[fic KHR 1806] จูบ (แรก) รักร้ายละลายหัวใจนายจอมโหด

ตอนที่ 7 : I think I like you...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 มี.ค. 56

 

Drowning - Backstreet Boys

6

I think I like you…

 

          “นี่มันอะไรกันเนี่ย!!” เสียงเล็กแหลมดังขึ้นในห้องนอนส่วนตัวของฮิบาริในยามสายของวันหนึ่ง ลูกน้องของชายหนุ่มพากันหันไปมองประตูห้องอันเป็นที่มาของเสียงแล้วก็ต้องพากันอมยิ้ม เดี๋ยวนี้นายสาวมานอนกับเจ้านายหนุ่มบ่อยมาก พวกเขารู้ดีว่าเจ้านายหนุ่มของพวกเขาไม่ได้ทำอะไรเด็กสาว แต่ก็รู้ดีว่าภายในดวงตาคมกริบคู่นั้นมีความต้องการอยู่เต็มเปี่ยม แต่ดูเหมือนฮิบาริจะไม่อยากเอามันไปจากบลูเบล ณ เวลานี้ ลึกๆ ในใจพวกเขารู้ว่านี่แหละตัวจริงของฮิบาริ และจะเป็น คุณนายฮิบาริในอนาคต

          ส่วนเหตุที่ทำให้บลูเบลถึงกับร้องเสียงหลงก็เพราะในกระทู้หนึ่งที่เธอบังเอิญคลิกไปเจอขณะหาข้อมูลของฮิบาริเนื่องจากอยากรู้ว่าเขาดังแค่ไหน มีใบหน้าของพวกที่จะขืนใจเธอเมื่อคืนถูกจับแก้ผ้าไปแขวนสะพานลอย ทว่ายังเหลือผ้าเตี่ยวไว้ (ขอบใจ -_-) บนผ้าเตี่ยวเขียนว่า ศัตรูของฮิบาริ เคียวยะทุกคน

          เสียงโหดเหี้ยมเย็นเยียบของชายหนุ่มเมื่อคืนทำให้บลูเบลขนลุกพรึบ

          จับพวกมันแก้ผ้าไปแขวนตรงสะพานลอยแล้วก็…’

          เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะโหดขนาดนี้ แต่ก็ไม่ปฏิเสธเลยว่าเธอรู้สึกว่าคนพวกนั้นสมควรได้รับโทษทัณฑ์นั้นแล้วล่ะ บางทีพวกเขาอาจจะทำชั่วๆ แบบนี้กับหญิงสาวคนอื่นๆ ก่อนจะทำใส่เธอก็ได้ ใครจะไปรู้ แต่บลูเบลรู้ดีว่าจริงๆ แล้วสิ่งที่ฮิบาริทำนั้นมันไม่ถูกต้องสำหรับกฎหมาย ทว่าคนที่ตำรวจยังส่ายหน้าอย่างฮิบาริคงไม่มีอะไรต้องกลัว และบางครั้งความล่าช้าของกฎหมายก็มักไม่ทันอำนาจมืดเสียส่วนใหญ่

          นี่เขายอมทำอะไรแบบนี้เพื่อเธองั้นเหรอบลูเบลคิดในใจและรู้สึกว่าบางสิ่งในอกด้านซ้ายกำลังเต้นแรงจนน่ากลัว แต่มันเต็มไปด้วยความเต็มตื้นและเปี่ยมสุข

          “หมอนั่น” สาวน้อยอมยิ้มกับตัวเองแล้วเปิดเว็บ dek-d เพื่อหาฟิคอ่าน (เฮ้ย O_o) วันนี้ฮิบาริตื่นแต่เช้าและไม่อยู่ในห้อง ยามสาย บลูเบลที่ตื่นแล้วจึงเดินถามลูกน้องเขาว่าเขาไปไหน ดูเหมือนหนุ่มหล่อจะต้องไปดูแลธุรกิจในเกียวโต ช่วงเย็นๆ ถึงจะกลับ

          ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อจินตนาการถึงใบหน้าหล่อคมคายที่ล้อมกรอบผมสีดำ นัยน์ตาสีน้ำเงินคมกริบที่เธอหลงใหล จมูกโด่งๆ ที่มักจะคลอเคลียแก้มของเธอ และริมฝีปากที่เธอจูบมามากมายนับไม่ถ้วน ทำไมแค่ห่างกันไม่นาน เธอถึงรู้สึกคิดถึงเขาขนาดนี้กันน้า

          Rrrr

          เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังข้างๆ กายทำให้มือเล็กบางเอื้อมไปหยิบมากดรับ อมยิ้มเหมือนคนบ้าเมื่อดูชื่อคนโทร. เข้ามา

          เสือร้าย

          “ฮัลโหล”

          [ อรุณสวัสดิ์ ตื่นหรือยัง ] ปลายสายถามเสียงนุ่มผิดกับปกติที่ชอบพูดเสียงเรียบติดจะเย็นชา

          “อรุณสวัสดิ์อะไรของนาย นี่มันสิบเอ็ดโมงแล้วนะ”

          [ ก็มีคุณนายบางคนตื่นสายนี่ หึๆ แล้วนี่กินอะไรหรือยัง หิวมั้ย ]

          บลูเบลยิ้มที่เขาเป็นห่วงเธอ เธอจึงถามไถ่เขาบ้าง “ไม่หิวหรอก นายล่ะ ทำงานเหนื่อยมั้ย กินอะไรรึยัง”

          [ ยังเอาเป็นว่าอยากกินอะไรก็บอกพวกลูกน้องผมก็ได้นะ ให้พวกเขาไปซื้อหรืออกไปกินข้างนอกได้ตามสบาย หรือวันนี้ตอนเย็นให้ผมซื้อเข้าไปกินด้วยกัน? ]

          “เอ้อนายซื้อเข้ามาดีกว่า จะได้หิวมากๆ ก่อนกิน นายกลับเย็นนี่” จริงๆ แล้วคิดถึง อยากเจอหน้ามากกว่า

          [ ตกลง เอางั้นก็ได้ ] ปลายสายเงียบไปนิดเหมือนกำลังนึกว่าจะพูดดีมั้ย [ คิดถึงนะ ]

          “เอ๊ะ? เคียวยะ นายพูดอะไรน่ะ ทำไมไม่พูดภาษาอังกฤษ พูดญี่ปุ่นทำไม” บลูเบลงงเต้ก ปกติฮิบาริรู้ว่าเธอมาจากอิตาลีและไม่เคยพ่นภาษาญี่ปุ่นให้เธอฟัง ไม่ใช่คำว่า ซาโยนาระ โอยาสุมิ อะไรเทือกนั้นที่เธอเคยได้ยิน แต่เป็นคำว่าอะไรก็ไม่รู้ที่เธอไม่รู้ความหมาย

          ปลายสายยิ้มทั้งที่บลูเบลไม่เห็นก่อนจะกลับมาพูดเป็นภาษาอังกฤษดังเดิม [ เปล่า ผมไปแล้วนะ มีประชุม แล้วตอนเย็นเจอกัน ]

          “อื้อ แล้วเจอกัน”

          เมื่อบลูเบลวางสายก็ต้องขมวดคิ้วยุ่งเมื่อโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เธอรีบกดรับโดยไม่ดูชื่อคนโทร. เข้า เพราะเข้าใจว่าเป็นหนุ่มคนเดิม เขาคงลืมพูดอะไรไป

          “ทำไม ลืมพูดอะไรรึไง” หญิงสาวกดรับสายยิ้มๆ

          [ บลูเบล ]

          เสียงทุ้มเจ้าเสน่ห์ที่เรียกเธอทำให้บลูเบลหัวใจกระตุกวูบ เสียงนั้นเป็นเสียงที่เธอจำได้เพราะมันเป็นเสียงที่เธอทั้งคิดถึง ทั้งเจ็บปวดเมื่อได้ยิน เธอไม่แน่ใจว่าเจ็บปวดเรื่องอะไร คนรักโทร. มา เธอควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ

          “เบียคุรัน” สาวน้อยกลืนน้ำลายลงคอ “มีอะไรเหรอ”

          [ ไม่คิดถึงกันรึยังไง ]

          บลูเบลเงียบ ปากสั่นนิดหน่อย “คิดคิดถึงสิ”

          [ มาหาฉันหน่อยได้มั้ย ตอนเย็นน่ะ สักหกโมง เจอกันที่ภัตตาคาร Q ย่าน B นะ ]

          “หกโมงเหรอ” ใบหน้าสวยขมวดคิ้ว ไตร่ตรองและคิดได้ว่าเธอมีนัดกับฮิบาริ ช่วงหกโมงนั้นชายหนุ่มคงกลับมาแล้วแต่นั่นเบียคุรันเชียวนะ! เธอไปหาเขาสักหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง “อือ ก็ได้”

          [ แล้วเจอกัน บลูเบล ]

          เบียคุรันวางสายไปแล้วสาวน้อยถอนหายใจหนักแล้วมองโทรศัพท์มือถือในมือนิ่ง เอาแต่เงียบ หมกตัวอยู่ในห้องทั้งวันจนลูกน้องฮิบาริพากันเป็นห่วงผู้หญิงของเจ้านาย บลูเบลไม่ได้ทำอะไรนอกจากคิดทบทวนความรู้สึกของเธอ ใครกันคือคนที่เธอรัก เธอรักฮิบาริหรือแค่หวั่นไหวไปกับเสน่ห์ของเขา เธอรักเบียคุรันหรือแค่ผูกพันและผูกมัดหัวใจตัวเองว่าต้องรักเขา เธอไม่คิดว่าตัวเองจะรักทั้งสองคนหรือไม่รักใครเลย หัวใจหนึ่งดวงจะเลือกเจ้าของได้เพียงหนึ่ง และสิ่งที่แสดงออกทางภาษากายคือสิ่งที่หัวใจคอยขับเคลื่อนอยู่

          บลูเบลรู้ว่าเธอมีความรักและเธอไม่ใช่ผู้หญิงโง่ๆ ที่จะปฏิเสธความรู้สึกนั้นของตัวเอง

 

          เวลาห้าโมงครึ่ง หญิงสาวนั่งรอร่างสูงด้วยความหวังที่ว่าเขาจะกลับมาเร็วก่อนที่เธอจะไปหาเบียคุรัน เธอจะได้หาข้ออ้างได้ว่าต้องใช้เวลาอยู่กับฮิบาริ ร่างบอบบางมองนาฬิกาซึ่งบ่งบอกเวลาที่เดินไปเรื่อยๆ เธอตัดสินใจและลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องนอนเขา ลูกน้องที่สังเกตการณ์หน้าห้องตลอดเวลาถามสาวน้อยของเจ้านายว่าเธอจะไปไหน

          “จะไปไหนเหรอครับคุณผู้หญิง”

          “เรียกบลูเบลเถอะค่ะ” หญิงสาวยิ้มขำแล้วตอบคำถาม “ฉันว่าจะไปทำธุระเสียหน่อย เดี๋ยวกลับมา”

          “แต่เมื่อกี้คุณเคียวเพิ่งโทร. มาว่าใกล้จะถึงแล้วนะครับ”

          ใบหน้าสวยสะอึกกับข้อมูลนั้น “ฉันไปไม่นานหรอก บอกเขาว่าไม่ต้องรอฉันก็ได้ กินไปก่อนได้เลย”

          “แต่

          “ขอตัวนะ” บลูเบลตัดบทก่อนที่ร่างบอบบางจะรีบเดินออกมา ไม่อยากให้ลูกน้องของชายหนุ่มไถ่ถามอะไรอีก

 

           ณ ร้าน  Q ภัตตาคารสุดหรู ย่าน B ภายในร้านถูกเหมาโดยบอสแห่งมีลฟีโอเลเพื่อความเป็นส่วนตัว ในโต๊ะกลางร้านที่เงียบสนิทมีร่างสองร่างกำลังนั่งคุยกัน ร่างหนึ่งคือร่างสูงในอาภรณ์สีขาว ส่วนอีกร่างคือร่างบอบบางในชุดสวย

            “งานไปถึงไหนแล้วล่ะ” ชายหนุ่มผมสีเงินถามขึ้นทันทีที่ร่างบอบบางในชุดเดรสแขนตุ๊กตาสีบานเย็นนั่งลงตรงหน้าเขา ดวงตาคมสีม่วงจับภาพใบหน้าสวยที่กระตุกนิดหนึ่งได้ เขาเห็นเธอฝืนฉีกยิ้ม

          “คืบหน้าไปบ้างแล้วล่ะ” บลูเบลตอบโดยบังคับเสียงให้สั่นน้อยที่สุด แท้จริงแล้วเธอมีความสุขมากที่ได้อยู่กับฮิบาริ แม้ช่วงแรกๆ ชายหนุ่มจะหยาบคายกับเธอ แต่หลังๆ มานี้ความสัมพันธ์ดีขึ้นมาก เธอยอมรับว่ามีความสุขมากกว่าตอนอยู่กับเบียคุรันเสียอีก หรือเพราะเบียคุรันชอบพูดถึงยูนิบ่อยๆ อันนี้หญิงสาวก็ไม่แน่ใจ

          “เป้าหมายของเธอคือเคียวยะคุงงั้นเหรอ” คิ้วเรียวเข้มขมวดยุ่งราวกับใช้ความคิด เป้าหมายคนนี้นับว่าเคี้ยวยากมาก ความเย็นชาและข่าวเรื่องนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าหนาหูมากพอๆ กับเสน่ห์ของฮิบาริเลยทีเดียว “ยากไปหน่อยนะ แต่เธอทำให้มันคืบหน้าได้หรือ”

          “ใช่เขากับฉันกำลังไปกันได้ดี”

          นัยน์ตาคมสีม่วงเจ้าเล่ห์วาวโรจน์ขึ้นนิดหนึ่งเมื่อได้ยินประโยคนั้น เขากัดฟันพูดเสียงเย็นจนบลูเบลสะดุ้งและงงงวยกับปฏิกิริยานั้น “เอานี่ไปสิ” มือใหญ่หยิบห่อยาเป็นผงสีขาวในซองใสๆ ให้ร่างบาง มือเล็กเอื้อมไปรับไว้ เธอมองผงยาด้วยความฉงน

          “ยาอะไรน่ะ”

          “ยาปลุกกำหนัด” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ นัยน์ตาคมว่างเปล่า “เธอคงรู้นะว่าฉันอยากให้เธอทำอะไร”

          “เบียคุรัน!!!” ใบหน้าสวยซีดเผือดสลับกับแดงก่ำ เธอไม่คิดเลยว่าหนุ่มหล่อตรงหน้าจะยื่นเธอใส่พานไปให้คนอื่น นัยน์ตากลมโตสีน้ำเงินฉ่ำน้ำนั่นทำให้สาวน้อยรีบเงยหน้ามองเพดานเพื่อให้ให้มันไหล แวบหนึ่งดวงตาสีม่วงที่สังเกตการณ์อยู่หวั่นไหว เจ็บปวดและรู้สึกผิดอยู่แวบหนึ่ง

          “ไหนบอกว่ากำลังไปกันได้ด้วยดี เธอทำเพื่อฉันแค่นี้ไม่ได้รึไงบลูเบล” เขาถามเสียงเย็นชาเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งที่ในใจนั้นปวดหนึบเมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นสั่นไหว

          “แต่ฉันรักเบียคุรัน ร่างกายของฉันมีเพื่อเบียคุรันคนเดียว” เสียงหวานสั่นพร่า

          “แล้วเธอใช้ร่างกายนั้นเพื่อฉันไม่ได้เรอะ”

          “อึก” สาวน้อยสะอื้นในลำคออย่างน่าสงสาร ร่างบอบบางลุกขึ้นยืนช้าๆ ในที่สุดน้ำตาก็ไหลอาบแก้มใส “ได้ ฉันจะทำเพื่อเบียคุรัน” ว่าจบ ร่างเล็กก็วิ่งออกไปจากร้านทันที ทิ้งร่างสูงในอาภรณ์สีขาวจมอยู่กับความเงียบและความคิดตัวเอง

          “อย่าเกลียดฉันเลยบลูเบล ฉันไม่อยากให้เธอเจ็บเพื่อฉันอีกแล้ว” เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเอง นัยน์ตาหม่นแสง ไม่เหลือเค้าคนที่กุมอำนาจเหมือนเคย “ภายในดวงตานั้นของเธอไม่มีฉันอีกแล้วสาวน้อยเธอมีแต่เขาเต็มหัวใจโดยที่เธอก็ไม่รู้ตัวแล้ว หึๆ” ดวงตาคมกล้าหลับตาเพื่อปกปิดความเจ็บเศร้าแต่ริมฝีปากบางเฉียบยังคงพูดเสียงกระซิบ “ฉันทำถูกแน่แล้วเหรอ

 

          แหมะ แหมะ

          ร่างบอบบางวิ่งฝ่าหิมะที่ตกโปรยปรายทั่วเมือง ย้อมสีสภาพแวดล้อมให้กลายเป็นสีขาวหมดจด น้ำตาที่ไหลออกมานั้นเย็นจนเป็นน้ำแข็ง ความหนาวเกาะกุมหัวใจที่เจ็บปวด

          “ในนิยายมันต้องฝนไม่ใช่หิมะนี่นา” สาวน้อยหยุดวิ่งแล้วพึมพำเสียงสั่นอยู่ในฐานทัพวองโกเล่ มองเข้าไปในประตูเชื่อมฐานทัพของฮิบาริ ตอนนี้สามทุ่มแล้วแต่ไฟในห้องนอนของเขายังคงสว่าง เขาคงรอจนโกรธเธอแล้วแน่ๆ

          “เคียวยะ ฉันขอโทษ

 

          ภายในห้องนอนใหญ่หรูแบบญี่ปุ่น ร่างสูงในชุดยูกาตะสีดำของฮิบารินั่งนิ่งหน้าโต๊ะกินข้าวตัวเล็ก มือใหญ่ยกขึ้นยีผมสีรัตติกาลของตนเมื่อเกิดอารมณ์หงุดหงิด เขาไม่ได้หงุดหงิดหญิงสาวที่ผิดนัดเขา แต่เขาหงุดหงิดตัวเองที่ไม่โกรธเธอเลยสักนิดที่ไม่มาเสียที! คนอย่างฮิบาริ เคียวยะไม่เคยรอใคร แต่เขากลับมานั่งเป็นไอ้งั่งรอผู้หญิงคนหนึ่งเพราะเหตุผลที่ว่าอยากกินข้าวด้วย -_-!!!

          ใบหน้าหล่อมองออกไปนอกหน้าต่างเพราะรู้สึกว่าอากาศเย็นลงมากกว่าเมื่อเช้า เมื่อเขาเดินไปตรงหน้าต่างหวังจะปิดลมหนาวเขาก็พบว่าหิมะกำลังตก

          หนุ่มหล่อยิ้ม เพราะเขาชอบฤดูหนาวมากๆ หิมะที่โปรยปรายไม่หยุดจะย้อมเมืองนามิโมริให้กลายเป็นสีขาวหมดจด ทิวทัศน์ที่เขาอยากให้บลูเบลเห็น พอจินตนาการถึงใบหน้าสวยเชิดที่มีอารมณ์ตื่นเต้นไปกับวิวอันงดงาม เขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะพาเธอไปเที่ยว

          ฮิบาริรู้ตัวว่าไม่ควรคิดอะไรแบบนี้ แต่หัวใจเขาบอกให้ทำเขาก็ทำ แค่นั้นแหละ

          แอ๊ดดด

          ประตูที่เปิดออกพร้อมร่างบอบบางที่ชายหนุ่มเฝ้าคิดถึงทั้งวันทำเอาดวงตาคมกริบเบิกกว้างกับภาพตรงหน้า สาวน้อยของเขามีหิมะอยู่เต็มตัว ร่างเล็กสั่นไหว นัยน์ตาสีฟ้ากลมโตแดงก่ำ ดูก็รู้ว่าเธอร้องไห้มา

          “ยัยบ้า คุณไปทำอะไรมาหา!” ฮิบาริโกรธเลือดขึ้นหน้า โกรธตัวเองที่ไม่ได้ออกไปตามหาเธอ เธอคงมีสภาพดีกว่านี้ไม่สิ ปิดหน้าต่างกับประตูนั่นก่อนมั้ย! “ปิดประตู มันหนาว ไม่เห็นเรอะ!!

          ร่างบางสะดุ้งเฮือก เข้าใจว่าเขาตวาดเธอเพราะโกรธที่เธอมาผิดนัด สาวน้อยพยายามอธิบายเสียงสั่นแต่ก็ยอมปิดประตู “ฉันขอโทษเคียวยะ ฉันขอโทษที่ผิดนัดนาย

          ” เขาเงียบ  รอฟังประโยคต่อๆ ไปที่เธออยากจะพูด

          “แต่อย่าไล่ฉันเลยนะฉันบอกนายไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่อย่าฮึก อย่าไล่ฉันไป ฮือออ”

         

          “ฉะฉันต้องการนาย เคียวยะ ฮือออ ฉันต้องการนาย ต้องการอ้อมกอดของนาย!

          สิ้นประโยค ร่างบางก็ถูกรวบไปอยู่ภายใต้อ้อมแขนแกร่ง เขาวิ่งเข้าไปกอดเธอแน่นจนเธอจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา มือใหญ่กดหัวเล็กให้ซุกอกกว้าง หญิงสาวร้องไห้โฮเหมือนเด็ก ยิ่งเธอสะอื้น เขาก็ยิ่งกอดแน่น นัยน์ตาของฮิบาริดูเจ็บปวดอย่างไม่ทราบสาเหตุ เพียงเพราะเธอร้องไห้ เขาก็รู้สึกเหมือนจะตายขนาดนี้แล้วยัยตัวแสบนี่ทำให้เขา

          เนิ่นนาน บลูเบลร้องไห้จนเหนื่อยและผล็อยหลับในอ้อมกอดอุ่น ใบหน้าคมคายก้มลงจูบหน้าผากมนๆ ของคนตรงหน้าเบาๆ อย่างอ่อนโยน เสียงทุ้มกระซิบข้างหูเธอเป็นภาษาญี่ปุ่นแม้จะรู้ว่าเธอไม่มีทางได้ยินและไม่มีทางรู้ว่าควาหมายของมัน

          “บลูเบล ผมว่าผมชอบคุณแล้วล่ะยัยตัวแสบ”

 

To be con :D

โพล143948

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

109 ความคิดเห็น

  1. #96 HoneyFun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 12:31
    สนุกมากๆเลยค่ะ  ชอบสุดๆ
    #96
    0
  2. #95 `.Ninety_99 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2556 / 19:25
    อยากอ่านต่อแล้วอ้าาาTT
    #95
    0
  3. #92 เนล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 14:52
    แต่งอีก แต่งอีกน่ะค่ะ

    จะคอยติดตามตลอดเลยคร๊
    #92
    0
  4. #87 `.Ninety_99 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 10:06
    อ๊างงงงงงงงงงงงงงงงงง อัพต่อออออT[]T
    #87
    0
  5. #79 C'pam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 18:42
    ชอบ ๆ ^o^ อัพต่อน๊าาา
    #79
    0
  6. #78 ice_LOve (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 21:43
    ไรต์อยากอ่านต่อแล้ววววว Y^Y
    แต่บลูเบลน่าสงสาร... ._.
    สนุกมากเลยค่ะ
    #78
    0
  7. #77 RaReஐRul (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 20:46
    สนุกมากเลย อัพต่อน้าา
    #77
    0
  8. #75 `MHY' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 23:49
    สนุกมากครับ
    #75
    0
  9. #68 Harumi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2556 / 10:30
    สนุกมากๆเลยค่ะ รีบอัพต่อนะค่ะ รออยู่ๆ
    #68
    0
  10. #67 p.w.beebii20018 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 09:08
    สงสารบลูเบลจัง เบียคุรันใจร้ายมากๆ
    #67
    0
  11. #66 takanashi miu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 03:46
    สนุกมากๆเลยเรื่องนี้นะอยากให้ตอนจบเบียคุรันมีคนรักจังเลยเนอะ 
    #66
    0