[fic KHR 1806] จูบ (แรก) รักร้ายละลายหัวใจนายจอมโหด

ตอนที่ 5 : Sexy night

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 654
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 มี.ค. 56

Stranger - Hilary Duff

4

Sexy Night

 

          “ฮ้าววว” ริมฝีปากรูปกระจับสีชมพูหาววอดทันทีที่ปิดประตูแล้วออกจากห้องนอนตัวเอง บลูเบลในชุดเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ขาสั้นเดินผ่านห้องต่างๆ มากมาย ขณะที่มือเล็กๆ ก็ปิดปากตัวเองที่หาวแล้วหาวอีกเป็นระยะๆ ไปด้วย ผมสีท้องฟ้าถูกผูกขึ้นเป็นหางม้ายาว ดูน่ารักผิดหูผิดตาจากปกติที่เธอมักจะสยายผมนุ่มสวยๆ นั้นอย่างภูมิใจไว้ยาวเกือบลากพื้น

          “ว้าวบลูเบล วันนี้เธอน่ารักจังเลย ^^” ยามาโมโตะทักเสียงสดใส ทำให้บลูเบลที่เดินผ่านห้องเขาไปถึงกับชะงักขาเธอตั้งใจมาหาเขานั่นแหละ แต่ว่ากลับลืมไปซะได้ว่าเขาอยู่ห้องนี้ผิดกับอีตาเมฆาจอมเก๊กนั่นที่เธอจำได้ดีเลยว่าเขาอยู่ที่ฐานทัพไหน ห้องไหนและมักจะอยู่ที่ใดในช่วงเวลานั้นๆ

          คิดถึงอีตาเย็นชากวนประสาทนั่นก็หงุดหงิด! โหย ตื่นขึ้นมานอกจากจะไม่พบเขานอนอยู่ข้างๆ แล้ว ยังเหลือบไปเห็นโน้ตกวนส้น (?) แปะป้าบไว้บนประตูห้องอย่างไม่แคร์สื่อ (?) อีกต่างหากว่า อย่าลืมนัดของเราล่ะที่รัก Jและไม่ต้องสงสัยเลย เพราะไอ้ลายมือสวยๆ หวัดนิดๆ แลดูเป็นผู้ดีหน่อยๆ น่ะ ลายมืออีตาเสือร้ายแน่นอน!!

          ย้อนกลับมาที่เวลาปัจจุบัน บลูเบลหยุดความคิดขุ่นๆ ของตัวเองเอาไว้ในใจแล้วเริ่มบทสนทนากับคนตรงหน้าทันที อืมมม บางทีเธอก็คิดจะตั้งชื่อให้ผู้ชายแสนสดใสคนนี้จังเลยน้านายตะวันดีกว่า! แหม เขาน่ะยิ้มได้สดใสมากๆ เหมือนดวงตะวันที่ยิ้มร่าบนท้องฟ้าเลย

          ผิดกับเมฆทึมๆ ที่เดี๋ยวครึ้มฝน เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้ายนะ -_-

          “ขอบใจจ้ะ นายตะวัน ^^

          “นายตะวัน?” อ้าว เผลอหลุดปาก =..=

          “นายยิ้มได้น่ารัก สดใสดีน่ะ เหมือนดวงตะวันเลยขอเรียกว่าตะวันได้มั้ย”

          “ฮะๆ ได้สิ ก็น่ารักดีนะ แต่ถ้าเป็นเธอเรียก จะชื่อไหนก็ได้ทั้งนั้นล่ะ ^O^” ยิ้มมม

          “เออนี่ ทาเคชิจัง ฉันเพิ่งมาจากฐานทัพมีลฟีโอเลในอิตาลีอ่ะ เลยยังไม่ค่อยรู้เส้นทางในญี่ปุ่นเท่าไหร่ วันนี้ฉันมีนัดไปเริงราตรีแต่ไม่มีเสื้อผ้าสวยๆ เลย นายช่วยพาฉันไปซื้อหน่อยได้ป่ะ” เผื่อจะไปเซอร์ไพรส์นายเมฆาจอมเก๊กนั่นซะหน่อยว่าเวลาเธอใส่ชุดราตรีน่ะ จะสวยแค่ไหน

          “หืม? ได้สิ เรื่องแค่นี้เอง วันนี้บังเอิญจัง ฉันแต่งตัวแบบลำลองพอดี ฉันจะพาเธอไปเลือกชุดสวยๆ เอง! *O*” ยามาโมโตะยิ้มร่าอย่างมั่นหมาย เขาเชื่อว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาจะสวยขึ้นเป็นกองเลยล่ะถ้าได้แต่งชุดออกงานแค่ชุดลำลองแบบนี้ยังน่ารักเลย >< ว่าแล้วมือใหญ่อบอุ่นก็เลื่อนไปกุมมือเล็กๆ นั้นไว้ แล้วจูงมือเธอไปกับเขา

          อีกด้านหนึ่งตรงมุมมืดในฐานทัพ ร่างสูงในอาภรณ์สง่ายืนหลบมุมอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาคมกริบสีน้ำเงินแวววาวขึ้นในความมืด เขาเพิ่งนึกได้ว่าคู่ที่จะไปออกงานกับเขาในคืนนี้อาจจะไม่มีชุดเขาจึงตัดสินใจเดินมาด้วยความคิดที่ว่าจะพาเธอไปหาซื้อชุด ทว่าดูเหมือนคนที่เธอจะไม่ต้องการให้เขาทำหน้าที่นี้ เพราะเธอได้คิดว่าจะมอบหน้าที่นี้ให้ชายอีกคนเสียแล้ว

          ชายที่มีนามว่า ฮิบาริ เคียวยะเมฆาหนุ่มสุดฮอตที่มีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าใส่ไม่เคยตกเป็นรองใครมาก่อนเธอต้องเสียใจที่ไม่นึกถึงเขาคนแรกยัยแมวเปอร์เซีย

     

          “ทาเคชิจัง ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง” เสียงหวานใสของร่างบางที่เดินออกมาพร้อมชุดเดรสสีแดงเพลิงเกาะอกคว้านลึกเน้นทรวงอกดังขึ้นในร้านชุดสวยทำให้ชายหนุ่มเจ้าของชื่อผู้ถูกถามชะงักลมหายใจ นัยน์ตาสีดาร์กช็อกโกแลตมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนคนที่ตกในภวังค์ นอกจากชุดนี้จะเน้นทรวงอกแล้ว ยังเน้นสัดส่วนร่างกายเอามากๆ แถมยังสั้นเลยเข่าเน้นขาเรียวยาวขาวๆ นั่นอีกนี่ถ้าเขาหื่น (?) อีกสักหน่อย เขาไม่มั่นใจเลยว่าจะควบคุมตัวเองได้

          ยามาโมโตะสะบัดความคิดตัวเองก่อนบอกออกไป “สวยดีนะแต่ฉันว่ามันโป๊ไปนิด”

          “จริงดิ? แต่ฉันว่ามันก็ปกตินะ -.-

         “ฉันอยากให้เธอใส่แบบนี้ J” ชายหนุ่มยิ้มแล้วเดินไปหยิบชุดเดรสสีครามแขนกุดที่ประดับไปด้วยโบสีดำอันเล็กๆ บริเวรเอวยื่นให้หญิงสาว ดวงตาประกายวิบวับแบบเด็กๆ “ลองดูสิ เธอจะน่ารักมากๆ เลยนะ”

          “อืม งั้นฉันเอาชุดนี้แหละ” รับชุดมาถือไว้

          “อ้าว ไม่ลองก่อนเหรอ”

         “ไม่ล่ะ” หญิงสาวส่ายหน้ายิ้มๆ “ถ้าทาเคชิจังบอกล่ะก็ ฉันเชื่อ”

         “เอางั้นก็ได้ ^^/ / /” ยิ้มดีใจ

         “เออนี่ นายไปซื้อไอติมร้านตรงข้ามถนนฝั่งนู้นให้หน่อยได้มั้ย ฉันอยากกินอ่ะ แต่ขอจ่ายตังค์แป๊บ” บลูเบลว่าสั้นๆ แล้วเดินไปที่เคาเตอร์เพื่อจ่ายเงิน

         “ได้ๆ งั้น เท่าไหร่ครับ” ชายหนุ่มว่ากับพนักงาน เมื่อเธอบอกราคา เขาก็หยิบบัตรเครดิตออกมายื่นให้ ท่ามกลางสีหน้าตกใจของบลูเบล

          “เฮ้! นายจะทำอะไรน่ะ! ฉันซื้อเอง

          “ฉันอยากซื้อให้ ถือซะว่าเป็นของขวัญนะ ^^” ชายหนุ่มพูดขัดเสียงห้ามของหญิงสาวที่หน้างอง้ำเพราะเกรงใจเขา

          “ชิ”

          “ฮ่าๆ งั้นฉันไปซื้อไอติมแป๊บ จ่ายเงินเสร็จก็รอในนี้นะ ข้างนอกมันร้อน”

          “โอเค” ทันทีที่บลูเบลรับคำแล้วฉักยิ้มให้ ยามาโมโตะก็ยิ้มกว้างแล้วเดินออกจากร้านไป

 

          ในรถแลมเบอร์กินีสีดำเป็นมันที่จอดอยู่บริเวรหน้าร้าน

          ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อคมคายนั่งอยู่ในรถ ข้างกายเขาคือหญิงสาวเซ็กซี่ผมบลอนด์ดัดเป็นลอนที่พยายามส่งสายตาสีฟ้าอ่อยเขาอยู่ตลอดทุกนาที นัยน์ตาสีน้ำเงินคมกริบที่ฉายแววริษยาชายหญิงคู่หนึ่งในร้านชุดซึ่งถูกปกปิดด้วยแว่นกันแดดสีดำพยายามมองข้ามดวงตาสีฟ้าที่ส่งมาอ่อยเขาอย่างรำคาญ

          “เรย์ ทำไมคุณไม่มองฉันเลยล่ะคะ วันนี้เรายังไม่ได้จูบกันเลย แล้วคุณรับฉันมาเดททำไม” หญิงสาวทำเป็นตัดพ้อพลางยื่นแขนไปโอบกอดชายหนุ่ม หน้าอกอวบอั๋นเบียดเข้ากับแกนกายสูงใหญ่ ริมฝีปากอิ่มคลอเคลียไปกับคางคมสันของหนุ่มหล่อที่กอดอกพิงหัวกับเบาะเงียบๆ

          “หยุดอ่อยผมเสียที สเตฟานี่” ดวงตาคมกริบตวัดมองอย่างรำคาญ เรย์คือชื่อที่เขาเคยใช้ตอนไปเรียนที่อังกฤษ เขาคบผู้หญิงหลายคน สเตฟานี่ก็คือหนึ่งในนั้นที่เขาและเธอเคยมีความสัมพันธ์ลึกล้ำด้วย เธอเก่งเรื่องบนเตียงมากและนั่นก็ทำให้เขาสนุกจนกระทั่งเรียนจบและบอกเลิกเธอเพื่อกลับญี่ปุ่น

          สเตฟานี่เป็นลูกคุณหนูตระกูลผู้ดีก็จริง แต่การกระทำของเธอไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงข้างทาง ชายหนุ่มดูถูกเธอในใจ และดูเหมือนเธอยังคงติดลีลาเขาบนเตียงไม่น้อย ถึงได้พยายามตามเขามาญี่ปุ่นและอาศัยในคอนโดฯ ในเมือง เขาและเธอติดต่อกันบ้างเมื่อมีความใคร่พอหมดอารมณ์ก็ต่างคนต่างไป

          เรย์” เสียงของหญิงสาวเริ่มหวานพร่า ดวงหน้าสวยแดงก่ำตามแรงอารมณ์ แม้ว่าชายหนุ่มจะดูเย็นชากับเธอมากก็ตาม แต่เธอก็มั่นใจว่าอีกไม่นาน เขาและเธอมีภาคต่อกันแน่ (?)

          ชายหนุ่มแสยะยิ้มร้ายเมื่อเห็นบลูเบลกับยามาโมโตะเดินออกมาจากร้านพร้อมไอติมและถุงช็อปในมือเขาไม่ได้ยิ้มยินดีกับความสุขสดใสของสองคนนั้น แต่เขายิ้มเพราะมีแผนการบางอย่างเพื่อลงโทษบลูเบลในใจต่างหาก คิดได้ดังนั้น เขาจึงหันไปหาสเตฟานี่ที่ยังอ่อยเขาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ริมฝีปากมีเสน่ห์ประทับรอยจูบรุนแรงให้กับหญิงสาวที่เริ่มหอบหายใจถี่ (เพราะเจ้าหล่อนเข้าใจว่าอ่อยเขาสำเร็จ) ก่อนผละออกและกระซิบเสียงแผ่ว “ไปต่อที่คอนโดฯ แล้วคืนนี้ ผมจะพาคุณไปออกงานเป็นเพื่อน”

          สเตฟานี่ยิ้มดีใจ ไม่ลืมที่จะจูบต้นคอเขาเบาๆ แล้วผละไปนั่งฝั่งตัวเองเพื่อรอเวลาแห่งความสุขในขณะที่ฮิบาริขับรถ และก็คิดในใจว่าจะใช้ตัวหมากนี้ทำให้เขาสะใจอะไรได้บ้าง

         

          ในฐานทัพวองโกเล่ ห้องนอนของบลูเบล

         ร่างบางหมุนตัวเองเพื่อดูหญิงสาวหน้าตาเหมือนเธอเปี๊ยบในกระจก ชุดสีฟ้านี่ก็น่ารักจริงๆ นั่นแหละแม้จะดูหวานไปหน่อย (เพราะเธอเป็นคนชอบแต่งตัวเปรี้ยวๆ ไม่ก็ลุยๆ อ่ะ) แต่ก็น่ารักมากทีเดียว รองเท้าส้นสูงสีดำทำให้เธอดูสง่าขึ้น หญิงสาวในชุดสวย หยิบเดรสสีแดงที่แอบซื้อตอนยามาโมโตะไปซื้อไอติมมาพับให้เล็กที่สุดแล้วยัดใส่กระเป๋าถือสีดำเรียบหรู แหม ก็เธอชอบชุดสีร้อนแรงแบบนี้นี่ >.< ไว้เปลี่ยนตอนเธอไปเต้นรำกลางฟลอร์ดีกว่า มันจะทำให้เธอดูเด่นมากในสายตาอีตาเสือร้ายรึเปล่านะ

          บลูเบลยิ้มเมื่อนึกภาพเขาตกตะลึงในความสวยของเธอ เธอยอมรับว่าอยากเห็นอารมณ์ที่มากกว่าการตีหน้าเย็นชา ยิ้มเจ้าเล่ห์หรือดูถูกของฮิบาริมาก อย่างน้อยก็เริ่มจากตกใจ

          Rrrr

          มือเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือมากดรับโดยไม่ได้ดูชื่อคนโทรเข้า เธอคิดว่าน่าจะเป็นฮิบาริโทรมานัดเธอเพราะเขาอาจจะมารับแล้ว

          “ฮัลโหล”

          [ บลูเบล วันนี้คุณไปงานกับซาซางาวะ เรียวเฮนะ ผมไม่ได้อยู่ฐานทัพ ขี้เกียจวกรถกลับไป เจอกันที่งานแล้วกัน ]

           “อ๊ะ ก็ไหนนายบอกจะมา

          [ งานเลี้ยงรุ่นศิษย์เก่านามิโมริธรรมดาๆ น่า ให้หมอนั่นมาส่งเหอะ แล้วเจอกัน ]

           “เดี๋ยว

          [ เรย์ เสร็จรึยังคะตรู๊ดดด ]

          บลูเบลลดมือถือที่ถูกตัดสายงงๆ ถ้าหูไม่ฝาด เหมือนเธอได้ยินเสียงผู้หญิงแถวๆ นั้นนะช่างเหอะ คิดมากไปก็ไม่ได้อะไร ใครไปส่งก็เหมือนกันล่ะ ความจริงที่ว่าเธอเป็นคู่ออกงานของฮิบาริไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนี่นา   

         

         “บลูเบล เธอเข้างานไปกับฮานะก่อนได้ป่ะ ฉันจะเอารถไปจอด” เสียงแหบห้าวของเรียวเฮพูดขึ้นเรียบๆ ในรถเมื่อจอดที่หน้าเอ่อ ผับ -_- งานเลี้ยงรุ่นในผับ? โอเคๆ มันก็เรื่องของพวกเขาอ่ะนะที่จะจัดในนี้ บลูเบลคิดในใจขณะรอเรียวเฮสั่งเสียฮานะ (?) ในชุดเกาะอกสีเทา กางเกงยีนส์เอวต่ำขายาวสีดำสวยสง่า

          “ฮานะ เธอต้องดูแลตัวเองนะ เอาสเปรย์พริกไทยมารึเปล่า” ว่าแล้วก็ลูบหน้าสวยๆ ของแฟนสาว

          “รู้แล้วน่า ไม่ต้องบ่นมากเลย” หอมแก้มแฟนหนุ่ม

          ปิ๊นนน

          “เอ่อ พี่ซาซางาวะ รถข้างหลังเขาบีบแตรไล่แล้วค่ะ ไม่ต้องห่วง ฉันก็เป็นผู้พิทักษ์นะคะ ไม่ช่คนปกติ เดี๋ยวฉันดูแลพี่ฮานะคนสวยเอง” บลูเบลออกตัว เพราะดูเหมือนเรียวเฮจะไม่ยอมเลิกทำตัวติดแฟนสาวสุดที่รักเสียที

          “เออเนอะ ฝากแฟนฉันด้วยล่ะ”

          สิ้นคำพูดของเรียวเฮ บลูเบลที่นั่งข้างหลังก็เปิดประตูรถมารับฮานะที่ลงจากที่นั่งข้างคนขับแล้วกุมมือพี่สาวคนสวยเข้าไปในงานด้วยกัน

          ภายในผับหรู ที่ดูเหมือนจะจองไว้เฉพาะศิษย์เก่านามิโมริเท่านั้น มีผู้คนมากมายโชว์ลีลาเต้นภายใต้แสงสีเสียงกลางฟลอร์ บางส่วนก็นั่งกันตามโต๊ะดื่มกินเครื่องดื่ม ผู้หญิงผู้ชายมากหน้าหลายตาแลกเบอร์โทร. ทำความรู้จักกัน บลูเบลพาฮานะไปรวมตัวกับพวกสึนะ โกคุเดระกับเหล่าแฟนสาวเพื่อไม่ให้ฮานะเหงา ส่วนตัวเธอก็ทักทายพวกเขาสองสามประโยคตามมารยาทแล้วก็พอจะรู้ว่ายามาโมโตะมีธุระที่เกียวโต เลยไม่ได้มางานนี้ก่อนจะขอผละออกมาเพื่อตามหาคู่ออกงานของเธอ

          “นี่ๆ เธอ ผู้ชายคนนั้นหล่อมากอ่ะ อยากรู้จักจังเลย” เสียงเล็กๆ ของผู้หญิงกลุ่มหนึ่งซุบซิบกันทำให้บลูเบลที่กำลังเดินตามหาฮิบาริได้ยินโดยบังเอิญ

          “อ๊ะ แต่นั่นแฟนเขาไม่ใช่เหรอ สวยอยู่นะ แต่ดูแรงๆ อ่ะ” อีกเสียง

          “ดูดิ ถึงจะมีแฟนแล้ว แต่ก็มีผู้หญิงไปห้อมล้อมนะ ฮิๆ ยัยนั่นหวงใหญ่เลย” อีกเสียง

          “ฉันว่าหน้าผู้ชายคนนั้นเขาคุ้นๆ นะ” และอีกเสียง

          บลูเบลเริ่มสงสัยตงิดๆ ไม่รู้ทำไม แต่เธอรู้สึกอยากจะเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นมากจริงๆ เชียว ตอนแรกก็ไม่อยากจะใส่ใจหรอก ถ้าไม่ได้ยินชื่อเขาจากยัยผู้หญิงที่พูดคนสุดท้าย

          “อ๋อ นั่นท่านฮิบาริ เคียวยะ อดีตหัวหน้ากรรมการคุมกฎนามิโมริรึเปล่า ที่หล่อๆ แต่โหดๆ อ่ะ!!

          ขวับ!

          ใบหน้าหวานซ่อนเปรี้ยวสะบัดไปที่ชายหนุ่มรูปงามผู้เป็นเป้าสนทนาทันที ดวงตาสีฟ้ากลมโตของเธอเห็นเขาแวบๆ จากระยะห่างของผู้หญิงที่รุมล้อมเขา แต่เธอมั่นใจแน่... ว่าเขาเป็นฮิบาริ ผู้ชายที่เธอกำลังตามหาแน่นอน!!!

          ตึก ตึก

          ส้นสูงสีดำคู่เล็กๆ พาร่างกายบอบบางไปที่ผู้ชายท่ามกลางวงล้อมของผู้หญิงสวยๆ มากหน้าหลายตา มือเล็กผลักผู้หญิงทุกคนที่ขวางทางเธออย่างไม่ใส่ใจ และแน่นอนเมื่อผู้หญิงคนนั้นที่ถูกผลักทำหน้าไม่พอใจล่ะก็ ดวงตาโตสีฟ้าสดก็จะถลึงมองด้วยสายตาว่า อย่าหือใส่คนๆ นั้นทันที บวกกับใบหน้าสวยที่ไม่อาจเอาชนะได้ ผู้หญิงเหล่านั้นก็รู้สึกพ่ายแพ้และถอยหลังไปเอง ด้วยความรู้สึกเหมือน ผู้หญิงคนนี้คือตัวจริง

          ไง” เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์เอ่ยทักทาย นัยน์ตาคมดูไม่ตกใจกับการปรากฏตัวของหญิงสาวแม้แต่น้อยราวกับว่าเขารู้อยู่แล้ว ดวงตากลมโตสีฟ้าสดสบกับดวงตามสีน้ำเงินคมกริบชั่วขณะหนึ่งแล้วเบนไปที่หญิงสาวหน้าตาสวยผมสีบลอนด์ที่นั่งบนตักเขาอย่างแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ

          “เรย์ คนนี้เป็นใครกันคะ” สาวผมบลอนด์หันมาถามชายหนุ่มข้างกาย แต่ดวงตากลับฉายแววริษยาความสวยของผู้หญิงที่เพิ่งมาเยือนมากกว่า

          “ไม่รู้สิ สวยดีนะ ว่าแต่ใครเชิญเธอมาล่ะ คู่ของเธอคือใคร” ฮิบาริแสยะยิ้มหยัน บลูเบลชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะกรีดยิ้มร้าย ปลายนิ้วเรียวยื่นไปกดที่แผงอกแกร่งซึ่งคาดว่าน่าจะเผยออกเพราะสาวผมบลอนด์ เธอใช้เล็บยาวๆ นั่นกดลงที่แผงอกอย่างแรงและเลื่อนขึ้นถึงไหล่จนเลือดไหลซิบ เธอยกนิ้วเปื้นเลือดนั้นมาเลียนิดหน่อยและแตะที่ริมฝีปากชายหนุ่มที่ตีหน้านิ่งเบาๆ อย่าหยอกล้อ

          ผู้หญิงทุกคนรวมทั้งสาวผมบลอนด์ตกตะลึงพรึงเพริดไม่มีใครกล้าทำร้ายร่างกายของเมฆาหนุ่มได้เหมือนที่พิรุณสาวแห่งมิลฟีโอเลทำ ในขณะที่ทุกคนตกใจกลับไม่มีใครนึกเลยว่าฮิบาริคิดในใจว่าบลูเบลเซ็กซี่แค่ไหน

          ผู้ชายหลายคนที่เริ่มเห็นเหตุการณ์ก็ตกใจเหมือนกัน หญิงสาวแปลกหน้าคนนี้ฮอตเกินกว่าผู้หญิงธรรมดามากๆ มันเหมือนมีพลังบางอย่างที่จะทำให้ผู้ชายทั่วไปอย่างพวกเขาอ่อนระทวยต่างกับฮิบาริที่แววตาคมๆ แลดูเหมือนมีกองไฟร้อนแรงจุดประกายในดวงตา

          บลูเบลถลึงตามองฮิบาริแล้วแสยะยิ้มร้ายก่อนจะเดินออกจากงานไป ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน นิ้มเรียวยาวของฮิบาริยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่รู้สึกร้อนวูบวาบราวกับถูกลนไฟ นัยน์ตาคมสว่างวาบแวบหนึ่งและหายไป ถูกแทนที่ด้วยดวงตาเย็นชาเมื่อบลูเบลกลับมาในชุดสีแดงเพลิงสั้นเน้นสัดส่วนของร่างกายชัดเจน ฮิบาริตกตะลึง ความรู้สึกไม่พอใจเกิดขึ้นเมื่อมีผู้ชายมากหน้าเหลียวมองบลูเบลไม่วางตา

          ร่างบางไม่ได้เดินไปหาเขาแต่กลับเดินไปกลางฟลอร์ที่ผู้คนหยุดเต้นด้วยความตะลึงในความงามของเธอแล้ว เธอกระซิบอะไรบางอย่างกับ DJ จัดเพลง เขาพยักหน้าและเมื่อจังหวะเพลง Stranger ของ Hilary Duff ดังขึ้น ทุกคนก็แทบจะหยุดลมหายใจเมื่อร่างบางที่เพิ่งเดินนวยนาดมาถึงโชว์ลีลาเต้นสุดร้อนแรงมาให้เป็นที่ประจักษ์

          ดวงตาคมของฮิบาริวาวโรจน์ทุกครั้งที่จำนวนผู้ชายกลางฟลอร์เพิ่มขึ้น ทุกคนร่วมเต้นไปกับลีลาร้อนแรงของหญิงสาวที่ชักจะฮอตขึ้นเรื่อยๆ เมื่อรู้สึกว่าดวงตาโกรธๆ มองมาที่เธอ บลูเบลก็กรีดยิ้มร้ายไปที่เป้าหมายที่เธอต้องการยั่วให้เขาโมโห ช่วยไม่ได้ เขาต้องการมีเรื่องกับเธอก่อนนี่นา

 

          There's no kindness in your eyes,
          he way you look at me, it's just not right.
          I can tell whats going on this time,
          Theres a stranger in my life

 

          พลั่ก!

          “แกกล้ามากที่จะสัมผัสเธอ!!” ดูเหมือนความอดทนจะหมดลงแล้วเมื่อมีมือของผู้ชายคนหนึ่งตั้งใจจะโอบกอดเอวบางของบลูเบล สรรพนามสุภาพเปลี่ยนไปเป็นสรรพนามเถื่อน (?) หลังจากผู้ชายคนนั้นถูกหมัดหนักๆ ส่งลงไปนอนกองกับพื้นพร้อมกับเสียงเพลงที่หยุดลงกะทันหัน

          “เอ๊ะ นายนี่มีสิทธิ์อะไรมายุ่ง นายกับฉันไม่รู้จักกันนี่!” บลูเบลโมโหแว้ด

          “ไม่รู้จักอืม ผมว่าผมจำหน้าเมียตัวเองได้นะ” ฮิบาริว่าเสียงเย็นเยียบ มือใหญ่กระชากแขนบลูเบลอย่างแรงจนร่างเล็กถลาไปชนกับแผงอกกว้าง พอเธอพยามดิ้นก็ไม่สำเร็จ จึงได้แต่ถลึงตามองร่างสูงเคืองๆ

          “ฉันเป็นเมียนายตอนไหนไม่ทราบยะ!

          “วันนี้แหละ นี่ คุณภรรยา หุบปากซะ!” ฮิบาริตะคอกใส่บลูเบลในอ้อมอกแล้วหันไปประกาศต่อหน้าฝูงชน “ใครยุ่งกับผู้หญิงของผม ผมจะถือซะว่าไอ้สัตว์กินพืชนั่นท้าทายให้ฆ่า!” จบคำประกาศกร้าวของอดีตผู้คุมกฎผู้ขึ้นชื่อเรื่องอิทธิพล ทุกคนก็เงียบ ไม่มีใครกล้าสบตาเมฆาหนุ่มและผู้หญิงของเมฆาหนุ่มอีกเลย

          “เฮ้ย ปล่อยฉันนะ!!!” บลูเบลแหวเมื่อร่างเล็กของเธอถูกยกลอยสูงไปพาดบ่าฮิบาริ ผู้ชายที่บ้าบอ ประกาศกร้าวว่าเธอเป็นเมียเขา! แต่ไม่รู้ทำไมเธอรู้สึกชอบคำว่า ผู้หญิงของผมที่หลุดจากปากเขาซะจริงๆ

          “คุณฮิบาริ!” พวกสึนะที่รอดูเหตุการณ์มานานวิ่งขึ้นมากลางฟลอร์ “คุณจะทำอะไรบลูเบลไม่ได้นะครับ เดี๋ยวเราจะมีเรื่องกับเบียคุรันได้!

           “ผมรู้ดีว่าควรไม่ควรทำอะไรซาวาดะ สึนะโยชิ” ฮิบาริสูดลมหายใจข่มอารมณ์โกรธ หันไปถลึงตาใส่บลูเบลที่ไม่หยุดดิ้นและเริ่มร้องโวยวาย “ฝากจัดการที่เหลือด้วย สามีภรรยามีเรื่องต้องปรึกษากันตามลำพัง” ประโยคสุดท้าย ชายหนุ่มพยายามเน้นเสียงเพื่อจะบ่งบอกทางอ้อมว่า ห้ามยุ่ง!’

          ตกลงครับ” ถึงตัวเองจะเป็นบอส แต่เขาก็รู้ดีว่า แฟมิลีคนนี้ไม่ฟังใครอยู่แล้ว บวกกับความที่เขาอายุน้อยกว่าหนุ่มตรงหน้า นั่นทำให้เขามีความเกรง (กลัว?) ใจของเมฆาหนุ่มที่เตรียมจะครึ้มฝนได้ทุกคราไป

          “ขอบใจ” พูดจบ หนุ่มเจ้าเสน่ห์ก็เดินออกจากผับไป แม้สเตฟานี่จะพยายามตามเขาไป ทว่าชายหนุ่มก็ไม่สนใจ ทำเพียงตวัดสายตาคมๆ ไปที่ร่างบางเย้ายวนที่ยอมเงียบลงเพราะความเกรงกลัวในดวงตาคมดุดันคู่นั้น

         

         “ปล่อยนะ ปล่อยสิ ไอ้บ้าเอ๊ย!” บลูเบลแดดิ้นอีกครั้งเมื่อออกมาจากผับที่ผู้คนพลุกพล่าน ฮิบาริพาบลูเบลออกทางหลังผับ (ซึ่งมีแต่พนักงานเท่านั้นที่เข้าได้ แต่ทำไมอิทธิพลของฮิบาริจะผ่านไม่ได้ -_-) ที่ที่ปลอดคนนี่แหละ เธอและเขาจะได้ เคลียร์กันไม่อายใคร!

         พลั่ก!

          “โอ๊ย! ทำไมคิดจะปล่อยก็ปล่อยแบบนี้เล่า!” หญิงสาวแว้ดเมื่อชายหนุ่มโยนเธอลงกับพื้นหลังผับ ที่นี่ไม่มีคนเลย มีเพียงพวกลังเครื่องดื่มวางกองมากมาย

         “ก็เห็นว่าอยากให้ปล่อย ก็เลยปล่อยให้สมใจ” ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่เนื้อตัวน่ากินอย่างห้ามใจ (?) เขานั่งยองๆ ข้างหน้าหญิงสาวที่ถอยกรูดไปชิดผนัง “เอาล่ะ เรามาเคลียร์กันตามประสาคนกันเองดีกว่า” ว่าจบก็ดึงเนคไทออก ทำเอาบลูเบลผงะเหตุการณ์ที่ฮิบาริเคยเอาผ้าผูกเอวมามัดแขนเธอแล้วอะเอาเป็นว่าเธอจำได้และเธอก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก!

         “นะนายจะทำอะไร!” ใบหน้าสวยเริ่มมีเหงื่อเม็ดเป้งซึมผุดออกมา ฮิบาริเห็นใบหน้าตื่นๆ ชื้นเหงื่อก็อดขำในใจไม่ได้ เขาพยายามตีหน้าขรึมสุดๆ เลยล่ะตอนนี้ เมื่อเขาทำเป็นปลดเนคไทออกอีก บลูเบลก็ร้องขึ้น “มีมีอะไรก็คุยกันดีๆ เหอะ ฉันขอล่ะ -  -!!

          “หืม” หนุ่มหล่อครางในคอ เธอเลือกถูกแล้วล่ะที่ขอเขาแบบนี้ เพราะเขากำลังอยากสนุกพอดี “พอดีเลย เพราะสิ่งที่คุณต้องทำ ผมต้องถอดเสื้อออกก่อนนิดนึง” ว่าแล้วก็ปลดกระดุมออกเร็วๆ ท่ามกลางสีหน้าตื่นตระหนกของบลูเบล

          “ได้ทุกอย่าง! ยกเว้นเซ็กส์!

          “ไม่ได้ขอให้มีนี่” ชายหนุ่มยิ้มขำ มือใหญ่บีบจมูกโด่งรั้นอย่างมันเขี้ยว “คิดลึกไปแล้วนะคุณ”

          “กะก็นายถอดเสื้อ -3-!!

          “ผมผิด?” ยิ้มยั่วเย้าเสร็จ เสื้อก็ถูกถอดเผยให้เห็นแผงอกกว้างซะแล้ว“คุณจะรักษาแผลนี่ยังไงล่ะ ผมเป็นแผลบนอกเพราะคุณนะ แถมตอนแบกคุณมา คุณก็ดิ้นไม่หยุด มือไม้โดนแผลเก่า ดูสิปากแผลเปิดเลย เลือดไหลเนี่ยเพราะใครฮึ?” ปลายนิ้วเรียวที่ซับเลือดตัวเองยื่นไปตรงหน้าเพื่อพิสูจน์ว่าเลือดไหลเยอะมากกก (?) ต้องการการรับผิดชอบด่วน (?)

          “อะโอเค รักษาให้ก็ได้” หญิงสาวว่า ไม่รู้ทำไมหน้าต้องแดงด้วย ชายหนุ่มคิดงั้นนะ ต่อจากความสงสัยคือความตกใจไปถึงช็อกเลย ก็แม่ตัวดีแลบลิ้นเลียเลือดเขาบนนิ้วมือเบาๆ ในสายตาเขาตอนนี้เหมือนลูกแมวน้อยขี้อ้อนที่เลียนมสดในชามอย่างเอร็ดอร่อย เลียยังไม่อีกดูดนิ้วเขายังกับดูดนมแม่

          แล้วไอ้ไอ้เสียงจ๊วบจ๊าบกับสายตาฉ่ำปรือนั่นอะไรเธอจะอ่อยเขาเหรอ เฮ้ แล้วริมฝีปากกับปลายลิ้นที่เปลี่ยนทิศทางจากนิ้วเขาเปลี่ยนไปเป็นแผงอกเขาเมื่อไหร่ยะอย่าเลียได้มั้ย โอ๊ย เธอกำลังจะทำให้เขาตบะแตกนะ!

          ฉันได้ยินนะว่านายแอบครางเบาๆ” บลูเบลผละออก เธอรู้สึกว่าไอ้การกระทำเมื่อกี้ล่อแหลมมากเลยนะ (นี่หล่อนเพิ่งรู้ตัว?) แต่ก็แอบสะใจที่ทำให้อีตาเย็นชาอย่างหมอนี่ครางเบาๆ ได้ ถึงจะแค่นิดเดียวก็ไม่เป็นไร

          “คุณรักษาแบบไหนกัน สกปรกจะตาย” ฮิบาริเสเปลี่ยนเรื่อง ยอมรับก็ได้ว่าเมื่อกี้แอบครางแบบไม่รู้ตัวจริงๆแถมตอนนี้ก็รู้สึกร้อนวูบวาบยังไงชอบกล “แผลยังงี้ไม่หายหรอก ถ้าผมไม่หาย คุณก็ต้องเจ็บเหมือนผม” บลูเบลไม่ทันจะร้องห้าม เสียงก็ถูกกลืนหายไปในลำคอ เพราะร่างสูงที่โถมตัวเข้ามา ใช้ริมฝีปากนั้นจูบหนักๆ บนต้นคอเธอ แถมเม้มแรงๆ จนรอยแดงเป็นปื้นปรากฏชัดให้ตาย เธอพลาดจนได้!

          เคียวเคียวยะ

          เสียงแหบพร่าหวานที่พร่ำชื่อเขากังวานในหูเหมือนกรรไกรที่ตัดสติของเขาให้ขาดผึง รวมทั้งมือเล็กที่สอดเข้ามาในไรผมสีรัตติกาลของเขาบวกกับดวงตาฉ่ำปรือมันทำให้ทำให้เขายากที่จะควบคุมตัวเอง

          พลั่ก!

          กำปั้นหนักๆ ที่ไม่แรงมาก แต่ก็แรงพอจะทำให้หญิงสาวตรงหน้าสลบได้เพราะความจุก มันเป็นทางเลือกสุดท้ายก่อนที่ความอดทนของฮิบาริจะหมดคือการทำให้หญิงสาวสลบ หยุดทุกอย่าง ทั้งการเคลื่อนไหว ดวงตาและคำพูดเขาต้องหยุดตัวเอง แต่เขาจะทำไม่ได้ ถ้าไม่ได้หยุดเธอก่อน

          มือใหญ่ปัดไรผมสีท้องฟ้าที่ปรกใบหน้าสวยนั้น เจ้าของมือไล่มองใบหน้าเรียวรูปไข่ แพขนตายาว จมูกโด่งรั้นและริมฝีปากอย่างพินิจ เขาแทบจะไม่ค่อยมองเธอละเอียดๆ เลยไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วเธอคนนี้เป็นเพียงเด็กสาวที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่เท่านั้นเองเขากุมมือหญิงสาวมาจูบที่กลางฝ่ามือเบาๆ อย่างอ่อนโยน แล้วหยิบเสื้อของเขาเองมาคลุมไหล่ขาวนวลพ้นเดรสสีแดงโชว์เนื้อหนังเธอเขาไม่อยากให้ใครเห็นร่างกายเธอเหมือนที่เขาเห็นเลย แค่นึกว่าจะมีคนมาเห็น มาสัมผัส มาจูบร่างกายนี้เขาก็อยากฆ่าคนขึ้นมาซะงั้น

          ฮิบาริอุ้มบลูเบลมากอดแนบไว้ในอกแกร่งแล้วพาเธอเดินออกไปจากหลังผับ เขาหลงใหลในหน้าตาของบลูเบลยามหลับที่น่ารักราวเด็กน้อยจนลืมสังเกตดวงตาสีฟ้าที่แอบมองเขาและเด็กสาวในอ้อมแขนนั้นอย่างริษยาในมุมมืด

 

to be con :D
ps. พิมพ์ผิดขออภัย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

109 ความคิดเห็น

  1. #83 RaReஐRul (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 08:34
    so hot guy
    #83
    0
  2. #74 `MHY' (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 23:42
    ฮิบารินายฮอทมาก
    #74
    0
  3. #56 takanashi miu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 00:21
    สนุกสุดๆ
    #56
    0
  4. #55 takanashi miu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 00:21
    ชอบมากๆเลยล่ะ
    #55
    0
  5. #49 nararis (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 14:59
    สุดยวด
    #49
    0
  6. #41 โง่...อัจฉริยะ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 21:50
    แต่งดีมากเลย รออ่านต่ออยู่นะคะ สู้ๆค่ะ
    #41
    0
  7. #38 ~~เจ้าหญิงแห่งเอโดะ~~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2555 / 22:12
    ท่านฮิเจ้าชู้เพลยบอยมากกอ่ะ5555 ท่านฮิเอาหนูโคลมไปไว้ไหนเนี่ยT.T
    #38
    0
  8. #33 ♦:^Zura ^:♦ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2555 / 19:30
    อะเหื่อ!!! อัพต่อนะคะ^<>^
    #33
    0
  9. #28 双子座_みかん (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2555 / 01:02
    ใจเต้นเลยอ่ะ!
    ฮ็อตมากเลยค่ะ กรี๊ดดดด>////<
    #28
    0
  10. #27 p.w.beebii20018 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 20:04
    สนุกอ่า 
    #27
    0