Nippon Honey รักหวานละไมหัวใจสีใบไม้แดง

ตอนที่ 9 : 2人で交わしたあの約束。。。 (สัญญาของสองเรา...)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    21 ก.พ. 59




9

2人で交わしたあの約束。。。

(สัญญาของสองเรา...)




'อย่าลืมพกเครื่องรางติดตัวด้วยนะ'

'อื้อ'



บทสนทนาของเราในอดีตเมื่อสองปีก่อนฉายซ้ำอีกครั้งรอบที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ในหัวของฉัน...ขณะที่ฉันนั่งจ้องไอโฟนของตัวเองที่มีเครื่องรางจิ้งจอกห้อยอยู่อย่างเหม่อลอย...



ฉันไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วการพกเครื่องรางจิ้งจอกติดตัวมันทำให้ฉันมีความสุขจริงๆ อย่างที่ฮายาโตะว่าไว้หรือเปล่า แต่พอรู้ตัวอีกทีมันก็กลายเป็นของที่จะต้องมีติดตัวเอาไว้ตลอดไปแล้ว ราวกับเป็นคำสัญญาที่จะผิดไปไม่ได้



นึกไม่ถึงเลย...ว่าสุดท้ายแล้วท่านเทพอินาริจะทำให้เรา 'บังเอิญ' ได้กลับมาเจอกันอีกจนได้แบบนี้



'ฉันคิดถึงเธอนะ...ยัยคุณหนูตัวแสบ'



คำพูดสั้นๆ ที่พูดออกมาจากใจโดยไม่มีความหมายใดแอบแฝง นั่นทำให้รู้ว่าเขาก็ยังเป็นนายทึ่มที่แสนจะจริงใจและอ่อนโยนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปสักนิด ยังพูดไม่คิดถึงความรู้สึกคนฟังเหมือนเดิมเลย...



แต่ทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นคนอย่างนี้ก็ยังเผลอใจแกว่งไปวูบนึงจนได้ ฉันนี่อ่อนหัดจริงๆ -_-;



'ขอโทษนะ แต่วันนี้ฉันมีนัดต้องรีบไป...เอาไว้เรามานัดเจอกันวันหลังได้มั้ย?'

'...เอ๊ะ?'

'เอาเบอร์เธอมาหน่อย'



ตอนนั้นฉันที่ยังมึนๆ เบลอๆ อยู่ก็ทำได้แค่ยื่นมือถือให้เขาไป...และเขาก็จัดการยิงเบอร์เข้ามือถือตัวเองพร้อมเมมให้เสร็จสรรพ...


วินาทีที่เขายื่นมือถือคืนมาให้ รอยยิ้มและสายตาของเขาก็ทำให้ฉันรู้สึกราวกับถูกสตันน์...



'じゃ、またね! (แล้วเจอกัน!)'



แถมยังทิ้งท้ายไว้ด้วยคำพูดแบบเดิมเป๊ะอีกต่างหาก บางทีก็รู้สึกว่าหรือหมอนี่จะจงใจก็ไม่รู้



แต่พอเป็นอย่างนี้ก็ยิ่งชวนให้สงสัย...ว่าฮายาโตะที่บอกเลิกซาโอริซังในคืนนั้นคือใครกัน แล้วสาเหตุที่ทำให้เขาบอกเลิกเธอคืออะไร...



แต่มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้วนี่...



ครืด...ครืด...



เสียงที่เหมือนกับผีเดินลากขามาตามท่อแอร์นี้คือเสียงไอโฟนของฉันสั่นนั่นเอง -O-; ฉันสะดุ้งโหยงก่อนจะก้มลงมองที่หน้าจอ...



Hayaya:

'もう寝た?(หลับหรือยัง?)'



จนถึงสมัยนี้หมอนี่ก็ยังเลือกที่จะส่งเมสเสจแทนที่จะใช้ไลน์แชตกันเหมือนคนอื่นอีกงั้นเหรอ...นิสัยไม่เปลี่ยนจริงๆ สินะ -3-



ฉันรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปสมัยก่อนขึ้นมาหน่อยๆ เพราะตอนนั้นเราก็ใช้วิธีส่งข้อความติดต่อกันอย่างนี้เหมือนกัน เพราะงั้นถึงนี่จะเป็นข้อความแรกที่เขาส่งมาหลังจากแลกเบอร์กันไปก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรมาก



Kaede:

'ยัง'



Hayaya:

'พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนว่างมั้ย ถ้าว่างฉันจะพาไปเลี้ยงข้าวต้อนรับสู่ญี่ปุ่น'



Kaede:

'...'



ฉันถึงกับอึ้งไปเมื่อเห็นข้อความที่เขาพิมพ์มาแบบสั้นๆ ได้ใจความไม่มีอ้อมค้อม เลี้ยงข้าวงั้นเหรอ...อย่าบอกนะว่าจะพาไปร้านที่ตัวเองทำไบท์อยู่เหมือนเมื่อสองปีก่อนอีกน่ะ จับฉันไปนั่งจุมปุ๊กในครัว จากนั้นก็ลงมือจับกะทะผัดข้าวให้ฉันด้วยตัวเอง...




Hayaya:

'ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไรนะ เอาไว้วันหลังก็ได้ แต่รับรองว่าร้านนี้อร่อยจริงๆ นา ถ้าไม่ได้กินจะเสียใจ'



Kaede:

'ถ้าอยากเลี้ยงมากล่ะก็จะไปให้ก็ได้'



Hayaya:

'เย้! งั้นเดี๋ยวฉันไปรับหน้าโรงเรียนแล้วกัน เธออยู่โรงเรียนไหนล่ะ'



Kaede:

'ไม่ต้องมารับก็ได้ เดี๋ยวนี้เขามีกูเกิลแมพแล้วนะ แชร์โลเกชั่นมาก็พอ'



Hayaya:

'มีกูเกิลแมพก็ไปไม่ถูกหรอก ร้านนี้น่ะต้องให้ฉันพาไปด้วยตัวเองเท่านั้น'



อะไรของเขา =_= จะพาไปตรอกไดแอกอนหรือไง ฉันย่นจมูกใส่ข้อความของฮายาโตะ...ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวขณะที่มือพิมพ์ข้อความตอบกลับไป



Kaede:

'ถ้าอยากมารับมากล่ะก็ตามใจ ฉันอยู่โรงเรียนจินได ต้องแชร์โลเกชั่นไปมั้ย'



พอส่งไปปุ๊บฉันก็นั่งจ้องไอโฟนไปยิ้มไปเหมือนคนบ้า เพราะตั้งแต่ตอนแรกเขาก็มักจะพิมพ์ตอบมาอย่างไว...



แต่ครั้งนี้รอเท่าไหร่ไอโฟนก็ยังนิ่ง หนำซ้ำรอจนเครื่องล็อกตัวเองไปแล้วเขาก็ยังไม่ตอบกลับมา -O-;;; อะไรของเขานะ สาวที่เดินควงที่คาบุกิโจคืนนั้นโทรมาหรือไงกันถึงยังตอบไม่ได้



หรือว่า...จะเป็นซาโอริซังที่โทรมา...?



ฉันจ้องไอโฟนไปพลางขมวดคิ้วพันกันจนยุ่งไปพลาง ความคิดมากมายไหลไปมาในหัวด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อภายในเวลาไม่กี่นาทีที่รอคำตอบจากเขา



หรือข้อความมันส่งไปไม่ถึงนะ? ฉันปลดล็อกหน้าจอเพื่อจะเช็กดูให้แน่ใจว่าข้อความส่งไปหรือยัง พอดีกับที่ไอโฟนสั่นครืดๆ แบบกะทันหันจนฉันแทบทำมันหลุดมือ -O-;;;



Hayaya:

'ร้านอยู่ใกล้ๆ แถวนั้นพอดี งั้นเจอกันหน้าโรงเรียนจินไดตอนสี่โมงครึ่งนะ อย่าสายล่ะ'



เจอกันหน้าโรงเรียนจินไดสี่โมงครึ่ง...งั้นเหรอ



หมอนี่...จนถึงป่านนี้ก็ยังเห็นฉันเป็น 'น้องสาว' เหมือนเดิมงั้นสินะ



















วันต่อมา



เวลาสี่โมงครึ่ง หน้าโรงเรียนมัธยมปลายจินได



ฮายาโตะเป็นคนตรงเวลาอย่างเหลือเชื่อ... เพราะทันทีที่ตัวเลขบนหน้าจอไอโฟนกลายเป็น 4.30 เขาก็มาปรากฏตัวที่หน้ารั้วโรงเรียนในทันใด



ใส่ชุดกักคุรันสีดำแบบปล่อยปละละเลยมาก -O-; กระดุมก็ไม่ติดสักเม็ด แถมเสื้อเชิ้ตข้างในก็ยังปลดกระดุมลงมาสองสามเม็ดอีกต่างหาก เมื่อรวมกับผมทองๆ และเครื่องประดับแอคเซสซอรี่ส์ทั้งหลายของเขามันก็ทำให้เขากลายเป็นแยงกี้อย่างสมบูรณ์ ดีนะที่หน้าตาดีมากน่ะ -O-;;;



ฉันยืนหลบอยู่ข้างล็อกเกอร์เก็บรองเท้าพลางแอบมองเขายืนล้วงกระเป๋าพิงรั้วโรงเรียนอยู่อย่างขำๆ เป็นภาพที่ไม่คุ้นตาเอาซะเลย ฉากที่เหมือนกับในการ์ตูนตาหวานแบบนี้น่ะ...



ทั้งที่ความจริงก็แค่ 'พี่ชาย' มารับ 'น้องสาว' ที่โรงเรียนเท่านั้นเอง -_-;



แต่จะว่าไปตอนเขาใส่ชุดนักเรียนก็ดูเท่จังนะ...กักคุรันแบบนั้นดูเท่กว่าชุดแบบเต็มยศอลังการของนักเรียนชายโรงเรียนจินไดซะอีก >///<



ไม่สิ ฉันจะมายืนแอบดูเขาแล้วก็กรี๊ดกร๊าดอยู่คนเดียวทำไมเนี่ย -_-^ ฉันถอนหายใจให้ความบ๊องของตัวเองก่อนจะจัดการเปลี่ยนรองเท้าแล้วเก็บรองเท้าสลิปเปอร์เข้าไปในล็อกเกอร์รองเท้าของตัวเอง จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังแว่วมาจากด้านหลัง...



ตายแล้ว...ดูสิเธอ เด็กจากมินามิโคแน่ะ...”



ท่าทางกุ๊ยมาเลย นี่จะมาดักรอตีเด็กโรงเรียนเรารึเปล่านะ?”



น่ากลัวจัง ทำไงดี ไปออกทางประตูหลังกันมั้ย?”



ฉันชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าบทสนทนานั้นหมายถึงใคร เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่าพวกเธอคือเด็กน้อยหอยสังข์ที่อยู่ปีหนึ่งจำนวนสามคน ที่กำลังยืนซุบซิบพลางมองไปที่ฮายาโตะด้วยสายตาหวาดระแวง



หรือว่าจะมารอไถตังค์อะ?”



นั่นสิ ไม่มีทางที่เขาจะมีแฟนอยู่ที่นี่หรอกใช่มั้ย”



แงงง หรือว่าจะมาเกี้ยวสาวที่นี่ T_T ทำอะไรไม่ดูตัวเองเลย...”



น่าทึ่งที่ชุดนักเรียนทำให้พวกเธอตัดสินว่าหมอนั่นเป็นคนจากกองโจรไปได้แบบนั้น งั้นถ้าแค่เปลี่ยนชุดนักเรียนเขาก็กลายเป็นเจ้าชายได้ในพริบตาเลยสินะ?



งั้นไปทางหลังโรงเรียนกันเถอะ...”



ไม่ต้องหรอกค่ะ”



ฉันขัดเด็กน้อยมัดเปียที่ทำท่าจะกลับหลังหันออกไปข้างหลังด้วยรอยยิ้ม แล้วพวกเธอทั้งสามคนก็หันมามองฉันตาแป๋ว



เพราะเดี๋ยวเขาก็จะไปแล้ว ^^ ไม่ต้องกลัวนะ”



อะ...เอ่อ...”



อ้อ และที่จริงเขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องมาไถตังค์หรือจีบสาวที่นี่หรอก คงเข้าใจนะคะว่าทำไม? ^^”



ฉันทิ้งท้ายพร้อมโปรยยิ้มหวานให้พวกเธอที่กำลังช็อกอยู่ ทั้งที่ในใจกำลังกรุ่นเป็นควันไฟ -3- จากนั้นจึงเดินสะบัดผมออกไปนอกตึกด้วยท่วงท่าเหมือนกำลังเดินพรมแดง ถ้าเปลี่ยนเป็นส้นสูงสักหน่อยก็จะกลายเป็นแคทวอล์ก =3= #ผิด



เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ก็พบว่าจริงๆ แล้วที่เห็นยืนหน้าเครียดเป็นเพราะเขากำลังมองหาอะไรอยู่สักอย่างด้วยสีหน้าจริงจังต่างหาก จริงจังมากซะจนฉันเข้ามาใกล้ขนาดนี้แล้วยังไม่รู้สึกตัวอีก นายบ๊อง... มองไปทางไหนของเขานะ



พอฉันยื่นมือไปแตะไหล่เขา ฮายาโตะที่ยืนเก๊กหน้าสุขุมล้วงกระเป๋าทำเท่อยู่ที่ประตูรั้วก็กลายเป็นฮายาโตะคนเดิมในทันใด



โอ๊สสสสส!”



และคนเดิมที่ว่าก็คือนายทึ่มคนนี้นั่นเอง -3-



มาแล้วเหรอ นึกว่าหลงทางหาประตูรั้วโรงเรียนไม่เจอซะอีก >O<”



นายเห็นฉันโง่หรือไง -3-”



ก็เห็นไม่ออกมาสักที”



ก็เห็นใครบางคนยืนเก๊กหล่ออยู่หน้าโรงเรียนคนอื่นเขาเลยเผลอดูเพลินน่ะสิ”



อะไรกัน ที่แท้ก็หลงเสน่ห์ฉันแล้วนี่เอง >O<”



นึกว่าโจรมาดักไถตังค์คุณหนูโรงเรียนจินไดต่างหาก”



หล่อขนาดนี้จะเป็นโจรได้ไงกันล่ะ”



ต้องบอกว่า 'ทึ่มขนาดนี้ไถตังค์ใครเค้าไม่ได้หรอก' ต่างหาก”



เฮ้ๆ =3=”



หิวแล้ว! พาฉันไปเลี้ยงข้าวสิ!”



ยัยเด็กไม่น่ารักนี่ คนเค้าอุตส่าห์จะพาไปเลี้ยงข้าวแท้ๆ” ฮายาโตะบ่นพึมพำงึมงำในลำคอ ก่อนจะเปลี่ยนกลับมาหัวเราะฮ่าๆ ภายในเวลาหนึ่งวินาที เป็นคนบ้าขนานแท้เลยจริงๆ ใช่มั้ยล่ะ



แต่ถึงเขาจะบ้า...ฉันก็จะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกหรือมองเขาไม่ดีหรอก



จำเอาไว้ด้วยนะยัยพวกเด็กน้อยปากหอยปากปู



ฉันหันไปขยิบตาให้ยัยเด็กสามคนที่เดินตามออกมายืนอ้าปากหวออยู่ที่หน้าประตู ก่อนจะเดินตามหลังฮายาโตะออกไป



แล้วจะพาฉันไปกินไรอะ”



เซอไพรส์ >O<”



คงไม่ได้จะพาไปกินอะไรแปลกๆ หรอกนะ -_-+”



ไม่แปลกหรอกน่า รับรองว่าเธอต้องชอบ >O<”



พอนายพูดแบบนี้แล้วยิ่งไม่น่าไว้ใจใหญ่เลย”



ไว้ใจพี่ชายเถอะน่า!”














สิบนาทีต่อมา



...อย่าล้อเล่นน่า”



ไม่ได้ล้อเล่นนะ ^O^ ของจริงเลย ตอนนี้ร้านที่โอซาก้าขายดีมาก เจ้าของก็เลยขยายสาขามาถึงโตเกียวด้วยน่ะ >O< เก๋ใช่มั้ยล่ะ”



นายต้องล้อฉันเล่นแน่ๆ -3-”



สองที่คร้าบบบบ~ >O<”



ฮายาโตะเดินนำหน้าฉันเข้าไปในร้านพร้อมกับพูดด้วยเสียงดังฟังชัดยังกับเป็นพนักงานร้านซะเอง จากนั้นเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของไอ้บ้า...เทนโจก็โผล่หน้าออกมาจากหลังร้านพร้อมกับต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้าง



โอ้!!! ฮายาโตะคุง!!! ไม่ได้เจอกันซะนานเลยนะ!!”



นานอะไรกันล่ะครับ มันเพิ่งมาเมื่ออาทิตย์ก่อนเอง -3-”



พนักงานที่่ยืนอยู่ข้างๆ บ่นเสียงเนือย ก่อนจะผายมือไปทางด้านใน “เอ้า จองที่ไว้ให้แล้ว ไปนั่งซะสิ”



อะไรกันเซ็มไป ทำไมทำท่าทางอย่างนั้นใส่ลูกค้าล่ะ”



อยากตายหรือไง -_-”



ฮ่าๆๆๆ” ฮายาโตะหัวเราะใส่หน้าเขาก่อนจะหันมายิ้มยิงฟันให้ฉัน “ไปนั่งกันเถอะ อาหารฉันสั่งไว้ล่วงหน้าแล้ว เดี๋ยวคงเสร็จพอดีแหละ”



สั่งไว้แล้ว? อย่าบอกนะว่า...”



ฉันละท้ายประโยคไว้ในฐานที่เข้าใจ...เพราะทันทีที่หย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาที่โต๊ะ เทนโจก็เดินออกมาพร้อมกับข้าวห่อไข่จานยักษ์สองจานในมือพอดี



นี่มัน...หรือว่า...



ข้าวห่อไข่สเปเชียลของคุณแม่สองจาน! พร้อมเสริ์ฟแล้วคร้าบ~”



โอ้!!! น่ากินมากเทนโจ ขอบคุณนะครับ!!”



ค่อยๆ กินล่ะคุณหนู >O<”



ฉันจ้องข้าวห่อไข่สีเหลืองนวลตรงหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อนเป็นอย่างมาก ขณะที่ฮายาโตะดี๊ด๊าหยิบขวดซอสมะเขือเทศขึ้นมาถือในท่าเตรียมรบ



เอ้า มัวทำอะไรอยู่ล่ะยัยบ๊อง”



หา?”



เขียนข้อความสิ ลืมไปแล้วหรือไง ธรรมเนียมของร้านนี้น่ะ”



...”



ถ้าไม่เขียนฉันเริ่มก่อนล่ะนะ >O<”



ฉันถือขวดซอสมะเขือเทศค้างไว้เหมือนสมองแบลงค์ ขณะที่ฮายาโตะเริ่มเขียนไปแล้ว...



น่าแปลกที่ฉันเดาได้ตั้งแต่เขาเพ่ิงเขียนได้หนึ่งเส้น ว่าเขากำลังจะเขียนคำว่าอะไร...



เสร็จแล้ว!!”



'ポム チョッブ ター (ผม – ชอบ – เธอ)'



นั่นไง...เคยเดาผิดซะที่ไหน



ยินดีต้อนรับกลับสู่ญี่ปุ่นนะสาวน้อย”



ให้ตายเถอะ...



วันนี้ฉันลางานหนึ่งวันเพื่อเธอเลยนา~ อยากไปไหนบอกมาได้เลย!”



บ๊องชะมัด...ทำไมต้องทุ่มเทขนาดนั้นด้วย



...ฉันไม่ได้เพิ่งมาญี่ปุ่นครั้งแรกสักหน่อย”



ฮ่าๆๆๆ ก็เราไม่ได้ไปเที่ยวกันยังงี้ตั้งสองปีนี่นา เธอกลับมาทั้งทีก็ต้องฉลองหน่อย... จริงๆ มีร้านขนมที่อยากพาไปลองอีกร้านนึง เดี๋ยวไปเดินย่อยก่อนละค่อยไป...”



ที่สำคัญไปกว่านั้น!”



...หา อะไร -O-;”



นาย...”



ทำไมถึงเลิกกับซาโอริซัง



อะไรของเธอ ทำหน้าจริงจังขนาดนั้นทำไม -O-;;”



นาย...สบายดีมั้ย”



หา -O- ตกใจหมด อยู่ดีๆ ก็โพล่งขึ้นมานึกว่าอะไร...”



คำถามที่อยากถาม แต่ไม่สามารถถามออกไปได้ เพราะถ้าอยู่ดีๆ ถามออกไปอย่างนั้นเขาคงตกใจแน่ว่าทำไมฉันถึงรู้



เพราะงั้นถึงต้องถามคำถามอ้อมโลกแบบนี้...และรอให้เขาเล่าออกมาเองไงล่ะ



ก็...สบายดีนะ”



โกหก



งานยุ่งกว่าเดิม เรื่องเรียนก็...อย่าไปพูดถึงมันเลย -O-;;;”



อย่าไปพูดถึงมันแปลว่าอะไรยะ”



ฮ่าๆๆๆ ก็แปลว่างั้นแหละ”



ได้เรียนมั่งรึเปล่า -3-”



เรียนสิ! เห็นยังง้ีฉันตั้งใจฟังนะ! ถึงจะหลับอยู่ก็ฟัง!”



ฟังหูซ้ายทะลุหูขวารึเปล่า”




อย่าดักคอสิ -3-”



แล้วเรื่องอนิเมะของนายล่ะ”



ไปได้สวยเลยล่ะ! อีกเดี๋ยวต้องดังระดับโลกแน่ๆ!”



เหรอ”



ทำหน้าแบบนั้นแปลว่าอะไรฮะ -3-”



จะว่าไปไม่เคยเห็นรูปที่นายวาดเลย”



เคยเห็นสิ”



เคยที่ไหนกัน”



ก็ฉันวาดไปบนข้าวห่อไข่ที่เธอไม่ยอมกินตอนนั้นไง”



...รูปท่านเทพจิ้งจอกน่ะนะ”



ใช่แล้ว งานศิลปะขนาดนั้นใช่ว่าใครก็ทำได้นะ!”



ฉันก็ทำได้”



ไหนลองวาดสิ บนข้าวห่อไข่นั่นแหละ” ฮายาโตะบุ้ยใบ้ไปทางข้าวห่อไข่ที่ยังเนียนสวยอยู่ และกำลังจะถูกฉันทำให้แปดเปื้อนภายในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้...



วาดอะไรของเธอน่ะ”



วาดหน้านายไง”



ฮะ หน้าฉันไม่ได้เป็นรูปสี่เหลี่ยมคางหมูแบบนั้นสักหน่อย”



มองให้เป็นหน้านายสิ -3-”



ตะแคงมองมุมไหนก็ไม่เหมือนฉันสักนิด -_-^”



นายนี่ไม่มีตามองศิลปะเอาซะเลย”



ให้มันน้อยๆ หน่อย วิชาศิลปะเป็นวิชาเดียวที่ฉันได้เต็มนะขอบอก ฉันสเกตช์ภาพเหมือนสวยกว่าเซ็นเซย์อีก”



จะโม้ก็เอาแต่พอดี”



หน็อยแน่ะ กล้าดียังไงมาว่าฉันโม้” ฮายาโตะชี้หน้าฉันด้วยช้อน (หยาบมาก -3-) ก่อนจะหันไปคุ้ยกระเป๋าอย่างจริงจัง -O-;; จากนั้นเมื่อผ่านไปประมาณสิบวินาทีก็กลับมาพร้อมกับ...



...เอาจริงดิ”



จริง!”



นายจะสเก็ตช์รูปข้าวห่อไข่หรือไง”



รูปเธอนั่นแหละ”



หะ...”



มองหน้าฉันซิ”



ดะ...เดี๋ยวสิ...”



ทำหน้ายู่ยี่เดี๋ยวภาพก็ออกมายู่ยี่หรอก”



...ละ...แล้วใครบอกว่าจะให้วาด...”



คำพูดละล่ำละลักแทบฟังไม่เป็นภาษาของฉันมีอันต้องหยุดกึกทันทีเมื่อนายคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามถือวิสาสะยื่นมือมาจับปลายคางของฉันแล้วยึดเอาไว้ไม่ให้ขยับไปไหน... เจตนาของเขาคงตั้งใจจะทำให้ฉันอยู่นิ่งๆ เพื่อที่เขาจะได้วาดได้ถนัด และมันก็ทำให้ฉันน่ิงได้จริงๆ สมดังเจตนาของเขาด้วย...



เพียงแต่...ผลของมันไม่ได้มีแค่นั้น...



ดีมาก อยู่เฉยๆ อย่างนี้นะ” ฮายาโตะพูดไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าคนอื่นเค้าจะมีสภาพจิตใจเป็นยังไง ปลายนิ้วเรียวยาวที่ร้อนจัดเหมือนแท่งเหล็กเผาไฟของเขาจับหน้าฉันให้ขยับไปทางซ้ายนิดขวาหน่อยราวกับแจ็ค ดอว์สันในเรื่องไททานิกจัดท่าให้โรสตอนกำลังจะวาดรูปเธอ ดีนะที่ฉันยังใส่เสื้อผ้าอยู่ไม่งั้นคงหัวใจวายตายไปแล้วแน่นอน... #ผิด



จะวาดล่ะนะ!”



...”



อย่าเกร็งหน้าสิ -O-; หรือเธออยากให้วาดแนวเทอร์มิเนเตอร์”



เป็นศิลปินก็ใช้จินตนาการเอาเองสิยะ”



แบบนั้นก็ไม่ใช่หน้าเธอสิ” ฮายาโตะเถียงก่อนจะฉีกยิ้มจนตาหยีให้ฉัน รอยยิ้มที่ทำให้เห็นทั้งฟันเขี้ยวและลักยิ้มที่สองข้างแก้มของเขา “ยิ้มแบบเมื่อก่อนดิ ตอนนั้นฉันยังคิดอยู่เลยนะว่ายัยเด็กนี่ยิ้มสวยชะมัด”



รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของฉันสั่นไหว...เหมือนเมื่อสองปีก่อน



ไฮ้! ชีสสสสึ!”



...ไม่ได้จะถ่ายรูปสักหน่อย”



ยิ้มหน่อยน่าา~” ฮายาโตะว่าก่อนจะคว้าไอโฟนฉันขึ้นมาชูตรงหน้า “นี่ไง ท่านเทพจิ้งจอกก็อยู่นะ”



...เห็นฉันเป็นเด็กหรือไง”



ยิ้มสักทีเดะ”



ใครจะไปยิ้มออกล่ะ... หมอนี่จะทึ่มก็ควรมีลิมิตบ้างไม่ใช่หรือไง



มือเขาจับหน้าฉันอยู่อย่างนี้...ยิ้มออกก็บ้าแล้ว!



จะว่าไปหน้าเธอร้อนๆ นะ หรือว่าไม่สบาย?”



...!?! ไม่! ฉันสบายดี!!!”



เพราะใส่กระโปรงสั้นแน่ๆ ถึงป่วย -3- ถ้ามันหนาวก็ใส่เลกกิ้งสิ พวกเด็กโรงเรียนฉันก็ใส่กัน ขาน่ะอย่าโชว์ให้มันมากนัก เป็นเด็กเป็นเล็ก”



เขาเริ่มเทศนาฉันเหมือนเมื่อก่อน จากนั้นในจังหวะที่ฉันไม่ทันตั้งตัว...ใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็เลื่อนเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วสูง...จนหน้าผากของเขาแตะเข้ากับหน้าผากของฉันภายในหนึ่งวินาทีถัดมา...



นี่ไง มีไข้หน่อยๆ จริงๆ ด้วย ตัวร้อนขึ้นเร่ือยๆ เลย”



...”



เดี๋ยวกินเสร็จแวะไปซื้อยาลดไข้หน่อยแล้วกัน”



...ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ป่วย”



เธอนี่ดื้อยังไงก็ดื้อยังงั้นเลยสินะ”



นายเองก็ทึ่มเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเหมือนกันนั่นแหละ



ทีนี้ก็นั่งยิ้มอยู่เฉยๆ ได้รึยัง”



ฉันไม่ใช่คนบ้านะจะได้ยิ้มคนเดียวนานๆ”



ไม่นานหรอกน่า แป๊บเดียวก็เสร็จ” ฮายาโตะยืนยันเสียงแข็งพร้อมกับขู่ฉันด้วยดินสอในมือ -O- “เร็วเข้าสิ!”



...”



ช่วยไม่ได้...



ฉันถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะนั่งนิ่งให้เขาสเกตช์ภาพใส่สมุดอย่างว่าง่ายทั้งที่หัวใจไม่สามารถสงบลงได้เลย... นัยน์ตาคมปลาบเหมือนเหยี่ยวตัวจริงจ้องหน้าฉันด้วยแววตาที่ทำให้หายใจไม่ค่อยถนััด รู้สึกได้ว่าเขาค่อยๆ ไล่มองจากปลายเส้นผมลงมายังตา จมูก รูปหน้า แล้วก็ริมฝีปาก...



ฉันที่มองเขาตอบกลับไปก็เลยบังเอิญสบตากันหลายต่อหลายครั้ง บางทีก็อยากจะหลบตาหนีซะให้รู้แล้วรู้รอด...แต่ถ้าหันหน้าไปทางอื่นก็กลัวเขาจะโกรธเอา หนักเข้าก็อาจจะยื่นมือมาดึงให้ฉันหันหน้ากลับไปแบบเมื่อกี้อีกก็ได้...



หัวใจเต้นแรงจนเสียงเพลงในร้านแทบจะถูกกลืนหายไป ช่างเป็นเวลาไม่กี่วินาทีที่กดดันเหลือเกิน...ทำไมถึงได้ตื่นเต้นและประหม่าขนาดนี้นะ...ก็แค่วาดรูปเอง...



แค่เป็นแบบวาดรูปให้พี่ชาย...ฉันจะตื่นเต้นเหมือนยัยบ้าไปทำไม...



ฮายาโตะนั่งไขว่ห้างสเกตช์ภาพอย่างตั้งใจ ตั้งใจมากซะจนดูไม่เหมือนฮายาโตะที่ฉันรู้จัก เมื่อถึงจังหวะหนึ่งเขาก็คาบดินสอไว้ในปากก่อนจะลบอะไรยุกๆ ยิกๆ ด้วยยางลบที่ดูเหมือนผ่านสมรภูมิรบมานักต่อนัก สลับกับหยิบดินสอกลับมาวาดๆ ลากๆ แล้วก็เอากลับไปคาบไว้ในปากอีก



ท่าทางแบบนั้นดูเซ็กซี่มากจนเหลือเชื่อ...ฉันเองยังไม่เชื่อเลยว่าตัวเองจะใจเต้นกับท่าคาบดินสอของผู้ชายคนหนึ่งได้ขนาดนี้



และตอนนั้นเองที่มีเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น...ราวกับระฆังที่ดังให้รู้ว่า 'หมดเวลา' แล้ว...



ฮายาโตะชะงักมือที่กำลังตวัดดินสอก่อนจะหันไปมองมือถือของตัวเองที่อยู่ในกระเป๋า เขาถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดูด้วยสีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ สีหน้าที่ไม่น่าเชื่อว่านายทึ่มอย่างเขาจะมีได้



悪いけど、今日はここまでだ。 (โทษทีนะ วันนี้ต้องพอแค่นี้ซะแล้วล่ะ)”



...”



ขอโทษนะครับ เก็บตังค์เลยครับ”



ฉันไม่พูดอะไรปล่อยให้เขาหยิบแบงค์พันสามใบออกมาจากกระเป๋าตังค์ ก็เขาบอกว่าจะพามาเลี้ยงนี่นา เขาก็ทำตามที่บอกแล้ว...



แล้วทำไมถึงรู้สึกเหงาแบบนี้นะ



ไว้คราวหน้าจะพาไปกินขนมนะ...”



ขนมน่ะช่างมันเถอะ”



ไม่กินเหรอ อร่อย...”



สำคัญคือรูปของฉันล่ะ”



อ้อ... ยังไม่เสร็จเลย...”



แล้วเมื่อไหร่จะเสร็จ”



นั่นสินะ...”



ฉันมองสีหน้าลำบากใจของฮายาโตะก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าเขา “มัดจำ”



หา...?”



เดี๋ยวนายเบี้ยวไม่ยอมวาดให้เสร็จ ฉันจะเอามาเก็บไว้ก่อน”



...”



...”



ฮ่าๆๆๆๆ” ฮายาโตะที่เงียบไปอึดใจหนึ่งหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังจนลูกค้าในร้านหันมามอง (ก่อนจะถอนหายใจอย่างเคลิบเคลิ้มเมื่อเห็นว่าเขาหล่อมากแค่ไหน) “ยัยบ๊อง เธอเป็นเด็กประถมหรือไงกัน”



ฉันห่างกับนายแค่ปีเดียวเท่านั้นแหละย่ะ -3-”



สมุดสเกตช์เล่มนี้น่ะสำคัญมากเลยนา เพราะฉันเขียนพลอตกับสตอรี่บอร์ดเอาไว้ด้วย”



ฉันกำลังจะพูดออกไปว่าจริงๆ แล้วฉันล้อเล่น แค่ให้เขาอย่าลืมวาดรูปฉันให้เสร็จก็พอ... แต่ยังไม่ทันได้พูด เขาก็วางมันลงบนมือฉันพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามากระซิบที่ข้างหูฉันเสียก่อน



ดังนั้นเก็บไว้ให้ดีๆ ล่ะ”



...!!”



じゃ、またね! (แล้วเจอกัน!)”













วันต่อมา



นักเรียนทำความเคารพ!”



อาริกาโตะโกไซมาชิตะ!”



ทันทีที่โค้งทำความเคารพเซ็นเซย์เรียบร้อยแล้ว เหล่านักเรียนทั้งหลายในห้องก็พากันเก็บของทยอยออกจากห้องไปทีละคนสองคน จนเหลืออยู่บางกลุ่มที่ยังอ้อยอิ่งอยู่ในห้อง และกลุ่มที่ต้องทำเวรวันนี้...



ซึ่งฉันเองก็อยู่ในกลุ่มทำเวรเหมือนกัน ดังนั้นจึงวิ่งวุ่นดันโต๊ะกับเก้าอี้ไปเรียงที่หลังห้องให้คนที่รับหน้าที่กวาดและถูพื้นทำงานได้สะดวกๆ อยู่นี่เอง



คาเอเดะซัง โอสึคาเระ! (เหนื่อยหน่อยนะ!)”



โอสึคาเระซามะเดส (เหนื่อยหน่อยนะคะ)” ฉันตอบกลับไปก่อนจะแอบแวะพักที่ริมหน้าต่างพลางเหลือบมองสมุดเล่มนึงที่แลบออกมาจากกระเป๋า...



สมุดสเก็ตช์ภาพของฮายาโตะ...



หมอนั่นมันบ้าชัดๆ ทั้งที่ปากก็บอกอยู่ว่าเป็นของสำคัญ แต่กลับยื่นมาให้คนอื่นเค้าง่ายๆ แบบนี้ ไม่กลัวฉันเปิดดูสตอรี่บอร์ดที่เขาเขียนไว้รึไงนะ



แต่ถึงจะพูดอย่างนั้น...จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้เปิดดูเลยสักหน้า เพราะกลัวจะอดใจไม่ไหวแอบดูรูปของฉันเข้าน่ะสิ -3- ไม่อยากแอบดูก่อน อยากรอดูตอนมันเสร็จสมบูรณ์ทีเดียวมากกว่าจะได้ฟิน เอ้ย จะได้มีอะไรให้รอคอย -.,-



แต่ก็นะ...จริงๆ แล้วก็อยากดูเหมือนกันว่าเขาจะเขียนเรื่องแบบไหนเอาไว้ นึกไม่ออกเลยว่าอย่างนากามุระ ฮายาโตะจะสร้างอนิเมะสักเรื่องจะเป็นแนวไหนกันนะ... แนวบู๊ล้างผลาญ แนวไซไฟ แนวสืบสวน หรือว่าแนวรักโรแมนติก...



ฉันคิดไปเรื่อยเปื่อยพลางหันออกไปมองนอกหน้าต่าง (แอบอู้งานซะงั้น) ก่อนจะตกใจแทบตกจากหน้าต่างเมื่อสายตาพลันไปสะดุดเข้ากับใครบางคนที่คุ้นตา...



นั่น...นั่นมัน...



นี่ๆ ดูอะไรอยู่เหรอคาเอเดะซัง เห็นจ้องอยู่สักพักแล้ว >O<”



เพื่อนที่ทำเวรด้วยกันเดินเข้ามาเกาะแขน ทำเอาฉันสะดุ้งโหยงก่อนจะหันไปตอบอย่างมึนๆ “เอ่อ เปล่า... คือว่า... ผู้หญิงคนนั้นใครน่ะ?”



หืม?” เธอทำตาโตก่อนจะมองตามที่ฉันชี้ไปทางผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ที่ประตูรั้วโรงเรียน จุดเดียวกับที่ฮายาโตะมารอฉันเมื่อวันก่อนเป๊ะ



เพราะฉันสายตาดีมากจึงค่อนข้างแน่ใจ...แต่อีกใจหน่ึงก็ไม่อยากจะเชื่อ เพราะโลกนี้ไม่น่าจะกลมขนาดนั้น...



อ๋อ! มิสึโนะเซ็มไป (รุ่นพี่มิสึโนะ) น่ะ!”



นั่นไง... แจ็กพ็อตแตกมั้ยล่ะ...



มิสึโนะ ซาโอริ...เป็นมาดอนน่าของโรงเรียนเราเลยนะ ทั้งสวย ทั้งเก่ง ทั้งฉลาด แถมยังนิสัยดีร่าเริงอีกต่างหาก >_<”



นั่นสินะ -_-;;



หนุ่มๆ ทั้งโรงเรียนตกหลุมรักเธอกันเกือบหมดโรงเรียนแล้วล่ะมั้ง ทยอยกันไปสารภาพรักทีละคนสองคนแต่ก็กินแห้วกันทั้งหมด เพราะว่าเธอมีแฟนแล้ว”



หืม? พูดถึงมิสึโนะเซ็มไปกันอยู่เหรอ >O<”



แฟนมิสึโนะเซ็มไปน่ะทั้งหล่อมากแถมยังใจดีสุดๆ ด้วยเนอะ มารับที่โรงเรียนแทบทุกวันเลยช่วงนี้”



จริงด้วยยยย จำได้ว่าสาวๆ กรี๊ดกันใหญ่ ส่วนพวกหนุ่มๆ ก็คอตกกันเป็นแถบ”



มารับงั้นเหรอ... ก็นะ พอจะนึกภาพฮายาโตะมารับเธอได้อยู่หรอก



คงจะมายืนอยู่หน้าประตูรั้วแบบไม่แคร์สื่อ แล้วก็คอยชะเง้อคอมองหาซาโอริซัง แบบที่เขาทำวันนั้น...



ไม่สิ... หรือว่าวันนั้นจริงๆ แล้วคนที่เขามองหาอยู่จะเป็น... งี้นี่เองสินะ ถึงได้บอกว่าจะมารับที่โรงเรียน



วันนี้จะมารับอีกมั้ยน้าาา~”



ไม่น่ามาแล้วมั้ง ก็เขาเลิกกันแล้วนี่...



ฉันแย้งในใจอย่างมั่นใจ ก่อนจะตกใจจนแทบตกจากหน้าต่างอีกรอบเมื่อสาวข้างๆ ฉันกรี๊ดกร๊าดขึ้นมา



นั่นไงๆ เขามาแล้ว >////<”



เท่ชะมัดเลยเน้ออออ อยู่โรงเรียนชายล้วนอาซาบุซะด้วย เหมาะกันสุดๆ!”



แต่มีเจ้าของมาแสดงความเป็นเจ้าของถึงที่ขนาดนี้ความนิยมคงตกแล้วล่ะมั้ง ยิ่งตอนนี้มีมาดอนน่าคนใหม่มาปรากฏตัวแล้วด้วย”



นั่นสิๆ คาเอเดะซังน่ะยังไงก็ต้องได้เป็นมาดอนน่าคนต่อไปแน่ๆ ตอนงานโรงเรียนครั้งต่อไปเนี่ย >_<”



บทสนทนาต่อจากนั้นมีต่อไปอีก แต่ฉันไม่ได้สนใจฟังแล้ว...ยังคงจ้องหน้า 'แฟน' ของมิสึโนะ ซาโอริที่กำลังจะเดินออกไปพ้นบริเวณโรงเรียนในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าจนตาแทบถลน...



นั่นไม่ใช่นากามุระ ฮายาโตะแน่...



ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า...








[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม









ว้ายยยยยยยยยยย อะไรยังไงน้าาาา หักมุมมมมมมม

#เขียนเองกรี๊ดเอง 55555555

ตอนต่อไปจะเป็นยังไง อยากรู้เมนต์เลยค่า อิอิ >O<

ขอบคุณทุกคนที่เม้นต์เป็นกำลังใจให้น้า ดีใจมากๆ เลย

ขอโทษจริงๆ ที่อัพช้า ตอนนี้ป่วยหนักมาก ไข้ขึ้นตั้ง 38.8 องศา ไปหาหมอมาสองรอบแล้วแต่ก็ยังไม่หาย T_T

จะหายก็เพราะได้อ่านเมนต์จากนักอ่านที่รักนี่แหละจ้ะ >_< ขอบคุณนะคะ!










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

1,396 ความคิดเห็น

  1. #1356 Bridget chan (@nicoyasawa0u0) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 05:55
    ตรงคำว่า"เย้"ที่คาเอเดะกับฮายาฯคุยกันจริงๆต้องเป็นคำว่า
    เย่ นะคะ
    #1356
    0
  2. #744 mai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:44
    หายป่วยไวๆ แล้วรีบมาอัพต่อน่ะค่ะ^^ รออยู่ค่ะ :)
    #744
    0
  3. #741 maipie (@maipie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:43
    อัพเลย อัพเลย อัพเลย ฮู่เร่ๆ รอค่ะรอ????
    #741
    0
  4. #735 PBT1234 (@Praew22022543) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:46
    พี่อายสู้ๆ นะคะ จิเป็นกำลังใจให้ แต่ว่ามันค้างงงอ่ะ ค้างงมากกกเลยย อยากได้เป็นเล่มมานอนกอดแล้วง่าาา -/\- ลุ้นทุกบรรทัดเลยค่ะ
    #735
    0
  5. #734 rabbit (@untilthe) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:37
    ขอให้หายป่วยไวๆนะ จะได้มีแรงมาอัพต่อ ชอบมากๆเลยนะ.???? #ฮายาโตะต้องมีอะไรปิดบังอยู่แน่เลย
    #734
    0
  6. #733 Januaryy (@janny_kaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:15
    หายป่วยไวๆนะคะพี่อาย โอ้ยชอบนิยายพี่อ่ะ จริงๆหลงฮายาโตะมาตั้งแต่เล่มโคเฮล้าาา
    หักมุมมากค่ะพี่ แสดงว่าแฟนใหม่ซาโอริคงหล่อๆมากๆเลยสิเน้อะ เมเปิ้ลก็ดันไปคิดแง่ลบว่าฮายาโตะชะเง้อหาซาโอริอีก
    ฮืออออ แต่ยังไงก็ชอบฮายาโตะ555555-3-
    #733
    0
  7. #732 เปิ้ล (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:39
    ขอให้พี่อายหายป่วยเร็วๆน้าาาาา

    จะได้มาอัพต่อ ฮุฮิๆๆๆ

    อัพต่อไวๆน่ะคร้าาาาาา

    หนูคิดว่าเล่มคงออกเดือนหน้าสาขอมอ

    หรืออกงานหนังสือค่ะ

    ตอบหนูโหน่ยยยย
    #732
    0
  8. #731 PangLum (@pangnaja) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:12
    หายป่วยไวๆนะคะพี่อาย ค้างอย่างรุนแรง T-T เล่มออกเมื่อไหร่อ่า ตอนนี้นี่ตังในกระเป๋าสั่นพั่บๆๆ แล้วเนี่ยยยย 5555555
    #731
    0
  9. #730 minniie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:24
    ฮายาโตะคนซื่อบื้อออออ แต่น่ารักมากกกกกกก><

    จับเมเปิ้ลวาดรูปด้วย ถ้าเป็นเมเปิ้ลนี่คงฟินตายคาที่ค่ะ อั๊ยยย

    ว่าแต่ฮายาโตะต้องมีอะไรปิดบังอยู่แน่ๆ สงสัยจริงๆ

    รอตอนต่อไปค่าาา



    ปอลอ. หายป่วยไวๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ^^
    #730
    0
  10. #729 นกน้อย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:20
    หายป่วยไวๆนะคะ ดูแลสุขภาพด้วย

    เดี่ยวให้นายาโตะไปดูแลๆ
    #729
    0
  11. #728 IamGinggg (@IamGinggg) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:12
    รีบมีฉากฟินๆเร็วๆนะค้าาาา ชอบมากก
    #728
    0
  12. #727 yadatoei (@yadatoei) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:45
    โอยยยย ฟินนนนน
    #727
    0
  13. #726 PJ_opor (@PJ_opor) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:18
    หายเร็วๆน้าา รออ่านอยู่ ><
    #726
    0
  14. #724 Ping (@wipat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:39
    รอนะคะ ชอบมากเรื่องนี้ :)
    #724
    0
  15. #723 ฮัทสึเนะ มิกุ (@mook5963) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:22
    ชอบจัง! รอตอนต่อไปอยู่นะคะ!! #ทีมฮายาโตะกรี๊ดดดดดดดดด!
    #723
    0
  16. #722 Mook (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:16
    พี่อายหายป่วยเร็วๆน้ะค้ะ หนูรออ่านตอนต่อไปอยู่ค่าาา><
    #722
    0
  17. #721 kanjang_ (@kanjang_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:07
    พี่อายคะะ หายป่วยเร็วๆน้าาา เมื่อไหร่จะออกเป็นเล่มสักทีฮือออ55
    #721
    0
  18. #720 Little Nightmare (@littlecartoon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:01
    มาอัพต่อไวๆนะคะ รออยู่ค่าาา>_<
    #720
    0
  19. #719 Zeema (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:45
    บอกได้เเค่ว่าความฟินมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆล่ะ สงสัยตอนหน้ากรี๊ดบ้านเเตกเเน่เลยอ่ะพี่อาย 55 ช้อบชอบ! คือมันใช่ มันชอบ มันต้องซื้อ มันต้องไลค์อ่ะพี่ (นี่หนูเเอบกรี๊ดในใจอยู่นะค่ะะ'ฟินหนัก') เนื้อเรื่องเพอร์เฟ็คม้วก นางเอกน่าร้ากกก พระเอกน่าจีบ ดี๊ดีทั่งสองคน!! ขอให้พี่อายหายป่วยใวๆค่า

    เพี้ยง! เเล้วก็โปรดอัพต่อๆๆๆๆๆๆเลยนะค่ะ รอ24ชั่วโมงค่าา
    #719
    0
  20. #718 Zeema (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:45
    บอกได้เเค่ว่าความฟินมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆล่ะ สงสัยตอนหน้ากรี๊ดบ้านเเตกเเน่เลยอ่ะพี่อาย 55 ช้อบชอบ! คือมันใช่ มันชอบ มันต้องซื้อ มันต้องไลค์อ่ะพี่ (นี่หนูเเอบกรี๊ดในใจอยู่นะค่ะะ'ฟินหนัก') เนื้อเรื่องเพอร์เฟ็คม้วก นางเอกน่าร้ากกก พระเอกน่าจีบ ดี๊ดีทั่งสองคน!! ขอให้พี่อายหายป่วยใวๆค่า

    เพี้ยง! เเล้วก็โปรดอัพต่อๆๆๆๆๆๆเลยนะค่ะ รอ24ชั่วโมงค่าา
    #718
    0
  21. #717 M-ME-SO-LOVE (@mind-yoy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:39
    สู้ๆน้าค้าาาาา
    #717
    0
  22. #716 Am_Rat (@Am_Rat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:39
    สนุกมากๆเลยค่ะ สู้ๆน่ะค่าไรท์
    #716
    0
  23. #715 Ixeshake (@ixeshake) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:14
    รอนะค้า
    #715
    0
  24. #714 กาปุก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:05
    รีบอัพ รีบออกเป็นเล่ม้ถอะค่ะ ค้างคาใจมาก ไม่ไหวแล้วว อยากอ่านค่าาา
    #714
    0
  25. #713 Jessamine_Junior (@pier) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:54
    พี่อาย หายป่วยเร็วๆนะคะะ? มาต่อเร็วๆน้าา
    #713
    0