[fic KHR 1806] จูบ (แรก) รักร้ายละลายหัวใจนายจอมโหด

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 มี.ค. 56

Last first kiss - One Direction

บทนำ
 

 

          ณ ฐานทัพมิลฟีโอเล่         

          “เบียคุรานนน –O-

          เสียงเล็กหวานร้องเรียกอย่าอ้อนๆ ปรากฏพร้อมกับร่างบางเย้ายวนในชุดเดรสสีขาวสั้นเลยเข่ารัดรูปแสดงส่วนเว้าโค้งที่เจ้าตัวภูมิใจนักหนา เส้นผมยาวสีท้องฟ้า นัยน์ตาสีน้ำทะเลกลมโตรับกับใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ที่สวยงามราวกับเทวดาปั้นใบหน้านี้ขึ้นมาด้วยความตั้งอกตั้งใจ

          “มีอะไรรึเปล่าบลูเบล ตื่นเช้าเชียว” เสียงตอบรับที่ได้คือเสียงขี้เล่น ไม่จริงจังของหนุ่มหล่อผู้มีเรือนผมสีเงินและนัยน์ตาคมกริบสีอัลเมทิสต์ดวงตาที่ทำให้หญิงสาวหลงใหล

          สิ้นคำถาม บลูเบลไม่ตอบทว่าวาดแขนเล็กนั้นโอบรอบที่คอของชายหนุ่มก่อนจะใช้ใบหน้าสวยคลอเคลียไปกับใบหน้าคมนั้นและตอบคำถามเสียงหวานหยด

          “ก็คิดถึงเบียคุรันน่ะสิ

          “ฮะๆ ปากหวานจังเลยนะ

          ชิมดูมั้ยล่ะว่าหวานไม่หวาน” ว่าจบ ริมฝีปากบางก็ทำท่าจะฉกวูบแสดงความเป็นเจ้าของริมฝีปากเจ้าเสน่ห์นั้น ทว่าก็ถูกขัดจังหวะลงด้วยบานประตูที่เปิดออก

          “เบียคุรัน ขออนุญาตค่ะ” เสียงหวานดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าสวยแบบเรียบร้อยราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย เส้นผมสีดำขลับรับกับผิวขาวจัดนั้น ดวงตาสีฟ้าสดที่สะท้อนความเศร้าและโอนอ่อน เธอสวยจนบลูเบลนึกอิจฉา

          “อ้าว ยูนิจังเข้ามาสิ” ชายหนุ่มเชิญชวนยิ้มๆ

          -*-“ ผิดกับหญิงสาวที่ไม่พอใจกับอารมณ์ค้าง (?)

          “ฉันเอาตารางงานวันนี้มาให้ค่ะ แล้วก็นี่ เอกสารเกี่ยวกับโครงการต่างๆ ที่ต้องการให้คุณอนุมัติภายในวันนี้ค่ะ ^^” หญิงสาวยิ้มพร้อมกับยื่นเอกสารให้

          ก็จะไม่ให้อิจฉาได้ไง ในเมื่อยูนิ หญิงสาวตรงหน้านี้ไม่ได้มีดีกรีเพียงใบหน้าสวยที่ใครเห็นก็หลงใหล แต่มีความเป็นกุลสตรี เรียบร้อย อ่อนหวาน นิสัยดี ใจกว้างและมีความสามารถรอบด้านด้วย ต่างกับบลูเบลที่มีดีเพียงความสวย หุ่นดี ลีลาเด็ด (?) แต่ก็แค่นั้นเองที่เธอพอจะอวดคนอื่นได้

          “บลูเบล ไปยกกาแฟมาให้ยูนิจังหน่อยสิ” เบียคุรันว่ายิ้มๆ

          “ไม่อ่ะ ทำไมฉันต้องทำด้วย!” บลูเบลแหว ก่อนจะลุกไปนั่งดูทีวีอีกมุมหนึ่งอย่างไม่พอใจ

          “เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกค่ะเบียคุรัน เดี๋ยวฉันก็จะออกไปกินข้าวกับแกมม่าพอดี”

           “แกมม่า?” ชายหนุ่มทวนคำเรียบๆ ทว่าดวงตากลับมีเปลวเพลิงเล็กๆ สุมอยู่พร้อมๆ กับความผิดหวัง

          ซึ่งอากัปกริยานี้ไม่ได้รอดพ้นสายตาช่างสังเกตของบลูเบลเลย ทำไมจะไม่รู้กันล่ะว่าเบียคุรันแอบชอบยูนิอยู่ นึกๆ ไปก็หมั่นไส้ ทั้งที่เธอทุ่มกายใจให้เบียคุรันไปทุกซอกทุกมุมแบบนี้ ทำไมเขาถึงไม่แม้จะหันมามองเธอเลยนอกจากเห็นเธอเป็นเพียงของเล่นฆ่าเวลา

          “ค่ะ อ๊ะ ป่านนี้แล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” ยูนิว่ายิ้มๆ ก่อนจะผลุนผลันเดินออกไป ในช่วงที่ประตูปิดลง เบียคุรันแอบเห็นแกมม่าโอบเอวยูนิเดินออกไปด้วยกัน ทั้งคู่ดูมีความสุขมากเสียจนเขาอดปรารถนาให้คนที่อยู่ตรงนั้นเป็นเขา ไม่ใช่แกมม่าไม่ได้

          แกมม่าเป็นผู้ชายที่ดูผิวเผินแล้วไม่มีอะไรสู้เบียคุรันได้เลย แต่เขาก็ดูภูมิฐานและเป็นผู้ชายที่อบอุ่น ผิดกับเบียคุรันที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชายเพลย์บอยตัวร้าย แต่สาวๆ ก็ต้องการมากเช่นเขา

          เจ็บปวดแต่ไม่สามารถครอบครองเธอได้

          อยากสัมผัสแต่กลัวว่าเธอที่บอบบางเกินไปจะแตกสลาย

           ความรู้สึกนี้เป็นความรู้สึกของเบียคุรันชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ นิสัยเพลย์บอยที่ตอนนี้คิดจะจริงจังกับใครสักคน

          “เอ้อ บลูเบล” ชายหนุ่มเรียกหลังจากยูนิออกไปไม่นาน

         หญิงสาวเจ้าของชื่อรีบหันความสนใจมาจากทีวีและให้ความสนใจกับชายหนุ่มแทน “อะไรเหรอ” ชายหนุ่มไม่ตอบแต่เดินมานั่งที่โซฟาข้างๆ ทำเอาหญิงสาวแก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากบางของชายหนุ่มเผยอออกมา

          “ฉันมีงานให้เธอทำ”

          “เอ๊ะ?”

 

          ณ ฐานทัพวองโกเล่

         ภายในฐานทัพใต้ดินที่มีทางเข้าออกไม่กี่ทาง บวกกับผู้คนที่มีไม่มากทว่ากลับมีเสียงโหวกเหวกโวยวายราวกับครอบครัวใหญ่ดังขึ้นไม่ขาดสาย ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องนอน เขาเป็นคนที่มีรอยยิ้มสวยและมีดวงตาสีน้ำตาลอ่อนแลดูดุดันแต่ก็อ่อนโยนในเวลาเดียวกัน

          เขาคือผู้พิทักษ์พิรุณแห่งวองโกเล่ผู้มีเพลงดาบเก่งกล้า ยามาโมโตะ ทาเคชิ

          ยามาโมโตะเดินออกมาจากห้องนอนอย่างงๆ เมื่อ สึนะบอสของวองโกเล่เรียกให้ผู้พิทักษ์ทุกคนมาประชุมกันที่ห้องรับแขก ภายในห้องมีผู้พิทักษ์ทุกคน มีแฟนของสึนะ (เคียวโกะ) แฟนของโกคุเดระ (ฮารุ) และแฟนของเรียวเฮ (ฮานะ) รวมทั้งคนอื่นๆ อยู่ และร่างบางเย้ายวนที่ยามาโมโตะจำได้ว่าชื่อ บลูเบลนั่งอยู่ด้วย ทว่าภายในห้องกลับไม่มีวี่แววของคนๆ หนึ่ง

          คนที่ทุกๆ คนนึกถึงคือชายหนุ่มร่างสูงราวร้อยแปดสิบกว่าๆ ผู้มีใบหน้าเรียวหล่อคมคาย เรือนผมสีดำขลับกับดวงตาสีน้ำเงินคมกริบดุดันช่างเข้ากันเหลือเกินนั้น เขาเป็นคนมีเสน่ห์ดึงดูดที่ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ปฏิเสธเขาไม่ได้ และดวงตาคมๆ ของเขานั่นแหละที่ไม่ว่าใครจ้องลึกเข้าไปก็ต้องเผลอไผลราวกับต้องมนต์สะกด

          เขาคือผู้พิทักษ์เมฆา หรือผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของวองโกเล่ ฮิบาริ เคียวยะ

          “นั่งก่อนสิยามาโมโตะ” เสียงทุ้มของบอสหนุ่มดังขึ้น ดวงตาโอนอ่อนสีเปลือกไม้ของเขามองมาอย่างอ่อนโยน

          “อืม” แน่นอนว่าทุกคนรวมทั้งเขาเองต่างก็ไม่แปลกใจที่ฮิบาริจะไม่มาร่วมประชุมเพราะทุกคนรู้ดีกว่า ฮิบาริเกลียดการสุมหัวมากแค่ไหน

          “ต่อแต่นี้ไป บลูเบลจะมาอยู่กับเราที่นี่สักพักนะ”

         “ฮะ!? ว่าไงนะครับรุ่นที่สิบ O_o” น้ำเสียงร้อนรนของโกคุเดระ ผู้พิทักษ์วายุอารมณ์ร้อนของสึนะดังขึ้นอย่างตกใจ

         “ก็อย่างที่ซาวาดะพูดไปน่ะแหละเจ้าหัวปลาหมึก -_-“ เรียวเฮว่าเอือมๆ

         “ว่าไงนะ ไอ้หัวสนามหญ้า -_-^

        “ใจเย็นก่อนสิคะที่รัก -*-“ ฮารุปราม

        แน่นอนว่าผู้พิทักษ์หนุ่มคนนี้ก็เงียบลงทันที เขาเป็นชายหนุ่มปากร้ายแต่มีดีกรีความเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์ไม่แพ้ใครและมีความร้ายกาจภายใต้ใบหน้าหล่อนั้นไม่น้อยเลย ทว่าความร้ายกาจนี้ก็ต้องสงบลงด้วยคำพูดไม่กี่คำของ ฮารุแฟนสาวของเขา

          “ทำไมต้องมาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะสึนะ” ยามาโมโตะที่เงียบฟังมานานถามขึ้นบ้าง แม้จะไม่เข้าใจว่าอดีตศัตรูอย่างบลูเบลต้องการอะไรจากแฟมิลี่รึเปล่า แต่ก็เขาก็ยิ้มอย่างจริงใจให้หญิงสาวผู้ตกเป็นเป้าสนทนาเช่นกัน

          “อืม เบียคุรันส่งเธอมาให้มาศึกษางานจากพวกเราบ้างน่ะ” สึนะตอบ

          “งาน?” ยามาโมโตะทวนคำ

          “อืม และดูเหมือนงานนายจะหนักหน่อยน่ะนะ เพราะธาตุพิรุณเหมือนกันนี่” โกคุเดระ

          “ฝากดูแลเธอด้วยนะ ยามาโมโตะ” สึนะว่ายิ้มๆ อย่างหนักใจที่ต้องรบกวนคนในแฟมิลี่ที่งานก็เยอะอยู่แล้วอย่างยามาโมโตะ

          “ฮะๆ ไม่เป็นไรหรอก ฉันดูแลได้ ไม่ต้องเครียดไปนะ J” เขาเว้นช่วงไปนิดก่อนจะพูดต่อ “บลูเบลจังสินะ มาทางนี้มั้ย ฉันจะพาไปดูห้องนอน”

          “อะอื้ม ขอบคุณนะคะ ^^” มีหางเสียงซะหน่อย -  -b

 

          Bluebell : part

         กรี๊ด! ในที่สุดฉันก็ได้มาอยู่ในฐานทัพแล้ว >_< ว่าแต่ที่นี่เห่ยชะมักเลย สู้ฐานทัพมีลฟีโอเล่ก็ไม่ได้ -3- จะว่าไปก็ยังดีนะที่มีทาเคชิจัง (?) คอยดูแลแบบนี้ ฮิๆ คำสั่งของเบียคุรันต้องไปได้สวยแน่ๆ >/ / /<

         แผนที่ว่าคืออะไรน่ะเหรอ

 

          บลูเบล เธอต้องไปที่ฐานทัพวองโกเล่และต้องทำให้ใครที่นั่นเชื่อใจเธอ ไม่ก็รักเธออย่างหมดใจให้ได้นะ

         เอ๊ะ? ทำไมล่ะ

          ช่างเถอะน่า เอาเป็นว่า ฉันให้เวลาเธอทำงานนี้สามเดือนเท่านั้นนะ

 

         เนี่ยอ่ะแหละงานที่ว่า แต่ในเมื่อเป็นคำสั่งจากคนที่ฉันรัก มันก็ช่วยไม่ได้อ่ะนะ =/ / / /=

         คนที่ฉันเล็งๆ ไว้ว่าจะทำให้รักและเชื่อใจก็คือทาเคชิจังน่ะแหละ ดูน่ารัก ใจดี ไม่มีพิษภัยแบบนี้ ฉันว่ามันสำเร็จง่ายแน่ๆ บวกกับปัญญาอันปราดเปรื่องของฉันกับความสวยระดับซุป ตา (?) แบบนี้ อย่าหวังว่าจะรอดเล้ยยย หุๆ -..-

         “อ๊ะ ถึงแล้วล่ะ นี่ห้องของเธอนะ ^^” เขาว่าก่อนจะยิ้มหวาน

         ยิ้มสวยจังเลยน้า ผู้ชายคนนี้

         “ค่ะ ขอบคุณมากนะ ทาเคชิจัง >_<

         “อื้ม อ๊ะ แล้วนั่นเธอจะไปไหนน่ะ!?”

         ทาเคชิจังร้องขึ้นหลังจากฉันทำท่าว่าจะไปยังบานประตูบานหนึ่ง แหม ก็แค่ประตูที่จะนำทางไปอีกห้องเอง ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย -  -

         “ก็แค่อยากรู้ว่าห้องนี้ห้องอะไร” ฉันตอบไปตามตรงและกระชากประตูออก

         “เฮ้ย! ไม่ได้นะ!!

         “วะว้าว *O*

         ภาพเบื้องหน้าของฉันคือห้องไม่สิ เหมือนบ้านทรงญี่ปุ่นมากกว่า มันดูหรูหราและดูมีรสนิยมมากจนฉันอดชื่นชมไม่ได้ มีต้นไม้ขึ้นอย่างพอเหมาะดูร่มรื่น บรรยากาศที่นี่ก็ดูสดชื่น ไม่อึดอัดเหมือนฐานทัพวองโกเล่เลยล่ะ

        อ้าว ทำไมในฐานทัพถึงมีที่แบบนี้อยู่ได้ล่ะเนี่ย

        “ฮิๆ แอบทาเคชิจังห้องไหนดีน้า” ฉันหัวเราะกับตัวเองและวิ่งไปห้องหนึ่งที่ใกล้ที่สุดก่อนจะปิดบานประตูลง

          “นี่คุณ มีธุระอะไรกับห้องส่วนตัวผม”

          “เฮือก!

          พอฉันหันไปยังต้นเสียงก็ถึงกับตะลึง ภาพของผู้ชายตัวสูงโปร่งที่แลดูสมส่วน ผมสีดำสนิท ดวงตาสีน้ำเงินคมกริบจ้องมาทางฉันอย่างเย็นยะเยือก ใบหน้าของเขาเรียวหล่อคมคาย พอจ้องไปที่ดวงตาเขาแล้วยิ่งเหมือนมีมนต์สะกดเอาไว้

          มีผู้ชายที่หล่อกว่าเบียคุรันด้วยงั้นเหรอ

          “ผมต้องการให้คุณตอบคำถาม ไม่ใช่มาจ้องหน้าผมแบบนี้”

          “เอ่อ” จะตอบไงดีล่ะ “ฉันก็แค่มาเล่นๆ นายเป็นใครไม่ทราบถึงได้ใช้สายตาไร้มารยาทแบบนั้นมาจ้องคนอย่างฉันน่ะฮะ!?” อย่าไปยอมมัน -  -!!

          “หึๆ ตอบได้ดี” เขายิ้มเย็นพลางสืบเท้าเข้ามาใกล้ฉัน “ผมก็เป็นเจ้าของฐานทัพที่นี่น่ะสิ”

          “เฮอะ คิดว่าฉันจะเชื่อรึไง” ฉันยิ้มเย้ยๆ แม้ว่าใบหน้าหล่อคมคายของเขาจะอยู่ใกล้แค่เส้นผมกั้น

          เขายิ้มเย็นอีกครั้งก่อนจะเบียดแกนกายเข้ามาจนชิดกันกับฉันทุกส่วน นัยน์ตาคมๆ ของเขาปรายไปทั่วทุกส่วนราวกับจะมองร่างกายใต้เดรสสีขาวรัดรูปของฉันก่อนจะปรายมาที่ริมฝีปากบาง

          “อ่อยกันรึไง” ฉันว่าก่อนจะโอบรอบคอเขาอย่างท้าทาย “อยากจูบมั้ยล่ะ” ฉันกระซิบเสียงแผ่วที่ข้างใบหูของเขา

          ฮึๆ คิดว่านายจะชนะในเกมนี้มั้ยล่ะ

           “คุณไม่ใช่เหรอที่อยากจูบน่ะ” เขาเองก็ยิ้มยั่วอย่างท้าทายและกระซิบเสียงแผ่วเช่นกัน

           โห ร้อนแรงเหมือนกันนะเนี่ย แต่อย่าคิดว่าจะชนะแมวเปอร์เซียร์อย่างฉันได้!

           จูบสิคะ” ฉันเชิญชวนและเบียดร่างกายเข้าไปใกล้เขามากขึ้น

           เขาไม่รอช้าที่จะฉกวูบริมฝีปากบางเฉียบที่ฉันว่าน่าลิ้มลองขึ้นมา มันร้อนแรงซะจนฉันแทบจะละลาย แต่ว่านี่คือเกมๆ หนึ่ง ดังนั้นฉันจะแพ้ไม่ได้ ฉันจึงตอบรับริมฝีปากเขาร้อนแรงคืนไปเช่นกัน ปลายนิ้วเรียวของฉันลูบไล้ไปใต้ยูกาตะสีดำของเขาทำให้ได้สัมผัสแผ่นอกกว้างที่แสนกำยำ มือใหญ่ของเขาก็ลูบไล้ไปตามเอวบางของฉันและเลื่อนไปที่ซิบด้านหลังเดรส ฉันผละริมฝีปากก่อนจะเลื่อนไปจูบที่ต้นคอเขาและขบเม้นเบาๆ พอเป็นพิธี ก่อนจะผละออกอย่างจริงจัง

          “อา” ฉันเอง -_-

          ” เขาเงียบ ไม่ส่งเสียงครางออกมาเลย

          ให้ตาย! ใจแข็งชะมัด!!

           “ใช้ไม่ได้เลยเหรอคะ” ฉันอ้อนเข้าไปหน่อย

           “งั้นๆ แหละ”

           ปึ้ด! หน็อย ไอ้บ้านี่เป็นใครฟะ -_-^^^!

           “บลูเบลลล!” เสียงทาเคชิจังนี่!? “อ๊ะ ไง ฮิบาริ โทษทีๆ เด็กฉันเอง” ทาเคชิจังว่าก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้ “อ้าว บลูเบล ทำไมซิปมันรูดลงล่ะ”

           “ฮะ!?” ฉันเอื้อมมือไปจับซิป

           เฮ้ย! รูดลงตั้งแต่เมื่อไหร่ จำได้ว่าแตะๆ เองนะ O_O!!!

          “เด็กชะมัด” คนที่ชื่อว่า ฮิบาริว่าเย้ยๆ

          “ว่าไงนะ!!!” ฉันหันกลับไปกะจะเอาเล็บยาวๆ นี่ตะกุยหน้าเขาสักหน่อย ไอ้ฮิๆๆ (?) -_-^!

          “พูดความจริงแค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้รึไง” นั่น! ยังกวนไม่เลิก

          “เหอะ สนใจจะเล่นเกมรักกับฉันรึไง”

          “ยัยลูกแมวเตี้ยอย่างคุณน่ะ ไม่คณามือผมหรอก” เขาเหยียดสายตาดูแคลนใส่

          ลูกแมวเตี้ยงั้นเรอะ!!?

          “ฉันเป็นแมวเปอร์เซียร์ ไม่ใช่แมวธรรมดานะยะ! ไอ้เสือร้าย!!” ฉันแผดเสียงใส่อย่างโมโห ไอ้เสือนี่คิดจะสู้กับแมวอย่างฉัน -_-^

           “เอ่อ ฉันขอโทษแทนบลูเบลละกันนะฮิบาริ >/\< เธอเพิ่งเข้ามา เลยไม่รู้ว่าที่นี่เป็นถิ่นของนายอ่ะ”

           “ทาเคชิจัง ไม่ต้องไปขอโทษแทนเลยนะ!” ฉันดึงแขนทาเคชิจังที่ทำท่าขอโทษขอโพยใส่ไอ้เสือ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องนั้น โดยไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายอะไรบางอย่างไว้ “นายกับฉันได้เห็นดีกันแน่!

           “หึๆ แล้วจะรอนะ” เขายิ้มเหยียดก่อนจะหันความสนใจกับยูกาตะสีดำที่โดนฉันถกออกทำให้ไม่เรียบร้อยนั่นและก็ไม่สนใจพวกฉันอีกเลย

       

              “ทาเคชิจัง” ฉันหันไปเรียกทาเคชิจังหลังจากที่เงียบกันมาตลอดทางตั้งแต่เดินออกมาจากห้องของไอ้เสือ

          “หือ?” เอาครางตอบรับว่าได้ยินที่ฉันเรียก

          “หมอนั่นเป็นใครอ่ะ”

          “หมอนั่น? อ้อ ฮิบาริน่ะเหรอ”

         “อืม ไอ้ฮิๆๆ นั่นอ่ะแหละ -_-

         “เขาเป็นผู้พิทักษ์เมฆาของเราน่ะ”

         “ที่ว่าแข็งแกร่งที่สุด หล่อที่สุด อิทธิพลมากที่สุด รวยที่สุด ร้อนแรงที่สุดนั่นน่ะเหรอ O_O!?” กรี๊ด! อย่าหมอนั่นอ่ะนะ ไม่มีทาง!

         “อ่า นั่นแหละๆ เอ๊ะ ในข่าวลือมี ร้อนแรงที่สุดด้วยเหรอ -  -;;

         “กะก็มีบ้างนั่นแหละ -  -!” ฮู่วว์ เกือบไป “แล้วเขาเคยรักใครบ้างมั้ย”

         “โหไม่มีหรอก อ๊ะ แต่คิดว่าน่าจะมีอยู่นะ”

         “ฮะ? ใครเหรอ O_O?” อย่างหมอนั่นน่ะนะจะมีคนรัก อี๋

         “โคลม” ทาเคชิจังว่าพลางดีดนิ้วดังเป๊าะ “โคลม โดคุโร่แน่ๆ เลย”

         “เห? ใครน่ะ” คนบ้าอะไรชื่อโคลม -  -;

         “ผู้พิทักษ์สายหมอกของเราน่ะ รายนั้นน่ะ สวยอย่าบอกใครเลยนะ เสน่ห์ก็น่าค้นหามากๆ ตอนเด็กๆ ที่สึนะโดนโคลมจุ๊บครั้งแรกนะ ยังเขินเลยล่ะ” ทาเคชิจังบอกพลางหัวเราะเมื่อนึกไปถึงอดีตครั้งวัยเยาว์

         เฮอะ ก็แค่ผู้หญิงใจง่าย กล้าจุ๊บผู้ชายนั่นแหละ (หล่อนพูดไม่ดูตัวเองเลยนะยะ -  -^)

         “หือฉันอยากเจอโคลมจังเลย เธอสวยขนาดนั้นเลยเหรอ”

         “ฮะๆ สวยสิ ถ้าเธออยากเจอ มื้อเย็นนี้อาจจะได้เจอนะ เพราะโคลมชอบมาช่วยพวกเคียวโกะแฟนสึนะน่ะทำกับข้าวให้พวกนั้นกินแล้วก็คงกลับโกคุโยมั้ง”

         “แปลว่า ถึงมื้อเย็นก็น่าจะได้เจอสินะ *O*” ตื่นเต้นๆ

         “อื้ม ^^

         อืม จะได้เจอผู้หญิงที่ทำให้คนอย่างหมอนั่นรักได้ไงล่ะ เป้าหมายของฉันเปลี่ยนแล้ว ผู้ชายที่จะต้องรักฉันจนไม่อาจถอนตัว หึ ฮิบาริ! จำไว้ แล้วนายจะรักฉัน! (ทำไมคำพูดมันเหมือนชื่อนิยายแจ่มใส -  -^)

แฮ่! (?) จบไปแล้ว ๑ ตอน =W= ทำเอาเหนื่อยเลยอ่ะ >_<! ใครชอบคู่นี้ก็เม้นๆ กันหน่อยนะ!
ขอบอกไว้ก่อนว่าฟิคนี้ ร้อนแรง เย้ายวน หวาน โรแมนติกและอาจจะมีคอมเมดี้พ่วงมาด้วย ดังนั้น คนอ่านกรุณามีพิจารณญาณนะคะ ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

109 ความคิดเห็น

  1. #100 sayrine (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 22:21
    บลูเบลแรงส์ 

    เป็นเสือคิดจะมาสู้กับแมวแอบขำนะครับ ตรงนี้
    #100
    0
  2. #85 `.Ninety_99 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 09:30
    ฮิจังแอบหื่นนน=.,=
    #85
    0
  3. #80 RaReஐRul (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 08:31
    so funny
    #80
    0
  4. #70 `MHY' (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 23:30
    ฮิบาริมือไว  
    #70
    0
  5. #58 สำลี (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 00:14
    ฮิบาริ มือไวไปนะ

    แปบเดี๋ยวซิปลงไปแหละ

    ถ้าปล่อยไว้อีกนิด นี้หลุดหมดแน่ 555
    #58
    0
  6. #50 takanashi miu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 23:40
    สู้สู้น้องบลูเบลสุดที่รักของพี่
    #50
    0
  7. #48 ปันยากรอบ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 23:05
    ไม่ๆๆๆชอบคู่นี้แหละ ใจจริงก็อยากไห้คูกันๆ อยู่แร้ว อ่า นะ
    #48
    0
  8. #46 bobell (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2556 / 22:28
    มันช่างเรียกน้ำย่อยได้ดีแท้ >< 55555555
    #46
    0
  9. #34 ~~เจ้าหญิงแห่งเอโดะ~~ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2555 / 21:42
    แปลกดีนะคะ แต่เหมือนบลูเบลจะแย่งฮิไปจากโคลมเลย>.<
    #34
    0
  10. #29 ♦:^Zura ^:♦ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 10:22
    555แปลกแหวกแนวดีนะคะ สนุกมากๆค่ะ
    #29
    0
  11. #23 p.w.beebii20018 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 19:46
    สนุกดีอ่า
    #23
    0
  12. #16 พายุพัฒน์ ศรีสอาด (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กันยายน 2555 / 20:04
    บลูเบลลีลาเด็ดเนี่ยแปลว่าอะไร
    #16
    0
  13. #10 `(ดัลด้าดัลลอง) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มีนาคม 2555 / 00:42
    สู้ๆนะคะ -/-
    #10
    0
  14. #5 Wine Berry (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 15:20
    สนุกมากกกกก!!>
    #5
    0
  15. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  16. #3 คนรักฮิบาริ เคียวยะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2554 / 21:59
    คุณ คห.1 นี่มันความชอบส่วนตัวนะคะ ไม่ชอบก็อย่าโพสแบบนี้ อยากให้ฮิคู่กับโคลมก็ไปหาฟิค 1896 อ่านสิคะ นี่มัน 18?? นะคะ แล้วฮิจะคู่กับโคลมได้ไง

    Ps. โพสต์เตือนเฉยๆ นะคะ มีปัญหา เชิญหลังไมค์ค่ะ
    #3
    0
  17. #2 +:LanDKarTe':+ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2554 / 18:31
    หืออ ?? ใจจริง อยาหให้ฮิคู่โคลมมากว่านะ T^T !!
    #2
    0