Nippon Honey รักหวานละไมหัวใจสีใบไม้แดง

ตอนที่ 7 : 知りたくて眠れない。。。 (อยากรู้จนนอนไม่หลับ...)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    7 ก.พ. 59





7

知りたくて眠れない。。。

(อยากรู้จนนอนไม่หลับ...)





'ที่ผ่านมาฉันสนุกมาก ถ้าได้กลับมาเที่ยวด้วยกันอีกก็ดีนะ ^^'

'อื้อ ฉันก็สนุกมากเหมือนกัน...ขอบคุณมากนะ'

'อย่ามาทำซึ้งแถวนี้สิ เดี๋ยวก็ร้องไห้หรอก'

'...ใครเขาจะร้องไห้กัน'

ฮ่าๆๆๆ... ตั้งใจเรียนด้วยล่ะเด็กน้อย'

'...ว่าใครเป็นเด็กน้อย'

'เธอเป็นเด็กน้อยของฉันไง'

'...'

'เอาล่ะ ไปได้แล้ว! คุณคนขับเขาเรียกแล้วนั่นเห็นมั้ย'

'...'

'บ๊ายบายคาเอเดะ :) ไว้เจอกันอีกสักวันนะ'



เมื่อสองปีก่อน...ฉันกับเขาเจอกันครั้งสุดท้ายก่อนที่ฉันจะขึ้นรถบัสไปสนามบิน ภาพเหตุการณ์วันนั้นยังชัดเจน ฉันจำได้แม่นทุกฉากทุกตอน แม้แต่คำพูดก็ยังไม่ตกหล่นเลยแม้แต่คำเดียว



นับตั้งแต่ตอนนั้นฉันก็คิดมาตลอดว่านั่นคือครั้งสุดท้ายแล้วที่จะได้เจอกับเขา ว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีก ดังนั้นทั้งเมล์์และเบอร์ติดต่อของเขาฉันก็ลบทิ้งไปจนหมดแล้ว เพราะตั้งใจจะทำให้มันกลายเป็นอดีต



แล้วเพียงไม่นานทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ ณ โอซาก้าในตอนนั้นก็กลายเป็นเหมือนแค่ความฝันไปจริงๆ



เหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตที่ไกลแสนไกล ทั้งที่จริงๆ มันก็แค่สองปี แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นสองปีที่ฉันเปลี่ยนไปมาก...และฉันก็คิดว่าเขาเองก็คงจะเปลี่ยนไปเหมือนกัน อาจจะเปลี่ยนไปเป็นคนที่ฉันไม่รู้จักไปแล้วก็ได้



แต่วันน้ี 'ความฝัน' ที่ว่านั่นกลับกลายเป็นความจริงขึ้นมาซะอย่างนั้น เมื่อสิ่งที่เป็นไปไม่ได้กลับเป็นไปแล้ว... แถมยังมาในรูปแบบที่ไม่คาดคิดมาก่อนอีกต่างหาก



ฉันจ้องมองบัตรนักเรียนที่อยู่ในมือด้วยความรู้สึกฉงนสนเท่ห์ บัตรใบนี้ใบเดียวทำให้ฉันนอนไม่หลับมาสองวันติดกันจนผิวหน้าเสื่อมเสียอย่างรุนแรงทำให้ต้องมานั่งมาส์กหน้าแก้ปัญหาที่ปลายเหตุอยู่อย่างนี้ T_T ทั้งชื่อนากามุระ ฮายาโตะและใบหน้าที่เหมือนกับนายฮายาโตะที่ฉันเคยรู้จักราวกับพิมพ์เดียวกัน...มันไม่น่าเป็นไปได้เลยไม่ใช่เหรอไง ถึงเขาจะเคยบอกว่าเรียนอยู่โตเกียวก็เถอะ...



ณ ตอนนี้หลังจากที่ฉันใช้ความคิดอย่างหนักมาสองวัน...ก็สรุปว่ามีความเป็นไปได้ทั้งหมดสามอย่าง ดังนี้



1. เขาเป็นคนชื่อเหมือน (และหน้าเหมือน)



2. บัตรใบนี้ถูกขโมยมาจากนากามุระ ฮายาโตะตัวจริง (ซึ่งก็เป็นไปได้มากเพราะรูปในบัตรผมดำ แต่นายคนที่ชนฉันเมื่อคืนนั้นผมสีทอง -O-)



3. เขาคือนากามุระ ฮายาโตะตัวจริงเสียงจริง (ที่ไปเปลี่ยนสีผมมาหลังจากทำบัตรแล้ว)



ไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็ดูบังเอิญอย่างเหลือเชื่อทั้งนั้น...แต่ทั้งนี้และทั้งนั้น...ถ้าฉันไม่ไปพิสูจน์ให้เห็นกับตาก็คงไม่มีทางได้คำตอบแน่



แต่ถ้าใช่แล้วจะยังไงล่ะ?



เขาอาจจะจำฉันไม่ได้ก็ได้ เพราะตอนที่ชนก็ไม่ได้พูดอะไร แต่ตอนนั้นทั้งมืดแล้วก็อยู่ในภาวะชุลมุน แถมยังแค่แวบเดียวอีกต่างหาก...



แต่ถึงจะจำได้แล้วยังไงล่ะ? จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมเหรอ ก็ใช่ที่มั้ย...ยังไงก็ห่างกันไปตั้งสองปี แถมก่อนหน้านั้นก็ใช่ว่าจะสนิทอะไรกัน และตอนนั้นเราก็แค่เล่นเป็น 'พี่ชายกับน้องสาว' กันเท่านั้นเอง...พอฉันกลับไทยเขาอาจจะมี 'น้องสาว' คนใหม่อีกหลายต่อหลายคนเลยก็ได้ -3- นิสัยอย่างหมอนั่นน่ะ ไม่น่าแปลกใจหรอกใช่มั้ยล่ะ



ฉันคิดวนไปวนมาอย่างนี้ยังไงก็คิดไม่ตกสักที =_= สุดท้ายก็วนกลับมาที่จุดเดิมอยู่ดี...



เป็นอะไรไปล่ะครับ ทำไมนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดตลอดเลย หรือกับข้าวไม่ถูกปาก?”



อุ๊ย -O-; ฉันสะดุ้งเฮือกก่อนจะหันไปมองหน้าพี่อากิที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเมื่อเสียงทักของเขาทำให้นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน



ดันเหม่อและเผลอไปคิดถึงเรื่อง 'หมอนั่น' ระหว่างมื้ออาหารที่พี่อากิอุตส่าห์จองร้านไว้ให้ได้ยังไงกัน...เสียมารยาทจริงๆ



ขอโทษด้วยนะคะ ฉันตื่นเต้นเรื่องโรงเรียนพรุ่งนี้มากเลยน่ะค่ะ”



อ้อ นั่นสินะ เพราะโรงเรียนเขาเริ่มเรียนไปแล้ว เธอไปก็จะกลายเป็นเข้าทีหลังคนอื่น” พี่อากิพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะขยิบตาให้ “แต่ไม่มีปัญหาหรอก รับรองว่าเข้าไปแล้วต้องป๊อบชัวร์”



ฉันไม่ได้กังวลเรื่องนั้นสักหน่อยค่ะ”



แล้วกังวลเรื่องอะไรล่ะครับ”



ว่าจะเรียนตามคนอื่นทันรึเปล่า”



อ้อเหรอครับ”



ทำเสียงไม่เชื่อแบบนั้นแปลว่าอะไรคะ -_-+”



ฮ่าๆ เปล่าครับ แค่กำลังคิดว่าน่าชื่นชมจริงๆ” พี่อากิแถจนสีข้างถลอกก่อนจะกลับด้านตะเกียบแล้วตักชิ้นปลามาให้ฉัน “แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งไปเครียดเลยครับ ทานก่อนดีกว่า เรื่องเรียนถ้ามีปัญหาอะไรไว้ผมจะส่งยูจังไปช่วยนะครับ”



ทำไมไม่เสนอตัวเองล่ะคะ”



ก็แหม เรื่องเรียนน่ะมันต้องยูจัง ผมน่ะไม่ได้เรื่องหรอกครับ ^^”



เมื่อพี่อากิเริ่มชวนคุย ฉันก็เลยได้ละความสนใจจากบัตรนักเรียนปริศนาของผู้ชายผมทองคนนั้นไปได้บ้าง จริงสิ ไม่มีประโยชน์ที่จะไปคิดถึงมันอีก ยังไงซะก็ไม่ได้กะจะเจอกันอีก แถมยังไม่ได้บาดเจ็บอะไรด้วย ไว้ค่อยส่งไปรษณีย์กลับคืนไปให้เขาตามที่อยู่ที่เขียนอยู่บนบัตรก็แล้วกัน



พอตัดสินใจได้แล้วฉันก็กลับมาเป็นคุณหนูแสนสุขุมตามเดิม >O< บอกแล้วไงว่านี่น่ะเป็นยุคทองของคุณหนเมเปิ้ลน่ะ~




















9.01PM



ไม่ได้ครับ ดึกป่านนี้แล้วผมต้องไปส่ง”



ไม่เป็นไรหรอกค่า ฉันอยากเดินเล่นแถบนี้ดูหน่อย >_<”



แต่ว่านี่มันคาบุกิโจนะครับ...”



เพราะงั้นแหละฉันถึงได้อยากลองเดินเล่นดู~” ฉันหยักยิ้มเจ้าเล่ห์ให้พี่อากิที่ทำหน้าเหมือนอยากจะคัดค้านเต็มที่ พร้อมกับกางแขนให้ดูการแต่งกายสุดเร่ิดของฉันในวันนี้ “ก็ฉันอุตส่าห์แต่งตัวมาซะเต็มยศขนาดนี้ อยากลองเดินเช็คเรตติ้งกับหนุ่มโฮสต์แถวนี้บ้างอะไรบ้าง”



ตัวแค่นี้อยากจะเที่ยวโฮสต์แล้วเหรอครับ แต่ถึงงั้นก็ยังอายุไม่ถึงอยู่ดี”



ก็ไม่ได้กะจะเข้าไปอยู่แล้วแหละค่า ดังนั้นไม่ต้องห่วงนะคะ~”



เดินเล่นเฉยๆ เหรอ งั้นผมเดินเป็นเพื่อน”



พี่อากิอยู่ด้วยก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาเต๊าะฉันน่ะสิ -3-”



คุณหนู ถ้าอยากจะเช็กเรตติ้งเฉยๆ ก็แค่เดินนำหน้าผมไปหน่อยนึงพวกโฮสต์ก็ปราดเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังแล้วครับ ไม่ต้องกังวล”



สุดท้ายเมื่อเถียงกันไปมาอยู่สักพักก็ตกลงกันว่าจะพบกันครึ่งทาง โดยฉันจะเดินนำหน้าเขาไปหน่อยและเขาจะเดินตามเพื่อคอยดูแลฉัน บอกแล้วว่าพี่อากิเป็นพ่อบ้านส่วนฉันเป็นคุณหนูน่ะ >O<



แสงสีของย่านคาบุกิโจยามค่ำคืนนั้นดูตระการตามาก และเหล่าคนที่มาเดินขวักไขว่ไปมาแถวนี้ก็ระยิบระยับไม่แพ้กัน ขนาดฉันว่าแต่งมาเต็มยศแล้วยังรู้สึกว่าตัวเองเบาไปหน่อย -O-; อะไรจะสตรองกันขนาดนี้เนี่ย ดีนะฉันจัดรองเท้าส้นสูงมา ไม่งั้นแพ้แน่ๆ



คุณหนูครับ! คืนนี้จะไปเที่ยวที่ไหนเหรอครับ?”



ผมมีโปรโมชั่นพิเศษ โนมิโฮไดพันเยนเท่านั้นครับ >_<”



ลองมาดูคลับของเรามั้ยครับ!?”



นั่นไง เดินมาได้แค่ไม่กี่ก้าวโฮสต์ก็เข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังจริงๆ ด้วย ฉันเนียนหันไปขยิบตาให้พี่อากิที่เดินล้วงกระเป๋่าตามหลังมาแบบคูลๆ แล้วก็โดนเขาหัวเราะตอบกลับมา จากนั้นภารกิจเช็กเรตติ้งก็ดำเนินต่อไป...อืมมมม คลับไหนหล่อสุดกันน้า~ ไม่ว่าคลับไหนๆ ก็มีหนุ่มผมทองหัวสิงโตกันทั้งนั้นเลย...



หัวสิงโตเหรอ คล้ายกับใครกันนะ...อืม...



อ๊ะ เหมือนกับนายผมทองที่ปั่นจักรยานชนฉันเมื่อวันก่อนเลย...



มิกิจัง :) วันนี้ก็สวยเหมือนเดิมเลยนะ! ฉันแทบไม่กล้าเดินด้วยเลย”



จะว่าไป...ก็เหมือนนายคนที่เดินโอบเอวสาวสุดฮอตสวนมานั่นด้วย...



ฮายาโตะคุงต่างหาก วันนี้หล่อกว่าเดิมอีก ดีใจจังที่ได้มาเดตกันวันนี้ >///<”



ก็ต้องมาอยู่แล้วนี่ :) เพื่อมิกิจังได้เสมอนั่นแหละ”



ผมทองชี้ๆ ฟูๆ ร่างสูงราวกับนายแบบอยู่ในชุดสูทสีดำเทา ตัดด้วยเนกไทสีแดง...รองเท้าก็เป็นรองเท้าหนังดูแพงลิบ แถมยังรอยยิ้มกระชากใจแบบนั้น...



นั่น... นั่นมัน...



งั้นวันนี้เราไปไหนกัน >_<”



ฉันจองร้านไว้ละ รับรองมิกิจังชอบ”



เย้~ ไปกัน ไปกัน~”



ฉันยืนตัวแข็งทื่อเป็นอนุสาวรีย์ขณะที่สองคนนั้นเดินหัวเราะคิกคักผ่านไป กลิ่นน้ำหอมฉุนจัดทำร้ายจมูกยังอ้อยอิ่งอยู่กับที่ถึงแม้สาวเจ้าจะเดินจากไปนานแล้วก็ตาม...



ฉันคงจะยืนนิ่งจนน่ากลัว เหล่าโฮสต์ที่เข้ามารุมตอมจึงค่อยๆ หายไปทีละคน...จนกระทั่งพี่อากิเดินเข้ามาแตะไหล่



เกิดอะไรขึ้นคุณหนู เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมนิ่งไป...”



พี่อากิ”



หืม อะไรครับ?”



ฉันเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระ”



ฮะ? ธุระ?”



ขอตัวก่อนนะคะ วันนี้ขอบคุณมากที่พามาทานข้าวค่ะ!”



ดะ...เดี๋ยวก่อนเมเปิ้ล!”



พี่อากิร้องเรียกตามมา แต่ฉันไวกว่า ถึงแม้จะใส่รองเท้าส้นสูงก็ตาม เนื่องจากมีสกิลสูงมากจากการสั่งสมประสบการณ์ตลอดชีวิตสิบเจ็ดปี -3-



เพียงไม่นานฉันก็มาถึงสถานีรถไฟชินจุกุแล้ว เมื่อเปิดแอพดูก็พบว่าจากนี่ไปถึงสถานีนิชิคะไซใช้เวลาประมาณสามสิบเก้านาที ขึ้นสายมารุโนะอุจิไปลงโอเตมาจิแล้วต่อสายโทไซไปลงนิชิคะไซ...



จากสถานีนั้นเดินไปถึงที่อยู่ในบัตรนักเรียนใบนี้...ใช้เวลาอีกประมาณหกนาที



ฉันคำนวณเวลาและแผนการเดินทางอยู่ในใจก่อนจะกระโดดขึ้นไปในขบวนรถไฟที่ต้องขึ้นอย่างรวดเร็ว ในใจยังเต้นตึกตักเหมือนตื่นเต้นเวลาก่อนเข้าห้องสอบ ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปทำไม และไปตอนนี้เขาก็น่าจะยังอยู่ที่คาบุกิโจ กับสาวฮอตน้ำหอมฉุนกึ้กคนนั้นอยู่ดี...



แต่คราวนี้ไม่ผิดแน่ เพราะแสงสว่างจากร้านรวงรอบข้างจ้ามาก และฉันก็มีเวลาจ้องหน้าเขาชัดๆ ด้วย



ผู้ชายคนนั้นคือนากามุระ ฮายาโตะไม่ผิดแน่



เขาคือฮายาโตะ...แต่เหมือนสวมร่างคนอื่นที่ไม่ใช่เขา ฮายาโตะไม่ใช่คนจะมาโอบเอวทำหน้าตากรุ้มกริ่มใส่ผู้หญิงแบบนั้น ฉันเชื่อว่าเขาทำไม่เป็น หมอนั่นทึ่มจะตาย ทึ่มๆ ซื่อๆ แล้วก็ทำอะไรแบบบ้านๆ แต่จริงใจ ถึงลุคแบดบอยจะเข้ากับรูปร่างหน้าตาของเขามากกว่า แต่ฮายาโตะที่ฉันรู้จักก็ยังดีกว่าแบบนั้นอยู่ดี



หรือว่าสองปีที่ผ่านมาหมอนั่นจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับที่ฉันเคยรู้จักไปแล้วจริงๆ...?



ทั้งที่ไม่ได้คิดว่า 'อยากจะเจอกันอีก' แต่พอคิดอย่างนั้นแล้วกลับรู้สึกเหงาใจอย่างบอกไม่ถูก...



ราวกับ 'พี่ชาย' ที่เคยรู้จักกำลังจะหายไป...



ฉันต้องเป็นบ้าแน่ๆ ที่คิดแค่นั้นแล้วก็ปราดมาถึงที่บ้านเขาอย่างน้ี ถ้าเขาเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ฉันคงถูกมองว่าเป็นยัยบ้าแน่ =_=;



แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น...ฉันแค่เอาบัตรนักเรียนคืนให้เขาไปก็จบแล้ว...



ฉันหมายมั่นปั้นมืออย่างตั้งใจ ก่อนจะก้าวลงจากรถไฟที่สถานีโอเตมาจิเพื่อจะไปเปลี่ยนขบวน...
















7 นาทีต่อมา



เดินช้ากว่ากูเกิลแมพไปหนึ่งนาทีเนื่องจากใส่ส้นสูงจึงต้องเดินอย่างสตรองกว่าคนทั่วไป -_-



ฉันมองซ้ายมองขวาหาตึกที่น่าจะใช่ตามกูเกิลเอิร์ธ (สมัยนี้เทคโนโลยีทำให้อะไรๆ ง่ายขึ้นเยอะ ไม่มีหรอกคำว่าหลงน่ะ) จากนั้นจึงเจออพาร์ตเมนต์เก่าๆ ที่หน้าตาเหมือนที่อยู่บนหน้าจอเด๊ะ แล้วก็ท่าทางเหมือนจะพังลงมาได้ทุกเมื่อเหมือนกันเด๊ะอีกเช่นกัน... หนำซ้ำยังไม่มีระบบกันขโมยใดๆ ทั้งสิ้นอีกต่างหาก



ที่นี่เหรอเนี่ย หมอนั่นอยู่ที่นี่เหรอเนี่ย...



ก็ไม่แปลกเพราะค่าครองชีพในญี่ปุ่นสูงมาก และในโตเกียวนี่ก็เรียกได้ว่าสูงที่สุด ค่าเช่าหอพักถ้าอยู่กลางเมืองยังไงรวมทุกอย่างแล้วก็น่าจะตกเดือนละแสนเยน... เด็กม.ปลายอยู่ตัวคนเดียวในโตเกียวส่วนใหญ่ก็คงจะมาอยู่ห้องเล็กหน่อยแล้วก็ไม่กลางเมืองมากอย่างนี้แหละมั้ง



อีกอย่างหมอนั่นตั้งใจทำไบท์ตั้งเยอะแยะเพราะอยากจะเก็บเงินไว้เรียนต่อด้านอนิเมะด้วย จะเอาเงินไปสูญกับค่าเช่าหอราคาแพงเกินตัวก็ใช่เรื่องล่ะเนอะ



ฉันยืนเล็งอยู่สักพักหน่ึง ก่อนจะก้มลงมองบัตรนักเรียนในมืออีกครั้ง ฮายาโตะอยู่ห้อง 205... ดังนั้นก็น่าจะเป็นชั้นสอง... ชั้นสองปิดไฟมืดสนิททั้งชั้นซึ่งก็ไม่แปลก เพราะหมอนั่นน่าจะยังอยู่ชินจุกุ



ถ้างั้นฉันมาถึงนี่ทำไมกันนะ =_=;;



พอมาถึงแล้วก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้วางแผนสิ่งที่จะทำต่อไปเอาไว้ ก็เลยต้องมายืนเหวอชวนให้คนเข้าใจผิดเผลอเรียกตำรวจมาคุยอยู่อย่างนี้ =_=



เอาไงดีนะ...มาแล้วเขาไม่อยู่จะให้ยืนรออยู่หน้าห้องก็พิลึก และถ้าไม่รีบกลับ...



เอี๊ยด~



ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงเบรคจักรยานดังเอี๊ยด ก่อนจะเดินดุ่มๆ ขึ้นบันไดไปที่ชั้นสองโดยไม่สนใจจะล็อกกุญแจรถจักรยานด้วยซ้ำ...



แต่เดี๋ยวก่อนนะ...ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนนั้นจัง...



ร่างบางๆ สูงโปร่ง แต่งตัวง่ายๆ สบายๆ สไตล์มินิมอลแต่กลับน่ารักสะดุดตาดูแล้วไม่เบื่อ...



หรือว่า...หรือว่าเธอคือ...



...ฮัลโหล ฮายาคุงเหรอ”



...ซาโอริซัง?



...ขอโทษนะที่โทรไปตอนยุ่งๆ...อืม...จริงๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก แต่ฉันแค่...”



เสียงของเธอสั่นน้อยๆ แต่เพราะรอบข้างเงียบมาก ฉันที่ยืนอยู่ข้างล่างจึงได้ยินชัดเจนทุกคำ...



เอ๊ะ? ตอนนี้อยู่... อ่า... อยู่หน้าห้องนาย... ขอโทษนะที่มาโดยไม่ได้บอก...”



เท่านี้ก็ยืนยันข้อสงสัยของฉันได้ ว่าสิ่งที่เป็นไปไม่ได้นั้นเป็นไปแล้ว...



แถมยังสองเด้งอีกต่างหาก ได้เจอทั้งฮายาโตะและซาโอริซังไปพร้อมๆ กันแบบนี้ จะเรียกว่ายุคทองของคุณหนูเมเปิ้ลก็ได้จริงๆ สินะ...



ไม่...ไม่ต้องรีบมาหรอก ฉันแค่...” ซาโอริซังโวยวายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเงียบไป จากนั้นจึงรับคำเสียงเบา “...อืม เข้าใจแล้ว”



มันอะไรกันนะ...คำพูดคำจา น้ำเสียง บรรยากาศ ไม่เหมือนกับซาโอริซังคนนั้นเลย... แถมจะว่าไปยังไม่เหมือนคนเป็นแฟนกันอีกต่างหาก หรือว่าทะเลาะกันอยู่?



ไม่สิ นี่มันไม่เกี่ยวกับฉันเลยต่างหาก =_=^ ฉันควรจะหาตู้ไปรษณีย์ห้องเขาแล้วก็หย่อนบัตรนักเรียนเอาไว้แค่...



ฮึก...”



...!?!”



ฉันตกใจจนตัวชาเมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงสะอื้นดังมาจากชั้นสอง...



ถ้าไม่รู้ว่ามีคนยืนอยู่ตรงนั้นฉันคงตกใจนึกว่าผีหลอกไปแล้ว แต่เพราะถือวิสาสะแอบฟังอยู่เมื่อกี้เลยรู้ว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้น...



แถมยังยืนร้องไห้อยู่อีกต่างหาก มันหมายความว่ายังไงเนี่ย -O-;;;



ฉันรู้สึกข้องใจมากทั้งที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองเลยสักนิด...เพราะงั้นก็เลยได้แต่ยืนละล้าละลังอยู่ตรงนั้นตั้งนานสองนาน กลับตัวก็ไม่ได้ให้ไปต่อก็ไปไม่ถึง... เอาไงดี ถ้ายืนอยู่นี่จนฮายาโตะมาถึงก่อนจะทำไง จ๊ะเอ๋กันหน้าบ้านแบบนี้ไม่โอเคนะ ฉันได้กลายเป็นสตอล์กเกอร์กันพอดี =[]=^



โอ้ยยยย เอาไง...



ตึง!



O_O!?



ฉันตกใจจนสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงดังตึงเหมือนอะไรล้ม พอหันไปก็เห็นเงาคนรางๆ อยู่กับจักรยานที่ถูกทิ้งให้นอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น จากนั้นหนุ่มหล่อในชุดสูทสีดำก็พุ่งพรวดผ่านฉันไปเหมือนมองไม่เห็น... และที่ที่เขามุ่งหน้าไปก็คือ...



ซาโอริ”



...ฮายาคุง”



ทำไมเหมือนการพบกันอีกครั้งของพระนางที่พลัดพรากจากกันไปนานแบบนี้ล่ะ... หรือท่านเทพอินาริตั้งใจจะลงโทษฉันที่ริอ่านไปเขียนขอพรแบบนั้น...



ทำให้ฉันต้องมาเจอฉากสวีตของฮายาโตะกับแฟนอีกแบบนี้...



ขอโทษนะที่มา คือฉัน...”



แล้วฉันก็ยังยืนเอ๋ออยู่ที่เดิม เป็นเหมือนผีเฝ้าจักรยานที่ถูกสองคนนั้นทิ้งเอาไว้อย่างไม่ใยดี



ฮายาคุง...ฉัน...”



もう、別れよう。 (เลิกกันเถอะ)”



...!?!”



...!!!!!!!”



หนึ่งคนที่ตกใจยิ่งกว่าคนถูกบอกเลิกคือฉันที่ยืนอยู่ข้างล่าง...



เราจบกันแค่นี้ก็แล้วกัน”



ดังนั้นตอนนี้ถึงแม้จะมองไม่เห็นสีหน้า...แต่ก็พอจะนึกออกว่าซาโอริซังน่าจะมีสีหน้าแบบไหน



กะทันหันไปหน่อยขอโทษทีนะ”



...”



กลับบ้านระวังด้วยล่ะ ฉันต้องไปแล้ว...มีคนรออยู่”



...”



จบคำนั้นฉันก็รู้คิวตัวเองและรีบหลบเข้าไปซ่อนในเงามืดข้างคอมเพรสเซอร์แอร์ทันทีก่อนที่ฮายาโตะจะเดินลงบันไดมา ได้ยินเสียงถอนหายใจแผ่วเบาของเขาดังมา...จากนั้นร่างสูงก็เดินกลับไปที่จักรยานแล้วปั่นออกไปโดยไม่หันกลับมาอีก



...



...



...



เนิ่นนานที่ฉันได้แต่ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก ราวกับเป็นคนที่ถูกบอกเลิกไปเมื่อกี้...กับการหักมุมของเรื่องราวที่ไม่คาดคิด...



ที่เขาว่ากาลเวลามันทำให้คนเปลี่ยน...เห็นทีจะเป็นเรื่องจริงสินะ



แล้วฉันล่ะ...



จริงๆ แล้วฉันเปลี่ยนไปขนาดไหนกัน...?













[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม









ขออภัยที่มาอัพช้านะคะ พอดีกลับไทยมายุ่งๆ หลายอย่าง >_<

พรุ่งนี้ก็จะบินกลับญี่ปุ่นแต่เช้าเลยรีบแวบมาอัพให้ก่อน กระเป๋าก็ยังไม่ได้จัดเนี่ย 55555

แต่กลัวนักอ่านจะรอนานเกินไป เลยรีบมาอัพเลย >///<

ขอบคุณทุกคนที่เม้นต์เป็นกำลังใจและรออ่านนะคะ

อ่านเมนต์แล้วปลื้มใจมากๆ

ไว้ถ้ามีโอกาสจะหาของมาจัดเกมแจกเฉพาะคนที่เมนต์ละกันเนอะ >_<

ตอนน้ีถึงฉากบีบหัวใจแล้วค่ะ ต่อจากนี้จะเป็นไงต่อไปน้า

ลองมาเดากันดีกว่า ฮี่ๆๆๆๆ ดูซิใครจะเดาถูกบ้าง >O<

ใคร #ทีมคาเอเดะ หรือ #ทีมฮายาโตะ รีบเมนต์เป็นกำลังใจให้สองคนนี้ด่วน!

เมเปิ้ลจะสตรองแค่ไหนมาดูกัน!!








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

1,396 ความคิดเห็น

  1. #1378 mll3 (@mll3) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 22:30
    ทำไมฮายาโตะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ นั่นแหละเขาบอกเวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน
    #1378
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #590 Zeema (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:13
    ก่อนอื่นขออนุญาติกรี้ดสักพันล้านรอบก่อนนะค่ะพี่อาย!! คือฟินมากก โครงเรื่องดี้ดี๊ ความฟินไม่มีตก นางเอกสตรอง หนู้ช้อบ!! ไม่ผิดหวังที่ปิ๊งฮายาโตะมาตั้งเเต่เล่มโคเฮ!! เเล้วก็ติดตามเซ็ตนี้มาครบทุกเล่นเลยอ่ะคะ เเต่ชอบของฮายะโตะที่สุด รู้สึกอบอุ่นทุกเล่นเลย นางเอกเเต่ละเล่นก็มีความเป็นตัวเองเเบบไม่เหมือนใคร หนูนี่ชอบคาเอเดะสุดล่าวว คือพี่อายเก่งมากอ่ะะ พี่ทำให้หนูฟินหนัก ฟินถล่ม ชอบความขี้เล่นของฮายาโตะกับความสตรองของนางเอกค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ เตรียมเงินใว้เรียบร้อยเเล้วค่าา รักนะคะะ
    #590
    0
  4. #589 PangLum (@pangnaja) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:50
    โอ๊ยมันติดดดด ไม่อยากอ่านในเว็บแล้วอ้ะพี่อายยยย พี่อายยยยยยย เมื่อไหร่เล่มจะออกเหรอคะ หนูทนไม่ไหว 55555 พี่อายยยยยย #อุทานเป็นคำว่าพี่อาย พี่อายยยยยยยยยย >__<
    #589
    0
  5. #588 yadatoei (@yadatoei) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:09
    ทีมเมเปิ้ลสตรองงวงงงงงง
    #588
    0
  6. #586 − Springfall − (@moolattene) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:11
    อยากอ่านแบบเป็นเล่มแล้วววว รีบๆ อัพนะคะ รอเสมอค่ะ>< <3
    #586
    0
  7. #585 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:59
    ครอบครัวซาโอริซังไม่ยอมรับฮายาโตะรึเปล่าาาา
    เห็นแก่อนาคตซาโอริซัง ฮายาโตะเลยบอกเลิก #เดาล่้วนๆ ฮ่าๆๆๆๆ
    แต่ก็ดีนะ ฮายาโตะจะได้มาหาเมเปิ้ล >,,,,,,<
    #585
    0
  8. #584 คาราเมล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:05
    สนุกมากๆๆเลยค่ะ เจ้าหญิงผู้เลอโฉม
    #584
    0
  9. #583 Numwann (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:44
    อึ้งมาก &#128552;&#128552;คือเกิดอะไรขึ้นอ่ะ ทั้งจุกทั้งเจ็บเลยนะเนี่ย
    #583
    0
  10. #582 `BBBA (@fcharu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:12
    ฮายาโตะเป็นโฮสมาตั้งแต่เล่มโคเฮแล้วนี่ ไม่เปลี่ยนไปหรอกไม่เชื่อเธอลองทักเขาดูสิเมเปิ้ล>_<
    แต่ที่เลิกกับซาโอรินี่ พี่ไม่เข้าจายย. แต่ก็ดีแล้วเนอะ😝55555
    รอพวกเธอได้เจอกันอยู่นะ😳 สู้ๆนะคาเอเดะะะะะ
    #582
    0
  11. #581 Chongdin (@kamonpat41) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:47
    สนุกมากค่ะะ>_<นี่เข้ามาดูทุกวันเลยอยากอ่านต่อแล้วว หนังสือออกเดือนไหนเหรอคะพี่อาย
    #581
    0
  12. #580 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:50
    ตอนนี้ดราม่ามาเต็มมมมม 
    อย่าดราม่าเยอะน้าาาา แง๊ 
    #580
    0
  13. #579 ying1911 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:17
    สนุกมากค่ะ รออ่านอยู่นะคะ
    #579
    0
  14. #578 kanjang_ (@kanjang_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:49
    สู้ๆนะคะพี่อายย อัพต่อด้วยน้าา
    #578
    0
  15. #577 Athitaya Sukkul (@ainaina-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:44
    เดาไม่ออกจริงจังอ้ะะ รู้สึกแบบ ทำไมเปลี่ยนได้ขนาดนี้-0-!
    #577
    0
  16. #576 Piyawadee__Ja (@Piyawadee__Ja) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:17
    เลิกกันแล้ววว>////< กรี๊ดดดเบาๆ(อุ๊ยย. ลืมตัว555) ว่าแล้วตั้งแต่อ่านเล่มของโคเฮกับยูจัง ฮายาโตะต้องทำงานเป็นโฮสต์แน่ และมันก็เป็นจริงๆอย่างที่คาดไว้ 

    คาเอเดะไม่เป็นไรนะเดี๋นวฮายาโตะก็จะจำหนูได้(^_^) เดาว่าต่อไปคาเอเดะต้องเข้าเรียนทึ่มินิมิโคแล้วเจอกับฮายาโตะ(รึป่าว+_+) เชียร์เต็มกำลังจร้าาา 

    #ทีมคาเอเดะ #ทีมฮายาโตะ #nipponhoney
    #576
    0
  17. #575 arthip-n (@arthip-n) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:58
    เอาเล่มเต็มมาเลยเถอะค่ะTT
    #575
    0
  18. #574 Timjung12TV (@Tubtim_Thanida) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:35
    รออ่านตอนต่อไปนะคะพี่อาย~
    เดินทางปลอดภัยค่า
    #574
    0
  19. #573 ท่านผู้นั้น (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:06
    แง้~ นี่ฮายาโตะคุงเป็นหนุ่มโฮสต์เหรอเนี่ย OMG มากคร่ะ

    เนื้อเรื่องเดินได้ไวดี สนุกมากค่ะ คิดถึงพี่อายน้าาาาาา
    #573
    0
  20. #572 RiNNy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:24
    อยากอ่านต่อจางงงง แต่งนิยายดีๆแบบนี้มาให้อ่านเยอะๆนะค้า จะตามซื้อทุกเล่มเลยยย
    #572
    0
  21. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:55
    รักพี่อายที่สุดดดดดดด ขอบคุนที่อัพพกันนนนน อัพต่อไปเรื่อยๆเน้อ ชอบฝุดๆ
    #571
    0
  22. #570 minniie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:37
    จบตอนแบบนี้ ช่างค้างคาเหลือเกินค่ะT v T

    ถ้าเป็นเมเปิ้ลนี่คงทำตัวไม่ถูกจริงๆ ...

    เอ่ยถึงยูจังมาให้หายคิดถึงนิดนึงด้วย

    หวังว่าคนอื่นๆ คงจะมากันอีกนะคะ

    รออย่างใจจดใจจ่อค่ะ! เป็นกำลังใจให้เมเปิ้ล><
    #570
    0
  23. #568 mmknpp (@2345-nice) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:40
    ฮายาโตะเปลี่ยนไป โง้ยย แต่คิดว่านางต้องน่ารักเหมือนเดิมสิ
    #568
    0
  24. #567 Lolita (@0822205888) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:23
    โกรธสิงโตแรงมากค่ะ ณ จุดๆนี้ ทีมใบไม้ค่ะ 5555
    #567
    0
  25. #566 zinchayanin (@chayanin20101) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:05
    #ทีคาเอเดะค่ะคุณหนูเมเปิล เรา สตรองงงงง อิอิ
    #566
    0