[fic KHR 1806] จูบ (แรก) รักร้ายละลายหัวใจนายจอมโหด

ตอนที่ 3 : Inconsolable

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    20 มี.ค. 56

Inconsolable - Backstreet boys

2

คนผิด

 

 

          “อือ” บลูเบลตื่นขึ้นมาในยามสายของวันหนึ่ง ดวงตาสีน้ำเงินกลมโตเหลือบไปที่นาฬิกาติดผนังซึ่งบ่งบอกเวลาเที่ยงตรงพอดิบพอดีหลังจากนั้นสายตาก็เหลือบต่ำลงมาที่ข้างกายก็พบชายหนุ่มรูปงามซึ่งหลับใหลอยู่

 

          “ลักหลับรึไง” นัยน์ตาคมกริบของชายหนุ่มลืมขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำเอาหญิงสาวหลบสายตาแทบไม่ทัน (จริงๆ ไม่ทันแล้ว -..-) แก้มเนียนขึ้นสีชมพูระเรื่อก่อนที่ใบหน้าสวยเปรี้ยวจะสะบัดไปอีกทางแล้วลุกขึ้นจากฟูกแบบญี่ปุ่น แต่ก่อนที่บลูเบลจะเดินไป ฮิบาริก็เรียกเธอเอาไว้ “จะไปไหนล่ะนั่น”

          “จะกลับห้องตัวเอง เดี๋ยวพวกทาเคชิจะตามหาให้วุ่นเอา”

 

          “หืมยามาโมโตะ ทาเคชิ” ใบหน้าหล่อแลดูครุ่นคิด แววตาคมกริบเหลือบมองหญิงสาวอย่างขุ่นเคือง

 

          “-_-??” บลูเบลทำหน้าสงสัยที่ฮิบาริเหลือบมองเธอด้วยสายตาอย่างนั้น แต่ด้วยความเป็นคนตรงๆ และไม่ค่อยยอมใคร จึงถามชายหนุ่มไปอย่างท้าทาย “มองแบบนั้นหมายความว่ายังไงอย่าบอกนะว่าหึง” ยิ้มเยาะ

 

          “หึๆ คุณคิดว่าคนอย่างคุณจะมีอิทธิพลต่อหัวใจของผมขนาดนั้นเลยรึไง” ฮิบาริยิ้มเย็น แล้วเหลือบสายตาดูแคลนใส่บลูเบล สายตาที่เขาชอบใช้มองคนที่ด้อยกว่าเสมอ

 

          “ก็จริงนะ” บลูเบลหันกลับมาหาฮิบาริที่ตอนนี้เดินมาอยู่ตรงหน้าเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ “ใครจะไปเหมือนยัยนางิอะไรของนายล่ะ เฮอะๆ สวยหวานบอบบางและดูมารยาขนาดนั้น” หญิงสาวเบ้ปากใส่อย่างรังเกียจก่อนจะยิ้มเยาะเมื่อรู้ว่าตัวเองสามารถยั่วให้ผู้ชายตรงหน้ากรุ่นโกรธได้ขนาดนี้ แต่แล้วรอยยิ้มแห่งชัยชนะก็ต้องหุบลงเมื่อร่างสูงกระชากแขนเธออย่างรุนแรงทั้งสองข้างแล้วรวบไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา แรงบีบที่ส่งมาทำเอาหญิงสาวเบ้หน้าอย่างเจ็บปวด

 

          “เก่งมากใช่มั้ยฉันว่าเธอต่างหากที่มารยาเป็นที่สุด” ชายหนุ่มยิ้มเย็นเมื่อคนที่คุมเกมได้ในตอนนี้เป็นเขา

 

          “มันเจ็บนะ!” บลูเบลตะโกนใส่หลังจากที่เหลือบมองแขนของเธอซึ่งตอนนี้เริ่มเป็นรอยจ้ำสีแดง “เออ! ฉันมันมารยา! แต่ฉันก็แสดงออกตรงๆ กับทาเคชิจังก็เหมือนกัน ฉันไม่ได้ทำเป็นเรียบร้อยต่อหน้า หลับหลังทำตัวแบบยัยนั่น!!!

          “ปากดีนักนะ เธอจะไปขอโทษนางิมั้ย!” ฮิบาริสั่งเสียงเข้มทำเอาบลูเบลเสียขวัญไปนิดนึง ในความคิดของเธอในตอนนี้คนตรงหน้าช่างโหดร้ายกับเธอเหลือเกิน

 

          “ไม่มีทาง! ฉันบอกทาเคชิจังแน่!!” บลูเบลเริ่มขัดขืน แต่ยิ่งเธอพยายามแกะมือของฮิบาริมากเท่าไหร่ แรงบีบก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนเจ้าของมือไม่มีวันที่แรงจะหมด

 

         “เหอะ! เธอคิดว่าฉันกลัวยามาโมโตะ ทาเคชิมากใช่มั้ยได้! ถ้าเธอคิดว่าหมอนั่นจะมาช่วยเธอตอนนี้ละก็!!” สิ้นเสียงฮิบาริ ร่างบอบบางของบลูเบลก็ถูกดันไปกระแทกกับผนังอย่างแรง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ร้องว่า เจ็บด้วยซ้ำ ร่างสูงที่ตามมาติดๆ ของฮิบาริก็ตรงมาและนำสายคาดยูกาตะของเขาที่ดึงออกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้มัดข้อมือบางๆ ของบลูเบล มันแน่นเสียจนเธอทำอะไรไม่ได้ แต่แม้ว่าเธอจะพยายามวิ่งออกจากห้องแต่เพราะร่างกายที่บอบช้ำจากการกระแทกทำให้เธอวิ่งไปไม่ได้ และพอจะพยายามคลานหนีเพื่อดิ้นรน ข้อเท้าก็ถูกกระชากดึงกลับมาอย่างแรง ร่างกายเธอที่เจ็บระบมไปหมดในตอนนี้ถูกฮิบาริดึงไปให้มองตาเขาครั้งสุดท้าย “เธอจะไปขอโทษนางิมั้ย!

 

          “มะไม่!” แต่เพราะนิสัยที่ดื้อดึงทำให้เธอตอบไปแบบนั้น

 

          “ปากดีนักนะ!” ฮิบาริเบียดแกนกายไปใกล้จนร่างกายของเขากับบลูเบลแนบชิดกันทุกส่วน ริมฝีปากบางฉกวูบเข้ามาและจูบบลูเบลอย่างรุนแรง สัมผัสที่ป่าเถื่อนแบบนี้บลูเบลไม่เคยได้รับมาก่อนมือใหญ่คลำสะเปะสะปะไปทั่วร่างกายใต้ชุดนอนสีขาว ริมฝีปากอุ่นร้อนเลื่อนลงต่ำไปที่ซอกคอขาวและฝากรอยแดงเป็นจ้ำๆ ไว้ หญิงสาวที่เจ็บระบมไปทั่วร่างกายพยายามกลั้นน้ำตาไว้อย่างที่สุด เสียงร้องที่พยายามจะเล็ดลอดออกมาหลายครั้งถูกเก็บไว้ในลำคอ และถ้าเขายังปลุกเร้าเธออยู่แบบนี้ล่ะก็เสียงที่น่าสมเพศและพาลพาจะให้เขาดูถูกจะต้องดังออกมาเป็นแน่ แต่ยิ่งเธอขัดขืนเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆไม่มีสิ้นสุด

 

          “ฮิบาริ!” เสียงของใครคนหนึ่งที่ดังหน้าประตูทำเอาทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นชะงักลง ฮิบาริเหลือบมองบลูเบลเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปลดพันธนาการรุนแรงออก รวมทั้งผ้าคาดเอวก็ถูกนำมามัดคาดเอวไว้เหมือนเดิม

          “ถ้าไม่อยากอับอายละก็ เดินออกไปทางห้องด้านหลังเงียบๆ ซะ ฮิเบิร์ดจะนำทางคุณไปเอง” ฮิบาริหันมาและใช้สายตาส่งซิกกับฮิเบิร์ดเท่านั้น นกกลมๆ สีเหลืองก็นำทางบลูเบลไปทันที เธอมองฮิบาริด้วยสายตาเกลียดชังอย่างปิดไม่มิดก่อนจะวิ่งออกไปเงียบๆ

          ส่วนฮิบาริ เมื่อเห็นว่าบลูเบลวิ่งออกไปแล้ว เขาจึงเดินไปเปิดประตูก็พบว่าเป็นเรียวเฮนั่นเอง

 

          “ไง! ดื่มกันซักหน่อยมั้ย ^O^” เรียวเฮว่าอย่าสดใส

 

          “คุซาคาเบะ” ฮิบาริเรียกคุซาคาเบะ ลูกน้องของตัวเองออกมาหลังจากเขาถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับอาการตีซี้ของเรียวเฮ

          “ครับคุณเคียว?” คุซาคาเบะที่วิ่งมาจากห้องข้างๆ รับคำแข็งขัน

          “ส่งแขก” ฮิบาริสั่งอย่างเย็นชาและปิดประตูลงอย่างไม่สนใจแม้ว่าจะได้ยินเสียงบ่นอย่างน่ารำคาญของเรียวเฮก็ตาม

 

          “เฮ้ ทำไมทำยังงี้ฟะ ออกมาชกกันมั้ยไอ้ฮิบาริ!

 

          “ขออภัยนะครับ แต่ช่วยกลับไปหน่อยดีกว่า คุณเคียวนอนน้อยน่ะครับ =[]=

          “อ้าว งั้นเหรอ อืมมม”

          “ครับ?”

 

          “งั้นนายไปดื่มกับฉันหน่อยละกัน –O-

 

          “อะไรนะครับ O_o

 

 

          อีกด้านหนึ่ง บลูเบลที่วิ่งกลับมาถึงห้องของตัวเองแล้ว ก็หันไปพูดกับฮิเบิร์ดที่เกาะอยู่ข้างไหล่เธอ

          “ขอบใจที่นำทางมานะ เธอกลับไปหาเจ้านายของเธอเถอะจ้ะ”

          “บลูเบล ขอโทษ บลูเบล ขอโทษ” ฮิเบิร์ด

 

          “เอ๊ะอ้อ จะขอโทษแทนเจ้านายของเธอสินะ ^^” บลูเบลยิ้มอ่อนโยนให้และประคองนกสีเหลืองมาจุมพิตที่หัวของมันเบาๆ “เธอไม่ได้ผิดอะไร คนที่ฉันเกลียดคือหมอนั่น แต่ฉันชอบเธอนะ”

          “จิ๊บๆ” ฮิเบิร์ดร้องรับคำและบินกลับไปในทางที่มันเคยมา

 

          บานประตูถูกเปิดออกด้วยมือเล็กที่อ่อนแรง สองเท้าเดินไปหยุดที่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำและปลดเสื้อผ้าพลางมองดูรอยจ้ำแดงๆ ที่เกิดขึ้นบนร่างกายอย่างป่าเถื่อน ทันทีที่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่แล้วน้ำตาที่อุตส่าห์อดกลั้นไว้ก็ไหลลงกลายเป็นทางบนแก้มใส แม้เธอจะดูเป็นผู้ใหญ่ แต่จริงๆ แล้วเธอก็ยังเป็นแค่เด็ก ม.ปลาย ในขณะที่คนที่กระทำเธอแบบนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้วและแน่นอนว่าเขาที่เป็นผู้ชายก็ไม่มีอะไรเสียหายเช่นเดียวกับเธอ

          “นายกับฉันเกลียดกันให้สุดๆ เลยละกันนะ!!” บลูเบลพูดกับตัวเองทั้งที่น้ำตายังไหลไม่หยุด ดวงตากลมโตที่แม้ว่าจะเปียกชื้นไปด้วยน้ำตาอย่างเจ็บปวด ทว่าแรงแค้นที่เกิดขึ้นมีมากพอๆ กับความเจ็บปวดเลยทีเดียว!

          …ฉันไม่มีวันให้อภัยนาย คนชนะต้องเป็นฉัน!!!...
          ถึงจะคิดได้แบบนั้น ทว่าบลูเบลก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการเอาเสื้อผ้ามาใส่ ความรู้สึกปวดหัว และร้อนๆ ในตาทำให้เธออยากนอนพัก
          นอนพัก...และไม่ต้องคิดอะไรอีก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

109 ความคิดเห็น

  1. #102 sayrine (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 22:30
    ชอบมากๆค่ะ ฮิเบิร์ดน่ารัก
    #102
    0
  2. #99 DevilDevi_Mayu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 20:26
    เอาโคลมออกไปจากเรื่องไดฝ้ไหม๊คะ T^T
    #99
    0
  3. #72 `MHY' (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 23:35
    บลูเบลคุงงง
    #72
    0
  4. #53 takanashi miu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 23:55
    สนุกมากๆ
    #53
    0
  5. #52 takanashi miu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 23:54
    ฉันว่าเรื่องที่เกิดนี้มันมีต้นเหตุมาจากเบียคุรันตัวแสบ
    #52
    0
  6. #36 ~~เจ้าหญิงแห่งเอโดะ~~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2555 / 21:51
    สนุกมากค่ะ สู้ๆนะคะ^^
    #36
    0
  7. #31 ♦:^Zura ^:♦ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 19:36
    บลูเบลเธอร้ายมาก!
    #31
    0
  8. #25 p.w.beebii20018 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 19:52
    ชอบบบบบบบบ
    #25
    0
  9. #18 Natacha Asavapanthip (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 19:43
    thx หนุกมากกกก

    ปล. ลูกน้องมิใช่ลูกร้องนะเธอ
    #18
    0
  10. #15 Blood_darkboy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2555 / 12:56
    ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #15
    0