One Night Stand [ตีพิมพ์กับสนพ.แจ่มใสแนว JLS+]

ตอนที่ 4 : I Know What You Did Last Night…

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    11 มี.ค. 62



บทที่ 4 : เกล

I Know What You Did Last Night…







ปวดหัว...

ฉันรู้สึกตัวตื่นมาพร้อมกับอาการปวดหัวและคลื่นไส้วิงเวียนรุนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และกว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองอยู่ที่ไหนตอนนี้...ก็ผ่านไปเกือบสามนาทีเต็ม

“อ้าว ตื่นแล้วเหรอที่รัก”

ฉันสะดุ้งเฮือกก่อนจะกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งแล้วหันมองไปยังทิศที่ได้ยินเสียงคนพูด และใบหน้าของทอยที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำหมาดๆ ก็ทำให้ฉันนิ่งอึ้งไป

จริงๆ การที่ฉันจะตื่นขึ้นมาในคอนโดของแฟนมันก็คงไม่แปลกหรอก...ติดที่ฉันจำไม่ได้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเท่านั้นแหละ

ไม่สิ...พอลองนึกดูจริงๆ แล้วจำอะไรแทบไม่ได้เลยต่างหาก ความทรงจำเมื่อคืนนี้ในหัวเหมือนเศษกระดาษที่ถูกฉีกออกเป็นชิ้นเล็กๆ ไม่ปะติดปะต่อ...เราอยู่ที่ Hype ควีนบอกว่าจะพาไปเจอใครสักคน แล้วก็มีคนส่งรูปมาให้เธอก่อน จริงสิ รูปนั้น...

“เป็นอะไรทำไมดูอึนๆ เมาค้างเหรอครับ” ทอยที่ยังมีเพียงผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอวหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ เขาเดินมาที่เตียงแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ฉันที่ยังนั่งมึนงงทำตัวไม่ถูก ก่อนจะยื่นมือมาเชยปลายคางฉันให้เงยหน้าขึ้นรับจูบเบาๆ จากเขา “หรือว่า...อยากต่อจากเมื่อคืน?”

“เดี๋ยวก่อนทอย” ฉันห้ามเขาที่ทำท่าจะผลักฉันลงนอนบนเตียงเอาไว้แล้วรีบถามออกไป “เค้ามาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ”

ทอยชะงักไปเล็กน้อย แวบหนึ่งที่ฉันมองเห็นอะไรบางอย่างในแววตาของเขา แต่มันก็จางหายไปอย่างรวดเร็วจนเหมือนฉันตาฝาดไปเอง “นี่เมาจนจำไม่ได้เลยเหรอ เธอโทรมาเรียกให้เค้าไปรับไง”

“เอ๊ะ เหรอ... ตอนไหนน่ะ”

“อืม ไม่แน่ใจเวลาเหมือนกัน อาจจะสักตีหนึ่งตีสองไรงี้มั้ง”

ทอยยักไหล่เหมือนจะบอกว่า ช่างมันเถอะ แต่ฉันกลับยิ่งรู้สึกประหลาดกว่าเดิม เพราะมีบางอย่างหายไปจากความทรงจำของฉัน...ช่วงเวลาที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“แต่เพิ่งเคยเห็นเธอเมาขนาดนี้ครั้งแรกเลยนะเนี่ย ควีนให้เธอดื่มอะไรกันแน่”

ดื่มอะไร... นั่นน่ะสิ เมื่อคืนฉันดื่มอะไรเข้าไปนะ แค่ว้อดก้าจะทำให้ภาพตัดขนาดนี้เลยเหรอ และฉันก็จำไม่เห็นได้ว่าดื่มเข้าไปเยอะแยะขนาดนั้นเลย...

ทอยหัวเราะเสียงใสก่อนจะยื่นมือมาบีบจมูกฉัน “ดีนะที่เค้าไปรับพอดี ไม่งั้นโดนใครหิ้วไปล่ะแย่เลย”

ฉันตัวชาวาบเมื่อได้ยินคำว่าถูกใครหิ้วไป ก่อนจะฉีกยิ้มกลบเกลื่อน เพราะรู้ว่าทอยก็แค่พูดไปงั้นเอง แต่ไม่ได้รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น

ถ้าเขารู้ล่ะก็...คงไม่นั่งยิ้มให้ฉันอย่างนี้หรอก

“แล้วเอาไง วันนี้มีเรียนมั้ยเนี่ย”

“…มี เธอไปส่งเค้าที่บ้านได้มั้ย เค้าอยากอาบน้ำก่อนไปเรียน”

“ไม่ต้องไปเลยดีป่ะ อยู่ด้วยกันบนเตียงทั้งวันเลยเป็นไง”

“…ได้ที่ไหนกันล่ะ ช่วงนี้ใกล้สอบไฟนอลแล้ว ถ้าไม่เข้าก็แย่สิ” ฉันพยายามให้เหตุผล ส่วนทอยก็ยังซุกไซ้ไม่เลิก เพียงไม่นานฉันก็ถูกดันจนแผ่นหลังสัมผัสกับฟูกนุ่มๆ บนที่นอนราคาแพงของทอยอีกรอบแล้ว “วันนี้เค้าโดดไม่ได้จริงๆ”

“คลาสกี่โมง”

“สิบเอ็ดโมง”

ทอยหยุดมือและริมฝีปากที่รุกรานฉันชั่วครู่หนึ่งเพื่อจะหยิบไอโฟนที่หัวเตียงมาดูเวลา ก่อนจะโยนมันทิ้งแล้วลากริมฝีปากมางับใบหูฉันอย่างซุกซน “นี่เพิ่งแปดโมงเอง มีเวลาเหลือเฟือน่า สักครึ่งชั่วโมงก็พอ”

“…”

“นะ?”

ฉันถอนหายใจให้กับความงอแงเอาแต่ใจของทอย ก่อนจะตัดสินใจปล่อยให้เขาทำตามใจ ยังไงซะถึงปฏิเสธไปเขาก็คงไม่ยอมหยุดอยู่ดี...

“ก็ได้ แต่ไม่ถอดเสื้อนะ”

“ข้างบนไม่ต้องถอดก็ได้” ทอยพูดก่อนจะใช้ปลายนิ้วเกี่ยวชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋วของฉันแล้วรูดมันออก 

“ถอดแค่อันนี้ก็พอแล้ว”









หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทอยก็มาส่งฉันถึงหน้าบ้านด้วยรถพอร์ชหรูๆ ที่ไปส่งพวกเราที่หน้าผับเมื่อคืนนี้ เขายื่นหน้าเข้ามาจูบฉันก่อนที่จะแยกกัน

แม่ไม่ถามไถ่อะไรสักคำเมื่อเห็นว่าคนที่มาส่งฉันหลังจากหายไปไม่กลับบ้านทั้งคืนคือทอย แม่ก็อย่างนี้แหละ ถ้าเป็นทอยล่ะก็...เขาอยากจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

ฉันเดินกลับขึ้นห้องอย่างเหนื่อยอ่อน หัวยังปวดหนึบไม่เลิก หัวใจก็เต้นแรง...ทั้งร่างก็ร้อนผ่าว ทั้งจากฝีมือของทอยเมื่อกี้นี้

และจากใครสักคนเมื่อคืนนี้ก็ด้วย


‘…เกล’


เสียงแหบต่ำสุดเซ็กซี่ที่กระซิบเรียกชื่อฉันในแบบที่ไม่เคยมีใครเรียกมาก่อน และสัมผัสร้อนจัดที่ยังหลงเหลืออยู่บนร่างกาย

ฉันเข้าไปในห้องน้ำ ถอดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่น่าจะเป็นเสื้อของทอยออก แล้วรอยแดงช้ำเป็นจ้ำที่ใต้ไหปลาร้าก็ปรากฏให้เห็นเด่นชัด ฉันจำตอนที่เขาคนนั้นทำรอยนี่เอาไว้ได้ แม้มันจะเป็นแค่เศษเสี้ยวหนึ่งในความทรงจำที่พร่าเลือนราวกับเป็นแค่ความฝันก็ตาม

ไม่รู้ว่าทอยเห็นแล้วหรือยัง แต่ถ้าเห็นเขาต้องรู้แน่...ว่าเจ้าของคิสมาร์กนี้ไม่ใช่เขา

ฉันคิดว่าเขาต้องเห็นมันอยู่แล้วถ้าเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน ดังนั้นเลยไม่แน่ใจว่าทำไมเขาถึงเลือกที่จะเงียบ ไม่พูดถึงมัน แล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้

หรือบางทีมันอาจไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ก็ได้ ฉันอาจจะแค่มโนเรื่องทั้งหมดไปเองด้วยความเมาหรืออะไรก็ตามแต่


‘เป็นเวลาครึ่งชั่วโมงที่จะมีแต่ความตื่นเต้นให้หัวใจเต้นแรง...พอตื่นมาก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดีจะตายไป’


ก็แค่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลืมๆ มันไป ถือซะว่ามันเป็นแค่สามสิบนาทีที่น่าตื่นเต้นก็พอ

เหมือนอย่างที่ควีนบอกไง









สองชั่วโมงต่อมา

ฉันก้าวลงจากแท็กซี่ที่หน้าคณะ ก่อนจะหยิบไอโฟนออกมาดูว่าอีกสองสาวส่งข้อความอะไรมาในกรุ๊ปบ้างหรือยัง ก่อนจะพบว่าไม่มีเลยแม้แต่สติกเกอร์

ตามปกติฉันก็จะไม่แปลกใจอะไร เพราะควีนกับพะแพงเป็นขาเที่ยว ดื่มเหล้าเมาเกินลิมิตจนวันต่อมาไปเรียนไม่ไหวอยู่บ่อยไป โดยเฉพาะวันที่เมาแล้วหิ้วผู้ชายกลับบ้านน่ะนะ

ครั้งนี้ที่เงียบไปเป็นเพราะยังไม่ตื่นกันเหมือนเคย หรือว่า...เป็นเพราะเรื่องอื่น?

แล้วสุดท้ายก็ไม่ได้เจอคนคนนั้นที่ควีนบอกอยากให้เจออยู่ดี ยัยนั่นอยากให้ฉันเจอกับใครกันนะ ทำไมต้องลำบากทำอะไรให้มันลึกลับซับซ้อนด้วย...

“เกล วันนี้มาคนเดียวเหรอ ควีนล่ะ”

เพื่อนในคณะเอ่ยถามเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามานั่งที่นั่งประจำในห้องเลกเชอร์คนเดียว ปลุกฉันให้ตื่นจากห้วงความคิดของตัวเอง ฉันหันไปมองเธอยิ้มๆ ก่อนจะตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ “ควีนน่าจะเลตล่ะมั้ง”

“เมื่อคืนหนักเหรอ เห็นควีนลงไอจีว่าไปเที่ยวกัน”

หนักจนจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ “ก็นิดหน่อยนะ”

“ไว้วันหลังชวนบ้างสิ”

“โอเค ไปกันบ่อยอยู่แล้วล่ะ ไว้จะชวนนะ” ฉันตอบตามมารยาททั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าควีนไม่มีทางยอมให้ฉันหรือพะแพงชวนคนอื่นไปเที่ยวด้วยกันกับพวกเราอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่คนที่เธอโอเคและยอมให้ชวนล่ะก็นะ

บทสนทนาถูกตัดจบลงตรงนั้นเมื่ออาจารย์เดินเข้ามาในห้องพอดี ไร้วี่แววของพะแพงหรือควีนทั้งในไลน์และตัวจริง ทำให้ฉันชักเริ่มกังวลใจแล้วว่ามันอาจมีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ นอกเหนือไปจากสิ่งที่ฉันเห็น...

ฉันตัดสินใจส่งไลน์ไปหาควีน ก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อทันทีที่กดส่งข้อความ...ก็มีเสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นมาแทบจะพร้อมๆ กัน

ไลน์! ไลน์! ไลน์!

“นักศึกษาคะ ใครสั่งใครสอนให้เปิดเสียงมือถือระหว่างคาบเรียน!?”

ทุกสายตามองตรงมาที่ฉันเป็นตาเดียว แต่ฉันมั่นใจมากว่าเปิดโหมดสั่นไว้ตลอดไม่เคยเปิดเสียงเลยสักครั้ง มีแต่ควีนเท่านั้นที่ชอบเปิดเสียงไว้ตลอดเวลาที่ไม่ได้อยู่ในคลาส บอกว่าไม่อยากพลาดอะไรสำคัญเพราะไม่ได้ยินเสียงข้อความเข้า...

เดี๋ยวก่อนนะ แต่เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงมันดังมาจากตรงนี้ หรือว่า...

ไลน์!

ฉันลองกดส่งสติกเกอร์หาควีนอีกอันหนึ่ง แล้วเสียงก็ดังขึ้นทันที อาจารย์หันมาด่ารอบที่สอง แต่ฉันไม่ได้สนใจเลยเพราะมีสิ่งอื่นดึงดูดความสนใจมากกว่า...ไอโฟนที่ใส่เคสมือถือประดับด้วยคริสตัลวาววับ ไอโฟนของควีน

ทำไมของแบบนี้ถึงมาอยู่ในกระเป๋าของฉันได้ล่ะ ตั้งแต่เมื่อไหร่...

ที่สำคัญไปกว่านั้น...แล้วเจ้าของไอโฟนเครื่องนี้ล่ะ ตอนนี้อยู่ที่ไหนกัน?

ฉันรู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง ราวกับมีม่านเยือกแข็งกำลังค่อยๆ ลุกลามไปทีละน้อย หัวใจเต้นถี่รัวจนแทบระเบิด กับไอโฟนของควีนที่ไม่มีที่มาที่ไป... ไม่สิ หรือว่าควีนเป็นคนให้ฉันมาเอง แต่ว่าตอนไหนกันล่ะ ตอนไหนกัน...ตอนแยกจากกันเมื่อคืนนี้งั้นเหรอ

แล้วเราแยกกันตอนไหนล่ะ ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป...

“…ลิน… นางสาวเกวลิน!”

“…!?”

เสียงเรียกของใครสักคนดังฝ่ากำแพงแห่งความหวาดหวั่นที่กำลังโอบล้อมรอบตัวฉันอย่างเงียบงัน และดึงสติฉันให้กลับมายังปัจจุบัน ฉันกะพริบตารัวเร็วพลางกวาดสายตามองไปรอบตัว...พบว่าสายตาของทุกคนกำลังจับจ้องมาที่ฉัน และต้นเหตุอาจเป็นอาจารย์ที่ยืนเรียกชื่อฉันอยู่ตรงประตูห้องเลกเชอร์ก็เป็นได้

“นางสาวเกวลิน” อาจารย์เรียกซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าฉันยังนั่งเหม่อลอยคล้ายคนสติหลุด “เธอใช่มั้ยที่ชื่อเกวลิน”

“ค่ะ…” ในที่สุดฉันก็ควานหาเสียงของตัวเองเจอและตอบกลับไปจนได้

“เธอสนิทกับนางสาวคัทลียาใช่มั้ย”

ชื่อจริงของควีนทำให้ฉันชะงักงันไปชั่วขณะหนึ่ง แล้วก็ได้ยินเสียงตัวเองตอบรับอย่าแผ่วเบา “ใช่ค่ะ”

สีหน้าของอาจารย์ดูหม่นหมองไปแวบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะกวักมือเรียกให้ฉันเดินลงไปหา...และคำพูดนั้นก็เหมือนลางบอกเหตุบางอย่าง ที่ฉันไม่อยากแม้แต่จะจินตนาการถึง

“มีคนที่อยากพบเธอรออยู่ข้างล่าง ช่วยลงไปกับอาจารย์หน่อยนะ”




[[ To Be Continued chapter 5 ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม & ใบสน 




เจอกันใหม่กับตอนต่อไป พรุ่งนี้นะคะ 

ถ้าชอบก็กดไลค์กดเม้นต์ เป็นกำลังใจให้พวกเราด้วยน้า~

คิดว่าเกลจะเดินไปเจออะไรกันบ้างคะ :) 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

155 ความคิดเห็น

  1. #145 Bts220241 (@Bts220241) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 19:15
    ใครเป็นพระเอกนางเอก 😂😂
    #145
    0
  2. #23 Wanidaporn (@Wanidaporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:34
    อ่านไปบางทีก็งงเราเปนแค่คนเดวรึป่าวเนี่ย​555
    #23
    0
  3. #22 J3ANSMiNixoxoD (@hawksmiled) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:53
    อ่านมาถึงตรงนี้ก็คือขนลุกไปหมดเลยค้าบบบ น่าลุ้นอ่ะ ไม่อยากสงสัยใครอะไรมาก เดี๋ยวโป๊ะแตกสงสัยผิด 55555555555 เดายากจริงๆนิยายของเจ้าหญิงผู้เลอโฉมเนี่ย ฮือ รอตอนต่อไปค่า
    #22
    0
  4. #21 Lalie (@irischan00) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 21:26

    ตำรวจรออยู่มั้ยคะเนี่ย เพราะเกลอยู่กับควีนล่าสุดรึป่าววว เอ๊ะๆ เอ๊ะเต็มไปหมด รออยู่นะคะพี่อายยยย ????

    #21
    0
  5. #20 Nnapat29 (@Nnapat29) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:44
    อยากอ่านต่อแล้ววววว555555ค้างๆมากๆๆ
    #20
    0
  6. #19 Jiraaap (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:42

    โอ้ยยย เรื่องแต่ละคนนี่สุดๆไปเลยยยย

    #19
    0
  7. #18 แสตมป์เบอรี่ (@stampberry) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:27

    เกลียดดเ มาตัดจบอะไรตอนนี้ ฮืออ อยากอ่านต่อออ ต้องเกิดอะไร

    #18
    1
    • #18-1 แสตมป์เบอรี่ (@stampberry) (จากตอนที่ 4)
      11 มีนาคม 2562 / 20:28
      เอ่า พิมพ์ไม่จบ มือลั่น ต้องเกิดอะไรขึ้นกับควีนแน่ๆ อยากรู้แล้วว อัพไวๆๆๆๆ งอแงแล้ววว
      #18-1
  8. #17 Ttyys (@Ttyys) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 20:14
    อ่านเเล้วระทึกตามมาก5555
    #17
    0
  9. #16 tawintasamrejpon (@tawintasamrejpon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 19:27
    ลุ้นระทึกตลอดเลยย
    #16
    0
  10. #15 Uu88 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 19:11

    รอนะค✊??“?❤️❤️❤️❤️

    #15
    0
  11. #14 Jye (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 18:54

    ตื่นเต้นทุกวินาทีที่อ่าน

    #14
    0
  12. #13 วาเลน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 18:26

    โอ้โห นิยายอะไรทำไมระทึกชวนอยากรู้อย่างนี้ นี่อยากรู้ว่าทำไมเกลกับพะแพงถึงภาพตัด แล้วทอยอีก แง้ นุ้งรอไม่ไหวแล้ว

    #13
    0