[SF \ OS] SOMETHING BLUE CHANBAEK.

ตอนที่ 2 : [OS] FOOLS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    28 ต.ค. 61

                           
                                 Only fools fall for you.
 Only fools fall
                               Only fools do what I do.
                                   Only fools for you







บยอน แบคฮยอน

มองเขาเป็นแค่เด็กคนนึงเสมอ


ปาร์ค ชานยอลก็แค่เด็กน้อยสำหรับคุณคนนั้น


ใจร้ายชะมัด..



เหอะ

พวกที่เข้าหาคนเจ้าเล่ห์อย่างแบคฮยอนน่ะพูดแบบนี้เสมอ.. 

เขามันก็แค่เด็กที่แบคฮยอนช่วยไว้จากพวกอันธพาลอย่างที่คนพวกนั้นบอกนั่นแหละ และนั่นคือเหตุผลเดียวของเด็กอายุสิบห้าในตอนนั้นที่เดินตามแบคฮยอนต้อยๆจนถึงทุกวันนี้


แต่พูดกันตามตรง ชานยอลไม่เคยคิดว่าตัวเขาเองเด็ก เขามีอะไรกับผู้หญิงตั้งแต่อายุ15 คอแข็งชนิดทองแดง เขาเคยใช้เหตุผลนี้เถียงคนตัวเล็กที่เรียกเขาว่าเด็กน้อยครั้งหนึ่ง ก่อนจะได้รับการกระตุกยิ้มมุมปาก มองมาด้วยสายตาเอ็นดู..



'เด็กน้อย.. ไปนอนได้แล้วนะ'


เสียเซลฟ์เป็นบ้า




"ว่าไง เด็กเสี่ย" คิม จงอินเอ่ยแซวก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ


ชานยอลโชว์นิ้วกลางกลับไป ก่อนจะแค่นยิ้ม

"เออแล้วไง กูมันแค่เด็ก" มือหนายกแก้วเหล้าขึ้นมาซดประชดแบคฮยอนคนที่ไม่รู้อะไรเลย


"นี่กูไปกระตุกต่อมดราม่ามึงเหรอวะ" เพื่อนสนิทผิวแทนยิ้มขำ

มันยกแก้วส่งยิ้มหวานไปให้สาวสวยโต๊ะตรงข้ามก่อนจะหันมามองหน้าเขา


"ถ้ากูดราม่ามึงก็จะบอกว่ากูเด็ก!" มือหนาเสยผมด้วยความหงุดหงิด


"มึงอายุ18 มึงห่างจากพี่แบคฮยอน7ปี มึงจะบอกว่ามึงไม่เด็กรึไง" จงอินทำหน้าเบื่อหน่าย


"กูมันเด็ก"


"เด็กแล้วไงวะ" เพื่อนสนิทผิวแทนตบไหล่เขาเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปหาสาวสวยที่กำลังเดินเข้ามา


ชานยอลนั่งเงียบซักพักนึง ก่อนจะลุกไปหาคนที่ทำให้ใจว้าวุ่นในห้องวีไอพี


เขาเดินขึ้นบันไดที่สูงและไร้ที่กั้นอย่างน่าหวาดเสียว ก่อนจะมาหยุดที่ห้อง เขาสูดลมหายใจเข้า ก่อนจะดันประตูเข้าไป..



และแบคฮยอนทำให้เสือผู้หญิงอายุ18อย่างเขาสัมผัสความรู้สึกเหมือนกับสาวน้อยที่อกหักเป็นรอบที่ร้อยจากรุ่นพี่ที่แอบชอบ..


แบคฮยอนกำลังจูบ..กับใครก็ไม่รู้


คนตัวเล็กไม่สนใจผู้มาใหม่ มือเรียวคล้องคอคนที่จูบอย่างดูดดื่ม ตาเรียวเหลือบมองเขาคล้ายจะบอกว่าให้ออกไปก่อน นั่นทำให้ขาของเขาแข็งเป็นหิน ก้านนิ้วยาวแตะค้างที่ลูกบิดเย็บเฉียบแต่เขากลับไม่รู้สึกเย็นซักนิดเดียว

และเป็นชานยอลเองที่ปิดประตูเบาๆแล้วเดินออกมา


ร่างสูงพาตัวเองไปที่ริมระเบียง ก้านนิ้วยาวจุดบุหรี่ขึ้นมาระบายความเครียด ควันสีเทาลอยคว้างอยู่กลางอากาศเหมือนกับอารมณ์ของเจ้าตัวในตอนนี้


เขาไม่ชอบที่ต้องรู้สึกว้าวุ่นใจเพราะใครซักคน

ความรู้สึกที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลย แม้กระทั่งไปดึงแบคฮยอนออกมา แล้วต่อยหน้าไอบ้านั่นซักที


ร่างสูงพิงหลังกับระเบียง ตาคมหลับลงขจัดความคิดในหัวให้ละลายสลายไปราวกับควันสีเทาหม่นของบุหรี่...



"เป็นเด็กเป็นเล็กหัดสูบบุหรี่งั้นเหรอ?"


เสียงคนที่อยู่ในความคิดดังจากข้างหน้า เขาไม่คิดจะลืมตามอง มือใหญ่ดึงบุหรี่ออกจากปากก่อนจะพ่นควันสีเทาเย็นๆออกมาโดยไม่สนใจ


"ปาร์ค ชานยอล.." แบคฮยอนกดเสียงต่ำ


ตาคมลืมตามองคนตัวเล็กที่ทำหน้าโกรธ

เหมือนหมาขู่..


นี่คือคนที่มองว่าเขาเป็นเด็กรึไง



"จูบกับมันเสร็จแล้วเหรอ" เขาถามเสียงเรียบ


แบคฮยอนเลิกคิ้ว ก่อนจะคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์

รอยยิ้มและสายตาของแบคฮยอนที่แสดงออกว่าอยู่เหนือเขาและมองเห็นทุกอย่างทะลุปรุโปร่งเป็นสิ่งที่เขาเกลียด..

แต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่ารัก



"หึงรึไง?"


"หึ ก็รู้นี่" เขาแค่นเสียง


"เด็กจริงๆ"


ตาคมตวัดมองคนตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

"ผมไม่เด็ก"



แบคฮยอนเอียงคอแล้วยิ้มเอ็นดู คนตัวเล็กเดินเข้ามาใกล้ แบคฮยอนดึงบุหรี่ในมือเขาทิ้งลงพื้นก่อนจะบี้ซ้ำ ชานยอลอ้าปากจะพูดแต่มือเรียวก็รั้งคอร่างสูงเข้ามาใกล้ ใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงสิบเซนต์...

ตาคมไล่มองไปที่ใบหน้าหวานเงียบๆโดยไม่พูดอะไรออกมา


อยากจะรู้ว่าคนตัวเล็กนี่จะมาไม้ไหน



"จูบนั่น.. มินโฮบอกว่าจะไม่มายุ่งกับพี่อีก" มือเรียวสองข้างยกขึ้นมาคล้องคอแกร่ง ตาเรียวช้อนมองตาคมที่จ้องอยู่เพื่อจะบอกว่าทั้งหมดที่พูดคือความจริง

"ดังนั้นอย่าหึงไปเลย..อื้อ!"


แบคฮยอนร้องอื้ออึงเมื่อเขากดจูบลงบนริมฝีปากเล็ก

ไม่อยากจะยอมรับว่าดีใจที่ยอมมาอธิบายซักเท่าไหร่.. 


เขาหันคนตัวเล็กให้เป็นฝ่ายพิงราวกั้นทั้งที่ยังจูบอยู่ มือหนาสองข้างค้ำยันราวกั้นไว้ราวกับกักกันนักโทษ

เสียงริมฝีปากสัมผัสกันก้องไปทั่วบริเวณที่เงียบสงบของดาดฟ้า  แต่เขากลับดูดดึงปากคนเป็นพี่เล่นคล้ายกินเยลลี่ ขยับใบหน้าปรับองศาก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปทักทาย สองลิ้นกวัดเกวี่ยวแบบไม่มีใครยอมใคร มือเรียวข้างนึงย้ายมาบีบไหล่เขาแน่นทั้งที่ริมฝีปากที่แดงเจ่อของแบคฮยอนก็รุกไล่เข้ามาอย่างไม่ยอมแพ้   มือหนาเลื่อนมาจับเอวบาง นวดคลึงสะโพกผายเพลินๆ


"อือ.."

แบคฮยอนครางอื้ออึงในลำคอประท้วงเมื่อเริ่มหายใจไม่ทัน มือเรียวทั้งสองข้างเลื่อนมาดันอกแกร่ง  แต่มือหนากลับย้ายมาจับต้นคอคนตัวเล็ก บังคับให้รับสัมผัสวาบหวามต่อไป


 เพราะเขายังไม่อยากหยุด..


"อะ.."

และเป็นแบคฮยอนที่กัดริมฝีปากของเขาจนเลือดซิบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก เสียงทุ้มครางต่ำแสดงความเจ็บปวดก่อนจะยอมผละออกมาจากริมฝีปากนุ่มนิ่ม

 หัวเล็กเอนซบบหน้าลงตรงอกเขา  มือขาวทุบอกแข็งไปทีนึงแรงๆเป็นการลงโทษ ทำให้เขาเผลอคิดว่า ใครควรทำโทษใครกันแน่?


แสบนักนะแบคฮยอน..



"เด็กโลภ.." เสียงหวานต่อว่าเบาๆปะปนกับเสียงหอบหายใจ


ชานยอลแหงนหน้ามองท้องฟ้าก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ก้มมองหัวเล็กที่ซบอยู่ตรงอกด้วยความเอ็นดู  ฝ่ามือหนาเลื่อนมาลูบผมสีน้ำตาลอ่อนอย่างเบามือ

"เป็นเพราะคุณไง" เสียงทุ้มตอบเสียงอ่อนโยนที่ถ้าใช้กับไอเพื่อนตัวดำ คิมจงอินคงขย้อนอาหารมื้อเที่ยงออกมาอย่างไม่ต้องสงสัย


"เมื่อไหร่จะเรียกว่าพี่?" คนตัวเล็กดันตัวขึ้น ตาเรียวจ้องหน้าเขาด้วยแววตาเรียบนิ่ง


"เดี๋ยวคุณก็เห็นผมเป็นเด็กตลอดนั่นแหละ" ชานยอลตอบปัด เสหน้ามองไปทางอื่นเหมือนเด็กหนีความผิด



เออ เด็กตลอด



"นายยึดติดกับคำว่าเด็กเยอะไปแล้วนะ กลัวพี่ไม่รักรึไง? ฮึ"

เสียงหัวเราะชอบใจของแบคฮยอนนั่นทำให้เขาหงุดหงิด

กลัวจะไม่รักนั่นแหละถูก ถูกต้องที่สุด



"ใครจะไปคิดแบบนั้น"


ปากแข็ง..

ปาร์คชานยอลยังคงเป็นปาร์คชานยอลวันยังค่ำ



"งั้นพี่จะไปโทรหามินโฮก็แล้วกันนะ" 
แบคฮยอนยกยิ้ม


คนตัวเล็กทำท่าจะเดินออกไป แต่ยังไม่ทันได้ไปไหน ชานยอลก็รั้งข้อมือให้กลับมาอยู่ใต้อาณัติของคนตัวสูง มือหนาสองข้างเลื่อนมาโอบกอดเอวบางไว้ ใบหน้าคมก้มลงซุกคอคนตัวเล็ก สูดกลิ่นหอมเย็นๆที่เขาชอบ

ปาร์ค ชานยอลมันเด็กขี้หวง

แต่ก็หวงเฉพาะแบคฮยอนนั่นแหละ.


"อย่าไปเลยนะ..." เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ มือหนากอดเอวบางแน่นขึ้นอีกยืนยันคำพูดของตัวเอง


"ไหนบอกไม่ได้หึงไง" แบคฮยอนอมยิ้ม มือเรียวลูบกลุ่มผมสีควันบุหรี่ของเด็กตัวสูงไปมา


"เออ หึง" ชานยอลยอมรับ "หึงจะบ้าอยู่แล้ว รับผิดชอบกันด้วย" จมูกโด่งกดลงบนคอขาว


"จะให้พี่ทำยังไงครับ?"

คนตัวเล็กพูดขำๆ และชานยอลรู้ว่า..แบคฮยอนมองเขาเป็นเด็กอีกแล้ว


เขาละออกมาจากลำคอขาว จ้องลึกลงไปในดวงตาสีดำสนิทของแบคฮยอน

"พี่รักผมมั้ย?"


ชานยอลถามไปแล้ว

คำถามที่เขาถามเมื่อไหร่มักจะโดนแบคฮยอนด่าว่าเป็นเด็กแก่แดด


คราวนี้คนในอ้อมกอดนิ่งไป เขาคิดว่าถ้าแบคฮยอนตอบว่าไม่.. เขาควรจะหยุดได้แล้วกับการไขว่คว้าในสิ่งที่ไม่มีวันได้


ทำได้จริงเหรอปาร์คชานยอล?


เขาถามตัวเองตลอด 



"เด็กแก่แดด.."  แบคฮยอนบอกแบบนี้.. "ตอนนี้มันไม่ดีเหรอ?" คนตัวเล็กถามเขา


ชานยอลยันตัวขึ้น มือหนาท้าวระเบียงไว้ทั้งสองข้าง ตาคมมองลึกลงไปในตาของคนเป็นพี่



"คุณจะปฎิเสธผมก็บอกมาตรงๆเถอะ"

ชานยอลพูดเสียงเบา ถ้าเป็นคนอื่นแล้วจูบกันขนาดนี้แต่กลับปฎิเสธ เขาคงโวยวายลั่นไปแล้ว


อ่า.. เขาคงลืมไปว่าแบคฮยอนพึ่งจูบกับคนอื่นมา



"นายเห็นพี่ปฎิเสธนายรึไง?" ตาเรียวจ้องกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้


"คุณจูบเขา"


"เฮ้ พี่พยายามปฎิเสธแล้วนะ" แบคฮยอนยิ้มขำ มือสองข้างยกขึ้นเหมือนแก้ตัว


"คุณจูบเขา" ชานยอลพูดซ้ำ


"หึ วันก่อนพี่ก็เห็นนายจูบกับเด็กผู้หญิงผมแดงหน้าโรงเรียนนี่"


"คุณมาหาผมเหรอ?" คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน


"แค่อยากเจอ.. แต่เห็นแบบนั้นก็เลยไปกินข้าวกับคุณเซฮุนแทน" คนตัวเล็กทำท่าสบายๆ เหมือนไม่แคร์ว่าชานยอลจะไปจูบกับใครก็ตาม


แต่คิ้วเขาขมวดเข้าหากันหนักกว่าเดิมอีกสิ ให้ตาย..

แบคฮยอน..จริงๆเลย

"คุณจูบกับมันมั้ย?"

เขารู้ว่าเสียงตัวเองโคตรแข็งกระด้าง


"พี่ไม่ใช่นายนะ" แววตาคนตัวเล็กเรียบนิ่ง เขารู้สึกผิดเหมือนโดนด่าทางสายตา


"ผมไม่มีอะไรจะพูด ผมจูบจริงๆ ยัยนั่นเป็นคู่นัดบอดผม"

เขาพูดตามความจริง


"นายชอบอะไรแบบนี้เหรอ?" แบคฮยอนทำสีหน้าประหลาด

และนั่นทำให้เขาอมยิ้ม


"ไอดำมันลากไป"


"กลับไปฉันจะฟ้องป๊าแก" คนตัวเล็กขมวดคิ้ว ปากสีสดบ่นงุบงิบเบาๆถึงคิมจงอิน  ญาติห่างๆของคนตัวเล็ก



"คุณรักผมใช่มั้ย?"

เขารั้งแบคฮยอนกลับมาเรื่องเดิม

และชานยอลเริ่มรู้สึกว่าตัวเขาเองเหมือนเด็กขาดความอบอุ่น..


"..."


แบคฮยอนต่างไปจากทุกคั้งที่เขาถามเรื่องนี้ คนตัวเล็กนิ่งไปซะเขานึกว่ากลายเป็นหิน

"..."


"แค่รักมันไม่พอหรอกนะชานยอล" แบคฮยอนก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเองอย่างกับคนมองหาเศษเหรียญ 

"..."


"นายอายุห่างจากพี่กี่ปี ซักวันนายก็ต้องมีคนใหม่.." ก่อนที่ตาเรียวเงยขึ้นมองเขานิ่ง


เขาเคยบอกแบคฮยอนว่าตัวตนของแบคฮยอนเป็นเหมือนสายน้ำ... สงบ เยือกเย็น และช่วยชโลมจิตใจของเขา หากแต่ก็สร้างความเสียหายรุนแรงได้เช่นเดียวกัน


และตอนนี้มันกำลังทำหน้าที่ของมันได้ดีทีเดียว


"ผมรอคุณมาสี่ปีแล้ว.. คุณคิดว่าผมรอคุณต่อไปไม่ได้เลยรึไง?" เสียงทุ้มแหบพร่า

ต่อให้แบคฮยอนจะผลักไสเขาเป็นรอบที่ร้อย เขาก็ไปไหนไม่ได้แล้ว



"นายยังเด็กชานยอล"


"คุณรักผม"

ไม่รู้ไปเอาความกล้ามาจากไหน..

เขาถึงกล้าพูดใส่แบคฮยอนแบบนี้


"..."


"คุณรักผม" เขาย้ำ


"ใช่" แบคฮยอนยอมรับ


หูของเขาเหมือนเกิดเสียงวิ้งๆอยู่ข้างหู เขาเหมือนหูอื้อชั่วขณะ


"พอใจแล้วใช่มั้ย? พี่รักนาย" เสียงหวานย้ำ


เขาไม่รู้ว่าแบคฮยอนประชดหรืออะไร..

แต่เขาเกลียดตัวเองที่ดีใจ


"พี่..ไปก่อนนะ" แบคฮยอนพูดเสียงเบา คนตัวเล็กเดินเบี่ยงออกไป



หมับ!

ชานยอลคว้าข้อมือเล็กไว้  ทั้งที่ยังไม่หันกลับไป

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องรู้สึกยังไง...หรือต้องทำยังไง

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่แบคฮยอนพูดมามันหมายความว่าอะไร...


แต่สิ่งเดียวที่เขารู้...
เขาเหลือแค่แบคฮยอนแล้ว..


"..อย่าไป" เสียงทุ้มอ้อนวอนเสียงพร่า


".."


"พี่..อย่าไปเลยนะ"



มือเย็นของคนตัวเล็กสั่น.. และเขาไม่กล้าแม้แต่จะหันไป


ก่อนที่หัวใจเขาจะเย็นวาบไปทั้งใจ.. มือหนาลอยค้างอยู่กลางอากาศซึ่งความเย็นที่เคยสัมผัสได้ในฝ่ามือเลือนหายไป..

แบคฮยอนดึงมือเขาออกและเดินจากไป..


และนั่นทำให้เขารู้ว่า.. การจะเข้าไปในหัวใจของแบคฮยอน


มันยากเหลือเกิน






   
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 MePjer07 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 21:58
    แง่ หน่วงๆในใจ;---;
    #5
    0