Nippon Honey รักหวานละไมหัวใจสีใบไม้แดง

ตอนที่ 6 : こんな風に再会できるとは思ってなかった。。。 (Never Thought We Would Meet Again Like This...)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    31 ม.ค. 59




PART II

あの頃に戻れるなら。。。

 (If I Can Go Back To That Time...)





6

こんな風に再会できるとは思ってなかった。。。

(Never Thought We Would Meet Again Like This...)






สองปีต่อมา...



สนามบินนาริตะ ประเทศญี่ปุ่น



ทันทีที่ก้าวพ้นตม.ออกมาสู่เขตแดนประเทศญี่ปุ่นอย่างเต็มตัวแล้ว ฉันก็รู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก...หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ในทุกก้าวราวกับเพิ่งเคยมาญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกในชีวิตยังไงยังงั้น ทั้งที่จริงๆ แล้วเข้าออกประเทศนี้บ่อยกว่าไปตลาดเสียอีก ถึงจะไม่ได้มาเที่ยวเหมือนคนอื่นเขาเพราะทุกครั้งที่มาก็คือมาพบลูกค้าพร้อมกับคุณพ่อคุณแม่ก็เถอะ...



อาจเพราะเหตุผลในการมาครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้งก็เป็นได้...ถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้



กรี๊ดดด~ มี่จังมาแล้ว~”



คิดถึงจังเลย~”



รอบตัวมีเด็กจากบ้านไปไกลเพิ่งกลับมาเจอครอบครัวครั้งแรกในรอบปี...



ว้ายยย ถึงญี่ปุ่นแล้ววว”



เซลฟี่กันก่อนแก~”



กลุ่มเพื่อนที่มาเที่ยวแบ็กแพ็กด้วยกัน...



ที่รัก ถือไหวมั้ย เค้าช่วยนะ”



ขอบคุณนะที่รัก~”



และคู่รักมาฮันนีมูน...



หลายๆ คนมาด้วยเหตุผลที่ต่างกันไป แต่ฉันเชื่อว่าคงไม่มีใครที่มาด้วยเหตุผลเดียวกับฉันแน่



หลังจากเดินผ่านเหล่าผู้คนออกมาแล้ว ฉันก็มองหาคนที่น่าจะอยู่แถวๆ นี้ เพราะเขาคือคนที่จะมารับฉันที่สนามบินตามกำหนดการ...และเขาก็ไม่ใช่คนที่จะมาผิดเวลาเสียด้วย ดังนั้นน่าจะยืนรออยู่แล้ว...



เป็นคนที่โดดเด่นยิ่งกว่าพระอาทิตย์ซะด้วย...มองปราดเดียวก็รู้แน่นอน แต่นี่มองหลายปราดแล้วยังไม่เจอ =_=; หรือว่าเขาจะลืมฉันไปแล้วเนี่ย =[]=^^^



ฉันหยิบไอโฟนออกมาจากกระเป๋าเตรียมจะโทรไปงอแง...และตอนนั้นเองที่ใครบางคนดึงไอโฟนนั่นไปจากมือฉันอย่างรวดเร็วราวกับมีเชื้อสายลิงติดตัวมาแต่กำเนิด...



กำลังจะโทรหาใครเหรอครับโอโจ้ซามะ* :)”

(NOTE* โอโจ้ซามะ お嬢様 แปลว่าคุณหนู)



...!?!”



ยินดีต้อนรับสู่ญี่ปุ่นครับ :)”



กำลังคิดอยู่เลยว่าไม่สมกับเป็นพี่อากิเลย ถึงได้มาไม่ตรงเวลานัดเนี่ย”



ใจร้าย ผมมาก่อนเวลาตั้งยี่สิบนาทีต่างหาก แต่เมื่อกี้แค่แวบไปซื้อกาแฟมาไว้ให้คุณหนูเท่านั้นเอง” เขาพูดพร้อมกับชูหลักฐานประกอบคำแก้ต่างของตัวเองขึ้นมา จากนั้นจึงยื่นกาแฟแก้วนั้นมาให้ฉัน “เจอกันกี่ทีก็สวยขึ้นทุกทีเลยนะครับเนี่ย สมเป็นคุณหนูเมเปิ้ลจริงๆ”



ชมฉันไปก็ไม่ได้ช่วยให้ดีลงานผ่านง่ายขึ้นหรอกนะคะ”



แหม เขี้ยวชะมัด” พี่อากิหัวเราะร่วนก่อนจะยิ้มหวานให้ฉัน “แต่ก็ไม่ได้ชมเพราะหวังผลอะไรซะหน่อย น่ารักก็บอกว่าน่ารักสิ”



ว่าแต่ข้าวของของฉันที่ส่งมาล่วงหน้าตอนนี้อยู่ที่ห้องแล้วใช่มั้ยคะ”



ตัดบทกันกลางอากาศเลยนะครับเนี่ย น่าน้อยใจชะมัด” พี่อากิตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ จะต้องอารัมภบทก่อนตอบคำถามสินะ -_-; วาจาไหลลื่นเป็นปลาไหลตลอดแหละผู้ชายคนนี้ “และ...ครับผม ของไปถึงที่ห้องเรียบร้อยแล้ว เฟอร์นิเจอร์ก็เตรียมไว้ให้พร้อม ยกเว้นพวกของใช้ส่วนตัว”



ขอบคุณมากนะคะ ^-^”



ไม่มีปัญหาครับ...แต่จริงๆ ผมก็ยังยืนยันว่าคุณหนูพักที่บ้านตระกูลอิชิอิเลยก็ได้นะครับ ไม่เห็นต้องลำบากไปอยู่คนเดียวเลย”



พี่อากิพูดพร้อมกับรับกระเป๋าแฮนด์แบ็กของฉันไปถือ...จากนั้นจึงผายมือเชิญให้ออกเดินตามเขาไปที่ลานจอดรถ



ซึ่งการที่เขาเสนอมาอย่างนั้นก็ไม่แปลก เพราะตระกูลอิชิอิกับบ้านฉันนั้นเป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจกัน อย่างที่บอกว่าบ้านฉันทำธุรกิจหลายอย่าง การนำเข้าและส่งออกสินค้าจากญี่ปุ่นก็เป็นหน่ึงในนั้นด้วย



นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันสนิทกับลูกชายคนโตของบ้านอิชิอิหรือ 'อิชิอิ โยชิอากิ' หนุ่มหล่อแพรวพราวคนนี้นั่นเอง



ที่จริงบ้านนี้ก็มีลูกชายอีกคนด้วย พี่อากิเรียกเขาว่า 'ยูจัง' แต่ชื่อเต็มของเขาคือ 'อิชิอิ โยชิยูกิ*' และโยชิยูกิก็เป็นผู้ชายคนละขั้วกับพี่อากิจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นพี่น้องท้องเดียวกันเลยทีเดียว

(NOTE* อิชิอิ โยชิยูกิ เป็นแฟนของ 'โนโซมิ' และเป็นพระเอกของเรื่อง Nippon Cutie รักหวานละมุนวุ่นหัวใจหนุ่มชิงกันเซน)



ก็ฉันตั้งใจมาญี่ปุ่นเพราะอยากอยู่คนเดียวนี่นา ไปอยู่บ้านพี่อากิก็ไม่มีความหมายน่ะสิ -3-”



แล้วอยู่ดีๆ ทำไมถึงอยากมาเรียนที่ญี่ปุ่นล่ะครับ”



นั่นเป็นความลับของฉันค่ะ”



ตอบได้สมกับเป็นโอโจ้ซามะมากครับ” พี่อากิยิ้มพลางหยิบกุญแจรถออกมาควงเล่นเมื่อมองเห็นเมอร์เซเดสเปิดประทุนของเขาจอดอยู่ไม่ไกลแล้ว “จะว่าไป...ตอนที่คุณพ่อผมบอกว่าคุณหนูเมเปิ้ลจะย้ายมาอยู่โตเกียวแล้วสั่งให้ผมไปรับเนี่ย ผมก็นึกว่าจะมาเข้าพิธีโอมิไอ* ซะอีก...ถ้าเป็นงั้นจริงก็คงดูตัวกับผมนี่แหละเพราะยูจังน่ะน่าจะมีสาวในดวงใจอยู่แล้ว”

(NOTE* お見合いพิธีดูตัว)



อย่าพูดอะไรน่าขนลุกอย่างนั้นสิคะพี่อากิ”



นี่ผมยังไม่ถึงมาตรฐานของคุณหนูเมเปิ้ลอีกเหรอครับเนี่ย”



อีกไกลเลยล่ะค่ะ ^^”



ทำร้ายจิตใจผมจังเลยนะครับ” พี่อากิพูดยิ้มๆ ก่อนจะปลดล็อกรถแล้วโค้งให้ฉันราวกับเป็นบัตเลอร์ในคาเฟ่พ่อบ้าน “เชิญครับโอโจ้ซามะ”



อาริกาโตะ :)”



เมื่อเขาส่งบทมาฉันก็เลยเล่นตาม ทุกครั้งเวลาเจอกันเขาก็ชอบเล่นบทพ่อบ้านให้ฉันเป็นคุณหนูอย่างนี้แหละ เล่นบ่อยจนเริ่มสมบทบาทขึ้นทุกทีแบบน้ีแหละ



จะไปไหนก่อนมั้ย หรือจะเข้าห้องเลยดี?”



ฉันจิบกาแฟอึกหนึ่งก่อนจะตอบโดยไม่ได้ละสายตาจากทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถ “กลับห้องเลยก็ได้ค่ะ ไม่อยากรบกวนพี่อากิ”



แหม รบกงรบกวนอะไรกัน ไปหาอะไรกินกันก่อนมั้ยล่ะ หรือว่าจะไปหาซื้อของใช้เข้าบ้านดี”



เดี๋ยวฉันไปเองละกันค่ะ ของใช้ของคุณหนูจะให้คนอื่นเห็นไม่ได้”



ฮ่าๆ ครับๆ งั้นจะไปส่งที่ห้อง เอากุญแจก่อนแล้วค่อยไปส่งที่ห้างแล้วกันนะ”



ฉันยิ้มขอบคุณพี่อากิก่อนจะหันมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง และระหว่างที่มองดูถนนหนทางไปเรื่อย...บางทีก็จะมองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองอยู่บนกระจกหน้าต่างบ้าง...



ใบหน้าของ 'คุณหนูเมเปิ้ล' ในวัยสิบเจ็ดปี ที่ไม่ว่าจะดูมุมไหนยังไงก็สมกับเป็น 'โอโจ้ซามะ' อย่างที่พี่อากิเรียกจนติดปากไปทั้งหมด ไม่ว่าจะรอยยิ้มสุขุมที่ฝึกมาอย่างดี ใบหน้าสมส่วนที่แต่งอย่างอ่อนๆ สมวัยแต่ก็ดูหรูและสง่าสมฐานะ ผมสีส้มแอปริคอตที่ผ่านการดูแลมาอย่างดี ริมฝีปากสีส้มอมชมพูที่เนียนนุ่ม และถ้ามองเลยไปข้างล่างก็จะเห็นเสื้อผ้าดูดีมีระดับสไตล์คุณหนูที่ไม่เยอะจนเกินไปด้วย



ทั้งหมดเกิดขึ้นได้เพราะการเข้าคอร์สความสวยความงามแบบเข้มข้นที่ฉันเป็นคนขอคุณแม่ไปเรียนเอง เพิ่มเติมจากคลาสบุคลิกภาพและอื่นๆ อีกมากมายไม่รู้จบ ชีวิตของลูกคนรวยไม่ได้หรูหราสุขสบายอย่างที่เห็นจากภายนอกเสมอไป เพราะฉันแทบไม่มีเวลาให้หายใจหายคอ จบคลาสนี้ก็ต้องไปต่อคลาสนั้น เรียนนั่นเรียนนี่อัดเข้าไปในสมองจนแรมแทบระเบิด แต่ก็เพื่อการเป็นคุณหนูที่สมบูรณ์แบบ ดังนั้นฉันทนได้



โดยเฉพาะเรื่องรูปร่างหน้าตา...ฉันยอมไม่ได้เด็ดขาด



ดังนั้นจึงไม่แปลกถ้าหากพี่อากิจะชมว่าฉันสวยขึ้น เพราะตั้งแต่ตอนอายุสิบห้าจนถึงอายุสิบเจ็ด ฉันพยายามดูแลตัวเองอย่างดี ประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหิน กว่าจะออกจากบ้านได้ต้องใช้เวลาเตรียมการเกือบสองชั่วโมง กลับบ้านมาก็ต้องประทินผิวอีกเป็นชั่วโมงกว่าจะได้นอน ชีวิตที่ยากลำบากขนาดนี้ใช่ว่าทุกคนจะทนได้นะบอกเลย =3=



ที่จริงก่อนหน้านี้ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมากขนาดนั้น จนกระทั่งตอนที่ได้พบกับผู้ชายคนนั้นเมื่อสองปีก่อน...



ผู้ชายที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่สวยเป็นครั้งแรกในชีวิต จนต้องกลับไปโมตัวเองใหม่แบบนี้ ดังนั้นถ้าจะพูดว่าคนที่ทำให้ฉันสวยขึ้นมาได้ถึงขนาดนี้ก็คือเขาคนนั้นก็ไม่ผิด



ต่อจากนี้ไปจะเป็นยุคทองของคุณหนูเมเปิ้ลคนนี้แล้ว คอยดูต่อไปได้เลย! จากนี้ไปฉันจะไม่แพ้ใครทั้งนั้น!!



แต่ถ้าจะถามชื่อของเขาล่ะก็ บอกเลยว่าจำไม่ได้ ฉันลืมไปหมดแล้วล่ะ...



ไหนๆ ก็จะไม่ได้เจอกันอีกเป็นครั้งที่สองอยู่แล้วนี่













ชิบุยะ, โตเกียว



ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ >_< ไว้มาใหม่นะคะ~”



ฉันยิ้มให้พนักงานสาวสวยของร้าน Liz Lisa ก่อนจะเดินถือถุงเต็มไม้เต็มมือกลับออกไปอย่างชื่นมื่น~ >///< การได้ช้อปปิ้งถือเป็นความสุขอย่างนึงของผู้หญิงเลยนะ เวลาเครียดพอได้ช้อปก็ได้คลายเครียด เวลาไม่เครียดก็ยิ่งลั้ลลาไปกันใหญ่



ว่าแต่จะไปไหนต่อดีนะ จะไปช้อปต่อก็ถือของไม่ไหวละ ไม่ใช่ไม่มีแรงหรอกนะ แต่การถือของพะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือมันไม่ใช่วิถีของคุณหนูน่ะสิ จะช้อปแหลกได้แค่ในกรณีที่มีคุณพ่อบ้านเดินตามคอยถือของให้เท่านั้นแหละ



พอสรุปได้แล้วฉันก็เลยตัดสินใจกลับบ้าน และเนื่องจากเวลานี้เป็นเวลาไพร์มไทม์ที่คนกำลังแห่กลับบ้านกัน...ฉันเลยตัดสินใจเลือกใช้บริการแท็กซี่แทน



ว่าแต่แท็กซี่โนริบะ* อยู่ตรงไหนนา... (NOTE* タクシーのりば สถานที่ต่อแถวรอรถแท็กซี่)



ฉันเดินวนหาที่จอดรถแท็กซี่ไปมาอย่างงงๆ เพราะปกติเวลามาญี่ปุ่นก็ไม่ค่อยได้เดินทางด้วยตัวเองสักเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะมีคนนำทาง...แต่ในเมื่อตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวก็ต้องพึ่งตัวเองเท่านั้นล่ะ



เฮ้ย นากามุระ! สาวนั่นไปไหนแล้ววะ!?”



สาวไหนอีกวะ”



ก็เด็กโรงเรียนสตรีนั่นไง...”



...!!”



เสียงเด็กผู้ชายวัยรุ่นคุยกันเสียงดังตามประสาเด็กผู้ชายที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ฉันสะดุ้งโหยงก่อนจะหันไปตามเสียงนั้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับมีคนดึงเชือกที่ผูกติดกับหัวฉันเอาไว้...



โรงเรียนสตรีเหรอ เคียวโกะจังจากโรงเรียน A หรือมาโกะจังจากโรงเรียน B ล่ะ”



ไอ้เวร สะสมไว้กี่คนกัน...”



ไม่่ใช่...



หน้าแบบนั้นไม่ใช่...



ฉันเผลอมองตามเด็กผู้ชายกลุ่มนั้นไปอย่างลืมตัว จนกระทั่งมีใครบางคนเดินเฉียดผ่านไปทางหางตา...และใบหน้าของคนคนนั้นก็กระชากฉันให้หันกลับไปมอง...



ผมสีดำยุ่งฟูเหมือนไม่ได้เซ็ต แต่กลับดูเซ็กซี่มีเสน่ห์เหมือนใครบางคนที่ฉันรู้จัก...



แหม~ มาคุงล่ะก็... >///<”



แต่...นี่ก็ไม่ใช่อีกเหมือนกัน...



ก็จะไปใช่ได้ไงกันล่ะ...อยู่ดีๆ มาบังเอิญเจอเขาอีกครั้งกลางชิบุยะแบบนี้ก็ไม่น่าเป็นไปได้อยู่แล้ว...



แต่จะว่าไป...ฉันก็ไม่ได้อยากจะเจอหรือว่ากำลังตามหาเขาอยู่สักหน่อยไม่ใช่หรือไง =_=^ มัวทำอะไรอยู่เนี่ยยัยคุณหนูบ้า เวลานี้ต้องรีบกลับบ้านไปล้างเครื่องสำอาง ล้างหน้า อาบน้ำ ขัดผิว พอกหน้า มาส์กหน้า แล้วก็เตรียมตัวนอนให้ครบแปดชั่วโมงได้แล้วไม่ใช่หรือไง



ฉันยกมือขึ้นตีๆ หน้าตัวเองเพื่อเรียกสติก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วเดินตามหาแท็กซี่โนริบะต่อไปอย่างมุ่งมั่น ในหัวก็ด่าตัวเองซ้ำเป็นรอบที่ห้าที่ดันเผลอไปมีปฏิกิริยากับชื่อของ 'หมอนั่น' เข้าโดยไม่รู้ตัวแบบนั้น



จากนั้นไม่นานก็มองเห็นแท็กซี่โนริบะอยู่ลิบๆ ตา >O< ไชโย~ ฉันรีบเดินมุ่งหน้าไปยังแท็กซี่โนริบะอย่างไว โดยไม่ได้สนใจมองซ้ายขวาหน้าหลังเลยสักนิด แล้วสุดท้ายอะไรบางอย่างก็พุ่งเข้ามาอย่างไว



ไวมากจนไม่ทันตั้งตัวทั้งเขาและฉัน...แล้วสุดท้ายก็...



โครม!!!



ว้ากกกก!! ขอโทษนะครับ!!”



นี่มัน...อะไร...กันเนี่ย...



บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ!? ผมขอโทษนะครับ ผมกำลังรีบ...ก็เลยเบรคไม่ทันน่ะครับ!!”



จักรยานเหรอ... นี่ฉันถูกจักรยานชนเหรอเนี่ย!?



ฉันยังไม่รู้สึกเจ็บอะไร แต่อาจเพราะกำลังช็อกก็เป็นได้ -O-; ช็อกที่ตัวเองถูกจักรยานไร้ที่มาน็อกจนล้มลงมานั่งแอ้งแม้งอยู่บนพื้นแบบนี้



อ่าา... ชิบหายแล้ว ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย... คุณครับ! ผมขอโทษจริงๆ ที่ชนคุณ แต่ผมกำลังรีบมากจริงๆ T_T ไว้ผมจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทุกอย่างเลย ดังนั้นช่วยรับนี่ไว้ด้วยนะครับ!”



เขายื่นอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนบัตรประจำตัวมาให้ฉันที่ยังนั่งมึนอยู่บนพื้น จากนั้นจึงยกจักรยานขึ้นแล้วเอื้อมมือมาดึงมือฉันให้ลุกขึ้นยืน... ตอนนั้นเองที่ฉันมองเห็นว่าผู้ชายที่ปั่นจักรยานมาชนฉันนั้นเป็นหนุ่มผมทองในชุดสูทสีดำสุดเนี้ยบ (ที่ตอนนี้ไม่เนี้ยบแล้วเนื่องจากเปื้อนฝุ่นเต็มไปหมด)



ขอโทษจริงๆ นะครับ!”



...ค่ะ”



เพราะเขาพูดอย่างรีบเร่งและจริงจัง ฉันจึงตอบอะไรไปไม่ได้นอกจาก 'ค่ะ' สั้นๆ คำเดียว...จากนั้นเมื่อเขายัดบัตรใบนั้นใส่มือฉันได้แล้วก็กระโดดขึ้นคร่อมจักรยานและปั่นฉิวหายไปไวพอๆ กับตอนมา...ทิ้งให้ฉันยืนนิ่งอึ้งเป็นเทพีอยู่คนเดียวกลางชิบุยะแข่งกับเจ้าหมาน้อยฮะจิโค...



เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นน่ะ...สมองยังตามไม่ค่อยจะทัน -O-;



ฉันก้มลงสำรวจตัวเอง แล้วก็พบว่าไม่ได้มีแผลอะไรมากมาย ยกเว้นถุงน่องที่ขาดและรันขึ้นมาประมาณสามนิ้ว แต่โชคดีที่เป็นถุงน่องสีเนื้อจึงไม่เสียหายอะไรมาก -3- ไม่ถึงกับต้องไปรักษาพยาบาลอะไร แต่ทำไมฉันถึงซวยไม่รู้เนื้อรู้ตัวแบบนี้เนี่ย =[]=^^ ยุคทองของคุณหนูเมเปิ้ลไม่ควรจะประเดิมด้วยการถูกน็อกเอาท์กลางชิบุยะแบบนี้สิ =[]=^^^



แล้วจะเอาไงกับบัตรของนายผมทองนั่นดีล่ะ ฉันต้องลำบากเอาไปคืนเขาอีกงั้นเหรอ...หรือว่า...



ฉันก้มมองชื่อและรูปที่อยู่บนบัตรอีกครั้งอย่างหงุดหงิด จากนั้นตัวคันจิสี่ตัวที่เขียนเรียงกันอยู่บนบัตรใบนั้นก็ทำให้ฉันตกใจจนตาโต...



นี่มัน...



ไม่น่า...เป็นไปไม่ได้หรอกเรื่องแบบนี้น่ะ...



...



...



...



... (นากา...มุระ...?)

'...มีอะไรรึเปล่าครับ?'

隼人 (ฮายาโตะ...?)

'คุณ?'

'ฮะ? เอ๊ะ? คะ!? OoO!?'

'เห็นคุณจ้องมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว มีอะไรรึเปล่าครับ'



...



...



ภาพในอดีตเมื่อสองปีก่อนแวบเข้ามาในหัว เหมือนจะแสดงตัวให้รู้ว่ามันอยู่ตรงนั้นมาตลอดไม่ได้หายไปไหน



แถมรูปที่อยู่บนบัตรใบนั้นก็ยัง...



ไม่จริงน่า...ไม่จริง...



นี่พรของท่านเทพอินาริน่ะมีผลชั่วชีวิตหรือยังไงกัน!?







[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม











อัพแล้ววววว ขออภัยที่มาช้า >///////<

พาร์ทสองคุณหนูของเราจะได้เจอกับฮายาโตะอีกรึเปล่าน้าาา~

รอลุ้นตอนต่อไปกันได้เลยค่ะ อย่าลืมเม้นต์น้า~ >O<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

1,399 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #739 ฮานะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:42
    อ่านเล่มก่อนหน้านากามุระผมทอง ทำไมมาอ่านอันนี้เป็นผมดำ แต่พออ่านมาถึงตอนนี้กลายเป็นผมทองเฉยเบยยย.. แงงงง หนูสับสน
    #739
    1
    • #739-1 goryaa (@ZOGtv) (จากตอนที่ 6)
      13 พฤษภาคม 2559 / 14:39
      อ่านดีๆคือเหมือนนากามุระย้มผมอ่ะะ
      #739-1
  3. #531 Chinnapat (@----chinnapat) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:02
    ค้างค่ะ ต่อนะค่ะ
    #531
    0
  4. #529 a0979967458 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:21
    สนุกสุดๆเลยค่ะ มาอัพไวๆนะคะ
    #529
    0
  5. #528 rabbit (@untilthe) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:22
    ตื่นเต้นมากกก อยากให้เป็นคนนั้นจริงๆ.???? มาอัพไวๆน้า รอๆ
    #528
    0
  6. #526 ymdlim (@ymdlim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:02
    ค้างงงงงง รออ่านอยู่นะคะ งือออ
    #526
    0
  7. #524 beamwaritsara (@beamwaritsara) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:54
    อัพเร้วค่า อยากอ่าน
    #524
    0
  8. #523 yadatoei (@yadatoei) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:08
    ฟินนนนนนนนนน
    #523
    0
  9. #522 WinnyW. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:44
    อ๊ากกก ฟินจนแทบจะลงไปแดดิ้นกับพื้นบ้าน
    #522
    0
  10. #521 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 23:51
    #521
    0
  11. #519 PBT1234 (@Praew22022543) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 21:37
    ตื่นเต้นๆ จะใช่ฮายาโตะจริงๆหรือเปล่า ค้างมาก รีบมาต่อไวๆ นะคะ *O*
    #519
    0
  12. #518 aumawadee2546 (@aumawadee2546) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 20:46
    ฮืออออิจฉาคุณหนูมากค่ะ
    #518
    0
  13. #517 minniie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 20:18
    พี่อากิโผล่มาด้วย>_<

    ไหนๆ คนพี่มาแล้ว ขอคนน้องโผล่มาด้วยนะคะ ฮ่าๆ

    ส่วนน้องเมเปิ้ล นี่เรียกว่าโชคดีหรือร้ายเนี่ย

    เจอทั้งทีแต่โดยชนด้วยจักรยาน แถมยังจำไม่ได้ด้วย

    ฮายาโตะคงไม่ทันคิดสินะ

    รอตอนต่อไปค่าาา^^
    #517
    0
  14. #516 nunny_gunny (@nunny_gunny) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 19:13
    ชอบมากค่ะ อยากเป็นนักเขียนเหมือนพี่บ้างง่าา ติตามอยู่ตลอดนะคะ สู้ๆๆๆ
    #516
    0
  15. #515 Why (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 19:04
    พรมีผลชั่วชีวิตจริงๆ ใช่มั้ยค่ะ #เจอกันแล้วสินะ ><
    #515
    0
  16. #514 Babababy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 18:25
    รอออออออออ #ทุกครั้งที่เข้ามาอ่านรุสึกใจเต้นแรง รุสึกผูกพันกับเซตนี้มาก >< #เหมือนเวอร์ แต่รุสึกจริงๆ #รักnipponทุกคน ^////^ #รักพี่อายด้วย อิอิ
    #514
    0
  17. #513 Numwann (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 15:57
    อยากอ่านต่อแล้วววว
    #513
    0
  18. #512 จุ๊จุ๊ :P (@kwangzzj) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 12:38
    พี่อากิ >/////<
    #512
    0
  19. #510 pinkycutecute (@pinkycutecute) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 11:39
    อากิ รอมานานมากกกกก รักอากิ/// เรียกสติแป๊บ-///-
    #510
    0
  20. #509 ~\\\\~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 11:20
    อ้ายยย พี่อากิ/ตบหน้าเรียกสตินี่เล่นนากามุระ -///-
    #509
    0
  21. #508 Piyawadee__Ja (@Piyawadee__Ja) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 10:24
    อร้ายยยย พี่อากิก็มา นาทีนี้อิจฉานู๋เมเปิ้ลแรงงงง=^=
    มีพ่อบ้านหนุ่มสุดหล่ออย่างพี่อากิมารับที่สนามบินนี่ ฟินตายเลยยยยO/////O  
    ฮายาโตะรีบกลับมาหานู๋คาเอเดะนะ คาเอเดะรออยู่ เจ็บขามากกเลย(มโนว่าเป็นตัวเอง55555) 
    สู้ๆน๊าาาคาเอเดะ ต้องได้เจอฮายาโตะอีกแน่นอน ฟันธง
    #ทีมฮายาโตะ #nipponhoney
    #508
    0
  22. #507 pie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 09:43
    นี่มันพรหมลิขิตชัดๆ น่ะค่ะ รอตอนต่อไปคร้า
    #507
    0
  23. #506 sippyt (@sippytweewe) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 08:50
    พี่อากิจ๋าาาา~~
    #506
    0
  24. #505 P'ployy za love'ee (@ploy1844) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 07:51
    ว้าวววว หนุกๆ อัพอีกๆ
    #505
    0
  25. #504 Renta (@four-eta69) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 07:43
    พี่อากิก็มา~~
    #504
    0