|| Fic Harry Potter || Am I a Wizard ? [ BL/Yaoi ]

ตอนที่ 53 : Chapter 46 : To The Burrow

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,800
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,038 ครั้ง
    17 พ.ย. 61


CHAPTER 46

To The Burrow




" Oh , He is always like that "

Diana Novier






     ผมได้บอกใช่ไหมว่าทั้งคืนนั้นไม่ได้เกิดอะไรขึ้น ?

     ใช่ ก็ทั้งคืนแหละ

     แต่ไม่ใช่กับตอนเช้า...

     ผมตื่นขึ้นเมื่อรู้สึกอะไรสักอย่างรุ่มร่ามกับผมมากเกินไป จนผมทนไม่ไหว

     เล่นอะไรกัน คนจะหลับจะนอนเห้ย! 

     ผมพยายามลุกขึ้นแต่ดันรู้สึกว่ามีอะไรสักอย่างกำลังทับผมอยู่ ผมลืมตาขึ้นมานิดหน่อยแล้วหันไปมองยัง มือปริศนาที่กอดผมไว้หลวมๆแต่ขยับไปมา

     อะไรเนี่ย ?

     ผมที่อยู่ในท่าชันตัวก็ต้องมองเลื้อยตามมือขึ้นไปจนเห็นเจ้าของมือปริศนานี่

     ดีน...

     ก็นั่นสินะ ก็มานอนเตียงเขานี่

     แต่ทำไมเวลาไปนอนกับใครแล้วต้องตื่นมาเจอแบบนี้ทุกที ตื่นมาโดนกอดทุกรอบจนตัวเองชักจะคิดว่าเป็นหมอนข้างไปแล้วนะเนี่ย

     ใครมั่งนะ เฟร็ด จอร์จ กิล... ตอนนี้ก็ดีนงั้นเหรอ ให้ตายสิ

     เขาเหล่ตามองดีนอย่างเหนื่อยใจ

     ใบหน้าที่หล่อเหลานั่นขยับปากพึมพำเบาๆ เหมือนกำลังฝันหวานอยู่ เขาขยับเข้ามาใกล้ผมก่อนจะกอดผมแน่นขึ้นเล็กน้อย

     เดี๋ยว! ฝันบ้าอะไรกัน ทำไมทำตัวเป็นปลาหมึกเลื้อยไปทั่วแบบนั้นน่ะ ?!

     ผมพยายามทั้งผลักทั้งดิ้นก่อนจะได้ยินเสียงพึมพำของดีนชัดเจน

     " ...ร่า... มิร่า....มิร่าจ๋า... "

     มิร่าบ้านนายเรอะ ! นายฝันอะไรของนายอยู่กัน!! ไม่! ผมจะไม่ยอมโดนลวนลามแบบนี้! ปล่อยผม ปล่อยสิโว้ย! ฮึ่ยยย!

     " เดี๋ยวสิ ฉันไม่ใช่มิร่านะ! ปล่อยยย "

     ดีนขมวดคิ้วแน่นก่อนจะพึมพำว่าอะไรอีกไม่รู้ น่าจะประมาณ อารมณ์ไม่ดีเหรอ ล่ะมั้ง ก่อนจะใช้มือข้างนึงกอดผมไว้ แล้วอีกข้างก็ดึงหน้าผมเข้าไปหา

     เดี๋ยว ?!!

     จุ๊บ จุ๊บ

     ดีนจุ๊บแก้มผมไวๆ ก่อนจะจุ๊บต่อแต่ค่อยๆเริ่มต่ำลงมาเรื่อยๆ 

     ใครมันจะไปยอมให้ทำต่อฟะ ?!

     ผมใช้มือข้างนึงพยายามดันหน้าของดีนออกไป ดีนก็ได้แต่ขมวดคิ้วบ่นพึมพำ

     " อือ... มิร่า... ขอนะ... "

     ขอบ้าอะไรของเอ็ง?! นี่ฝันอีท่าไหนเนี่ย ฝันแอ้มสาวเรอะ ?!

     " นี่ ฟินน์ นะ! ไม่ใช่ มิร่า! ดีน ตื่นนนน!! "

     " อือ... ฟินน์ หนวกหูน่า... "

     อ้อ ได้ๆ... ก็บ้าแล้ว! ตื่นโว้ย!

     สถานการณ์อันตรายล่อแหลม ไม่เป็นมิตรต่อใจ แบบนี้ทำไมต้องเกิดบ่อยๆด้วยกันนะ ให้ตายสิ มันจะมีอะไรแย่กว่านี้อีกไหม

     แกร๊ก

     " ดีน ฟินน์ คุณย่าบอกว่า... "

     เยี่ยมยอด แย่ได้กว่านี้จริงๆด้วย ทำไมต้องเข้ามาจังหวะแบบนี้ตลอดเลย ห๊ะ! ไดอาน่า!? นี่เธอมีสัมผัสหรือดวงในด้านนี้หรือเปล่าเนี่ย บอกมาเลยนะ ผมกลัวจริงๆนะเห้ย !

     ผมหันไปหาไดอาน่าในชุดนอนที่เดินเข้ามาด้วยสภาพหัวยุ่งเล็กน้อย เธอสลึมสลือนิดนึง ก่อนจะตื่นเต็มตาเมื่อเห็นสภาพของผมกับดีนในตอนนี้

     ผมที่โดนมือของดีนดึงเข้าหาทั้งเอวและหัวนั้นพยายามดิ้นรนให้หลุดจากดีนที่กำลังพยายามจะทำอะไรสักอย่างกับผม ส่วนผมที่พยายามใช้มือดันอกและดันหน้าของดีนให้ออกไปไกลๆ แค่มองดูก็รู้ว่าผมกำลังโดนดีนลวนลามอยู่ แต่ในสายตาของไดอาน่านั้น...

     เปร่งประกายสุดๆ เหมือนโด๊ปยาอะไรสักอย่างเข้าไป สภาพสลึมสลือเมื่อกี้เหมือนเป็นเพียงภาพลวงตาเลยทีเดียว

     " เดี๋ยว ไดอาน่า มันไม่ใช่อะไรแบบนั้น! มาช่วยฉันหน่อย! แล้วไอ้นี่จะละเมอหาสาวอีกนานไหมเห้ย! "

     ไดอาน่าได้ยินก็รู้สึกเสียดาย

     เดี๋ยว เสียดายอะไรของเธอ ?!

     เธอเดินขึ้นมาบนเตียงก่อนจะยืนทรงตัวเหมือนเตรียมทำอะไรสักอย่าง

     " เอ้า ฮึบ! "

     เธอง้างขาขึ้นสูง ก่อนจะตอกส้นเท้าลงไปตรงท้องน้อยของดีนอย่างแรง

     ปึก!

     " อ๊อค! "

     ดีนสะดุ้งปล่อยผมทันทีก่อนจะขดตัวกุมท้องตัวเองอย่างเจ็บปวด เขาได้แต่งุนงงเล็กน้อยก่อนจะจ้องมองไดอาน่าอย่างเจ็บแค้น ผมที่หลุดออกมาแล้วก็เขยิบถอยหนีออกมา

     แต่เอาเถอะ รอดสักที เห้อ!

     " อะแฮ่ม คุณย่าบอกว่า มาทานข้าวเช้าได้แล้ว จะได้ไปส่งฟินน์พร้อมกัน แต่ว่าคราวนี้ดีนละเมออะไรอีกล่ะ "

     ไดอาน่าพูดขึ้นมาอย่างสงสัย ผมที่อยู่ข้างๆ ก็ลุกขึ้นมายืดตัวสักเล็กน้อย ก่อนจะมองไปที่ดีนอย่างคาดโทษ

     " ฝันหาสาวน่ะสิ พูดถึง คนที่ชื่อ มิร่า น่ะ "

     ดีนที่ยังคงเจ็บปวดอยู่นั้นไม่สามารถตอบอะไรมาได้ ส่วนไดอาน่าก็เพียงแค่ร้องอ้อ ออกมาเท่านั้น

     " อ้อ ละเมอแบบนั้นอีกแล้วเหรอ ชอบทำตัวขยะแขยงตลอดเลยพี่เนี่ย "

     ผมมองมาอย่างสงสัย

     ตลอดเรอะ 

     " เดี๋ยวๆ ทุกทีก็เป็นแบบนี้งั้นเหรอ "

     " อือใช่ ทุกที ก็เป็นแบบนี้แหละ ตอนนั้นก็เป็น บอกว่าไม่ได้เจอหน้าสาวๆมาตั้งนานเลยฝันถึง แต่... ก็นั่นแหละ น่าขยะแขยงจะตาย "

     ไดอาน่ามองไปยังดีนด้วยสีหน้าสะอิดสะเอียน

     แต่ให้เด็กตัวเล็กๆอย่างไดอาน่า มาเจออะไรแบบนี้ แล้วมันรู้สึกไม่ดีเลยแหะ อดทนได้ดีจังเลย... หรือว่ามันเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ไดอาน่าผันมาทางนี้กัน ?

     ผมเลยต้องมองเหยียดไปทางดีน อย่างรับไม่ได้

     " นายละเมออะไรให้เด็กได้ยินเนี่ย น่าเกลียดมาก "

     " ฉัน... อูย... แค่... "

     ดีนพยายามส่งเสียง แต่เพราะจุกเกินไปเลยไม่สามารถทำอะไรได้มาก แม้จะดีขึ้นกว่าเดิมก็ตาม ไดอาน่าที่ดูอยู่ก็ส่งเสียง หึ ออกมา

     " ตอนนั้นเคยละเมอประมาณ ไวโอเลต ขอกอดหน่อย แอนนา เธอน่ารักจัง เอวา เธอเซ็กซี่เหลือเกิน อะไรแบบนี้เลยล่ะ น่าขยะแขยงมากเลย แม้นานๆจะเป็นทีก็เถอะ ทุกทีฉันก็เลยต่อยหน้าพี่ปลุกให้ตื่นแทน เพราะปลุกแบบธรรมดาแล้วไม่ค่อยจะได้ผล "

     อือหือ สมองมันทำงานแต่ส่วนล่างหรือยังไงกัน

     " ก็ไม่ได้...อยากละเมอ...แบบนี้ไหม... "

     ดีนจ้องมองมาอย่างเจ็บปวดพร้อมกับฝืนพูดออกมาอย่างยากลำบาก ในขณะที่ไดอาน่าแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ดีนอย่างไม่ได้ใส่ใจ 

     " เดี๋ยวหนูไปอาบน้ำก่อนดีกว่า พวกพี่ๆ ก็รีบลุกขึ้นได้แล้ว "

     ไดอาน่าเดินออกไปอย่างมีความสุข ซึ่งผมพอเดาออกว่ามีความสุขตรงไหน ก็นะ เจออะไรแบบนี้ตั้งแต่เช้าเลยนี่ แม่คุณ

     ผมเหล่ไปมองดีนที่เริ่มดีขึ้นแล้ว ก่อนจะนั่งข้างๆ แล้วพูดขึ้น

     " แต่คราวนี้ นายละเมอว่า ' มิร่า ขอนะ ' เลยนะ "

     ดีนที่ได้ยินดังนั้นก็อึ้งก่อนจะเอามือมาปิดหน้าร้องโอดครวญเบาๆอย่างรับไม่ได้

     " ได้โปรด ลืมมันไปเถอะ "

     " พูดเหมือนฉันอยากจำนักแหละ "

     " ขอโทษ... "

     ดีนนิ่งเงียบไป จนผมต้องถอนหายใจแรง

     ไอ้เจ้าเสือผู้หญิงตัวนี้นี่

     " เอาเถอะ ลุกได้แล้วน่าดีน ฉันไม่ได้คิดมากหรอก แค่... ขนลุกหน่อยๆมั้ง ? "

     ดีนที่ได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมามองด้วยหน้าที่แดงระเรื่อ

     " ขอโทษละกัน... แล้วอย่าไปบอกพ่อกับแม่ล่ะ พวกคุณปู่คุณย่าด้วย... "

     " รู้แล้วน่า แต่นาย... อย่าบอกนะว่า... กับพวกสาวๆ... ทำไปแล้ว ? "

     ผมพูดอย่างอึกอัก พร้อมกับดีนที่ทำหน้าเหมือนรู้สึกผิดมาก แถมแดงมากอีกด้วย

     " นายไปรู้เรื่องกับคำพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย เล่นเอาลำบากใจเลยแหะ... แต่ก็...นะ... ก็เคยแหละ... คือแบบว่า... ก็นั่นแหละ วัยรุ่นก็งี้แหละน่า... "

     ผมเบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

     " ระวังป่องนะ... "

     ดีนได้ยินก็หน้าแดงจนไม่รู้ว่าจะแดงยังไงแล้ว

     " รู้แล้วน่า! แล้วทำไมเด็ก 12 ขวบ อย่างนายถึงได้พูดอะไรได้แก่แดดแบบนี้เนี่ย! "

     " ละอายปากตัวเองไหมนั่นน่ะ! นายก็เพิ่งจะ 15 เองนะ! เอาอะไรให้เด็กอายุ 11 อย่างไดอาน่าได้ยินกัน! "

     แล้วเราทั้งคู่ก็ตกลงว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

     แน่สิ ถ้าคนอื่นรู้นี่ อย่างมาก ดีนคงโดนคุณย่าสาปด้วยคาถาสารพัดแน่ๆล่ะ

 



     พวกเรากินข้าวเช้าไปอย่างสงบ หลังกินเสร็จผมก็ไปยกกระเป๋าใส่ของใช้จำเป็นที่เอามาตอนแรกๆ แน่นอนว่าฝากมอนโต้ให้ไปเก็บของให้อีกที หลังจากเอามาส่งให้ผมเสร็จ ผมก็ขอให้เขากลับไปดูแลแม่ที่บ้านต่อ ก็นั่นแหละ เพราะแม่ทำอาหารไม่เป็นนี่นา ก็ต้องให้มอนโต้ดูแลนั่นแหละดีที่สุดแล้ว

     มีพ่อบ้านดีอะ จะทำไม

     จากนั้นผมก็ยกของมาไว้ที่เตาผิงไฟประจำบ้านที่ห้องนั่งเล่นเพื่อเตรียมตัวเดินทาง

     ครับ ผมจะเดินทางโดยใช้เครือข่ายฟลู (Floo Network)* ส่งตรงไปหาพวกรอนถึงที่โดยใช้ทางผ่านระหว่างเตาผิงไฟที่บ้านนี้ไปถึงเตาผิงไฟที่บ้านของพวกวีสลีย์ พวกคุณปู่คุณย่าและคุณลุงคุณป้าก็มาส่งผมพร้อมหน้า

     " เดินทางระวังๆ ด้วยล่ะ ตอนใช้ก็ ออกเสียงให้ชัดๆนะ อย่าลืมเสียล่ะ "

     คุณปู่แจ๊คพูดขึ้นมา พร้อมกับคุณย่าที่เสริมขึ้นว่า

     " แล้วอย่าลืมส่งจดหมายมาบ้างนะจ๊ะ "

     " ครับ ผมจะส่งจดหมายไปให้แน่นอนครับ "

     ลุงเบนกับป้าดานิเอลล่าก็มาบอกลาผมด้วย

     " อย่าลืมมารับไดอาน่าไปซื้อของที่ตรอกไดแอกอนด้วยล่ะ แล้วก็ตอนจะไปฮอกวอตส์ก็มารับไดอาน่าไปด้วยแล้วกัน วันนั้นจะส่งไดอาน่าไปรอที่บ้านของเธอนะ ฉันติดต่อให้มอนโต้ไปทำให้เตาผิงไฟบ้านเธอมีเครือข่ายฟลูแล้วล่ะ วิธีไปก็บอกเลขที่บ้านกับสถานที่อยู่ก็พอ "

     " ครับ ไม่ลืมหรอกครับลุงเบน วันนั้นผมก็ต้องไปซื้อของเหมือนกัน "

     " ตอนไปเรียนไม่ว่าเธอจะได้ไปอยู่บ้านไหนก็ตาม ก็ช่วยดูแลไดอาน่าด้วยนะ ฟินนิแกน ฉันได้ยินมาว่าบ้านบางบ้านจะไม่ถูกกันสักเท่าไหร่ "

     ผมยิ้มให้ป้าดานิเอลล่าที่ดูทำท่าเป็นห่วง

     " ได้ครับ ไม่ต้องห่วง ถึงไดอาน่าจะไปอยู่บ้านสลิธีริน ผมก็ดูแลอยู่ดีแหละครับ ผมเองก็มีเพื่อนบ้านนั้นด้วยเหมือนกัน "

     " ตายจริง เธอมีเพื่อนอยู่บ้านสลิธีรินด้วยเหรอเนี่ย ทำไมหลานไม่เล่าให้ย่าฟังเลยล่ะ "

     ผมยิ้มเขินๆก่อนจะพูดขึ้น

     " ลืมน่ะครับ เอาไว้ผมจะเขียนจดหมายมาเล่าให้ฟังนะครับ "

     " ได้จ้ะ อย่าลืมส่งมานะ หลานย่า "

     " ครับ "

     หลังจากนั้นก็ตาเด็กๆ ไดอาน่าเดินเข้ามาบอกลา

     " อย่าลืมมารับหนูด้วยนะ "

     " แน่นอนอยู่แล้ว เดี๋ยวฉันจะส่งจดหมายไปให้นะ เมื่อถึงเวลาแล้วน่ะ "

     " อือ "

     ไดอาน่าโผเข้ากอด ผมที่เห็นดังนั้นก็กอดตอบ แม้ว่าอายุจะห่างกันหนึ่งปี แต่เธอก็ทำตัวเหมือนน้องสาวตัวเล็กๆเลย น่ารักดีครับ ชอบ แหะ

     เมื่อกอดเสร็จแล้วดีนก็เดินเข้ามาบอกลาบ้าง

     " เอาล่ะ เดินทางดีๆล่ะฟินน์ ถ้ามีอะไรก็เขียนจดหมายมาหาฉันได้ "

     " อืม รู้แล้วน่า แล้วก็ ดีน... เผลาๆ บ้างนะ "

     ดีนได้ยินก็ทำสีหน้าจริงจังแล้วมองไปทางด้านผู้ใหญ่อย่างหวาดระแวง ก่อนจะหันมากระซิบเบาๆ

     " รู้แล้วน่า ไม่ต้องพูดก็ได้ "

     ก่อนที่ผมจะหันไปหาคนอื่นๆแล้วพูดขึ้น

     " งั้นผมไปก่อนนะครับ "

     ผมยิ้มขำก่อนจะยกกระเป๋าขึ้น แล้วไปหยิบผงฟลู (Floo Powder)** ในกล่องที่ติดไว้ข้างเตาผิงขึ้นมา 1 กำมือก่อนจะขว้างลงไปในเปลวไฟที่ถูกจุดขึ้น

     บู้ม!

     เสียงระเบิดดังสนั่น พร้อมกับแปลวไฟที่เปลี่ยนไปเป็นสีเขียวมรกตสวยงาม ไฟมันลุกขึ้นสูงจนเลยหัวผมไปเลยทีเดียว

     " บ้านโพรงกระต่าย! "

     ผมตะโกนบอกก่อนจะเดินเข้าไปยังเปลวไฟสีเขียวนั่น แม้ในใจจะหวาดๆก็ตาม แต่เพราะรู้ว่ามันจะไม่เป็นอันตราย...

     ละมั้ง ?

     เมื่อเขาเดินเข้าไป เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนโดนดูดลงไปในท่อน้ำขนาดใหญ่... ถ้าให้เปรียบก็เหมือนไปสวนน้ำ ในเครื่องเล่นที่ให้เราไปอยู่ในแคปซูลแล้วถูกปล่อยดิ่งลงไปอย่างรวดเร็ว แม้ว่าเขาจะไม่เคยขึ้นก็ตาม แต่เขาคิดว่านี่มันแย่กว่านั้นเยอะ เพราะว่า เขารู้สึกว่าตัวเองหมุนติ้วไปอย่างรวดเร็ว พอๆกับแรงที่ดูดเขาเข้าไป แถมยังมีเสียงดังกึกก้องจนหูแทบแตก และมีแสงไฟสีเขียวแปลบปลาบหมุนไปรอบๆจนแทบตาลาย นี่มันทำให้น่าคลื่นไส้ชะมัด

     ให้ตายสิ คราวหน้า สาบานได้เลยว่า จะไปฝึกคาถาหายตัวบ้าง ! นี่มันรู้สึกแย่จริงๆนะ!

     เขาไม่เคยชอบพวกของเล่นที่ทำให้หวาดเสียว ก็แน่ล่ะ ร่างเก่านั้นหัวใจของเขาไม่ค่อยดี ใครอยากจะไปเสี่ยงเล่นอะไรแบบนั้นกัน แค่เปิดเจอหน้าผี เขาก็แทบจะตายแล้ว ทำให้เวลาจะทำอะไรเขาเลยต้องระมัดระวังตลอดเวลา

     เขาทนอยู่ในสภาพนี้ไปเรื่อยๆ ก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีก็เขาลงมาผิดท่าเสียแล้ว

     ปึก! แกรกๆ

     ตอนนี้สภาพของเขาดูไม่จืดเลย เขาเอาหัวตัวเองลงมาก่อนโดยมีเท้าชี้ขึ้นด้านบนจนน่าอนาถใจ กระเป๋าเดินทางถูกกอดไว้แน่นตรงอก ตอนนี้ตัวเขานั้นเต็มไปด้วยเศษขี้เถ้า ซึ่งบางส่วนยังคงร่วงกราวลงรอบตัวเขาจนเลอะเทอะไปหมด

     " ตายจริง ใครมากันละเนี่ย "

     เสียงของหญิงแก่ที่เขาคุ้นเคยดังขึ้นก่อนจะได้ยินเสียงลุกจากที่นั่ง แล้วเดินมาทางผม

     " อ้าว ตายจริง... ฟินนิแกน ใช่ไหมจ๊ะ มาทำอะไรในนี้กัน "

     " ฟินน์ เหรอแม่ ? "

     เสียง 2 ฝาแฝดพูดขึ้นพร้อมกับรอน ก่อนจะได้ยินเสียงลุกจากเก้าอี้อ้อมโต๊ะกินข้าวมาดูผมที่กำลังเปลี่ยนท่ามาเป็นคุกเข่า โดยมีคุณนายวีสลีย์ช่วย

     " ฟินน์! มาจริงๆ ด้วย นายใช้ผงฟลูเป็นด้วยงั้นเหรอ ? "

     " ไม่เห็นนายส่งข่าวมาให้เลยว่าจะมาวันไหน ไม่นึกว่านายจะเดินทางมาด้วยวิธีนี้นะเนี่ย "

     2 แฝดพลัดกันพูด ก่อนผมจะยิ้มแหยๆ ส่งไปให้ พร้อมกับลุกขึ้นปัดฝุ่นและเขม่าขี้เถ้า

     " เพิ่งจะตัดสินใจได้เมื่อวานเอง ว่าจะมาวันนี้ "

     " เธอมาได้ถูกเวลาพอดี มากินข้าวกันเถอะจ้ะ "

     " มาสิฟินน์ มากินข้าวกัน "

     คุณนายวีสลีย์กับรอนเอ่ยชวน แม้จะกึ่งบังคับก็ตาม ก็เพราะเธอเล่นลากผมไปแล้วเนี่ย จะให้ปฏิเสธยังไงกัน ผมเห็นคุณวีสวีย์กำลังกินข้าวพลางอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ตรงโต๊ะอาหารด้วย แต่พอเขาสังเกตเห็นผมเขาก็วางมันลงทันที

     " อ้าว สวัสดีนะ ฉัน อาเธอร์ วีสลีย์ ยินดีที่ได้รู้จัก เอ้ามานั่งกินข้าวด้วยกันสิ "

     " ครับ ผมฟินนิแกน เจ โนเวียร์ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก "

     คุณวีสลีย์วางหนังสือพิมพ์ลง ก่อนจะผายมือไปที่นั่งที่ว่างอยู่ พอคุณนายวีสลีย์ปล่อยมือปุ๊บ 2 แฝดก็มาประกบซ้ายขวาต่อทันที แล้วลากผมไปนั่งข้างๆตน

     เดี๋ยวเด่ะ! ครอบครัวนี้ชอบลากคนหรือยังไงกัน ให้ผมเดินเองบ้างเถอะ!

     รอนที่มองมายังพี่ชายตัวเองก็ต้องสงสัย

     " ให้ฟินน์มานั่งข้างฉันก็ได้นี่ "

     " ไม่เอาหรอก "

     2 แฝดพูดแย้งขึ้นพร้อมกันก่อนจะประเคนแซนด์วิชไส้เบค่อนให้ผมใหญ่

     " เอ่อ... แต่ผมกินมาบ้างแล้ว... "

     แม้ผมจะพูดอย่างเกรงใจ แต่ผมก็หยิบแซนด์วิชขึ้นมากินแล้ว

     บอกไว้เป็นมารยาทหรอกนะ อืม... ก็อร่อยดีแหะ

     " ไม่เป็นไร กินอีกเยอะๆเลยนะ จะได้โตไวๆ ดูซิ ผอมเชียว แล้วก็ยินดีต้อนรับสู่บ้านโพรงกระต่ายนะ "

     คุณนายวีสลีย์ยิ้มกว้างก่อนจะเดินไปนั่งประจำที่ของตัวเองและลงมือทานข้าวต่อ

     " แล้วนายจะมาอยู่กับเรากี่วันล่ะ "

     รอนถามออกมาอย่างสงสัย

     ก็นะ ผมก็ไม่ได้บอกรอนเรื่องนี้เลยด้วยสิ

     ผมนิ่งคิดสักพักนึงก่อนจะพูดขึ้น

     " ก็เกือบวันท้ายๆนั่นแหละ แต่คืนก่อนขึ้นรถไฟคงต้องกลับไปรับน้องน่ะ ญาติฉันกำลังจะเข้า ฮอกวอตส์ปีนี้เหมือนกัน "

     จินนี่ที่ได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมามองอย่างสนใจ แม้ว่าเธอจะไม่ได้พูดอะไรก็ตาม สงสัยไม่ชินกับการที่มีแขกมามั้ง

     " น้องนาย ? นายมีน้องด้วยเหรอ ว่าแต่ชื่ออะไรล่ะ "

     " ไดอาน่า น่ะ เป็นผู้หญิง ลูกของลุงฉันเอง "

     " อายุเท่ากับจินนี่เลยนี่ แบบนี้จินนี่ก็มีเพื่อนแล้วสิ "

     เพอร์ซี่ที่นั่งกินอยู่เงียบๆ ก็เอ่ยขึ้นเรียบๆ ซึ่งจินนี่ก็ดูดีใจพอสมควรที่มีเด็กผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกันเข้ามาด้วย

     " จริงเหรอคะ หนูอยากเจอเธอบ้างจัง "

     ผมยิ้มให้จินนี่เล็กน้อย

     " ทางไดอาน่าเองก็อยากเจอเหมือนกันตอนที่ฉันเล่าให้เธอฟังน่ะ ฉันลองชวนเธอมาด้วยแล้ว แต่เธอบอกว่า ไว้รอวันขึ้นรถไฟเลยดีกว่า เธอบอกว่าเกรงใจน่ะ "

     จินนี่ผงกหัวน้อยๆอย่างเข้าใจ จากนั้นรอนก็ถามต่อ

     " ว่าแต่นายได้ข่าวของแฮร์รี่บ้างไหม ฉันส่งจดหมายไปให้แฮร์รี่ตั้ง 12 ฉบับแล้วแต่แฮร์รี่ไม่ตอบรับอะไรเลย "

     ผมส่ายหัวไม่รู้ก่อนจะบอกว่า

     " ก็อย่างที่บอกนายนั่นแหละ ฉันไปบ้านคุณปู่คุณย่าตั้งแต่ อาทิตย์ที่ 2 แล้ว นี่เพิ่งจะออกจากบ้านนั้นมาเนี่ย "

     " ฉันชักจะเป็นห่วงแฮร์รี่ขึ้นมาแล้วสิ "

     ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจรอน พร้อมกับเหล่มองพวกแฝดข้างตัวที่ดูนิ่งเงียบผิดปกติ

     แฮร์รี่ยังไม่ได้มาที่นี่ แสดงว่า ไม่คืนนี้ ก็คงเป็นคืนพรุ่งนี้ พวกวีสลีย์คงจะไปรับแฮร์รี่สินะ...

     งั้นแสดงว่าไอ้ที่เงียบๆนี่อย่าบอกนะว่า พยายามทำตัวดีๆ ก่อนจะทำเรื่องวุ่นๆน่ะ

     ผมยิ้มแห้งๆ ให้กับตัวเอง

     คืนนี้คงไม่ได้นอนแล้วมั้งแบบนี้

     จากนั้นเราก็กินข้าวไปพูดคุยกันไป หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไป

     " ฟินนิแกนจ๊ะ เดี๋ยวก็ไปพักที่ห้องรอนก็แล้วกันนะ แล้วก็ที่รัก นี่จะสายแล้ว รีบไปทำงานเถอะ "

     " จ้ะ งั้นฉันไปก่อนนะ ทำตัวตามสบายนะ ฟินนิแกน "

     " ครับ คุณวีสลีย์ "

     ผมยิ้มขอบคุณก่อนที่รอนจะเดินเข้ามาหา

     " ทางนี้เลยฟินน์ ห้องฉันอยู่ชั้นบนสุดเลย "

     ผมพยักหน้าก่อนจะเดินตามรอนขึ้นบันไดที่มีขั้นบันไดที่ไม่เคยจะสม่ำเสมอนี่ เหมือนทำมาแบบลวกๆเลยทีเดียว บางขั้นก็สั้น บางขั้นก็ยาว บางขั้นก็กว้าง บางขั้นก็แคบ ดูลำบากหน่อยๆ แต่รอนที่ชินแล้วก็เดินได้อย่างสบายๆ

     ผมเดินขึ้นไปสักพักก่อนี่ประตูที่อยู่ด้านข้างจะเปิดออกมาแล้วจับตัวผมไว้ทั้งซ้ายและขวา

     " ฟินน์ มาพักที่ห้องนี้ดีกว่า "

     " พวกฉันมีเรื่องสนุกๆด้วย เพราะงั้นมาพักห้องนี้เลย "

     เอ๊อะ ?

     ผมมองหน้าคู่แฝดเหลอหลา ในขณะที่รอนได้ยินดังนั้นก็หันมาอย่างงุนงง

     " เดี๋ยวสิ เฟร็ด จอร์จ ฟินน์เป็นเพื่อนฉันนะ มานอนที่ห้องฉันดีกว่า ห้องพวกนายก็อยู่กันตั้ง 2 คน แล้วให้ฟินน์ไปอยู่ด้วยจะไม่อึดอัดกว่านี้หรือไง "

     " ไม่เป็นไร ฟินน์ ตัวเล็ก "

     " ใช่ แล้วอีกอย่าง เราก็เคยนอนด้วยกันแล้วด้วย นอนได้ "

     " นายไม่ต้องห่วงหรอก ห้องนายค่อยให้แฮร์รี่อยู่ก็แล้วกัน "

     " อ้อใช่ ฟินน์ ฟังนะ คืนนี้พวกเราจะแอบไปช่วยแฮร์รี่กัน "

     " พวกเราคิดว่า แฮร์รี่ คงกำลังลำบากอยู่แน่ๆ "

     " เพราะงั้นพวกเราเลยต้องไปช่วยไงล่ะ "

     เอ้อ เดี๋ยวๆ คือก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ แต่มันปุ๊บปั๊บจนผมตามไม่ทันเลยทีเดียว

     " เดี๋ยวนะ ยังไงกันเนี่ย ฉันเริ่มงงแล้วนะ "

     ผมที่โดนจับอยู่ก็ถูกลากเข้าไปในห้องของ 2 แฝด พร้อมกับรอนที่เดินเข้ามาด้วยอย่างจำใจ

     " ก็อย่างที่ เฟร็ด กับ จอร์จ พูดนั่นแหละ คืนนี้หลังจากที่พ่อกับแม่เข้านอนกันหมดแล้ว พวกเราจะแอบออกไปช่วยแฮร์รี่กัน พวกเราเป็นห่วงว่าแฮร์รี่จะโดนรังแกอีกแล้วนะสิ "

     รอนพูดออกมาก่อนจะเหล่มามองเฟร็ดกับจอร์จอย่างไม่เข้าใจ

     " ฉันว่าพวกพี่ ติดฟินน์แปลกๆนะ "

     " นั่นสิ เอาจริงๆ ฉันก็คิดแบบนั้นนะ "

     ผมเงยหน้าไปมองคู่แฝดที่เกาะอยู่ด้านหลัง ทั้งคู่ส่งยิ้มกว้างมาให้ผม ก่อนจะพูดขึ้น

     " อยู่กับนายมันสนุกนี่ "

     " ใช่ แถมนายยังเสนอความคิดเจ๋งๆให้พวกฉันด้วย อย่าง ดอกไม้ไฟที่ระเบิดเป็นแสงหลายๆสีนั่นน่ะ น่าสนใจทีเดียว "

     " ใช่ เพราะงั้นนายมานอนที่นี่แหละ อีกอย่าง นายจะได้ผ่อนคลายด้วย "

     " ก็เป็นแบบนี้อยู่เรื่อยแหละ พวกนายน่ะ "

     ผมบ่นอุบอิบอยู่ในลำคอ แถมได้ยินเสียงหัวเราะจากพวก 2 แฝด ด้วย รอนที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะหันมาถามผม

     " แล้วนายละ ฟินน์ นายเลือกเอาเลยละกันว่าจะอยู่ห้อง "

     ผมนิ่งคิดสักพัก ในขณะที่มีพวก 2 แฝดขยั้นขยอ อยู่ด้านหลัง

     " มานอนกับพวกฉันดีกว่าน่า "

     " ใช่ ไม่ต้องห่วง ห้องนี้มีที่ว่างเหลือเฟือ "

     ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางมองไปรอบๆห้อง ห้องนอนของพวกแฝดนั้นไม่ได้กว้างมากแต่ก็ไม่ได้แคบสักเท่าไหร่ ที่ตรงมุมผนังซ้ายและขวามีเตียงนอนอยู่อย่างละเตียง มีโต๊ะอยู่ตรงกลางระหว่างทั้ง 2 เตียงตรงกลางห้องเป็นพื้นที่โล่งๆ ตรงแถวๆประตูมี ตู้เสื้อผ้าตั้งอยู่ ก็เป็นห้องที่เรียบๆนั่นแหละนะ แม้จะมีของใช้และพวกสิ่งของที่พวกแฝดประดิษฐ์วางไว้เกลื่อนก็เถอะ

     ผมชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะมองดูสีหน้าของรอนที่ดูทำท่าลำบากใจ พร้อมกับหันไปดูสีหน้าของเหล่าแฝดที่ดูเหมือนขยั้นขยอจะให้ผมอยู่ด้วยเต็มที่

     ผมถอนหายใจเล็กน้อย

     " อยู่กับเฟร็ด จอร์จ ก็ได้ รอน เดี๋ยวตอนไปรับแฮร์รี่ก็ให้แฮร์รี่ไปนอนห้องนายก็แล้วกัน "

     " โอเค... งั้นเอาตามนั้นก็ได้ ห้องฉันอยู่ชั้นบนสุดนะ ว่างๆก็มาเล่นได้ ฉันไปก่อนล่ะ "

     ว่าจบปุ๊บรอนก็เดินออกไปจากห้องของพวกแฝดทันที ผมได้ยินเสียง 2 แฝดหัวเราะชอบใจอยู่ด้านหลังเลยทีเดียว ผมเลยบุ้ยหน้าหันไปมองพวกแฝดที่อยู่ด้านหลัง

     " อย่างงี้ทุกทีสิน่า พวกพี่นี่นับวันชักจะทำตัวติดหนึบผมขึ้นนะ "

     " ก็พวกเราชอบนายนี่ "

     เฟร็ดกับจอร์จพูดขึ้นผมกัน จนผมต้องเลิกคิ้วอย่างสงสัย

     " ผมก็ชอบพวกพี่เหมือนกันแหละน่า แต่ก็ให้ผมไปอยู่กับแฮร์รี่หรือรอนบ้างก็ได้นี่นา "

     " เรื่องนั้นมันก็ใช่อยู่หรอก แต่ฉันอยากให้นายมาช่วยพวกเราประดิษฐ์ด้วยนี่ "

     " ใช่ เพราะงั้นนายมานอนห้องพวกฉัน จะได้สะดวก ไม่ต้องไปตามบ่อยๆด้วย "

     เฟร็ดกับจอร์จสลับกันพูดได้อย่างสมบูรณ์แบบทีเดียว ทำให้ผมที่เป็นผู้ฟังยังรู้สึกสนุกไปด้วย แถมยังฟังได้ไม่เบื่อเลยจริงๆ 

     ผมหันไปยิ้มให้อย่างอ่อนใจ

     " วางแผนมาอย่างดีเลยละสิ "

     " แน่นอนอยู่แล้ว "

     " ถูกต้องที่สุด "

     เฟร็ดกับจอร์จยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวก่อนจะหัวเราะร่า

     " แล้วผมจะนอนยังไงล่ะ "

     " กับพวกเรา "

     " เดี๋ยวจะเอาเตียงมาติดกัน จะได้มีที่นอนได้ "

     ว่าจบปุ๊บเฟร็ดกับจอร์จก็ขนย้ายของอย่างว่องไวจนผมยังต้องอึ้ง เฟร็ดดึงเอาโต๊ะออก ส่วนจอร์จผลักเตียงที่อยู่ด้านขวาไปชิดกับเตียงด้านซ้าย

     " เอ้า เสร็จแล้ว! "

     " นายก็มานอนกับพวกเราเลยแล้วกัน แต่คืนนี้คงไม่ได้นอนหรอก "

     ก็นั่นสินะ...

     " นี่ ฟินน์ นายคิดว่าไง สำหรับสิ่งประดิษฐ์นี้ล่ะ "

     จอร์จเอาแบบร่างที่เขียนในกระดาษมาให้ผมดู

     " หืม ไหนๆ "

     ผมมองดูในกระดาษนั่นก่อนจะนั่งลงบนเตียงพลางอ่านดู

     " บึงแบบพกพา (Portable Swamp) ? นี่พวกพี่กะจะสร้างของเล่นแบบแปลกๆอีกแล้วสินะเนี่ย "

     ผมยิ้มขำให้กับไอเดียนี้ แล้วเฟร็ดที่ลงมานั่งข้างๆก็เสริมขึ้น

     " ใช่ ด้วยเจ้าสิ่งนี้ เราสามารถสร้างแอ่งน้ำได้ด้วยนะ ถ้าเอาไปใช้แกล้ง ฟิลช์ คงสนุกพิลึกล่ะ "

     จากนั้นจอร์จก็เสริมเข้า

     " ใช่ รายนั้นคงบ่นหัวฟัดหัวเหวี่ยงแน่ๆล่ะ ลองคิดดูสิ การต้องเช็ดและกำจัดน้ำขังที่ไม่มีวันเหือดแห้งน่ะ ฟิลช์คงต้องโกรธจนต้องร้องขอชีวิตแน่ๆ "

     ร้ายกาจจริง เจ้าพวก 2 แฝด

     ผมขำให้กับความคิดของทั้ง 2 แฝด ทั้งๆที่มันมีประโยชน์อยู่มากมายเลยล่ะ อย่างทำให้ระบบนิเวศน์เปลี่ยนได้ เอาไว้ใช้เลี้ยงพวกสัตว์ที่มีถิ่นที่อยู่อาศัยแบบเฉพาะได้ด้วย และอื่นๆอีกมากมายถ้ามีความคิดสร้างสรรพอนะ

     " ผมว่าก็ดีนะ นอกจากทำเอาไว้แกล้งแล้ว ยังประยุกต์ใช้ได้หลากหลายด้วย แบบนี้เอาไปขายได้สบายๆเลยนะ "

     " อันนั้นแน่นอนอยู่แล้ว "

     " ของที่พวกเราทำมาก็เพื่อเอาไปขายหารายได้อยู่แล้วแหละ "

     ผมพยักหน้าให้ก่อนจะพูดแบบอ้อมๆ

     " เอาสิ เดี๋ยวผมช่วย ผมมีทุนให้พี่พอสำหรับวิจัยประดิษฐ์ของแปลกๆแบบนี้ได้นะ "

     ทั้ง 2 แฝดหันมามองผมด้วยสีหน้าตื่นเต้น

     " จริงนะ ?! "

     ผมยิ้มขำให้ทั้ง 2 แฝดก่อนจะพูดขึ้น

     " แน่นอนอยู่แล้ว พ่อผมทิ้งเงินไว้ให้เยอะมากเลยเชียวล่ะ ถ้าโตมาพวกนายอยากเปิดร้านก็มาบอกผมด้วยล่ะ ขอเป็นหุ้นส่วนด้วยก็แล้วกัน ฉันเองก็ลองประดิษฐ์สิ่งของเหมือนกัน อยากเอาไปฝากขายน่ะ อย่างสร้อยนี่เป็นของชิ้นแรกที่ประดิษฐ์ขึ้นมาเลย ใช้งานได้ดีทีเดียว "

     ก่อนที่เขาจะโชว์สร้อยข้อมือให้พวกแฝดดู ซึ่งทั้ง 2 แฝดก็ทำสีหน้าสงสัย

     " นี่อะไรน่ะ ฟินน์ "

     " สร้อยข้อมือที่ทำจากหนัง ? "

     " ใช่ แต่ผมลงคาถากับใช้วัตถุดิบบางชนิดเสริมประสิทธิภาพเข้าไปทำให้มันสามารถเตือนภัยถ้ามีคำสาปหรือคาถาจู่โจมใส่ได้ มันเป็นของเล็กๆน้อยๆ แต่มีประโยชน์พอตัวเลยล่ะ "

     ทั้ง 2 แฝดได้ยินดังนั้นก็ตาเป็นประกาย

     " นี่มันของชั้นยอดเลยนี่! "

     " ไม่เคยมีคนคิดที่จะประดิษฐ์สิ่งของเตือนภัยแบบนี้เลยนะ "

     เมื่อได้ยินคำติชมของพวกแฝดแล้วก็ต้องทำให้ผมสงสัย ไม่เคยเลยเหรอ แต่ผมก็ได้ข้อมูลในการสร้างมานะ แสดงว่ามันต้องมีคนเคยประดิษฐ์หรือคิดค้นมาแล้วสิ ไม่งั้นความสามารถของผมก็ไม่เคยจะหาเจอแบบนี้นะ

     " ไม่เคยเลยเหรอ ? "

     พวกแฝดพยักหน้าก่อนจะพูดขึ้น

     " ใช่ ไม่เคยมีของแบบนี้เลยนะ "

     " คงเพราะเครื่องรางป้องกันมันทำงานได้ดีกว่าน่ะ "

     ผมร้องอ้อ ออกมา ซึ่งมันก็จริงอยู่หรอก แต่ว่านะ...

     " ฉันว่าบางทีเครื่องเตือนภัยมันก็มีประโยชน์ในตัวมันเองนะ อย่าง ถ้าเจอคาถาที่ไม่สามารถกันได้ด้วยเครื่องรางป้องกัน มันก็ค่อนข้างจะดีกว่าในเรื่องแบบนี้นะ "

     โดยเฉพาะกับคาถาพิฆาตอะนะ

     ทั้ง 2 แฝดได้ยินก็พยักหน้าเห็นด้วย

     " อืม นั่นก็ถูก ก็อย่างที่นายพูดนั่นแหละ ฉันเลยบอกไงว่า มันเป็นของชั้นยอด "

     " พกพาสะดวก ใช้เป็นเครื่องประดับก็ได้ "

     " ถ้าเอาไปขาย ยังไงก็ขายออก "

     " ถ้าเอาไปใส่ในเครื่องประดับดีๆ ตกแต่งสวยๆหน่อย ยังไงก็ต้องมีคนซื้อ "

     ทั้ง 2 แฝดต่างให้ความคิดเห็นไปในทางเดียวกัน ซึ่งนั่นทำให้ผมสนใจทีเดียว

     " พวกพี่นี่หัวการค้าดีจริงๆนะ "

     " แน่นอนสิ พวกเราก็อยากเปิดร้านขายของสิ่งที่เราประดิษฐ์นี่อยู่แล้ว "

     " แล้วนายล่ะ สนใจร่วมด้วยกับเราไหม "

     ผมนิ่งคิดก่อนจะพูดขึ้น

     " ให้ผมเป็นหุ้นส่วนด้วยจะดีกว่า อาจจะสนับสนุนด้านเงินทุนหรือไม่ก็ผมอาจจะเอาของไปฝากขายด้วยอะไรนั่น ดีกว่าไปนั่งเฝ้าร้าน น่าเบื่อจะตาย "

     ทั้ง 2 แฝดหัวเราะชอบใจ

     " ก็เหมาะกับนายดีนะ "

     " งั้นเรามาคุยเรื่อง บึงแบบพกพา นี่ก่อนดีกว่า "

     " ใช่ ฉันว่าเราควรจะใส่คาถาที่ยากจะลบล้างนะ โดยเฉพาะ คาถายึดพื้นที่ "

     ผมได้ยินดังนั้นก็เสริมด้วย

     " งั้นก็ใส่คาถาที่เมื่อพยายามจะลบล้างคาถาหรือเวลาโดนคาถารบกวนใส่ ให้มันตอบโต้กลับไปด้วยสิ "

     " แบบนั้นแหละ! "

     จากนั้นพวกเราทั้ง 3 คนนั่งคุยกันเรื่องสิ่งประดิษฐ์จนกระทั่งเย็นเลยทีเดียว



     " ทางนั้นเป็นไงบ้าง ? "

     เฟร็ดพูดขึ้นเบาๆ

     " เรียบร้อยดี ทุกคนหลับหมดแล้ว "

     จอร์จตอบกลับมา

     " ทางนี้ก็ปิดไฟนอนแล้ว "

     รอนตอบรับอีกที ในขณะที่ผมเริ่มชักจะง่วงๆแล้ว

     " พวกนายไปกันเองไม่ได้เหรอ ให้ฉันนอนที่ห้องรอก็ได้นี่นา... "

     " ไม่เอาน่า มาด้วยกันเถอะ "

     " ใช่ มาเถอะน่า "

     เฟร็ดกับรอนขยั้นขยอพาผมไปด้วย จอร์จที่ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร แบกผมขึ้นบ่าทันที ผมทำท่าตกใจ แต่ยังดีที่สามารถคุมเสียงตัวเองไม่ให้เสียงออกมาได้อยู่ ไม่งั้นคนในบ้านคงตื่นขึ้นมาดูว่ามีอะไรแน่ๆ

     ผมจ้องไปหาจอร์จอย่างขัดใจ

     " อย่าทำแบบนี้สิ จอร์จ เกือบร้องออกมาแล้วไหมล่ะ "

     " ไม่ต้องพูดมากน่ามาได้แล้ว "

     จากนั้นจอร์จก็แบกผมไปที่โรงรถ ก่อนผมจะขอให้จอร์จปล่อยผมลง ซึ่งจอร์จเองก็โอเค

     แต่เอาจริงๆ จอร์จนี่แข็งแรงผิดคาดแหะ แบกผมมาถึงนี่ได้ด้วย ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้ตัวเบาอะไรขนาดนั้นด้วยสิ

     พวกเราเปิดประตูโรงรถก่อนจะจ้องมองไปที่รถฟอร์ดเก่าๆสีฟ้าอมเขียวที่เหมือนกับในหนังเป๊ะจอดอยู่

     " เราจะไปกันด้วยรถของพ่อนี่แหละ "

     เฟร็ดพูดขึ้นก่อนจะเปิดประตูฝั่งคนขับรถเข้าไปนั่งพร้อมกับจอร์จนั่งตำแหน่งข้างคนขับ รอนกับผมก็ไปนั่งด้านหลัง

     ผมเปิดประตูเข้าไปปุ๊บต้องทำสีหน้าแปลกใจ

     นี่เสกคาถาขยายพื้นที่ด้วยใช่ไหมเนี่ย

     ผมมองที่นั่งที่ยาวเหยียดเหมือนเก้าอี้ยาวแบบที่ใช้ในสวนสาธารณะทีเดียว พวกเราขึ้นไปนั่งเรียบร้อยก่อนที่เฟร็ดจะหันมาเช็ค

     " เรียบร้อยแล้วใช่ไหม ? "

     " อือ "

     ผมกับรอนตอบรับ ก่อนที่เฟร็ดจะสตาร์ทรถโดยการเคาะด้วยไม้กายสิทธิ์ จากนั้นพวกเราก็ออกเดินทางกัน ในขณะที่จอร์จเปิดแผนที่หาทิศทางที่ถูกต้องกับเข็มทิศหน้ารถ

     " เอาล่ะ เราต้องใช้ทิศนี้ โชคดี วันนี้เมฆหนาทึบดีด้วย เฟร็ด จัดการเลย "

     " ได้เลยจอร์จ "

     เฟร็ดพูดขึ้นก่อนจะกดปุ่มหน้ารถแล้วตัวรถให้หายวับ และจากนั้นรถก็เริ่มพุ่งขึ้นฟ้าไป

     " อือหึ รถเหาะได้ ผิดกฏหมายไปกี่ข้อเนี่ย "

     เฟร็ดกับจอร์จหัวเราะร่า

     " ผิดกี่ข้อไม่รู้ แต่พ่อของเราเป็นผู้ดูแลส่วนนี้อยู่ "

     " พ่อของเราอยู่ในกองการใช้สิ่งประดิษฐ์ของมักเกิ้ลในทางที่ผิด น่ะ "

     เฟร็ดพูดขึ้น ก่อนที่รอนจะเสริมให้ฟัง ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะพูดเบาๆ

     " อยู่ในกองที่จับงานอดิเรกตัวเองนี่มันดูแปลกๆนะ ฉันว่า "

     " ใช่ไหมล่ะ! "

     " ฉันก็คิดเหมือนกันกับนายนั่นแหละ "

     พวกแฝดกับรอนหัวเราะขำ ก่อนจะหันไปคุยโน่นนี่จนผมผลอยหลับไป




Writer :: เย่ะะ มาต่อให้แล้ว ไรต์เตอร์ขี้เกียจเข้าขั้นสุดมาก มันอาจจะเป็นเพราะฝนตกแน่ๆ เลย เมื่อวานกะจะแต่งต่อ แต่พอฝนตกปุ๊บก็ง่วงทันทีเลยละ เลยนอนตื่นตั้ง 2 -3 ทุ่มแน่ะ ตื่นปุ๊บเราก็เล่นเกมยันหว่างเลย เย่ะะะะะ

Writer 2 :: เอาจริงๆ ใครได้ไปโหวตก่อนหน้านี้ว่าควรไปนอนห้องใคร ปรากฏว่าได้ห้องลับ 3 ห้องแฝด 3 เสียง แต่เนื่องจาก ห้องลับนั่นใส่เล่นๆเท่านั้นเอง เพราะงั้นเลยให้ไปนอนห้องแฝดแทน

Writer 3 :: ใช่ ดีนแก่แดด ต้องการให้เป็นแบบนั้นแหละ เจ้าชู้ด้วย 5555 ใครอยากจิ้นก็จิ้นไป เราให้พื้นที่ของพวก Brocon ให้เต็มที่ อิอิ

Writer 4 :: ย้ำอีกครั้งว่า ไรต์เตอร์แค่ขี้เกียจ เฉยๆ และกลัวว่ามันจะดองเค็มเท่านั้นเองงงง

* = เครือข่ายฟลู (Floo Network) เป็นเส้นทางเชื่อมระหว่างปล่องไฟของแต่ละที่เข้าด้วยกันจนเป็นเครือข่าย โดยต้องมีผงฟลูกับปล่องไฟในการเดินทาง ซึ่งปล่องไฟนั้นแต่ละที่สามารถเดินทางหากันได้

** = ผงฟลู (Floo Powder) ผงสีเขียวเป็นประกายเหมือนทราย ถูกประดิษฐ์โดย อิกนาเทีย ไวลด์สมิทธ์ (Ignatia Wildsmith) ใช้ในการเดินทางในเครือข่ายฟลู โดยหยิบมา 1 กำมือแล้วปาเข้าไปในปล่องไฟ สามารถใช้ในการสื่อสารได้ เหมือนกับที่ซีเรียสคุยกับแฮร์รี่โดยโผล่ออกมาแค่หัว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.038K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,404 ความคิดเห็น

  1. #5217 iddosiripon (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 16:21
    อู้วววววแฝดนะแฝด 'พวกเราชอบนายหนิ' 'ผมก็ชอบพวกพี่เหมือนกัน' 'คืนนี้คงไม่ได้นอนหรอก' โอ๊ยยยยยยตายๆชั้นนี่แหละตายกระอักความสุข//แค่กๆ
    #5,217
    0
  2. #5098 2maya13 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 18:17
    "แต่คืนนี้คงไม่ได้นอนหรอก" ว้าก แสหววกยหบหยหduiwjsjs(&)2)&7$)##=
    #5,098
    0
  3. #4990 iddosiripon (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 03:24
    เอาหละๆนับจากนี้เรือแฝดเดินหน้าเต็มกำลังจ้าาาาา จัดโมเมนต์ไปแบบจุกๆ
    #4,990
    0
  4. #4778 me-love-yaoi- (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 21:05
    ทำไมตอน 'คืนนี้คงไม่ได้นอนเเล้วล่ะ' ใจฉันมันบาปอย่างเน้!!! -//-
    #4,778
    0
  5. #4313 khim-aroon (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 04:24
    อ่านไปก็รอเรือเดรกไป หึ ก็แค่ให้เรืออีกได้แล่นบ้างเท่านั้นแหละ
    #4,313
    0
  6. #1990 Jeanne33 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:55
    #DM/FN
    แก้**(พิมพ์ผิด)
    #1,990
    0
  7. #1989 Jeanne33 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 16:26
    ไม่ว่าใครจะลงเรือไหน

    แต่เราลง เรือพี่เดรก คร่าา
    #DM/FR
    #1,989
    0
  8. #1902 shierichi (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 08:03
    เดี๋ยวเปิดเทอมเราเชื่อว่าเรือเดรโกมันต้องมี ตอนนี้ให้เรืออื่นไปก่อนเลยย
    #1,902
    0
  9. #1898 plaphornphi (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 14:51
    เรือแฝดค่ะ เห็นไหมค่ะมันแล่นแล้ว!!
    #1,898
    0
  10. #1380 raindemon (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 10:08
    ชอบแฝดอยู่แล้ว เชียร์เรือแฝดเลย พวกนี้อนาคตพ่อบ้านใจกล้าชัดๆ
    #1,380
    0
  11. #1283 Easter_Elf (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 18:37
    แต่คืนนี้คงไม่ได้นอนหรอก
    แต่คืนนี้คงไม่ได้นอนหรอก
    แต่คืนนี้คงไม่ได้นอนหรอก
    แต่คืนนี้คงไม่ได้นอนหรอก

    เอคโค่ในใจ ~
    #1,283
    0
  12. #1267 MitsukiCarto (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 02:31
    เราติดใจกับประโยคนี้มากเลยอ่ะ
    'เราเคยนอนด้วยกันมาแล้ว'~
    'แต่คืนนี้คงไม่ได้นอนหรอก'~
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ประโยคนี้ชวนให้คิดมากเลยอ่ะ>///<
    ถึงจะรู้ว่าไปช่วยหนูรี่ก็เถอะ...
    #1,267
    1
    • #1267-1 iddosiripon(จากตอนที่ 53)
      4 กันยายน 2563 / 20:20
      กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด้วยคน
      #1267-1
  13. #1266 K715207 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 00:20
    แฝดนี่แหละสุดยอด!! แต่ก็คิดถึงเรืออื่นๆนะคะ ฮึก รออออ
    #1,266
    0
  14. #1265 yok25 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 23:53
    เชียร์เรือแฝดค่ะ55555
    #1,265
    0
  15. #1264 shigamorinice (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 23:04
    เรือแฝดแทบจะติดเทอร์โบอยู่แล้ว5555
    #1,264
    0
  16. #1263 kang00stung (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 22:41
    ห้องนอนไม่ได้นอนล่ะ ฮุฮิฮุฮิ
    #1,263
    0
  17. #1262 flora17 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 22:20
    ของฟินน์มากอดซักคืนสิคงนอนฝันดีทั้งคืน

    มา​ ม่ะมาเดี๊ยวเฮียให้ค่าขนม//โบกแบงค์พันรัวๆๆ
    #1,262
    0
  18. #1261 pakinnice (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 22:20
    รอให้ครบร้อยแล้วค่อยอ่าน ฮา~ ดี
    #1,261
    0
  19. #1260 pangtawan (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 21:21
    เรือแฝดเราก็ยังคงแล่นเร็ว ปริ่มจริงๆ ค่ะ ซิกๆ (ซับน้ำตาเทียม) ใจคอจะนอนกอดฟินน์ให้แบนเลยรึไง ปล่อยให้น้องหายใจหายคอหน่อยเถอะแฝด!
    #1,260
    0
  20. #1259 lertwarachai (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 21:01
    รออออออออ
    #1,259
    0
  21. #1258 poonyaweepengjan (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 20:49
    ชอบมากๆเลยค่ะ ติดมากเลยย 55 ขอบคุณนะค่ะ
    #1,258
    0
  22. #1257 middleway (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 20:25
    สนุกมากเลยยยย~ ไรต์สู้ ๆ น้าาาา เราเข้าใจอาการติดจิปาถะดี เพราะเราก็เคยเป็น ติดนู้นบ้าง นี่บ้าง สรุป งานหลักไม่เสร็จสักทีจ้าาาา ใกล้ชิด Meet and greet กับ Deadline วนไปจ้า... 55555 #ร้องไห้หนักมาก

    However เป็นกำลังใจให้และรอติดตามตอนต่อไปอยู่น้าาา สู้ ๆ ครัช~!
    #1,257
    0
  23. #1256 lookplapla (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 19:56
    สู้ๆน้า ติดมากเลย อยากให้แยกเป็นรูทๆว่าฉากจบว่าคู่กับใครจะเป็นยังไงบ้าง
    #1,256
    0
  24. #1255 tomkamcham (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 19:55
    ...แฝดพวกนายจะล่อหลวงฟินน์อย่างงี้ไม่ได้นะ!!
    #1,255
    0
  25. #1254 Naritha (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 23:23
    ไรท์อย่ามัวแต่อยู่หน้าจอนะ ออกไปทำอย่างอื่นบ้าง รักษาสุขภาพด้วย
    #1,254
    0