[fic KHR 1806] จูบ (แรก) รักร้ายละลายหัวใจนายจอมโหด

ตอนที่ 4 : everytime we touch

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 มี.ค. 56


Everytime we touch - Cascada

3

ผมไม่ได้อยากกินข้าว ผมอยากกินคุณต่างหาก

 

         “อ้าว บลูเบลจังไปไหนเสียล่ะสึคุง” เสียงของเคียวโกะ แฟนสาวสุดสวยของสึนะดังขึ้นในห้องรับประทานอาหาร หลังจากที่เธอนั่งลงที่ประจำของตัวเอง (ซึ่งอยู่ข้างๆ สึนะ) แล้วเหลือบไปเห็นที่ประจำของร่างบางที่มีใบหน้าสวยหวานซ่อนเปรี้ยวแต่กลับพบแต่ความว่างเปล่า แฟนหนุ่มหน้าตาน่ารักของเคียวโกะจึงขยายความเสียงเศร้าเล็กๆ

          “บลูเบลไม่สบายน่ะ”

          “ตายจริง! แล้วเธอเป็นอะไรมากมั้ย มีใครเอาข้าวไปให้เธอหรือยัง” เคียวโกะอุทานอย่างตกใจ

          “เดี๋ยวฉันจะเอาไปให้เอง เธอกินข้าวกับพวกฮารุไปก่อนแล้วกัน”

          สึนะทำท่าจะลุกขึ้นทว่ากลับถูกหยุดเอาไว้แค่นั้นด้วยเสียงทุ้มกังวานสดใสของยามาโมโตะ ตามด้วยเสียงเข้มขรึมๆ ของโกคุเดระ

          “ไม่เป็นไรสึนะ นานๆ ทีนายจะได้กินข้าวกับเคียวโกะนะ เดี๋ยวให้หนุ่มโสดอย่างฉันเอาไปให้บลูเบลเองก็ได้ ^^

          “ใช่ครับรุ่นที่สิบ รุ่นที่สิบไม่จำเป็นต้องลดเกียรติเพื่อเอาอาหารไปให้ยัยนั่นหรอกนะครับ”

          “พูดอย่างนั้นได้ยังไงคะที่รัก เขาเป็นเด็กผู้หญิงนะ อีกอย่างเธอทำร้ายพวกเราไม่ได้หรอกค่ะ” แฟนสาวสุดน่ารักของโกคุเดระฮารุพูดขึ้นอย่างตำหนิแฟนหนุ่มสุดหล่อของเธอก่อนจะได้ยินเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่พอใจจากโกคุเดระ เพราะมือเล็กๆ ที่หยิกไปบนแขนแข็งแกร่งของเขา

         “เอาล่ะๆ สรุปคนที่เอาไปให้คือฉันนะ อย่าเถียงกันอีกเลย เคียวโกะ ช่วยเอาส่วนของบลูเบลเก็บใส่กล่องให้หน่อยสิ ฉันจะได้เอาไปให้เธอ” ยามาโมโตะเอ่ยชิลๆ

          เคียวโกะพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นตรงไปยังข้าวส่วนของบลูเบลแล้วเดินเข้าไปในครัวเพื่อนำมันบรรจุใส่กล่องข้าวสีฟ้าลายเรียบหรูแล้วส่งให้ยามาโมโตะ

          มือใหญ่รับกล่องข้าวสีฟ้าลายเรียบหรูมาไว้ในมือพลางยิ้มบางๆ ให้เคียวโกะ หญิงสาวยิ้มหวานตอบพลางพูดทิ้งท้ายเมื่อชายหนุ่มหันแผ่นหลังกว้างให้แล้วค่อยๆ เดินจากไป

          “ฝากด้วยนะยามโมโตะคุง”

 

          แอ๊ด

          บานประตูถูกเปิดและปิดลงให้เงียบที่สุด เพราะชายหนุ่มไม่ต้องการให้หญิงสาวแสนสวยที่นิทราอยู่บนเตียงนุ่มนั้นตื่น ทันทีที่เสียงบานพับประตูดังเล็กน้อย ร่างเล็กใต้ผ้าห่มผืนหนาก็ขยับตัวนิดหน่อย ฉับพลัน ดวงตาสีท้องฟ้าก็ลืมขึ้นตื่นตามสัญชาตญาณพลางหันใบหน้าเรียวเล็กไปมองที่ต้นเสียง

         ชายหนุ่มหน้าประตูยิ้มแล้วเดินเข้ามาในห้องช้าๆ สายตาที่จดจ้องมานั้นอ่อนโยน แม้จะไม่พูดอะไรก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกดีได้ เธอลุกขึ้นนั่งเอาหลังพิงหัวเตียงช้าๆ แม้ใบหน้าจะแดงระเรื่อเพราะพิษไข้ แต่ในความคิดของชายหนุ่ม เขาคิดว่ามันเซ็กซี่อยู่พอตัวเหมือนกัน

          “ฉันเอาข้าวมาให้ ^^” เขาว่าพลางเดินไปที่โต๊ะข้างเตียงแล้ววางกล่องข้าวสีฟ้าไว้เบาๆ

          “ขอบคุณนะ ทาเคชิจัง” บลูเบลยิ้มขอบคุณจากใจจริง

          “ต้องป้อนรึเปล่า ^O^” ยามาโมโตะยิ้มร่าอย่างสบายๆ แต่สำหรับบลูเบล มันเป็นการล้อเล่นที่ชวนเขินเสียจริงๆ

          “ไม่ต้องก็ได้ -/ / /-“ ฉ่า

          “เอ้า อ้าม ^^” แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ข้าวต้มกุ้งที่ไม่รู้ยื่นมาตอนไหนก็มาจ่อตรงหน้าแล้ว ใบหน้าเรียวงามเงยขึ้นเพื่อสูดกลิ่นหอมๆ ชวนน่ากินของข้าวร้อนๆ กับกุ้งตัวโตๆ ก่อนที่ริมฝีปากสีแดงสดจะอ้าปากรับข้าวต้มในช้อนนั้นอย่างเอร็ดอร่อย ซึ่งก็ทำให้คนถือช้อนป้อนถึงกับยิ้มกว้าง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนโยนฉายแววมีความสุข มือใหญ่ของเขาเอื้อมไปเช็ดริมฝีปากของหญิงงามตรงหน้า เรียกเสียงหัวเราะคิกคักได้หลายต่อหลายครั้ง

          ณ มุมประตูห้องทางด้านนอก ชายหนุ่มรูปงามที่ยืนพิงประตูหน้าห้องของบลูเบลพลางยืนกอดอกสบายๆ ทว่ามือใหญ่สองข้างนั้นกลับกำแน่นอย่างเคืองๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินคมกริบหลับตาลงหวังไม่ให้ใครรู้ความรู้สึกเหมือนไฟสุมในอกเขา ใบหน้าคมคายเงียบขรึมพลางเงี่ยหูฟังเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของคนสองคนในห้องเป็นระยะๆ

          ในเมื่อเขาตอนนี้ไม่มีความสุข คนในห้องก็อย่าได้หวัง!!!

 

          เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ยามาโมโตะ ชายหนุ่มที่แสนใจดี อ่อนโยน ยิ้มง่ายคนนั้นกลับห้องของตัวเองไปแล้ว เหลือเพียงหญิงสาวที่หลับใหลอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนใหญ่ เมื่อรู้สึกถึงแรงยวบบนเตียงเหมือนมีคนมานั่ง ดวงตากลมโตสีฟ้าก็พลันลืมตาตื่นขึ้นตามสัญชาตญาณ มือเล็กหยิบมีดสั้นออกมาจากใต้หมอนแล้วขึ้นคร่อมผู้มาเยือน ใบมีดคมจ่อที่ต้นคอเพื่อต้อนรับ ทว่านัยน์ตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างเมื่อพบว่าผู้มาเยือนใหม่คือชายหนุ่มที่เพิ่งเกือบจะขืนใจเธอเมื่อวันก่อน

          ใบหน้าคมคายของชายหนุ่มยังคงตราตรึงอยู่ในห้วงความคะนึง แม้ว่าเขาจะทำเรื่องเลวร้ายก็ตาม แต่หญิงสาวไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าชายตรงหน้าของเธอมีความหล่อและเสน่ห์มหาศาลขนาดไหน โดยเฉพาะนัยน์ตาคมกริบสีสวยที่ฮอตและราวกับมีมนต์สะกดคู่นั้น กับริมฝีปากสีแดงที่ชวนครอบครองไว้คนเดียวด้วยแล้ว มือเธอก็สั่นระริกและนั่นทำให้เขาปัดมีดในมือเธอทิ้งได้อย่างรวดเร็ว

          เคร้ง!

          “เฮ้ย!!” บลูเบลร้องอย่างตกใจเมื่อฮิบาริปัดมีดออกจากมือเธอทิ้งก่อนที่เขาจะขึ้นคร่อมเธอแทน ร่างสูงของเขากดทับร่างบางของเธอแนบแน่นจนเธอขยับไม่ได้ “ปล่อยฉัน!!

          ฮิบาริยิ้มหยัน ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปบนใบหน้าหวานซ่อนเปรี้ยวของบลูเบลอย่างนึกสนุกพลางเชยคางเธอขึ้นมาให้สบตาของเขา “บอกเหตุผลสักข้อที่ผมต้องทำแบบนั้นซิ”

          บลูเบลเม้มปากอย่างอดกลั้นพลางถามเขาไปตามตรงเพื่อให้เรื่องมันจบๆ “นายต้องการอะไร”

          “ผมหิว”

          “แล้วมาบอกฉันทำไม ฉันทำอาหารไม่เป็นซะหน่อย -_-^

          “ผมไม่ได้อยากกินข้าว” เขายิ้มขำพลางก้มหน้าลงมา ริมฝีปากชิดใบหูของเธอพลางกระซิบเสียงแผ่ว “ผมอยากกินคุณต่างหาก”

          “อะไรนะ O/ / /O!!!” บลูเบลถึงกับร้องเสียงหลง ร่างเล็กเริ่มดิ้นอีกครั้งให้พ้นจากพันธการแกร่งหลังจากได้ยินความต้องการของเขา ไอ้บ้า! ลามกแม้กับคนป่วย!! =[]=

          “อย่าดิ้นสิ” ฮิบาริอมยิ้มขำเมื่อเห็นสายตาลุกลี้ลุกลนของบลูเบล แต่เขาก็ต้องอดทนเพื่อเก๊กต่อไป “กินได้มั้ย”

          “จะบ้ารึไง มีมาอนุญาตด้วยงั้นเรอะ -_- ไม่ให้กินย่ะ!...อุ๊บ” เสียงร้องห้ามถูกกลืนหายไปเพราะริมฝีปากหยักได้รูปของชายหนุ่มกดประทับที่ริมฝีปากนุ่มๆ ของหญิงสาวเสียแล้ว เนิ่นนานที่ปลายลิ้นพันเกี่ยวกันอย่างไม่รู้จักพอ มือของทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างคลำสะเปะสะปะไปทั่วร่างกายเย้ายวนของอีกคน จนตอนนี้เสื้อสูทสีดำสนิทและเสื้อเชิ้ทสีม่วง รวมทั้งเนคไทของฮิบาริลงไปกองกับพื้น เหลือเพียงหน้าอกแกร่งเปลือยเปล่าที่โชว์ความกำยำของเขาเอง ส่วนบลูเบลก็เหลือเพียงยกทรงตัวน้อยสีดำ เผยให้เห็นร่างกายขาวนวลเนียน เย้ายวนสายตาของฮิบาริยิ่งนัก

          ริมฝีปากทรงเสน่ห์ของชายหนุ่มลากไปทั่วร่างกายอย่างไม่รู้จักพอ มือเล็กของหญิงสาวก็ไล้ไปทั่วร่างกายเขาเช่นกัน ทว่าความร้อนแรงเมื่อครู่กลับต้องหยุดลงเมื่อมือเล็กๆ คู่นั้นผลักฮิบาริออกอย่างแรงจนร่างสูงถึงกับแทบหล่นลงจากเตียง

          “ไอ้บ้า ฉันป่วยอยู่นะ!

          “คนป่วยมีเซ็กส์ไม่ได้รึไง”

          “นี่นาย -_-!!!

          “โอเค ไม่ทำอะไรแล้วก็ได้ แต่คราวหน้าไม่แน่นะ หึๆ”

          “ฉันเกลียดนาย!

          “ยุติธรรมดี เพราะผมก็เกลียดคุณ”

          ” นัยน์ตากลมโตสีฟ้าสบกับนัยน์ตาคมกริบสีน้ำเงินนิ่ง เธอรู้สึกเศร้า ไม่พอใจที่เขามาทำแบบนี้กับเธอ เขาต้องการอะไรกันแน่

          ร่างกายของเธองั้นเหรอ

          สุดท้ายแล้วผู้ชายคนนี้ก็เหมือนผู้ชายทุกคนที่เธอรู้จัก ต้องการเพียงร่างกาย พอได้ก็จากไป ไม่มีใครใจดี อ่อนโยนแบบผู้ชายคนนั้นผู้ชายผู้มีใบหน้าหล่อเหลาขี้เล่น เรือนผมสีเงิน นัยน์ตาสีม่วงซุกซน ไม่มีใครเหมือนเขาเขาที่เธอรัก

          “ถ้านายเกลียดฉัน นายมาหาฉันทำไม”

          “นางิบอกว่าคุณไม่สบาย” เสียงทุ้มเงียบไปนิดนึง “ผมก็เลยมาจูบรับไข้”

          “จูบรับไข้!!!?”

          “ผมเคยใช้วิธีนี้กับนางินะ หายสนิทเลย” ใบหน้าหล่อเหลาคลี่ยิ้มหล่อ เป็นยิ้มที่ไม่ว่าผู้หญิงคนไหน ถ้าได้เห็นก็สามารถละลายได้ง่ายๆ อย่างไม่ต้องสงสัย

          แต่สำหรับบลูเบล เธอว่ามันเป็นยิ้มที่น่าหมั่นไส้มาก!

          “ทีหลัง นายไม่ต้องเอาปากที่เคยจูบโคลมมาจูบฉันอีกนะ!

          “ทำไม หึงรึไง”

          “ฉันไม่ได้หึง!” บลูเบลว่าเสียงเขียว “แต่ฉันรังเกียจ ปากนายผ่านคนมากี่คนแล้ว เดี๋ยวฉันติดเอดส์!

          “จะบ้ารึไง ผมไม่เคยมีเซ็กส์ จะเป็นเอดส์ได้ไง”

          “คิดว่าฉันเชื่อรึไงยะ”

          “นั่นมันเรื่องของคุณ” ชายหนุ่มแสยะยิ้มยั่วเย้า “ผมแค่มาเชิญคุณไปปาร์ตี้เป็นเพื่อนหน่อย”

          หญิงสาวเอียงคอแล้วถามอย่างสงสัย “ทำไมไม่ชวนโคลมล่ะ”

          “นางิไม่ถูกกับงานแบบนี้หรอก แต่คุณน่าจะเข้ากันได้ดี”

          “แล้วทำไมฉันต้องไป”

          “คุณไม่ไปก็ได้ แต่” ร่างสูงที่นั่งบนเตียงเขยิบไปใกล้ร่างบาง ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางใบหน้าสวยให้สบตาเป็นประกายของเขา “พรุ่งนี้ก็ทำให้ผมสนุกจนลืมไปว่ามีงานปาร์ตี้ด้วยร่างกายของคุณแล้วกัน”

          “คิดว่าทำได้?” ใบหน้าสวยแสยะยิ้ม

          “ได้ไม่ได้ จะลองเล่นกับไฟก็ไม่ผิด” ริมฝีปากของฮิบาริยกยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย

          “ฉันไม่รู้รายละเอียดงานมาก แต่ถ้าจะให้แลกกับร่างกาย ขอบายดีกว่า” บลูเบลรับคำหน่ายๆ ก่อนจะลงจากเตียงเพื่อหยิบชุดนอนสีขาวมาสวมให้เรียบร้อย “ฉันจะมอบร่างกายนี้ให้คนที่ฉันรักเท่านั้น และคนๆ นั้นก็ไม่ใช่นาย”

          “หืมแน่ใจได้ยังไง” นัยน์ตาคมวาววับ “ถ้าผมอยากได้อะไร ก็ต้องได้ ไม่ว่านั่นจะเป็นร่างกายหรือหัวใจของคุณ”

          “ค่าๆ พ่อคนเก่ง แล้วงานเริ่มกี่โมง จะได้เตรียมตัวทัน”

          “สามทุ่ม เดี๋ยวทุ่มครึ่ง ผมมารับ”

          “งานอะไรยะเนี่ย -_-

          “ไม่รู้สิ ซาซางาวะ เรียวเฮชวนไปด้วย แต่ผมไม่อยากไปกับหมอนั่นสองคน เลยชวนคุณถ้าไม่ไป หมอนั่นก็ไม่เงียบเสียงที่แผดหน้าฐานทัพผมเสียที รำคาญเป็นบ้า -_-

          “อืม มารับฉันด้วยแล้วกัน พรุ่งนี้น่ะ”

          “คืนนี้ขอค้างนะ ตีหนึ่งแล้ว ผมง่วง ขี้เกียจกลับห้อง”

          “เฮ้ เดี๋ยว!

         

          -_-

          นัยน์ตากลมสวยสีฟ้ากลอกตาเซ็งใส่ร่างสูงที่บัดนี้นอนบนเตียงของเธอเรียบร้อย แต่ก็ยังดีที่เขาเว้นที่ไว้ให้เธอด้วย ไม่งั้นมีถีบ =_=

          ทันทีที่ล้มตัวลงนอน ดวงตากลมสวยไม่ลืมที่จะเหลือบมองใบหน้าหล่อเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะหลับตาลงเพราะความง่วงเข้าครอบงำ แต่ก่อนหลับในใจของเธอก็คิดไว้ว่า

         เฮ้อออ แล้วพรุ่งนี้จะเอาชุดที่ไหนไปงานล่ะนั่น เดี๋ยวให้ทาเคชิพาไปหาซื้อแล้วกัน!
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

109 ความคิดเห็น

  1. #103 sayrine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 22:35
    จะเชียร์ใครดี ท่านฮิหรือยามะจัง เฮ้อกลุ้ม
    #103
    0
  2. #82 RaReஐRul (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 08:33
    แอบเอนไปหายามะ//โดนฮิฉุดกลับที่555
    #82
    0
  3. #73 `MHY' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 23:37
    ยามะโอนลี่ -.-
    #73
    0
  4. #60 สำลี (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 00:29
    จะเชียร์ ยามะดีไหมเนี่ย..
    #60
    0
  5. #54 takanashi miu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2556 / 00:02
    ลูกบลูเบลเอ่ยซึนเหมือนซึราระเลยน่ะ
    #54
    0
  6. #37 ~~เจ้าหญิงแห่งเอโดะ~~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2555 / 21:57
    ฮินอกใจโคลมหรอ?!?! บลูเบลคู่กับยามะก็น่ารักดีนะ^^
    #37
    0
  7. #32 ♦:^Zura ^:♦ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2555 / 19:14
    ฮิหลายใจอ่ะ😱
    #32
    0
  8. #26 p.w.beebii20018 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 19:57
    ท่านฮิร้อนแรงได้อีก
    #26
    0
  9. #19 Natacha Asavapanthip (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 19:49
    อู้วววววว//พัดๆๆเหมือน คาร์ลี่ใน MV call me maybe 
    ท่านฮิโซฮอตตตตตต
    ขอตัวไปซับเลือดก่อนนะจ้า
    #19
    0