|| Fic Harry Potter || Am I a Wizard ? [ BL/Yaoi ]

ตอนที่ 44 : Chapter 38 : We Don't Have A Reserve Seeker

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,629
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,041 ครั้ง
    21 ก.พ. 62


CHAPTER 38

We Don't Have A Reserve Seeker




" Actually , I am Seeker too
Do you remember ? "

Finnegan J Novier






     เมื่อผมกับดัมเบิลดอร์มาถึงห้องพยาบาลแล้ว เฮอร์ไมโอนี่กับรอนที่ตอนนี้มีสติครบถ้วนแล้วกำลังให้มาดามพอมฟรีย์ตรวจดูอาการอยู่ ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ทันทีที่ทั้ง 2 หันมา พวกเขาก็ตกตะลึง

     " ฟินน์ ? ทำไมนายถึงอยู่กับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ ? แล้วนั่น... แฮร์รี่ ! "

     เฮอร์ไมโอนี่กับรอนวิ่งเข้าไปดูแฮร์รี่ที่ลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนจะดูใบหน้าของแฮร์รี่ที่ตอนนี้ขาวซีดจนดูเหมือนไม่มีเลือดหล่อเลี้ยงเลย มาดามพอมฟรีย์ที่เห็นเช่นนั้นก็เดินเข้ามาดูอย่างตกใจ

     " อัลบัส ? ฉันจะยังไม่ถามหรอกนะว่าทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่ แทนที่จะอยู่ที่ลอนดอน แต่ก่อนอื่นเลย เอาเขาวางลงตรงเตียงนี้ เร็วๆเข้า! "

     มาดามพอมฟรีย์ รีบเร่งดัมเบิลดอร์ให้นำแฮร์รี่ไปวางไว้บนเตียงที่ใกล้ที่สุดทันที ดัมเบิลดอร์ทำตามอย่างว่าง่ายก่อนที่มาดามพอมฟรีย์จะพุ่งเข้าไปตรวจดูอาการ

     " โอ้... ตายแล้ว ไปทำอะไรกันมาเนี่ย! นี่มันแย่มาก อาการของเขาหนักมากเลยทีเดียว "

     เธอพูดขึ้นก่อนจะเอาไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถาใส่แฮร์รี่ มีแสงสีขาว สีเขียวพุ่งตรงไปยังแฮร์รี่ยกใหญ่ ก่อนที่สีหน้าของแฮร์รี่จะอาการดีขึ้น ผมก็พอจะรู้อยู่ว่ามาดามพอมฟรีย์นั้นเก่งในด้านรักษา แต่ไม่นึกว่าจะร่ายคาถาพวกนี้แบบไร้เสียงได้อย่างไร้ที่ติเลยทีเดียว

     " ปฐมพยาบาลเบื้องต้นเสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปเอาน้ำยาฟื้นฟูมาสักหน่อย แล้วคุณต้องอธิบายมาด้วยว่ามันเกิดอะไรขึ้น! "

     มาดามพอมฟรีย์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดก่อนจะเดินออกไป เฮอร์ไมโอนี่ที่เห็นว่ามีโอกาสแล้วก็ถามขึ้น

     " ฟินน์ นายมากับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ได้ยังไงน่ะ ไม่ใช่ว่านายโดนลงโทษให้ไปช่วยงานฟิลช์เหรอ ? "

     " อ้อ นั่นโกหกน่ะ "

     " หา โกหกเหรอ! "

     รอนกับเฮอร์ไมโอนี่ร้องเสียงหลงออกมาพร้อมกันอย่างไม่เข้าใจ จากนั้นผมก็หัวเราะอย่างขำๆ

     " จริงๆ แล้วฉันอยู่กับพวกเธอตลอดแหละ ฉันตามพวกเธอไปหลังจากเธอกระโดดลงไปในประตูกลนั่นพอดีเลย เพราะพวกเธอมัวแต่ยุ่งกันอยู่ก็เลยไม่ทันสังเกตว่าฉันแอบเอาผ้าคลุมที่พวกเธอวางทิ้งไว้ตรงหน้าประตูมาใส่ รู้ไหม เธอทำได้ดีมากเลยล่ะ เรื่องต้นกับดักมาร กับ ปริศนาน้ำยา 7 ขวดน่ะ ส่วนรอนเอง ก็เท่มากเลยนะตอนเล่นหมากรุกนั่นน่ะ "

     " นายอยู่ดูพวกฉันตลอดเวลาเลยเหรอ ! "

     รอนถามออกมาอย่างไม่อยากเชื่อพร้อมกับหน้าที่ขึ้นสีเล็กน้อย คงเพราะถูกชมว่าเท่ แหงๆ ก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่ร้อง อ้อ ออกมา

     " งั้นแสดงว่าตอนนั้นฉันไม่ได้หูฝาดไปเองใช่ไหม ที่รู้สึกเหมือนมีอะไรลงมาพร้อมฉันนั่นนาย สินะ! "

     " ถูกต้อง ตอนนั้นฉันแอบใจเสียหน่อยๆ ว่าจะโดนจับได้ไหม เชียวล่ะ "

     " แล้วทำไมนายต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย "

     ผมแอบเหล่ไปทางดัมเบิลดอร์ ซึ่งดัมเบิลดอร์ก็หันมายิ้มให้หน่อยๆ

     " เรื่องนั้นฉันว่าเราค่อยคุยกันทีเดียวตอนแฮร์รี่ตื่นเลยดีกว่านะ "

     " เอางั้นก็ได้ "

     เฮอร์ไมโอนี่สังเกตเห็นว่าผมไม่อยากจะพูดอะไรบางอย่างต่อหน้าดัมเบิลดอร์ก่อนจะพยักหน้าตกลง แม้รอนจะยังคงทำสีหน้าไม่เข้าใจก็ตาม

     " ว่าแต่รอน อาการของนายเป็นยังไงบ้าง ถึงฉันจะรักษานายขั้นต้นไปแล้ว แต่ฉันก็เป็นห่วงว่าสมองนายจะกระทบกระเทือนจนกลายเป็นหนูรอนจอมขี้อายเหมือนเมื่อก่อนไปเสียแล้ว ถ้าเป็นอย่างงั้นจริงนี่ ฉันรู้สึกเสียดายภาพตอนที่นายเดินออกไปหาควีนสีขาวกับตอนที่นายสั่งการอยู่บนกระดานหมากรุกพ่อมดนั่นจริงๆนะ ตอนนั้นนายดูเท่มากเลยทีเดียวล่ะ "

     ผมเปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงรอนแทน ซึ่งรอนพอได้ยินก็หน้าแดงขึ้นเล็กน้อย พลางเกาแก้มอย่างเก้อเขิน

     " นายช่วยรอนด้วยสินะ ? มิน่าล่ะ ตอนที่พารอนมาหามาดามพอมฟรีย์เธอบอกว่า น่าแปลกที่ไม่เห็นมีอาการบาดเจ็บ หรือรอยพกช้ำให้เห็นเลย จนต้องซักเราว่า โกหกเธอรึเปล่าเลยเชียวล่ะ "

     " ขอบใจที่ช่วยนะ ฟินน์ ว่าแต่หนูรอนจอมขี้อายนี่มันยังไงกัน ฉันเป็นแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน "

     " อ้าว ก็ตอนบนรถไฟนั่นไง นายทำตัวเจี๋ยมเจี้ยมมากเลยนะตอนนั้นน่ะ ชอบพูดขมุบขมิบ อะไรก็ไม่รู้อีกตังหาก "

     เมื่อผมลองพูดไป รอนที่ได้ยินก็คิดตามก่อนจะหน้าขึ้นสีหนักกว่าเดิม พลางร้องโอดครวญออกมาเล็กน้อย

     " ลืมๆ มันไปซะเถอะน่า... "

     ผมกับเฮอร์ไมโอนี่หัวเราะกันออกมาเล็กน้อย ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่มาดามพอมฟรีย์จะเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบพร้อมกับพูดไล่พวกเรา

     " พวกเธอ ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม ? พวกเธอควรกลับหอไปนอนได้แล้วนะ นี่มันกลางคืนนะ! "

     แล้วเธอก็หันไปดูแลแฮร์รี่อย่างรวดเร็ว ดัมเบิลดอร์หันมาทางผมก่อนจะพูดขึ้นเล็กน้อยก่อนจากลา

     " หลังจากนี้ฉันก็หวังว่าจะได้คุยกันอีกสักหน่อยนะ ฟินนิแกน "

     " ถ้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น ผมก็ยินดีที่จะได้คุยกับศาสตราจารย์นะครับ "

     " โอ้ ไม่หรอก ฉันว่าเรื่องนั้นเราควรปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตเถอะ เอาล่ะ ฝันดีนะ พวกเธอทุกคน "

     " ฝันดีครับ/ค่ะ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ "

     พวกผมบอกลาก่อนจะเดินตรงไปยังหอกริฟฟินดอร์ รอนที่สงสัยก็ถามออกมาระหว่างเดินทาง

     " นายพูดอะไรกับเขางั้นเหรอ "

     " อ้อ นิดหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก "

     " นายบอกว่า ขวดน้ำยาทั้ง 7 ใช่ไหม แสดงว่านายตามพวกเรามาจนถึงห้องคำถามนั่นเลยงั้นสิ แล้วนายออกจากห้องนั้นได้ยังไงหรือว่ารอศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์มาช่วยงั้นหรือ ? "

     " ไม่หรอก ฉันระเบิดกำแพงทำเป็นทางแทนน่ะ ฉันไปหาแฮร์รี่ที่ห้องสุดท้ายด้วยล่ะ "

     " หา ? ระเบิดกำแพงไป ? ได้ยังไงกันน่ะ "

     " ก็ด้วยคาถาระเบิดไง "

     " คาถาระเบิด ? นายไปเรียนรู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน "

     เฮอร์ไมโอนี่ถามออกมาอย่างสงสัย คงเพราะเธอเองก็ยังไม่เคยได้อ่านคาถาพวกนี้แน่ๆ

     " ฉันเห็นพวกพี่ๆปี 3 พูดถึงคาถานี้กันก่อนหน้านี้นานแล้ว เลยให้พวกเขาสอนให้น่ะ "

     แถครับ แถมากๆ แถจนสีข้างผมถลอกหมดแล้วเนี่ย นี่แถบ่อยจนผมจะคิดเหตุผลไม่ทันแล้วนะ

     รอนที่ได้ยินก็ตาเป็นประกาย

     " เห้ งั้นสอนฉันหน่อยได้ไหม "

     " นายจะเอาคาถาระเบิดไปทำไมกันล่ะ ถ้าอยากเรียนนัก นายก็ลองไปขอเชมัสให้ช่วยสอนนายสิ รายนั้นแค่สะบัดไม้ธรรมดาๆ ก็ระเบิดตู้มต้ามได้แล้วเถอะ "

     ผมพยายามโยนภาระไปให้เชมัส รอนทำหน้าเสียดาย พลางตื้อผมอีกเล็กน้อย พอเห็นว่าผมปฏิเสธเสียงแข็งก็บ่นอุบอิบว่าขี้งกเฉยเลย

     " ว่าแต่ฟินน์ ที่ห้องสุดท้ายนั่นเกิดอะไรขึ้นกันงั้นเหรอ ทำไมแฮร์รี่อยู่ในสภาพแบบนั้นล่ะ แล้วจัดการสเนปได้ไหม "

     ผมเลิกคิ้วก่อนจะพูดขึ้น

     " อ้อ ห้องสุดท้ายนั่นไม่ใช่สเนปหรอก เป็นควีเรลล์ตังหาก ก็ต่อสู้กันลำบากเอาการเลยล่ะ แต่ควีเรลล์ก็ถูกจัดการไปแล้วถ้าอยากรู้รายละเอียดก็ลองไปถามแฮร์รี่ตอนตื่นแทนละกัน "

     " ควีเรลล์ ? ทำไมเป็นเขาไปได้ล่ะ เขาดูเป็นคนดีมากเลยนะ "

     รอนถามออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ ผมก็หัวเราะเสียงแห้งก่อนจะพูดขึ้น

     " นั่นเขาแสดงหรอก นายน่าจะได้เห็นตอนเขาทำตัวปกติแล้วนะ อย่างกับเป็นคนละคนเลยทีเดียว แถมไม่พูดติดอ่างด้วย ฟังสบายขึ้นเยอะเลยล่ะ "

     พวกเฮอร์ไมโอนี่ฟังผมเล่าคร่าวๆก็ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า คนอย่างควีเรลล์จะทำตัวใหญ่โตแบบนั้นได้ ซึ่งรอนพูดออกมาเลยว่า เขายังคิดไม่ออกเลย ว่าควีเรลล์จะทำตัวแบบนั้นได้ยังไงกัน

     ก็นั่นสินะ ก็เนื้อแท้ควีเรลล์เป็นพวกขี้ขลาดนี่นา ถ้าไม่ใช่เพราะไปเจอกับโวลเดอมอร์เขาก็คงจะเป็นควีเรลล์คนเดิมนั่นแหละ

     จากนั้นพวกเราก็คุยกันอีกเล็กน้อยก่อนจะแยกกันไปนอน



เช้าวันต่อมา

     พวกเราก็ตื่นกันตามปกติ แม้จะรู้สึกเหนื่อยๆบ้างก็ตาม โชคดีว่าไม่มีเรียนอะไรแล้ว ก็เลยตื่นสายกันได้

     ในขณะที่พวกผมกำลังกินข้าวเช้ากันอยู่ รอนก็เอาเรื่องนี้ไปโม้ให้ทุกคนที่เห็นหน้าเลยทีเดียว แรกๆ มันก็มีเพียงแค่ดีนกับเนวิลล์อยู่หรอกนะ จากนั้นก็ลามไปหาเชมัสที่อยู่ห้องข้างๆ และ เด็กนักเรียนชายปี 1... พวกสาวๆ บ้านกริฟฟินดอร์ จากนั้นก็ไป พวกปีแก่ๆ อย่างเฟร็ดจอร์จ ลามไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...

     ยามบ่าย ทุกคนทั้งฮอกวอตส์รู้เรื่องกันหมดแล้ว

     ระ...เร็ว...

     ตอนนี้ผมมองรอนที่กำลังโม้ไม่หยุด และดูท่าทางจะไม่เหนื่อยกับเรื่องที่ตัวเองได้พูดไป ผมไม่ว่าอะไรหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะหลังๆมามันชักจะเลยเถิดไปสักหน่อย 

     ยังไงน่ะเหรอ ?

     มองดูเองสิ...

     " ตอนแรกฉันนึกว่าจะตายแล้วเชียวนะ! ต้นไม้บ้านั่นมันรัดฉันจนแน่นไปหมด ฉันพยายามฉีกกระชากนั่นอยู่นานจนฉันหลุดออกไปได้ จากนั้นพอฉันหลุดแล้วฉันก็ไปช่วยแฮร์รี่ต่อ พวกเราเกือบเอาตัวไม่รอดตั้งแต่ด่านป้องกันของสเปราต์แล้ว! "

     ใช่เหรอรอน... 

     ผมที่นั่งอยู่ข้างๆก็หันไปจ้องรอนตาเขม็ง ซึ่งรอนดูจะไม่สนใจสักเท่าไหร่ เพราะเอาแต่คุยฟุ้งไปทั่ว ผมเลยขยับเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น พลางจ้องเขม็งจนหน้าแทบจะชิดกับรอนเลยทีเดียว

     ยังไม่สนใจอีกใช่ไหม... ได้เลยรอน ได้เลย

     " เห้... รอน ฉันว่าเนื้อเรื่องมันแปลกๆอยู่นะ "

     รอนหันมาพูดอย่างเหลอหลา

     " อะไร ฉันก็เล่าไปตามความเป็นจริง "

     เรอะ ?!

     " เอ... แต่ถ้าฉันจำไม่ผิด ฉันคิดว่าตอนนั้นนายดิ้นเอาๆ จนโดนรัดแม้กระทั่งปากเลยไม่ใช่เหรอ ? แล้วก็คนที่ช่วยนายกับแฮร์รี่นี่ เป็นเพราะเฮอร์ไมโอนี่ ใช้คาถาช่วยพวกนายไว้ไม่ใช่รึไงกัน "

     " เอ่อ... อ้อ งั้นเหรอ สงสัยฉันจะจำผิดไป... "

     นายคงลืมล่ะสิ ว่าฉันก็ดูอยู่ คุยโม้จนลืมล่ะสิ ใช่ไหม หืม ? หืมมมมม!!??

     และแล้ว รอนก็กลับไปเล่าตามความจริง แอบมีใส่สีตีไข่ให้ตัวเองดูเท่และมีความสามารถหน่อยๆด้วย เอาเถอะ หยวนๆได้ แต่เครดิตของคนอื่นๆ ฉันไม่ให้นายแย่งหรอกนะ

     จากนั้น เมื่อทั้งโรงเรียนรู้เรื่อง คนที่ชื่นชมการกระทำนั้นก็เอาของขวัญ ขนมต่างๆ ไปให้แฮร์รี่จนเต็มโต๊ะตรงข้างเตียงผู้ป่วย มาดามพอมฟรีย์รับฝากไว้ทั้งหมด เธอไม่อยากให้คลื่นนักเรียนมา รบกวนคนป่วยจนได้แต่ต้องไล่กลับไป

     และที่ร้ายกว่านั้นคือ เฟร็ดกับจอร์จ พวกเขาตกลงกันว่าจะเอาที่รองโถส้วมไปให้แฮร์รี่เป็นของฝาก ตอนแรกก็นึกว่าคุยเล่นกันขำๆ แต่ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าตอนเย็นนั้นเอง ผมเห็นเฟร็ดกับจอร์จถือที่รองโถส้วมไปให้จริงๆ ซึ่งมาดามพอมฟรีย์เห็นว่าไม่ถูกสุขอนามัยเลยยึดไป

     ว่าแต่พวกพี่ไปเอาที่รองโถจากชั้นไหนมาล่ะเห้ย ถ้าเกิดห้องเต็มแล้วคนที่ปวดถ่ายหนักต้องการใช้งานแต่พอเปิดห้องน้ำไปแล้วไม่เห็นว่ามีที่รองโถอยู่ มันจะไม่น่าสงสารหรือเห็นใจพวกคนเหล่านั้นสักหน่อยเรอะ เฟร็ด จอร์จ...

     และตอนเย็นนั้นเอง ขณะที่ผมกำลังกินข้าวอยู่ โดยมีพวกนักกีฬาควิดดิชนั่งรวมกันประชุมด่วนอยู่ พลางคุยกันอย่างตึงเครียด

     " ดูเหมือนว่าแฮร์รี่จะฟื้นตัวไม่ทันการแข่งของวันพรุ่งนี้เสียแล้ว ครั้งนี้เราคงเจอศึกหนักแน่ๆ เราควรต้องปรับแผนการกันสักหน่อยนะ "

     วู้ดพูดขึ้นอย่างเรียบๆ แต่ตึงเครียดมากทีเดียว ก่อนจะถกเถียงกันกับพวกคนอื่นๆ ผมได้แต่นั่งฟังและกินมันทอดอยู่อย่างเงียบๆ

     " ใช่ ครั้งนี้เราอาจจะแพ้พวกเรเวนคลอหลุดลุ่ยเลยก็ได้ พวกนั้นยิ่งเก่งด้านแผนการเสียด้วยสิ ได้ข่าวว่าฝึกซ้อมสำหรับนัดสุดท้ายนี้อย่างหนักเสียด้วย "

     แองเจลิน่าพูดขึ้นอย่างกังวล ผมพอได้ยินอยู่บ้างว่าพวกเรเวนคลอนั้นมีแผนการเด็ดๆอยู่เยอะแยะมากมายที่ใช้ตอนแข่ง ขนาดที่พวกสลิธีรินพยายามเล่นสกปรกขนาดไหนก็เจอสวนกลับจนร้องกันระงม แม้สุดท้ายสลิธีรินจะชนะเพราะจับลูกสนิชได้ก็เถอะ

     และถ้าผมจำไม่ผิด เพราะขาดแฮร์รี่ไป ทำให้การแข่งครั้งนี้เป็นความอัปยศของกริฟฟินดอร์ในรอบ 300 ปี เลยทีเดียว

     ผมนั่งมองพวกตัวจริงถกเถียงปัญหากันพลางคุยเล่นกับพวกเฟร็ดจอร์จ

     " เห้ เฟร็ด ทำไมพวกนั้นดูจริงจังขนาดนี้ล่ะ ถ้าแค่รีบๆ จบเกมก็โอเคแล้วนี่ "

     " ก็เพราะ แฮร์รี่ยังไม่ได้สติน่ะสิ วู้ดเลยต้องเรียกประชุมด่วนขนาดนี้ "

     แฮร์รี่ก็ดันเป็นซีกเกอร์คนเดียวของทีมเสียด้วย "

     จอร์จพูดเสริม พลางหยิบน่องไก่มากินอยู่ข้างๆ ผมที่ได้ยินจอร์จพูดก็ต้องเลิกคิ้วสูง

     " ซีกเกอร์คนเดียวของทีม ? "

     " ก็ใช่นะสิ พูดอะไรของนายกัน ทีมเรามีซีกเกอร์อื่นอีกที่ไหนกัน ยิ่งซีกเกอร์ของเรเวนคลอก็เก่งมากเสียด้วย ฉันไปดูตอนแข่งกับสลิธีรินมา เขาเล่นได้ดีทีเดียวล่ะ แม้สุดท้ายจะแพ้ก็เถอะ และฉันคิดว่าครั้งนี้เรเวนคลอคงงัดทุกอย่างที่มีมาเพื่อชนะการแข่งครั้งนี้แน่ๆ "

     วู้ดพูดออกมาอย่างเครียดๆ ผมที่มองดูวู้ดพูดแบบนั้นก็ต้องแปลกใจ ก่อนจะถามออกไป

     " เห้ วู้ด อย่าบอกนะว่า พี่ลืมไปแล้ว ว่าจริงๆแล้ว ผมเป็นทั้งตัวสำรองซีกเกอร์และเชสเซอร์น่ะ "

     ว่าจบก็ยัดมันฝรั่งทอดเข้าปากเคี้ยวต่อ

     แล้วทั้งโต๊ะก็หันมามองผมก่อนจะนิ่งไป ผมเลิกคิ้วอย่างสงสัย ทันใดนั้นเองวู้ดก็พูดขึ้น

     " ใช่สิ! ฉันลืมไปเลย ว่านายก็เป็นซีกเกอร์ด้วย! เพราะเห็นนายซ้อมการเป็นเชสเซอร์มากไปหน่อย จนฉันลืมไปเสียสนิทเลยนะเนี่ย! "

     วู้ดทำตาเป็นประกาย จนผมต้องหรี่ตามองอย่างไม่อยากเชื่อว่า คนบ้าควิดดิชขนาดที่ถวายชีวิตทั้งชีวิตเพื่อไปฝึกซ้อมกลางสายฝนนั่นจะลืมตำแหน่งสมาชิกทีมของตัวเอง

     " แต่ฉันไม่รู้เลยนะว่าฟินน์ก็ตัวสำรองซีกเกอร์ด้วย ? "

     แองเจลิน่าพูดขึ้นมาอย่างสงสัย วู้ดได้ยินก็ยิ้มแหยๆ ก่อนจะอธิบายให้เหล่าสมาชิกทีมฟัง

     " ตอนแรกฉันกะจะให้เป็นความลับน่ะ ตอนเอาไปซ้อมก็ซ้อมเฉพาะหน้าที่ของตัวเอง ฟินน์มันเอาแต่ซ้อมโยนลูกลงห่วงกับขี่ไม้กวาดจนลืมไปว่าฟินน์ก็เป็นซีกเกอร์เหมือนกัน แม้แฮร์รี่จะเป็นซีกเกอร์ที่ดีแบบที่ในรอบ 100 ปีจะมีสักคน แต่ฟินน์ก็มีความสามารถเด่นพอๆกับชาลี วีสลีย์เลยนะ เผลอๆ อาจจะดีกว่าด้วยซ้ำไป "

     จากนั้นทุกคนได้ฟังก็ตาเป็นประกายอย่างมีความหวังว่าครั้งนี้ทีมกริฟฟินดอร์อาจจะได้ชนะได้ถ้วยควิดดิชก็เป็นได้

     " งั้นก็เยี่ยมไปเลยสิ! ถ้าฝีมือประมาณชาลี ครั้งนี้จะได้หมดห่วงไปสักที "

     แคตี้เสริมขึ้นมาก่อนที่ อลิเซียจะพูดอย่างดีใจ

     " งั้นคราวนี้ก็กลับไปใช้แผนเดิมได้สินะ ถ้าเอาความสามารถของชาลีมาเทียบแล้ว ฉันว่าเราไม่จำเป็นต้องพยายามเน้นทำแต้มก็ได้ เล่นกันตามปกติเลย แล้วหันไปสนับสนุน ฟินน์ก็พอแล้วนี่ "

     จากนั้นวู้ดก็รีบโกยข้าวที่อยู่รอบๆ ใส่เข้าท้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลุกขึ้นจนทั้งโต๊ะต้องหันไปมอง

     " เรายังเหลือเวลาอีกหน่อยก่อนจะมืด! มาเร็ว ฟินน์! ไปซ้อมก่อนแข่งวันพรุ่งนี้กัน! "

     " ห๊ะ ? "

     ผมมองวู้ดอย่างไม่อยากเชื่อ แต่ก่อนจะรู้ตัว วู้ดก็จับติ้วขึ้นไหล่ไปแล้ว ผมเกือบตั้งตัวไม่ทันโชคดียังมีจานมันบดอยู่ในมืออยู่

     " เอ๋! วู้ด! เดี๋ยวก่อนสิ เดี๋ยว! ผมยังกินไม่เสร็จนะวู้ด! "

     " ไม่มีแต่แล้วฟินน์ เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว! ไปกันเถอะ! "

     " อย่างน้อยก็ขอของหวานหน่อยเถอะ!! "

     ผมโอดครวญไปด้วยตักมันบดเข้าปากไปด้วย พลางมองไปยังกองอาหารที่เรียงกันเป็นตับอยู่บนโต๊ะอาหาร มันช่างดูน่ากินเหลือเกิน เด็กๆบ้านอื่น ที่ได้ยินบทสนทนา ก็หันมามองผมด้วยสายตาแปลกใจ คงไม่นึกว่ากริฟฟินดอร์เองก็มีตัวสำรองซีกเกอร์เหมือนกัน แถมยังเป็นเด็กปี 1 อีกด้วย

     เฟร็ดกับจอร์จที่เห็นผมโดนยกขึ้นบ่าของวู้ดไปก็หัวเราะร่วนพลางยกน่องไก่ขึ้นมากินด้วยท่าทางดูน่าอร่อยที่สุดให้ผมดู

     " สู้ๆนะฟินน์! เดี๋ยวพวกฉันจะกินเผื่อนายด้วยก็แล้วกัน! "

     เฟร็ดพูดก่อนที่ จอร์จจะเสริมด้วยการหยิบเอาเอแคลร์ช็อกโกแลตของโปรดมากินต่อหน้า

     " อื้มมม มันอร่อยมากเลยล่ะ เอแคลร์ของนายเนี่ย "

     พลางดูดนิ้วดังจ๊วบให้ผมดูทีนึง

     " อ้าา เอแคลร์ผมมม เฟร็ด จอร์จ จำไว้เลยนะ! "

     จากนั้นเสียงของผมก็โดนกลบไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กบ้านกริฟฟินดอร์ ดูเหมือนพวกเขาจะลืมเรื่องที่โดนหักคะแนนกันไปหมดแล้วล่ะ เมื่อรู้ว่าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

     จากนั้นผมก็โดนฝึกจนมืดค่ำก่อนจะได้กลับมานอนอย่างหมดสภาพ



     วันรุ่งขึ้นผมตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย เพราะเหนื่อยจากการฝึกโหดแบบนานๆจะเจอทีเลยหมดสภาพไปเลย ก็เล่นฝึกจนกว่าวู้ดจะพอใจนี่นะ

     เมื่อทำธุระเสร็จ ผมก็ลงมากินข้าวตามปกติ แม้จะยังคงง่วงอยู่ก็ตาม ท้องมันหิวนี่นะ ยังไงก็ต้องกินล่ะ ในขณะที่กำลังยัดของกินเข้าปากอยู่นั้น เฟร็ดกับจอร์จโผล่ออกมานั่งข้างซ้ายขวาผมก่อนจะพูดขึ้น

     " อรุณสวัสดิ์ ฟินน์ เป็นยังไง เมื่อวานเหนื่อยเลยสิ "

     " อือ ก็นั่นวู้ดนี่นา... "

     ผมพูดไปกินไปอย่างงัวเงีย ไม่มีสติ

     " ยังง่วงอยู่เหรอฟินน์ ไหวไหม "

     " อือ... ไหวแหละ เดี๋ยวจะนอนอีกหน่อย ยังไงเราก็แข่งกันตอนบ่ายนี่นะ "

     จากนั้นผมก็ตักกินเข้าปากไปแบบอะไรอยู่ใกล้ก็ยัดเข้าไปทั้งหมด จนกระทั่งผมสติหลุดไป 

Twin's View

     " เห้ย! หลับคาท่ากินเลยเหรอ ? วู้ดไปซ้อมยังไงถึงขั้นให้กลายเป็นแบบนี้เนี่ย "

     เฟร็ดหันไปมองฟินน์ที่ปากยังคาบชิ้นขนมปังอยู่ จอร์จมองไปดูก่อนจะขมวดคิ้วอย่างเป็นห่วง

     " แล้วอย่างงี้จะไหวไหมเนี่ย "

     " คงไม่เป็นไรแหละ ตอนบ่ายก็มีเวลาอีกเหลือเฟือ ให้พักอีกสัก 2-3 ชั่วโมงก็คงกลับมาซ่าได้เหมือนเดิมแล้ว "

     พวกแฝดคุยกันอีกเล็กน้อย ก่อนที่วู้ดจะเดินเข้ามาทัก

     " ว่าไงบ้าง เฟร็ด จอร์จ พร้อมไหมแล้วนั่น ฟินน์ ? เป็นอะไรล่ะนั่น หลับในเหรอ ? "

     พวกเรามองไปยังตัวการที่ทำให้รุ่นน้องที่น่ารักของพวกตนอยู่ในสภาพหมดสภาพแบบนี้

     " เห้ วู้ด นายไปฝึกยังไงให้ฟินน์กลายเป็นแบบนี้เนี่ย "

     " รังแกรุ่นน้องงั้นเหรอ วู้ด "

     " ทำไมคุณพ่อของฟินน์ถึงโหดร้ายอย่างนี้ล่ะ "

     " นั่นสิ เป็นคุณพ่อทั้งทีทำไมไม่ใส่ใจลูกตัวเองล่ะ วู้ด "

     ชื่อเล่น คุณพ่อ นั้นมาจากฟินน์ที่เรียกวู้ดตอนช่วงฝึก เพราะว่าเจ้าตัวชอบทำอะไรแผลงๆ จนวู้ดต้องมาห้ามเป็นประจำ ซึ่งดูเป็นห่วงจนเหมือนกำลังเลี้ยงลูกเลยทีเดียว พวกเราเห็นชอบว่าวู้ดก็สมกับเป็นคุณพ่อของฟินน์จริงๆนั่นแหละ แม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยเห็นพ่อของฟินน์ก็ตามที

     " โอ้... ลืมไปเลยว่าฟินน์ยังเด็กอยู่ ฉันเลยยัดตารางการฝึกของชาลีไปให้ โทษทีนะ ลืมตัวไปหน่อย "

     วู้ดเกาหัวแกรกๆ อย่างลืมตัว จนพวกผมมองแหย

     " นายเอาการฝึกของเจ้ากล้ามเนื้อชาลีไปฝึกให้ฟินน์ เนี่ยนะ "

     " นายอยากให้ลูกตัวเองมีกล้ามหนาๆ แบบไอ้เจ้ากล้ามเนื้อนั่นงั้นเหรอ "

     " เหี้ยม "

     " ร้ายกาจ "

     " อำมหิต "

     " รังแกเด็ก "

     " พอได้แล้วน่าพวกนายน่ะ ความผิดฉันเอง โอเคไหม ? อย่าลืมพารุ่นน้องของนายไปพักด้วย "

     วู้ดว่าเสร็จก่อนจะเดินหนีความผิดไปอยู่กลุ่มกลับพวกหัวโต๊ะ พวกเรามองหน้ากันสักพักก่อนจะตกลงกันว่าจะพาฟินน์ไปนอนที่ห้อง

     พอพวกเรากินเสร็จแล้ว ก็หันมาจ้องตาอย่างรู้กันดี

     ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เป่ายิ้งฉุบแพ้ต้องทำหน้าที่นี้ กลับกลายเป็นว่าถ้าชนะจะได้ทำ พวกเราเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน แต่ดูแลเจ้าเด็กนี่มันก็สนุกดี ก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก

     พวกเรามองตากันสักพักก่อนจะเป่ายิ้งฉุบกัน

     " ฉันชนะ! "

     เฟร็ดพูดออกมาอย่างพอใจ ซึ่งจอร์จก็ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ จอร์จหันไปดึงเอาขนมปังที่คาบอยู่ในปากฟินน์ออกมากินเอง ก่อนที่เฟร็ดจะอุ้มฟินน์กลับไปที่ห้องนอนของพวกตัวเองเหมือนปกติ

     พอมาถึงห้องนั่งเล่นบ้านกริฟฟินดอร์ ก็มาเจอรอนที่กำลังนั่งเล่นหมากรุกกับเด็กปี 1 อยู่ รอนทักมาถามเมื่อเห็นฟินน์นอนอยู่บนหลัง

     " เห้ นั่นฟินน์เป็นอะไรน่ะ ? "

     " กินข้าวอยู่ดีๆ ก็หลับไปเฉยเลย คงจะเหนื่อยกับการซ้อมของวู้ดแหละ "

     " ใช่ ก็เลยกะจะพา ฟินน์ ไปนอน เดี๋ยวตอนบ่ายไม่มีแรงไปแข่งพอดี "

     " อ้อ อย่างงี้นี่เอง งั้นให้ฉันพาไปห้องนอนให้ไหม "

     รอนพูดขึ้นมาอย่างอาสา

     " ไม่ต้องหรอก! "

     พวกผมพูดขึ้นแทบจะในทันที ก่อนจะวิ่งฉิวไปยังห้องนอนของตัวเอง ซึ่งปล่อยให้น้องชายแท้ๆ อย่างรอนงงเป็นไก่ตาแตก

     " เป็นอะไรของพวกพี่เนี่ย "



Writer :: ในที่สุดก็แต่งเสร็จสักที พอดี แอบหลับตอนเย็นแล้วเผลอตื่นดึกไปหน่อย แหะ

Writer 2 :: วันศุกร์แล้ว ดังนั้นเราต้องเล่นเกมโต้รุ่ง เย่ะะะะ ไม่หลับ ไม่นอน ไม่หลับ ไม่นอนนนน

Writer 3 :: โวลเดอมอร์ต้องเป็นตัวร้าย ? ก็ใช่ เขาก็เป็นตัวร้ายอยู่แล้ว ก็ถูกแล้ว แต่จะมีโมเม้นท์ ไหม ? คิดไว้แล้วล่ะ แถมช่วงหลังๆ จะดูเยอะ แปลกๆด้วยเนี่ยสิ 555

Writer 4 :: ดัมเบิลดอร์ดูชั่วร้าย ? ก็ไม่นะ ผมไม่คิดว่าดัมเบิลดอร์ดูชั่วร้ายนะ เอาตามตรงแล้ว ดัมเบิลดอร์จะดูร้ายกาจบ้างก็ตาม แต่ผมคิดว่า เขาก็เป็นคนดี พอตัวเลยทีเดียว จะบอกเหตุผลในตอนต่อไปโนะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.041K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,404 ความคิดเห็น

  1. #5206 iddosiripon (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 02:47
    อู้วววววววตอนต่อไปเซอร์วิสสินะฮะ อรุ่มอร่วยจริงเชียว
    #5,206
    0
  2. #4981 iddosiripon (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 00:06
    อ่านอีกครั่งก็สังเกตเห็น "รุ่นน้องที่น่รักของพวกเรา"โอ้วว้าววเลยแฮะ แบบเรือแล่นอย่างเร็ว นี่ติดเทอร์โบบ่หนิ?
    #4,981
    0
  3. #4913 iddosiripon (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 17:58
    เรือเจ้าแฝดดดดดดที่หนึ่งในอ่าวววววววว เจ้าแห่งน่านน้ำ
    #4,913
    0
  4. #4904 Peerada1648 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 22:28
    เรือเฟร็ดค่ะเรือเฟร็ดดดด เฟร็ดดดดดดดดดด!!!!! พี่เฟร็ดขา fcนะเคอะ
    #4,904
    0
  5. #4304 khim-aroon (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 02:50
    เรือแฝด
    #4,304
    0
  6. #3911 Jecelyn (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 11:41
    เรือเเฝดสุดใจ!!
    ปล.อ้าวตอนนี้ทำเป็นดีเมื่อกี้ลืมไปเเล้วหรอว่ายังเขม่นใส่อยู่เลย สองหน้านะพวกหล่อน
    #3,911
    1
    • #3911-1 me-love-yaoi-(จากตอนที่ 44)
      2 สิงหาคม 2563 / 14:21
      เราชอบปล.คุณมากเลยค่ะ 😂👍👍
      #3911-1
  7. #3427 Kantamanee02 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 11:57
    เรือแฝดมาแรงแม่ ตายแล้ว
    #3,427
    0
  8. #3195 Kronos-Hades (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 11:34
    เรือไหนเรือหลวงคะ55
    #3,195
    0
  9. #2347 Rookie_King (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 20:06
    เรือแฝดนี่มันสุดมากจ้า 55555555
    #2,347
    0
  10. #2176 com23476 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:23

    ฝาแฝด ฝาแฝดแย่งหมอนกอด ฮ่าๆๆ

    #2,176
    0
  11. #1892 shierichi (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 20:26
    ลุงโดนหิ้วอีกแล้ว5555555
    #1,892
    0
  12. #1296 the01yunosama (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 17:59
    เรือแฝดนี่ดจีย์จริงๆเลยยยยย
    #1,296
    0
  13. #1176 onkchad (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 23:02
    ชอบอ่ะ
    มันดูใหม่ สด ฟิน ลงเรือออ
    55555+
    #1,176
    0
  14. #1130 kapipika (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 18:19
    จิ้นโวลดี้กับฟินได้ไหม555 คู่นี้ก้น่าสน
    #1,130
    0
  15. #922 pakinnice (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 20:58
    ถ้าเป็นฉบับหนัง นี้นับว่าจบภาคแล้วสินะ
    #922
    0
  16. #894 Easter_Elf (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 08:41
    ทำดีมากแฝด! //ปาดเลือดกำเดา
    #894
    0
  17. #856 kang00stung (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 07:54
    โดนวู้ด(ฝึก)อย่างจัดหนักจัดเต็มแล้ว ยังโดนฝาแฝดกิน(เอแคร์)ต่ออีก น่าสงสารฟินน์อยู่นะ คุคุคุ
    #856
    0
  18. #761 Bloodhound (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 17:38

    ทำดีมากน้องเเฝด 5555

    #761
    0
  19. #703 K715207 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 02:49
    แฝดมาแล้ววววว รอดูน้องเป็นซีกเกอร์เท่ๆ
    #703
    0
  20. #688 -Mini_minmin- (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 16:30
    ใจจะขาด! อยากอ่านต่ออย่างแรงค่ะ!! //เรือกิลห่างหายไปนานเหลือเกิน
    #688
    0
  21. #687 rosechanichawri (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 16:28
    เรือแฝดอีสคัมมิ่งงงง
    #687
    0
  22. #682 poonyaweepengjan (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 13:35
    เรือแฝดมาเเล้วเด้ออออฮิ้วววว55
    #682
    0
  23. #681 Kwanchanook (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 12:37
    หลายเรือให้ลงเหลือเกิน
    #681
    0
  24. #679 nisharee_kom (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 08:51
    รอป๋าทอมต่อไป อิอิ
    #679
    0
  25. #678 pangtawan (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 08:36
    มีหลายเรือให้เลือกจริงๆ แต่มั่นคงกับเฟร็ดมาก 5555 เนียนนะแฝด เนียนนะ
    #678
    0
  26. #677 tomkamcham (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 07:40
    โอเค ตอนนี้เราอยู่กี่เรือแล้วนะ5555
    (เฟร็ด จอร์น เสเนป ดับเบิ้ลดอร์ เดรโก แฮร์รี่ )
    #677
    4
    • #677-3 MitsukiCarto(จากตอนที่ 44)
      12 มิถุนายน 2561 / 01:24
      เฮ้ยๆๆๆๆๆ ดับเบิ้ลดอร์! แก่แบบนั้นยังจะเอาหรอ ถึงตอนเป็นหนุ่มจะหล่อก็เถอะ
      #677-3
    • #677-4 MitsukiCarto(จากตอนที่ 44)
      12 มิถุนายน 2561 / 01:25
      เรือแฝดมาเต็มสปีดแล้วเว้ยยยยยย
      #677-4