พันธนการรัก สัญญาแห่งนิรันดิ์

ตอนที่ 5 : พลทหารรับจ้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ก.พ. 55

บทที่ 5    พลทหารรับจ้าง

            “ก๊อก ๆๆๆ” เสียงเคาะประตูห้องรับรองดังขึ้น ไม่นานเจ้าของห้องในตอนนี้ก็ลุกขึ้นจากเตียงพร้อมเดินไปเพื่อเปิดประตู สิ่งแรกที่เขาเห็นกลับเป็นสาวใช้คนหนึ่งมายืนเคาะประตูอยู่หน้าห้องนั้นเอง ไม่นานเสียงของสาวใช้คนนั้นก็ดังขึ้นมาว่า

            “สวัสดีตอนเช้าค่ะ ตอนนี้พวกคุณท่านทุกคนต่างรอคุณคิลอยู่ที่โต๊ะอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ และท่านหญิงก็ให้ดิฉันมาเชิญคุณคิลไปรับประทานอาหารเช้าด้วยกันนะ”

            คิลที่เพิ่งจะตื่นนอนขึ้นมา เขามองไปที่สาวใช้คนที่มาตาม ก่อนจะทำท่ายิ้มแหยๆออกมาเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำเอาเขานอนตื่นสายไปเลย ไม่นานคิลก็พูดขึ้นมาว่า

            “ผมทราบแล้วครับ คุณลาล่า เดี๋ยวผมของจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนแล้วจะตามไปที่โต๊ะอาหารทันทีเลยครับ”

            สาวใช้คนนั้นมองคิลก่อนจะพูดออกมาว่า”รับทราบค่ะ ฉันจะไปเรียนท่านหญิงตามนั้นค่ะ อ้อ เกือบลืมบอก ที่นี่เราจะตั้งโต๊ะอาหารตอน 7.00 น. นะค่ะ หวังว่าครั้งหน้าคุณคิลคงไม่ต้องให้ฉันมาตามอีกนะ”

            พอลาล่าพูดจบก็เดินจากไปทันที คิลที่เห็นเธอเดินจากไปแล้วก็รีบเปลี่ยนเครื่องแต่ตัวทันที จากนั้นเขาก็มองไปที่นาฬิกาซึ่งตอนนี้มันชี้ 8.05 น.แล้ว นี่เท่ากับว่าเขาให้พวกร็อครอนานกว่า 1 ชม.แล้วสินะ คิลที่คิดได้ดังนั้นจึงรีบวิ่งไปที่ห้องโถงกลางอย่างสุดชีวิต

ห้องโถงกลางสำหรับรับประทานอาหาร

          ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ตรงกลางห้องเป็นโต๊ะกลมขนาดใหญ่ที่มีอาหารอยู่เต็มโต๊ะ ซึ่งมันไม่น้อยกว่า 10 อย่างเลยและคนที่นั่งอยู่ในโต๊ะเวลานี้ก็มีด้วยกัน4 คนได้แก่ คุณร็อค คุณมาเรีย ท่านหญิงโอเรล่า และคนสุดท้ายก็คือ เซร่า แต่ตรงข้างๆเซร่ายังมีถ้วยสำหรับทานอาหารอีกที่หนึ่งที่ว่างอยู่ แถมมันยังคงเหมือนกับผ่านการใช้งานมาแล้วด้วย ส่วนที่ยืนอยู่ด้านข้างคอยดูแลเรื่องราวต่างๆคือ ลาล่าที่เป็นคนไปตามคิลเมื่อสักครู่นั้นเอง ไม่นานเสียงวิ่งของใครบางคนก็ดังขึ้นมาแถมยังดังขึ้นมาเรื่อยๆ อีกด้วย สักพักคิลก็มาถึงที่ห้องด้วยอาการเร่งรีบอย่างสุดชีวิต เขาพูดออกมาทันทีว่า

             “ผมขอโทษที่มาสายครับ ผมไม่ทราบจริงๆว่าที่นี่ทานอาหารตอนกี่โมง แถมวันนี้ผมก็เลยนอนตื่นสายไปนิดด้วย หวังว่าทุกคนคงจะไม่รอผมนานเกินไปนะ“

            คำพูดของคิลที่พูดออกไปทำให้ทุกคนมีปฏิกิริยาที่ต่างกันออกไป สำหรับร็อคและมาเรียพวกเขาต่างยิ้มและไม่ว่าอะไรออกมา ส่วนเซร่าว่าที่คู่หมั้นของผมเมื่อเธอเห็นหน้าผมเธอก็พุดออกมาทันทีว่า

            “นายนี่มันเข้าใจพูดเนอะ นายรู้ไหมว่าทุกคนเขารอนายนานขนาดไหนกัน นายเป็นคนมาขออาศัยแท้ๆกลับปล่อยให้เจ้าของบ้านรอได้ นายนี่ช่างเป็นคนที่แย่จริงๆเลยนะ ไม่สิสำหรับนายคำว่าแย่ มันยังน้อยไปเลย”

            ท่านหญิงโอเรล่าที่ได้ยินคำพูดของเซร่า ก็พูดออกมาว่า”เซร่าเงียบนะ!”

            เซร่าที่ถูกเสียงของท่านหญิงพูดใส่ เธอถึงกับอึงไปทันที ไม่นานเธอก็ทำหน้ามุยลงอย่างเห็นได้ชัดจากนั้นเธอก็สะบัดหน้าไปอีกทางด้วยอารมณ์โกรธ ท่านหญิงโอเรล่ามองมาทางคิลก่อนจะพูดว่า

            “ท่าทางหลานชายจะเหนื่อยจากการเดินทางสินะถึงได้ตื่นสายขนาดนี้นะ”

            คิลมองท่านหญิงโอเรล่าก่อนจะคิดขึ้นมาว่า( ไอ้เรื่องเดินทางมาที่นี่มันไม่เหนื่อยหรอกครับ แต่ที่ทำให้เหนื่อยนะมันคือเรื่องเล่นไล่จับเมื่อคืนต่างหากละ แถมกว่าผมจะได้นอนก็เพิ่งตอนช่วงเช้ามืดของวันนี้แล้วด้วย เออ ยังไงก็ตามน้ำไปก่อนก็แล้วกัน ไม่เช่นนั้นผมอาจจะซวยได้)

            คิลมองท่านหญิงโอเรล่าก่อนจะทำการพยักหน้าเป็นคำตอบ ท่านหญิงโอเรล่ามองคิลก่อนจะยิ้มแล้วพูดออกมาว่า

            “หลานชายเชิญนั่งเถอะ เดี๋ยวพวกเราจะเริ่มทานอาหารเช้ากันแล้วละ”

            คิลนั่งลงที่โต๊ะตามคำเชิญของท่านหญิงโอเรล่า คิลนั่งในตำแหน่งที่ตรงข้ามกับเซร่าพอดี แต่พอเธอมองเห็นคิลเท่านั้น เซร่าก็ทำการสะบัดหน้าไปอีกทางด้วยอาการโมโหสุดๆ คิลที่เห็นแบบนั้นจึงทำได้แค่ยิ้มแห้งๆออกมาเท่านั้น มาเรียที่นั่งอยู่ข้างๆเซร่าเห็นแบบนั้นจึงตีมือของเธอเบาๆเพื่อเป็นการเตือน จากนั้นเธอก็คีบอาหารใส่ชามข้าวของคิล ก่อนจะพูดออกมาว่า

            “หลานชายลองอาหารจานนี้ดูสิ มันเป็นอาหารขึ้นชื่อของเมืองนี้เลยนะ ถ้าหลานชายกินละก็ต้องชอบมันแน่ๆเลย”

            คิลคีบอาหารขึ้นมากินทันทีตามที่มาเรียบอก พอมาเรียเห็นคิลยอมทานอาหารที่ตนคีบให้ เธอจึงคีบอาหารอีก 2-3 อย่างให้คิลอีก ไม่นานร็อคก็ถามขึ้นมาว่า

            “หลานชาย เดี๋ยววันนี้อาจะให้เซร่าพอหลานชายไปชมเมืองนะ หลานชายพอมีสถานที่ไหนที่อยากไปเป็นพิเศษบ้างไหมละ อาจะให้เซร่าพาหลานชายไปนะ”

            เซร่าที่ฟังอยุ่ถึงกับหันกับมามองร็อคในทันที ก่อนจะพูดออกมาว่า”คุณพ่อค่ะ ทำไมหนูต้องพาไอ้หมอนี้ไปด้วยละ หนูไม่เอาด้วยหรอกนะ อีกอย่างวันนี้หนูเองก็มีธุระที่ต้องไปทำด้วย”

            ร็อคมองเซร่าก่อนจะพูดออกมาว่า”เซร่า  นี่คือคำสั่งของพ่อนะ พ่อรู้ว่าลูกไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่การหมั้นหมายของลูกกับคิลได้เกิดขึ้นแล้ว แม้ลูกจะไม่พอใจแต่ทุกสิ่งทุกอย่างได้ผ่านการตัดสินใจของพวกเราทั้งสามคนเป็นที่เรียบร้อย ลูกไม่มีสิทธ์ปฏิเสธ หรือ พูดเรื่องนั้นขึ้นมาอีก อีกอย่างพ่อว่าลูกเองก็เลิกติดต่อกับฮีโร่ได้แล้ว เพราะถึงยังไงลูกก็ได้รับการหมายหมั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ถ้าคนอื่นรู้เข้ามันจะไม่ดี”

            “ตุบ”เสียงตบโต๊ะของเซร่าดังขึ้นมาทันทีที่ร็อคพูดจบ เธอมองร็อคด้วยสีหน้าที่ไม่อาจจะบรรยายได้เลย เพราะมันมีทั้งสีหน้าที่เสียใจ ผิดหวัง รวมไปถึงความโกรธเกรี้ยวด้วย ไม่นานน้ำตาของเธอก็ไหลรินออกมาอย่างหยุดไม่อยู่ จากนั้นเธอก็วิ่งออกจากห้องอาหารโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ บรรยากาศภายในห้องเงียบลงในฉับพลัน คิลเป็นคนแรกที่ถอนหายใจออกมาก่อนจะพูดออกมาว่า

            “มันเป็นแบบนี้จะดีแล้วหรือครับ ผมว่าเรื่องราวมันจะยิ่งแย่ลงไปอีกนะ “ที่สำคัญทำไมผมรู้สึกว่าเธอมองผมด้วยสายตาที่เย็นชากว่าเดิมอีกนะ โดยเฉพาะสายตาตอนที่เธอมองผมก่อนจะวิ่งออกไปนะ มันดูแย่มากๆเลย คิลคิดต่อในใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ร็อคเองก็ถอนหายใจพร้อมพูดออกมาว่า”อาต้องขอโทษในเรื่องที่เซร่าแสดงออกมาด้วยนะ ถ้าเซร่าทำใจได้แล้วเธอคงเข้าใจในสิ่งที่อาทำให้เองนะ ส่วนเรื่องผู้นำทางอาว่าจะให้ลาล่านำทางหลานชายชมเมืองก็แล้วกันนะ”

คิลถึงกับสะดุ้งขึ้นมาในทันทีเมื่อได้ยินร็อคพูดออกมา เพราะตอนนี้สายตาอันเย็นเฉียบของสาวใช้พุ่งตรงมาที่ผมอย่างไม่อาจจะหลบเลี่ยงได้เลย ขณะที่คิลกำลังจะหาทางปฏิเสธอยู่นั้นเสียงของท่านหญิงโอเรล่าก็ดังขึ้นมาว่า

“แล้วหลานชายมีที่ไหนอยากจะไปเป็นพิเศษละ ย่าจะได้ให้ลาล่าพาไปนะ”

คิลมองไปทางท่านหญิงก่อนจะพูดออกมาว่า”ผมอยากไปที่หน่วยงานรับสมัครทหารรับจ้างนะครับ”

ร็อค มาเรีย และท่านหญิงต่างมองมาที่คิลเป็นตาเดียว ไม่นานมาเรียก็ถามขึ้นมาว่า”หลานชายอยากเป็นอัศวินเหรอ? ถ้าใช่อาพอมีเส้นสายให้หลานชายเข้าเรียนที่โรงเรียนอัศวินโดยตรงได้เลยนะ หลานชายจะได้ไม่ต้องไปเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ต้นยังไงละ หลานชายสนใจไหมละ”

คิลส่ายหน้าก่อนจะพูดออกมาว่า”ผมไม่สนใจอยากที่จะเป็นอัศวินหรอกครับ ผมแค่อยากจะหาเงินเป็นค่าใช่จ่ายนะ ที่สำคัญในหนังสือแนะนำเมืองมันบอกเอาไว้ว่าเมืองแห่งนี้รับสมัครทหารรับจ้างด้วย แต่ที่ผมไม่เข้าใจว่าผมไปสมัครทหารรับจ้างนะครับ ผมไม่ได้สมัครเป็นอัศวินสักหน่อย แล้วทำไมคุณอามาเรียถึงถามแบบนั้นออกมาละ เรื่องพวกนี้มันเกี่ยวกันด้วยเหรอครับ? “

พวกร็อคถึงกับอึงไปตามกัน ไม่นานร็อคก็พูดออกมาว่า”ท่าทางหลานชายจะไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับเมืองนี้จริงๆนะ เมืองนี้แบ่งทหารรักษาเมืองออกเป็นสองระดับ ได้แก่อัศวิน และทหารทั่วไป โดยยศทางทหารทั่วไปแบ่งออกเป็น 10 ระดับชั้น

1.พลทหาร   2.สิบตรี   3. สิบโท  4. สิบเอก 5.จ่าสิบตรี  6.จ่าสิบโท  7.จ่าสิบเอก 8. ร้อยตรี               

9.ร้อยโท     10. ร้อยเอก

พอยศถึงขั้นร้อยเอกแล้วจะปรับระดับเป็นอัศวิน โดยระดับชั้นอัศวินจะแบ่งออกเป็น 5 ระดับชั้นได้แก่ อัศวินฝึกหัด อัศวินพสุธา อัศวินสมุทร อัศวินนภา และสุดท้ายคือแม่ทัพอัศวินนั้นเอง โดยแต่และชั้นยังแบ่งเป็นอีก 3 ระดับอีกด้วย “

ร็อคหยุดเล็กน้อยเพื่อดื่มน้ำชา ก่อนจะพูดต่อว่า”การที่นายทหารระดับรล่างจะไต่เต้าไปถึงระดับอัศวินนั้นเรียกว่ายากมาก แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่มีนะเพราะทุกปีทางเมืองแห่งนี้จะมีจัดการสอบการเลื่อนระดับขึ้นไปนะ ถ้าพวกเขาสอบผ่านก็จะได้รับการเลื่อนระดับไปเรื่อยๆ จนกระทั้งถึงชั้นอัศวินซึ่งโดยปกติแล้วจะต้องให้เวลาประมาณ 5-10 ปีนะกว่าจะเป็นอัศวินฝึกหัดได้”

ร็อคหยุดพูดไปเล็กน้อยเพื่อดูปฏิกิริยาของคิลในเรื่องที่เขาพูด แต่เขาก็ต้องผิดหวังเพราะคิลไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกมาให้เขาเห็นเลย ไม่นานร็อคก็พูดต่อว่า

”แต่ไม่ใช่ว่าไม่มีข้อยกเว้นนะ สำหรับคนที่สำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนอัศวินเทพพิทักษ์ นั้นจะได้รับการแต่งตั้งเป็น อัศวินฝึกหัดในทันที อย่างเซร่าเองก็เป็นอัศวินฝึกหัดขั้นแรก เพราะเธอเองก็เพิ่งเรียนจบมาจากโรงเรียนแห่งนี้ ”

คิลพยักหน้าอย่างเข้าใจในระบบที่ร็อคพูดออกมา ไม่นานเขาก็ถามออกมาว่า”แล้วทหารรับจ้างละครับ ต่างจากทหารปกติยังไงเหรอ?”

ร๊อคยิ้มก่อนจะพูดว่า”สำหรับทหารรับจ้างนั้น พวกเราจะนับจากคะแนนภารกิจที่ทหารรับจ้างนายนั้นรับไปทำนะ ซึ่งภารกิจทั้งหลายจะเป็นออกเป็นระดับต่างๆกัน โดยภารกิจระดับต่ำ งานจะปลอดภัยและเงินจะน้อยตามสมควร แต่ถ้าภารกิจระดับสูง งานก็จะเสี่ยงและเงินจะมากตามระดับความเสี่ยง แน่นอนว่าถ้าทหารรับจ้างระดับต่ำจะไม่สามารถรับงานระดับสูงได้เลยเพื่อความปลอดภัยของเหล่าทหารนั้นเอง แต่ก็มีการยกเว้นในบางกรณีนะ ซึ่งเรื่องนี้ถ้าหลานชายอยากทราบคงต้องไปถามทางนั้นเองนะ  ส่วนเรื่องเลื่อนระดับของทหารรับจ้างนั้น ก็ขึ้นอยู่กับคะแนนที่ทหารคนนั้นรับภารกิจไปทำเช่นเดียวกัน ถ้าทหารคนนั้นทำภารกิจเพื่อสะสมคะแนนจนระดับที่ทางหน่วยงานตั้งเอาไว้ ทางหน่วยงานก็จะเลื่อนระดับของทหารคนนั้นให้เองละ แต่มันก็เป็นเพียงแค่ตำแหน่งโคมลอยเท่านั้นเองนะ ซึ่งมันจะไม่มีผลทางทหารแม้แต่น้อยนะ อีกอย่างที่ทหารรับจ้างเสียเปรียบก็คือ ทหารรับจ้างจะไม่มีเงินเดือนเหมือนทหารทั่วไปนะ ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงไม่นิยมการเป็นทหารรับจ้างกันซะเท่าไรหรอกนะ หลานชายที่ทราบเรื่องแบบนั้นแล้วยังอยากจะเป็นทหารรับจ้างอีกเหรอ?”

คิลยิ้มก่อนจะพูดว่า”ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีสิครับ การที่ไม่มีตำแหน่งทางการเมืองก็แสดงว่า ผมไม่จำเป็นต้องขึ้นกลับใครเลยสิครับ ผมยิ่งเป็นพวกทำงานร่วมกับใครไม่ได้ด้วยดังนั้นการเป็นทหารรับจ้างจึงช่วยผมในจุดนี้ได้มากเลยละ แถมทหารรับจ้างไม่มีเงินเดือนก็แสดงว่าผมไม่ต้องถูกผูกมัดเอาไว้กับเมืองใดเมืองหนึ่ง  นั้นก็หมายความว่าผมจะไปจากเมืองนี้เมื่อไรก็ได้ นี่ละครับงานที่ผมต้องการจะทำเลย”

ร็อค มาเรีย ท่านหญิงโอเรล่า รวมไปถึงสาวใช้ลาล่าถึงกับอึงในเหตุผลที่คิลบอกออกมาเลยนะ ไม่นานท่านหญิงโอเรล่าก็พูดออกมาว่า

“หลานชายแน่ใจนะว่าอยากจะเป็นแค่ทหารรับจ้างที่ไม่มีใครชอบนะ อีกอย่างทหารรับจ้างยังเป็นพวกที่แทบจะไม่มีเกียรติยศแม้แต่น้อยนะ”

คิลยิ้มก่อนจะพูดออกไปว่า”ผมไม่ได้ต้องเกียรติยศ  ตำแหน่งที่ใหญ่โต หรือ บ้านหลังใหญ่ที่มีคนใช้มากมาย ผมแค่ต้องการชีวิตแบบอันเรียบง่าย ทำงานแบบไม่ต้องเสี่ยงอันตรายนัก ตื่นเช้ามาทำงาน อาทิตย์ตกเย็นกลับบ้านอยู่กับครอบครัวและคนที่รัก  และถ้าเป็นไปได้ผมอยากใช้ชีวิตแบบสามัญชน ที่หาเลี้ยงครอบครัวไปวันๆนะครับ ทั้งหมดที่ผมพูดมา มันคือความฝันที่ผมอยากจะเป็น”

คำพูดของคิลทำเอาคนทั้งห้องเงียบไปอีกครั้งเพราะสิ่งที่คิลบอกมานั้นเป็นสิ่งที่ฟังดูเรียบง่ายมากที่สุด มาเรียมองคิลก่อนจะทำการถอนหายใจออกมาเล็กน้อย จากนั้นเธอก็พูดออกมาเบาๆว่า

“นั้นสิสำหรับผู้หญิงแล้ว นั้นอาจจะถือว่าเป็นสิ่งที่วิเศษที่สุดแล้วละ”

คิลกินอาหารต่อไปอีกสักพักซึ่งในห้องอาหารตอนนี้ต่างนิ่งเงียบไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สำหรับร็อคแล้วคำพูดของคิลทำให้เขานึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาของเขาขึ้นมาได้ มันเป็นเรื่องราวของเขากับผู้หญิงคนหนึ่ง ส่วนท่านหญิงโอเรล่าเองก็ดูเหมือนกำลังคิดถึงเรื่องบางอย่างออกมา ไม่นานท่านหญิงก็พูดขึ้นมาว่า

“ลาล่า ฉันอิ่มแล้วละ ฉันขอตัวก่อนก็แล้วกัน ส่วนเธอ ฉันขอฝากให้เธอช่วยนำทางหลานชายคนนี้ไปเดินดูเมืองด้วยละ”

พอท่านหญิงพูดจบก็ลุกขึ้นเดินจากไปทันที ไม่นานมาเรียก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะพูดออกมาว่า

”อาเองก็อิ่มแล้วละ พอดีอามีงานที่ยังไม่ได้สะสางนะ อาขอตัวไปทำงานก่อนนะ”

มาเรียพูดจบก็ลุกขึ้นเดินไปอย่างไม่รอช้า ทางด้านร็อค เขาลุกขึ้นยืนเป็นคนต่อไป จากนั้นร็อคก็เดินจากไปโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาซักคำ คิลมองคนทั้งหมดที่ค่อยๆลุกขึ้นไปเขายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพูดกับลาล่าว่า

“เออ คุณลาล่าครับไม่ทราบว่าคนที่บ้านหลังนี้เป็นแบบนี้กันทุกคนหรือเปล่าครับ” ผมหมายถึงว่าพวกเขาชอบลุกขึ้นไปตอนที่ทานอาหารประจำหรือไม่เท่านั้นนะ ผมไม่ได้คิดอย่างอื่นจริงๆ

ลาล่าที่ได้ยินคำพูดของคิล เธอจ้องมองเขาก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียเรียบๆว่า”ไม่หรอกค่ะ นี้เรียกว่าเป็นครั้งแรกเลยที่พวกคุณท่านทำท่าทางตรึงเครียดเป็นแบบนี้ ท่าทางคำพูดที่คุณพูดออกมาเมื่อสักครู่จะทำให้พวกคุณท่านนึกถึงสิ่งที่ไม่ต้องการจะนึกออกมาได้นะค่ะ”

คิลมองเห็นสายตาที่เป็นห่วงของลาล่า เธอเป็นห่วงพวกร็อคอย่างจริงใจ ในขณะที่เขามองลาล่าอยู่นั้นเขาก็เริ่มสำรวจตัวของเธอในเวลาเดียวกัน ซึ่งเธอแต่งตัวเหมือนเมื่อวานทุกประการแต่ที่หน้าแปลกคือมือซ้ายของเธอมีผ้าพันแผลพันเอาไว้ คิลที่เห็นแบบนั้นจึงถามขึ้นมาว่า

“คุณลาล่าครับ ไม่ทราบว่ามือซ้ายของคุณไปโดนอะไรมาครับ พอบอกผมได้ไหม”

ลาล่ายิ้มก่อนจะพูดออกมาว่า”พอดีฉันไม่ระวังตอนที่ยกอาหารมา มือก็เลยถูกน้ำซุป     ลวกเข้าให้นะค่ะ แต่เรื่องนั้นอย่าเพิ่งไปสนใจเลยนะ ไม่ทราบว่าคุณคิลทานอาหารเสร็จหรือยังคะ ฉันจะได้นำทางคุณไปชมเมืองเลยนะ”

คิลมองลาล่าแบบสำรวจอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ดูเหมือนเธอจะรู้ตัว เธอจึงหันมามองคิล เขาที่เห็นเธอหันมามอง ก่อนจะส่งยิ้มให้กับเธอ ก่อนจะพูดออกมาว่า

”ผมกินอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ถ้ายังไงก็รบกวนคุณลาล่านำทางไปเลยก็แล้วกัน”

ลาล่าพยักหน้าเป็นคำตอบ จากนั้นเธอก็เดินออกไปจากห้องทันที คิลที่เห็นแบบนั้นก็ลุกตามขึ้นไปด้วย

 

 

หน่วยงานรับสมัครทหารรับจ้าง

          30 นาทีให้หลัง คิลเดินออกมาจากอาคารหลังเล็กที่หน้าอาคารมีป้ายติดเอาไว้ว่า หน่วยงานรับสมัครทหารรับจ้าง คิลเดินออกมาพร้อมกับหนังสือที่มีความหนามากกว่า 2000 หน้า คิลมองไปทางด้านนอกซึ่งตอนนี้มีคนมารอเขาอยู่ด้วย คนที่รอคิลอยู่นั้นเป็นหญิงสาวในชุดสาวใช้ คิลมองไปที่เธอก่อนจะพูดออกมาว่า

            “คุณลาล่า ยังคงรอผมอยู่อีกหรือครับ?”

            ลาล่ามองคิลก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆว่า”ฉันยังไม่ได้ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาให้เสร็จเรียบร้อย ฉันก็เลยยังกลับไปไม่ได้นะค่ะ แล้วไม่ทราบว่าผลการสมัครเป็นอย่างไงบ้างค่ะ”

            คิลยิ้มก่อนจะชูหนังสือในมือขึ้นให้เธอดู จากนั้นก็พูดออกมาว่า”ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วละครับ ตอนนี้ผมเป็นพลทหารรับจ้างแล้วนะครับ ส่วนนี้เป็นหนังสือที่ว่าเรื่องกฎของทหารที่เขาให้มาอ่านนะ”

            ลาล่ามองคิลโดยไม่มีอาการแปลกใจแม้แต่น้อย เพราะทุกคนต่างสามารถมาสมัครเป็นพลทหารรับจ้างได้เลยโดยไม่มีข้อแม้ เรียกได้ว่าเพียงคุณเสียค่าสมัคร คุณก็สามารถเป็นพลทหารรับจ้างได้ แต่ต่อจากนี้ต่างหากละคือของจริง เพราะถ้าคุณต้องการเลื่อนยศให้สูงขึ้นไปอีก คุณก็ต้องเน้นการทำภารกิจเพื่อสะสมคะแนนในการเลื่อนระดับ ลาล่ามองคิลก่อนจะถามออกมาว่า

            “ไม่ทราบว่าคุณคิลต้องการไปที่ไหนอีกไหมคะ ฉันจะได้นำทางให้กับคุณนะ”

            คิลมองไปที่เนินแห่งรักอยู่พักใหญ่เหมือนกับต้องการไปที่นั้น แต่ไม่นานเขาก็หันกลับมาพูดกับลาล่าว่า

”ไม่มีแล้วครับ เชิญคุณลาล่ากลับไปที่บ้านก่อนได้เลย ผมอยากจะอยู่แถวนี้อีกสักพักนะครับ”

            พอคิลพูดจบ ก็เดินไปนั่งลงอยู่กับพื้นข้างกำแพงอาคารหน่วยงานรับสมัครทหารรับจ้าง จากนั้นเขาก็เริ่มเปิดหนังสือที่ได้รับมาจากหน่วยงานขึ้นอ่านในทันทีโดยไม่สนในสายตาของลาล่าที่มองเขาอยู่เลยแม้แต่น้อย ลาล่าถึงกับอึงกับสิ่งที่คิลทำ เธอถึงกับพูดไม่ออกเลยในสิ่งที่คิลทำในตอนนี้  สิ่งที่เธอพอทำได้เวลานี้ก็คือการยืนมองเขาอย่างเงียบๆเท่านั้นเอง ดังนั้นภาพที่เกิดขึ้นจึงเป็นภาพที่ชายหนุ่มนั่งอ่านหนังสืออยู่กับพื้นโดยมีสาวใช้คนสวยยืนอยู่ใกล้ๆซึ่งภาพนี้เองจึงเป็นภาพที่ทำให้คนที่เดินผ่านไปมาต่างหันมามองด้วยความแปลกใจ

6 ชม.ผ่านไป

            แสงอาทิตย์ค่อยขึ้นไปอยู่เหนือหัว ก่อนจะค่อยๆคล้อยลงไปทางด้านทิศตะวันตก แต่ภาพที่ชายหนุ่มกำลังนั่งอ่านหนังสือ และสาวใช้คนสวยที่ยืนอยู่ใกล้ๆนั้นยังคงไม่มีอาการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ไม่นานหนังสือหน้าสุดท้ายในมือของคิลก็ถูกอ่านจนหมด เขาปิดหนังสือลงก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เหมือนกับท่าทางของคนที่พึงพอใจที่ได้อ่านหนังสือนิยายเล่มโปรดจนจบ เสียงของลาล่าดังขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นคิลปิดหนังสือ เธอพูดขึ้นมาว่า

            “คุณคิลอ่านหนังสือเล่มนั้นจบแล้วเหรอค่ะ”

            คิลมองไปทางต้นเสียงอย่างตกใจ ก่อนจะพูดออกมาว่า”คุณลาล่า! ทำไมคุณถึงยังอยู่ที่นี่อีกละครับ ผมบอกให้คุณกลับไปก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ?”

////////////////////////////////////////

            ตอนต่อไปลงวันที่ 1 /03/55 เลยนะครับ พอดีตอนนี้ผมกลับมาเขียนเรื่องหลักต่อแล้วนะ ก็เลยไม่ค่อยจะมีเวลาพิมพ์ ถ้าใครยังไม่เคยอ่านเทพยุทธ(อ่อนหัด)ออนไลน์ ผมขอแนะนำให้อ่านนะ เพราะมันแทบจะเป็นคนละแนวกับเรื่องนี้เลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

219 ความคิดเห็น

  1. #134 คนจร (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 02:22
    12/12/12/12/12/12/ อยากเมนท์
    #134
    0
  2. #132 neversad (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 20:50
    ขอบคุณมากครับ

    #132
    0
  3. #73 ประกฤติ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2555 / 16:39
    ขอบคุณมากครับ

    สนุกมากครับ รอตอนต่อไปนะครับ
    #73
    0
  4. #23 liana (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2555 / 17:38
         เราอ่านทั้งสองเรื่องอะค่ะ  ตอนแรกเราอ่านเรื่องเทพยุทธ(อ่อนหัด)ออนไลน์เราติดตามมานานมากแล้วนะค่ะแต่ไม่ได้คอมเม้นสักทีวันนี้เลยจัดหนักอ่านมันทั้งสองเรื่องขอบอกว่าสนุกมากเลยมาอัพต่อไว้น่าค่ะ อิอิอิ
    #23
    0
  5. #22 sky123 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2555 / 13:04
    สนุกดีเหมือนกันนะ เรี่องนี้ แต่อยากให้อัพตอนเพิ่มมากกว่านี้หน่อยครับ
    #22
    0
  6. #21 gokutara (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2555 / 09:23
     มีอะไรซ่อนไว้อยู่นะ เรื่องนี้ อืม~
    #21
    0
  7. #20 sweetzy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2555 / 07:08
    ซาร่าจะหันมามองคิลบ้างมะเนี้ย
    #20
    0
  8. #19 zZeRoz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:39
    สนุกมากๆเลยครับ
    #19
    0
  9. #18 [~ZanLighT~]! (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:11
    ใครจะเป็นางเอกกันแน่หว่า คงซาร่าล่ะมั้ง(โดนเกลียดด้วยสิ)
    #18
    0