักขึ้น

     " ผมว่าแต่ละคนก็มีข้อดีของตัวเองนั่นแหละครับ อย่างเพอร์ซี่นี่ถึงจะจริงจังและมุ่งมั่น แต่เขาดูเป็นคนที่ทะเยอทะยานมากไปหน่อยนะครับ ผมกลัวว่าความทะเยอทะยานนี้จะทำร้ายเขาเข้าสักวัน "

     ใช่ ทำร้ายกระทั่งครอบครัวของเขาเองด้วย

     คุณนายวีสลีย์ก็ดูเหมือนจะรู้ข้อนี้อยู่แก่ใจ แต่เพราะว่าเพอร์ซี่ไม่เคยมีประวัติเสียหายให้เธอเห็นก็เลยไม่ได้ใส่ใจมากนัก

     " อันนั้นฉันก็พอจะเข้าใจ ฉันเองก็กังวลอยู่บ้างเหมือนกัน พวกพ่อมดแม่มดที่ทะเยอทะยานมักจะสร้างเรื่องยุ่งๆ และ ทิ้งร่องรอยไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ของโลกพ่อมดมากมายเลยล่ะ ฉันละกลัวว่าเขาจะเหมือนพวกนั้นจริงๆนั่นแหละ "

     ดูเหมือนว่า ถ้าไม่ใช่พวกแฝดหรือรอนพูด เธอจะพูดออกมาอย่างมีเหตุผลแหะ ก็นะ พอพวกนั้นพูดทีไร คุณนายวีสลีย์ก็มักจะตอบกลับเอาแต่ด้านดีๆ ของเพอร์ซี่มาแย้งนี่นา

     จากนั้นสักพัก คุณวีสลีย์ก็เดินกลับเข้าบ้านมาด้วยสภาพอิดรวยกว่าเมื่อเช้า

     " โอ้ย... ยุ่งจริงๆเลยช่วงนี้ "

     เขาพูดออกมาอย่างเหน็ดเหนื่อย คุณนายวีสลีย์เองก็รีบไปต้มน้ำชาให้เขาดื่มด้วยความเป็นห่วง

     คุณวีสลีย์หลังจากกลับมาตอนเช้าแล้ว ก็ได้พักไม่ชั่วโมงก่อนจะโดนเรียกตัวกลับไปทำงานต่อ ขนาดที่ข้าวเที่ยงได้กินไม่เท่าไหร่ก็ต้องออกไปอีกแล้ว

     น่าสงสารจริงๆแหะ 

     " มีเรื่องอะไรอีกงั้นหรือ อาเธอร์ ? "

     ผมมองด้วยสายตาเห็นใจให้เขาก่อนที่เขาจะหันมาบ่นให้คุณนายวีสลีย์ฟัง

     " ไม่มีอะไรมากหรอก แค่มีคนเอาของเก่าของพวกพ่อมดแม่มดไปขายต่อน่ะสิ แล้วเผอิญพวกมักเกิ้ลซื้อไปอีกแล้ว ก็เป็นเรื่องยุ่งอีก โชคดี ที่คราวนี้เป็นเก้าอี้แค่สั่นเหมือนแผ่นดินไหวเท่านั้น ไม่ได้ร้ายแรงอะไร แค่ลบความทรงจำ กับอะไรอีกนิดหน่อยก็เรียบร้อยแล้ว "

     ผมขมวดคิ้วอย่างสงสัยก่อนจะถามออกไป

     " ทำไมเขาต้องทำให้เก้าอี้สั่นได้ด้วยล่ะ ? "

     " ไม่รู้สิ เห็นบอกว่าเวลานั่งแล้วมันผ่อนคลายดี หรืออะไรนี่แหละ "

     อ้อ เลียนแบบเครื่องนวดสินะ

     " ผมว่าเขาคงอยากได้เก้าอี้นวดเหมือนของพวกมักเกิ้ลละมั้งครับ ? "

     หลังจากพูดจบ คุณวีสลีย์ก็ทำตาเป็นประกาย จนความเหนื่อยล้าเมื่อตะกี้เป็นเพียงภาพลวงตาเลยทีเดียว

     " ว่าไงนะ พวกมักเกิ้ลก็มีเก้าอี้แบบนี้งั้นหรือ ? "

     " อะ.. เอ้อ... ก็มีแหละครับ ยังไงผมก็อยู่ในสังคมมักเกิ้ลมาตั้งแต่แรกแล้ว "

     คุณวีสลีย์ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกว้างแล้วพูดออกมาดังลั่น

     " อ้า! จริงสินะ เธออยู่กับมักเกิ้ลด้วยนี่! ฉันลืมไปได้อย่างไรกัน ฉันถามอะไรหน่อยสิ พวกมักเกิ้ล... "

     และนั่นคือจุดที่ผมรู้สึกเสียใจที่สุดที่เผลอพูดเรื่องนี้ออกไป

     เพราะคุณวีสลีย์เล่นถามผมจนขนาดที่โต๊ะกินข้าวเขาก็ยังถามผมอยู่ แน่นอนว่าดึงแฮร์รี่มาถามด้วย และเขาก็เป็นแบบนี้ไปตลอดจนผมกลับบ้านเลยทีเดียว

     คุณวีสลีย์นี่เป็นพวกคลั่งมักเกิ้ลหนักจนเกินเยียวยาแล้วแหะ...



Writer :: ช่วงนี้ไรต์เตอร์ขี้เกียจมากเลย จะแตะนิยายทีก็ไม่มีอารมณ์แต่งมาก แต่พอแตะเกมปุ๊บเล่นยาวจนลืมวันลืมคืนเลยอะ แหะๆ เอา 50% ไปอ่านก่อนละกันเนอะ พรุ่งนี้จะมาต่อให้ 

Writer 2 :: ช่วงนี้ก็จะมีความเร็วในระดับที่คลานได้เร็วสูสีเท่าหอยทากอะนะ เพราะงั้นก็อดทนกันหน่อยเนอะ อาจจะต้องปรับจูนกันสักพัก ก่อนจะแต่งต่อได้เหมือนปกติ 555

Writer 3 :: มีคนบอกว่าไม่อยากเอา BL ไม่อยากเอา Y .... คือก็แบบ... หัวเรื่องก็ติดไว้แล้ว ว่าเป็น BL , Y ทางนี้ก็ไม่รู้ว่ารีดเดอร์เหล่านั้นหลงผิดมานิยายเรื่องนี้ได้ยังไง แต่ก็ขอให้ทำใจ แล้วเปิดประตูสู่โลกใหม่เถอะครับ 555

* = เดมิไกซ์ (Demiguise) เป็นสัตว์วิเศษ ในหมวด XXXX เป็นสัตว์ที่ต้องอยู่ในความดูแลของพ่อมดแม่มดที่มีประสบการณ์สูง เนื่องจากเป็นสัตว์ที่มีฤทธิ์สูง และบางชนิดก็อันตรายมากด้วยเช่นกัน เป็นสัตว์ที่สามารถทำให้เป็นมิตรหรือเชื่องได้ เดมิไกซ์นั้นมีลักษณะเหมือนลิง ขนสีขาวยาวมาก เป็นสัตว์รักสงบและมีสติปัญญาสูง ขนของมันสามารถทำให้ล่องหนได้ และมันยังมีความสามารถมองเห็นอนาคตอีกด้วย ทำให้เป็นสัตว์ที่ยากจะจับ การจะจับมันจำเป็นต้องทำอะไรให้มันไม่สามารถคาดเดาได้เท่านั้น (Unpredicable) พวกเดมิไกซ์พบอยู่ในแถบตะวันออกที่ห่างไกล ขนของมันมีค่ามาก ซึ่งเป็นส่วนประกอบหลักในการทำผ้าคลุมล่องหน แม้ เมื่อเวลาผ่านไปนานๆ มันจะเสื่อมสภาพก็ตาม



 
** = จาร์วี่ (Jarvey) เป็นสิ่งมีชีวิตเวทมนตร์ในหมวด XXX ที่จำเป็นต้องใช้พ่อมดที่มีฝีมือหน่อยดูแล เป็นพวกที่สามารถนำมาเลี้ยงให้เชื่องได้ มีลักษณะคล้ายตัวเฟอร์เร็ทที่โตแล้ว พบเห็นส่วนมากในเกาะบริเตนใหญ่ ไอร์แลนด์ และ อเมริกาทางตอนเหนือ ตัวจาร์วี่มีความสามารถในการเข้าใจคำพูดของมนุษย์ได้ แต่การสนทนาจริงๆกับตัวจาร์วี่นั้นเป็นไปไม่ได้ เพราะตัวจาร์วี่มักใช้คำพูดสั้นๆ และหยาบคายในการตอบโต้ อาหารของตัวจาร์วี่นั้นมีทั้งตัวตุ่น หนู และ กระทั่งตัวโนม ที่ดูเหมือนจะล่าได้ดีเป็นอย่างมาก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.129K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,404 ความคิดเห็น

  1. #5275 godmotherjaa (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 01:08
    โนมน่ารักมาากกก ก กกกก เฟร็ดฟินคือปังนะ สังเกตุหลายทีแล้ว เคมีดีมากดกกกแง้
    #5,275
    0
  2. #5220 iddosiripon (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 18:07
    รู้สึกแปลกๆหรอ?แล้วรู้สึกยังไงอะ นี่ตะหงิดใจหน่อยๆตรงนี้แหะ หึหึเอาเป็นว่าจะปล่อยผ่านไปละกัน แต่แบบตอนนี้ทำเอาวูบวาบในหัวใจเชียว ไม่คิดงั้นหรอหุหุ
    #5,220
    0
  3. #4993 iddosiripon (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 04:20
    แงงงงงงงงชอบจังเรือนี้ ดุสิ บังคับสิ กัดสิ แค่กๆๆ ฟินอ่าาาาา แล้วคือฟินน์แบบจะผันตัวเป็นทีชเชอร์สอนโนมจ้าาาาาา สนุกละสินั้น
    #4,993
    0
  4. #4316 khim-aroon (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:39
    เอนดูโนมม
    #4,316
    0
  5. #4225 zegdansk (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 17:38
    เฟร็ดฟินน์มาแรงมากแม่กี๊ดดดดดดด ลงอย่างแรงแม่
    #4,225
    0
  6. #4028 Peerada1648 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 09:56
    เฟร็ดๆๆๆๆๆๆๆ เรือเฟร็ดๆๆๆๆๆ #เรือเฟร็ด เฟร็ดดุอ่าาาา ชอบๆ ดุฟินน์เยอะๆ ฟินน์ดื้อ!
    #4,028
    2
    • #4028-1 me-love-yaoi-(จากตอนที่ 56)
      3 สิงหาคม 2563 / 21:58
      เรามันไม่ต่างกัน! 😂😂😂
      #4028-1
    • #4028-2 iddosiripon(จากตอนที่ 56)
      4 กันยายน 2563 / 20:59
      เดินหน้าเต็มกำลัง
      #4028-2
  7. #3947 Beautuful (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 07:33
    เรือแฝดนรกจร้าาาาาาาาา
    #เฟร็ดฟินน์จอร์ด
    #3,947
    0
  8. #3915 hamony777 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 15:05
    แสนน่ารักก
    #3,915
    0
  9. #3053 love-trafalgar (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 17:17
    โนมต่อแถว นึกภาพตามแล้วน่ารักจัง >< ฝึกโนมให้ได้เร็วๆนะฟินน์
    #3,053
    0
  10. #1905 shierichi (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 08:36
    ลุงจะทำอะไรหรอ สร้างกองทัพโนม????
    #1,905
    0
  11. #1564 Yaoi0987281 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 15:26
    คนอื่นไม่เอาแต่เข้าจะเอาBL,Y
    #1,564
    0
  12. #1545 MitsukiCarto (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 15:17
    SMกันบนเตียงไม่ใช่ความฝันอันไกลเอื้อมสินะ~
    ว่าแต่จะเอาโนมไปเป็นกองทัพหรอลูก
    #1,545
    0
  13. #1521 lookplapla (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 10:51
    น้องงงงง
    #1,521
    0
  14. #1481 poompooi (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 14:55
    จะสร้างกองทัพตัวโนมหรอ5555
    #1,481
    0
  15. #1480 shigamorinice (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 10:18
    อย่าแกล้งน้อง55555
    #1,480
    0
  16. #1478 noonzooza007 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 08:56
    เรื่องนี้มันดี ติดงอมแงมแล้ววว
    #1,478
    0
  17. #1477 rin_123 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 08:26
    รออยู่น่ะค่ะ
    #1,477
    0
  18. #1476 khim-aroon (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 08:14
    รออออออ
    #1,476
    0
  19. #1475 mooky-1234 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 07:44
    ดูไปดูมาก็น่ารักดีแฮะโนมเนี่ย เปิดมุมมองใหม่เลยทีเดียว5555555
    #1,475
    0
  20. #1474 oom-kanyarat (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 02:39
    ได้ลูกไล่เป็นโนม เยี่ยมเลยฟิน!!!
    #1,474
    0
  21. #1473 YukiAsuna (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 00:57
    ฟินดูเหมือนว่างอ่ะ แต่ก็น่าจะว่างจริงๆ 555
    #1,473
    0
  22. #1472 poonyaweepengjan (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 00:12
    ขอบคุณมากๆเลยนะค่ะ ชอบบบเรื่องนี้มากอ้ากก ฟินโครตน่ารักก
    #1,472
    0
  23. #1471 Kyungsooyaaa (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 23:41
    เราฟินแปลกๆ5555
    #1,471
    0
  24. #1470 sunshineka (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 23:06
    น้องเหมือนครูอนุบาลเลยค่ะ 555
    #1,470
    0
  25. #1469 Lifia (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 22:42
    รอปู่ทอม อย่าลืมอัพนะไรท์ รอคอยต่อไป(เปิดเข้ามาดูทุกวัน เมื่อไรจะอัพ)
    #1,469
    0