[SF \ OS] SOMETHING BLUE CHANBAEK.

ตอนที่ 1 : [OS] CREEP

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    28 ต.ค. 61






I know , You come and go..

I’m creeping in your heart babe
I’ll steal you and indulge in you
I’m engraved in your heart
So even if I die, I’ll live forever
                                                                                                                                                                                                                                                 





Charlotte;


แอพเกมถามตอบชื่อดังในเกาหลีใต้ รูปแอพเป็นรูปครึ่งหน้าของชายหนุ่มผมสีแดงที่ดูลึกลับ ใครก็ต่างเตือนว่า

 'ห้ามเล่นเกมนี้ตอนตีสาม'  

   แต่ก็มีพวกลองของมากมายได้ท้าทายและได้หายตัวไปอย่างไม่รู้สาเหตุ ใครต่างก็บอกว่า..ถ้ามีใครเล่นเกมนี้จนจบ จะพบกับสิ่งที่น่ากลัว...



"ปัดโถ่เอ๊ย ผีชาร์ลอทรึไง"


บยอน แบคฮยอน นักแคสเกมชื่อดังที่ชอบเล่นเกมเป็นชีวิตจิตใจสบถเบาๆ

ตั้งแต่เขาเล่นเกมมาทั้งหมด ผีมันไม่มีจริง ก็แค่กระแสที่ปั่นให้เกมดัง เขาไม่อยากจะเล่นซักเท่าไหร่ แต่เสียงแนะนำให้ลองเล่นเกมส์นี้มากมายยิ่งกว่าตอนoutlast365 ออกซะอีก!


มันอาจจะมีอะไรสนุกก็ได้.. เขาปลอบตัวเองไปอย่างนั้นก่อนจะคลิกเริ่มเกม



ตึ่งตึ๊ง~

เสียงเพลงหลอนหูคลอขึ้นมาเบาๆ แต่แบคฮยอนไม่สนใจ คนตัวเล็กก้มลงดูเวลาที่จอคอม


02.50 น.


บางทีเขาอาจจะเป็นพวกชอบลองของก็ได้ 



'What is your name?'


เสียงข้อความเตือนขึ้นจากเกม(ผี)ชาร์ลอท  ข้อความสีแดงกับฉากพื้นหลังที่เป็นใบหน้าครึ่งหน้าที่แสนลึกลับ



ปากเล็กเบะลง "มาถึงก็ถามชื่อเลยนะ..." ก่อนที่นิ้วเรียวจะกดพิมพ์ตอบกลับไป ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้พิมพ์ชื่อยูสเซอร์เก่าของตัวเองลงไป

ต๊อก แต๊ก


' Byunsungnumja '


บยอนซังนัมจา...

ให้ตายเถอะ.. อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้เชียวแบคฮยอน!



'wow.. It a wonderful name..'


แบคฮยอนเหมือนได้ยินเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายหัวเราะเบาๆจนขนลุกชัน


แต่เขาอาจจะคิดมากไป ไม่ก็นอนน้อยไปหน่อยเพราะสอบไฟนอลรัดตัว



'My name is Charlotte'

'Turn off the light and up the volume..'


ปิดไฟและเพิ่มเสียง?

เกมส์นี่น่าหมั่นไส้ชะมัด

สบถไปอย่างนั้น แต่ก็บ้าจี้ยอมลุกไปปิดไฟในห้องจนมืดสนิท เหลือแค่ไฟตรงหัวเตียงที่ส่องแสงสีเหลืองนวล 


แบคฮยอนว่าเขาคิดผิดที่เปิดดวงนี้ เพราะมันหลอนกว่าเดิมซะอีก!



'Ok' or 'No'


สองตัวเลือก และเขากดโอเคกลับไป


'The game will only solve the puzzles..'


แหงล่ะ!


'good..'

'Welcome ,I am lost in this place..(ยินดีต้อนรับ ฉันกำลังหลงทางอยู่ที่นี่..)'



เกมเมอร์ตัวเล็กเกาหัวงงๆ "เกมส์ตามหาบ้าน?"



'Do you want  to help me? (คุณต้องการช่วยฉันมั้ย?)'

'Yes' or 'No'


เล่นรอบนี้เสร็จจะกลับมาตอบNo...

คอยดูเถอะชาร์ลอท!


'Good boy..(เด็กดี..)


โปรแกรมนี่มันยังไง อารัมภบทอะไรนักหนา แบคฮยอนจิ๊ปากเบาๆกับความกากของโปรแกรม



'look for my house. It was close to here..(ฉันกำลังหาบ้านของฉัน มันอยู่แถวๆนี้แหละ...)'


"อ่าฮะ"


'What do you think Where there..(คุณคิดว่ามันอยู่ที่ไหนล่ะ..)'


มีสองตัวเลือก  'in the other directions' or 'You're house'


บ้านของคุณ?



สาบานเถอะว่าร้อยทั้งร้อยไม่มีใครตอบบ้านตัวเองหรอกคุณชาร์ลอท..


เว้นก็แต่พวกชอบลองของแต่แบคฮยอนดันไม่ใช่หนึ่งในนั้น

นิ้วเรียวเลื่อนเมาส์ไปที่ข้อความทางซ้าย



วูบ!


แต่จู่ๆหน้าจอคอมก็ดับไปก่อนจะได้กดเลือก


"เฮ้ยๆ ติดดิ" แบคฮยอนโวยวายพร้อมกดปุ่มไปมา ก่อนที่มันจะกลับมาสว่างวาบเหมือนเดิมในหน้าจอเกมส์ เพียงแต่..



'Lets go to your house :)'


ไอ้ชิบหาย..

พื้นหลังฉากเป็นรูปบ้านของเขา!


คิ้วเล็กขมวดเข้าหากัน "อะไรวะเนี่ย..?"



'I would like to ask you a question on the way.. (ฉันมีคำถามจะถามคุณระหว่างทาง..)


ภาพพื้นหลังกลายเป็นรูปของผู้ชายผมสีแดงเหมือนเดิม..



'Do you see me a nice or scary boy? (คุณคิดว่าฉันเป็นคนที่น่าเข้าหาหรือว่าน่ากลัว?)'


"ใครกลัวกันคุณชาร์ลอท" เขายักไหล่ก่อนจะกดตรงคำว่าnice


จริงๆมันก็ไม่น่าเลือกทั้งสองตัวเลือกนั่นแหละ...



"You will see , Let's  continue the way..(เดี๋ยวคุณก็รู้  ไปกันต่อเถอะ)'

เขาได้ยินเสียงผู้ชายคนเดิมหัวเราะอีกแล้ว..


นายควรนอนซักหน่อยมั้ยแบคฮยอน!



'You always can ask me.. (คุณถามฉันได้เสมอนะ..)'



เขาเลิกคิ้ว "จริงด้วย มีปุ่มคำถามแฮะ" แต่ยังไม่ทันกดอะไร แจ้งเตือนข้อความใหม่ก็เข้ามา



'Do you think they knew my secrets? (คุณว่าพวกเขารู้ความลับของฉันมั้ย?)


พวกเขานี่ใคร..

สองตัวเลือกอีกแล้ว


'I don't know ' or 'Maybe'


เขาจะไปรู้มั้ยล่ะ

บางทีอาจจะรู้ก็ได้ล่ะมั้ง



'Why I see fear in your eyes? (ทำไมฉันเห็นความกลัวในตาของคุณ?)'



มโนเหอะ เกมนี้มโนเก่งจริงๆ คงคิดว่าจะหลอนแหงๆ



'No! I'm not afraid' or 'A little afraid'


คำถามแค่นี้ ถึงปิดตาแบคฮยอนยังตอบได้เลย



'Ah.. I have arrived your home. Thanks a lot.. (อ่า..ฉันมาถึงบ้านของคุณแล้วล่ะ ขอบคุณมาก..)'



"ถึงแล้ว?"

เขาทำหน้างง นั่งนิ่งไปเกือบหลายนาที ไม่รู้อะไรดลใจให้ร่างเล็กลุกไปดูที่หน้าต่างใบใหญ่ นิ้วเรียวแหวกผ้าม่านออก ฝนตกหนักทำให้เขามองเห็นอะไรไม่ค่อยชัด นานนับนาทีที่หรี่ตามองหาอะไรไม่รู้ แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเป็นแค่เกมแแบคฮยอนก็สบถด่าตัวเองอย่างหัวเสีย


"ทำบ้าอะไรวะเนี่..!"  

ตาเรียวเบิกค้างเมื่อเผลอสบตากับผู้ชายร่างสูงในชุดสีดำยืนอยู่ใต้ต้นไม้เพราะแสงสว่างวาบจากฟ้าแลบ  หัวใจเขาเต้นแรงคล้ายจะระเบิดออกมา ก่อนจะตั้งสติได้ว่าอาจเป็นคนบ้าที่ไหนมาหาที่นอนจึงกะพริบตาเรียกสติเตรียมจะหาเรื่อง


แต่คนๆนั้นก็หายไปแล้ว 


เอ้า!?


คนตัวเล็กงงสุดขีดก่อนจะกลับมานั่งที่โต๊ะคอมเพื่อจะเล่นเกมบ้านี่ต่อให้จบ


 ก่อนจะเปิดกล่องคำถามเพื่อถามกลับบ้าง

เมื่อกี้บอกว่าถึงบ้านเขาแล้วใช่มั้ย?

'Where are you now?' By byunsungnumja


เขาก้มลงมองดูเวลา


03.03.


ติ๊ง!


'I'm here..'


บคฮยอนพึ่งจะรู้สึกว่าหมึกสีแดงในจอภาพน่าขนลุกแปลกๆ..

"ที่นี่?" เขาทวน

รอบตัวเขาเงียบไปหมด เสียงดนตรีหลอนหูจู่ๆก็เงียบไปเหมือนแผ่นกระตุก เสียงฝนดังกระหน่ำ แต่เขากลับได้ยินเสียงลมหายใจตัวเองอย่างชัดเจน และ เสียงกระซิบแผ่วเบา...ที่หลังคอ


 "I'm back..(ข้างหลังนาย..)"



พรึบ!

ไฟที่อยู่ที่หัวเตียงดับลงพร้อมๆกับจอคอมที่กลายเป็นสีดำสนิท


แบคฮยอนทะลึ่งตัวขึ้นอย่างตกใจ มือทั้งสองข้างเขย่าจอคอมไปมาอ้อนวอนขอให้มันติดซ้ำๆ

 มัวแต่กังวลกับคอมจนลืมนึกไปว่าเมื่อกี้เขาได้ยินเสียงคน..


"เฮ้ย! เมื่อกี้เสียงเกมเหรอ!?"


"Ain't.. (ไม่ใช่..)" 

ลมหายใจเย็นๆที่รดหลังคออีกครั้ง ทำให้แบคฮยอนไม่กล้าขยับไปไหน แม้แต่มือที่เคยเขย่าคอมก็หยุดนิ่ง


"คุณเป็นใคร!?"


"Somebody.. (ใครซักคน..)"

เขาสะดุ้ง เมื่อมือใหญ่สองข้างที่สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบแตะผ่านเนื้อผ้าที่ไหล่  มือเย็นข้างหนึ่งลูบผ่านคอเขาไปมา


ก่อนเขาจะรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ..และได้กลิ่นคาวของเลือด

เล็บยาวๆนั่นกรีดคอเขาจนเลือดซิบ!

บ้าไปแล้ว!


เขาตะโกน "หยุด!"  แบคฮยอนผลักเก้าอี้สุดแรงไปทางข้างหลัง ล้อเก้าอี้หมุนไปตามแรงผลัก แต่เขาก็ไม่ได้ยินเสียงเก้าอี้ชนกับอะไรเลยแม้แต่ผนังห้อง 

คนตัวเล็กยืนหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวแตะลงที่ลำคอตัวเองเบาๆ สัมผัสชื้นแฉะทำให้เขารู้ว่ามันเป็นเลือดจริงๆไม่ใช่ตัวแสดง เสียงปริศนานั่นก็เสียงคนจริงๆไม่ใช่ตัวแสดง!



"ขโมยรึไง!? จะเอาอะไรก็หยิบไป ไม่เห็นต้องกรีดคอเลย!"


"Are you kidding me? (ล้อกันเล่นรึไง?)"

ความมืดทำให้เขาไม่เห็นอะไร เสียงทุ้มหัวเราะรอบตัวเขา เขาเหมือนได้ยินเสียงจากทางขวา พอลองฟังอีกครั้ง เสียงกลับอยู่ข้างหน้า


"ใคร? คุณเป็นใคร? 


"Me? (ฉันเหรอ?)"


เออ!


"Charlotte"


"อย่ามาล้อเล่นหน่อยเลย!" แบคฮยอนตะโกนสวนกลับบ้างในความมืด


"So what? (แล้วยังไง?)" ลมเย็นๆรดใส่ใบหูเล็ก



เขาสะดุ้งก่อนจะยกมือมากุมหูข้างขวา มันเรื่องอะไรที่ต้องมากระซิบข้างหูวะเนี่ย!

ทำไมเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้วะ หรือมันคือชาร์ลอทจริงๆ


"คุณ..เป็นคนที่ทำให้คนเล่นเกมพวกนั้นหายไปเหรอ?"


"ถ้าคุณเป็นชาร์ล็อตจริงๆ คุณคือคนที่ทำให้คนที่เล่นเกมส์นี้หายตัวไปงั้นเหรอ?"

"Ain't me..(ไม่ใช่ฉัน)"


เขาเห็นร่างสูงในชุดสีดำผ่านแสงสว่างของดวงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่าง นัยน์ตาสีแดงที่วูบไหวในความมืดทำให้เขาเริ่มหวั่น

คุณชาร์ลอท...?



เขาพึมพำ "ถ้าไม่ใช่คุณแล้ว.."

เขากระพริบตาและพริบตาเดียว ร่างสูงที่เคยอยู่ไกล กลับมาอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาสีแดงจ้องมองมาด้วยความว่างเปล่า


"You're the first person that can see me. (นายเป็นคนแรกที่ได้เห็นฉัน)""


ทำไมเขาไม่ถูกเลขท้ายสามตัวตอนซื้อหวยแบบนี้บ้าง..

"ทำไมคุณมาหาผม?"


"There's no need to tell a human.(ไม่มีความจำเป็นที่ต้องเล่าให้มนุษย์ฟัง..)เขาเห็นดวงตาสีแดงฉายแววโทสะก่อนที่ร่างทั้งร่างจะหายวับไป


ความมืดมิดทำให้ในดวงตาเรียวมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย

แบคฮยอนหันซ้ายหันขวา เขาพยายามไต่ผนังห้องเพื่อเดินไปที่สวิตช์ไฟ แต่เดินไปเท่าไหร่ก็ไม่ถึงซักที มือเรียวสัมผัสได้ถึงความเย็นชื้นของเปลือกไม้จึงชักมือกลับมาด้วยอารามตกใจ  กลิ่นชื้นๆลอยเข้าจมูก อากาศที่เย็นอยู่แล้วอุณหภูมิยิ่งลดฮวบลงไปอีก



เขาตะโกนเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติ "คุณชาร์ลอท!?"



 "It's getting chilly outside.. (อากาศด้านนอกนี่เริ่มเย็นแล้วเนอะ..)"



เสียงทุ้มดังขึ้นมา ความมืดมิดค่อยๆจางหาย แบคฮยอนมองเห็นต้นไม้รอบตัวลากยาวไปจนสุดสายตา แต่ละต้นล้วนสูงใหญ่จนบดบังท้องฟ้าที่ดำสนิทจนมิด เขาสูดกลิ่นชื้นของดินเข้าจมูกไม่รู้กี่หน และสุดท้าย..

ร่างสูงโปร่งในชุดสีดำทั้งตัวยกเว้นเสื้อแขนยาวสีขาวที่สวมข้างในสูทสีดำยืนพิงต้นไม้ต้นหนึ่ง ขายาวข้างหนึ่งย่อลง มือทั้งสองข้างล้วงเข้าไปในกางเกง ผมสีแดงสะท้อนตัดกับความมืดมิดยามค่ำคืน

ใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับปติมากรรมมองเขาด้วยความเฉยเมย และเขาพึ่งได้รู้ว่า.. ดวงตาของคนตรงหน้า ข้างเดียวเท่านั้นที่เป็นสีแดง..


"คุณพาผมมาที่ไหน?"


ตาคมปิดลงราวกับไม่ต้องการจะเสวนา "somewhere (ที่ไหนซักที่)"


"นี่ไม่ตลก! ลักพาตัวเลยนะ!" เขาทำหน้าเหลือเชื่อ แต่ร่างสูงก็ไม่คิดจะลืมตามอง


".."


เขาสูดลมหายใจ "คุณพาผมมาที่นี่ทำไม?"


"Why you want to know? (ทำไมถึงอยากรู้นัก?)"



ให้ตาย!

เป็นใครบ้างที่ไม่อยากรู้



"Human will be Human..(มนุษย์ยังคงเป็นมนุษย์วันยังค่ำ..)"


"ให้ตาย นี่ไม่ใช่จิตวิทยาซักหน่อย" เขาขยี้หัวตัวเอง "ทำไมคุณถึงบอกว่าผมเอ่อ..เป็นคนแรกที่ได้เห็นคุณ" เขาถามซ้ำ



ดวงตาคมลืมตาขึ้น ก่อนที่เขาจะรู้สึกว่าอีกคนได้มาอยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

ลมหายใจเย็นๆนั่นรดลงบนใบหน้าเขา "I told you..(ฉันบอกนายแล้ว..)"


"ไม่จำเป็นต้องบอกมนุษย์ " แบคฮยอนสวน "แต่ถ้ามันไม่ทำให้คุณลำบอกก็บอกมาเหอะ!" ไม่รู้เขาไปเอาความกล้าจากที่ไหนมาจ้องดวงตาคมนั่น


....


"ไม่จำเป็นต้องบอกมนุษย์" เขาสวน เงยหน้าจ้องดวงตาคมด้วยความบ้าบิ่น  "ถ้ามันไ


"โอเค งั้นก็ได้" คนตัวสูงว่าหลังจากที่เงียบไปซักพัก


ง่ายๆงี้? 

ตกลงพูดเกาหลีได้ก็ไม่บอก แล้วจะพูดอังกฤษไปทำไมวะ


"Or you want to make it hard? (หรืออยากทำให้มันยาก?)"

ดวงตาคมมองดุ แบคฮยอนสะดุ้ง ก่อนจะรีบตอบ


"ไม่!"


"Okay, Bye"


"เห้ย!"

แบคฮยอนอุทานเมื่อร่างสูงหันหลังทำท่าจะเดินหนีไป เขาจึงยื่นมือไปคว้าแขนคุณชาร์ลอท  แต่อีกฝ่ายกลับไปอยู่ห่างเขาราวห้าเมตร และกำลังเดินออกไป นั่นทำให้เขาต้องวิ่งตาม


"คุณชาร์ลอท! คุณ!"

เขาวิ่งตามไปจนถึงตัว  มือเรียวยื่นออกไปหมายจะคว้าไว้อีกครั้ง  แต่ไร้ประโยชน์...ร่างสูงจะหายไปจากกรอบสายตาอีกครั้ง


เหมือนไล่ตามลม..

คนอะไรคิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป!


เอ๊ะ! ไม่ใช่คนนี่หว่า




"ทำไมนายถึงชอบนินทาคนอื่นนัก?"

เสียงจากด้านบนทำให้เขาต้องแหงนหน้าขึ้นไปมอง ร่างสูงของชาร์ลอทนั่งหล่ออยู่บนกิ่งไม้ท่อนหนา


เขาเบะปากก่อนจะตอกกลับบ้าง "ทำไมชอบอ่านใจคนอื่น.."



เขาเห็นแค่ยิ้มมุมปากของคนบนต้นไม้ ก่อนที่ทุกอย่างจะหมุนติ้วจากแรงกระชากที่เอว

ภาพที่เห็นหมุนไปมาอย่างรวดเร็วจนมองไม่ทัน ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดนิ่ง  และภาพกลายเป็นปกติ



หน้าผา..

เบื้องหน้าของสายตาคือหน้าผาสูงชันที่เบื้องล่างมองไม่เห็นอะไรนอกจากความมืดมิด


 "ฉันเป็นใครไม่สำคัญหรอกนะแบคฮยอน"

เสียงทุ้มที่เหมือนมาจากทุกด้านในความมืดมิดรอบตัวเขา ราวกับคนพูดเดินวนไปวนมาอย่างรวดเร็วเป็นวงกลม..  แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา



กรีดคอกันขนาดนี้ไม่สำคัญ!?



"เอาน่า...ฟังนะ  เวลาที่ทุกอย่างมืดสนิท ฉันจะมาเฝ้าดูมนุษย์พวกนั้นที่สรรหาอะไรแปลกๆเล่น"


"..."


"ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงต้องปรากฎตัวให้นายเห็น.."


แบคฮยอนหันซ้ายหันขวาตามหาเจ้าของเสียง


"อาจเป็นเพราะนายน่ะ..."



03.59 น.

เขาเห็นร่างสูงของคนตรงหน้าชะงักไป


"หมดเวลาของนายแล้วล่ะ  แบคฮยอนซังนัมจา"


แบคฮยอนตาโต "เห้ย! อย่าเอาชื่อมาล้อเล่น!"


"เหรอ..โทษที ฮะฮะ" เสียงของคุณชาร์ลอทเหมือนจะชัดเจนขึ้น  

 "ถ้าอย่างนั้นแล้ว.."


แบคฮยอนอาจจะไม่ทันได้สนใจประโยคก่อนหน้านี้เลยยังไม่รู้ตัว  ทุกอย่างเงียบไปหมดจนรู้สึกหวั่น กว่าเขาจะรู้ตัว


"ก็ตื่นไปได้ซักที"


ว่าเสียงมันดังอยู่ข้างหู..


เขารู้สึกเหมือนถูกผลักอย่างแรงสู่หุบเหวมืดมิด ขาทั้งสองข้างของเขาลอยค้างอยู่กลางอากาศ แต่ก่อนที่จะได้อ้าปากร้อง ตัวเขาก็หล่นดังตุบ!



"แอ้ก!"


ร่างเล็กยันตัวจากพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบด้วยความมึนงง

ตกเตียง?


เมื่อกี้นี้อะไรวะ...

มือเรียวเกาหัวตัวเอง หรือเขาจะฝันไปเอง?



นั่งสงบสติอารมณ์ได้พักนึง แบคฮยอนก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา



04.02น.

 

.


อาจจะฝันไปจริงๆ แต่..



ทำไมเล็บของเขาถึงมีเศษดินและเปลือกไม้ติดอยู่ล่ะ?

  
B
E
R
L
I
N
 







Tiny White Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #4 saisus (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 22:36
    ชอบมากๆ อยากอ่านต่อเลยค่ะ
    #4
    0
  2. #3 Narisara Ank (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 23:34
    อหหหหหหห หลอนมากกกกกก ขนลุกไปหมดเลย อ่านตอนกลางคืนด้วยอะ แต่งดีมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ;_____;
    #3
    0
  3. #2 crzmayy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 04:04
    ชอบบบ อยากอ่านต่อเลย ฮือ เขียนเป็น sf เถอะนะคะ แฮะๆ
    #2
    0
  4. #1 you are my peach (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 22:20
    หลอนเว่ออ เเต่ชอบค่ะๆ
    #1
    0