Nippon Honey รักหวานละไมหัวใจสีใบไม้แดง

ตอนที่ 4 : だって、好きだから。。。 (ก็ชอบนี่นา...)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    14 ม.ค. 59




4

だって、好きだから。。。

(ก็ชอบนี่นา...)






(ขอบคุณโปสเตอร์จากน้อง Thanaporn Jirapakkul ค่ะะะ >_< สีฟ้าสดใสกุ๊งกิ๊งมากกกก)




วันเสาร์



วันเสาร์!!!



ฉันตื่นมากรีดร้องอยู่ในใจโดยไร้เสียงตั้งแต่ตีห้า หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือนอนไม่หลับตั้งแต่เมื่อคืนจนฟ้าสาง TOT สว่างคาตาที่ยังไม่ได้พักผ่อน รู้สึกเหมือนแสงแดดเป็นใบมีดค่อยๆ กรีดตาฉันทีละน้อย แต่เพราะอะดรีนาลีนมันแล่นพล่านไปทั่วร่างก็เลยรู้สึกว่าไม่เป็นไร...



ไม่เป็นไร...เพราะอีกเดี๋ยวก็จะได้เจอกับฮายาโตะแล้ว~



ฉันหยิบไอโฟนมาเปิดดูเมล์ด้วยมือที่เกือบจะสั่น เพื่อจะเช็กดูให้แน่ใจอีกทีว่าฉันไม่ได้ฝันไปเอง...และนี่คือเรื่องจริง



เรื่องที่ฉันจะไปยูเอสเจกับฮายาโตะวันนี้!




'From : Hayaya@i.softbank.jp

To : MapleBaby@tmail.com

Message : เดี๋ยวไปรับที่หน้าบ้านตอนแปดโมงครึ่งนะ'




เป็นคนส่งอะไรสั้นๆ ได้ใจความ ไม่มีกระทั่งอีโมจิหรืออีโมติค่อนน่ารักๆ เลย ทำเอาฉันไม่กล้าส่งอะไรไร้สาระไปเพราะกลัวเขาจะไม่ตอบ T.,T



เอาว่าเขาจะมารับฉัน รู้แค่นั้นพอ ไม่ต้องคุยชิทแชททางไลน์ก็ได้ คิดซะว่าเป็นคนญี่ปุ่นสมัยโบราณก็แล้วกัน >O< ยังดีที่เขาไม่เลือกส่งจดหมายหรือโทรเลขอ่ะนะ -O-;



ฉันเดินวนไปวนมาอยู่หน้ากระจกเป็นรอบที่ล้าน รู้สึกจี๊ดๆ หวิวๆ ในช่องท้องอย่างบอกไม่ถูก หัวใจก็เต้นรัวเร็วราวกับรถไฟชินคันเซนตกราง T///T ฉันไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน ความรู้สึกเหมือนตอนที่ต้องออกไปยืนพูดบนเวทีต่อหน้าคนเป็นล้านครั้งแรกในชีวิต...แต่ในกรณีนี้คือเปลี่ยนหน้าคนล้านคนให้กลายเป็นนากามุระ ฮายาโตะทั้งหมด...ฉันตื่นเต้นขนาดนั้นแหละ



ทำไมถึงเพิ่งมาตื่นเต้นเอาป่านนี้น่ะเหรอ...?



ติ๊งต่องง~



...!?!”



ตื่นหรือยังยัยคุณหนูววว~”



ก็เพราะว่า...



โอ~ ฮา~ โย~ >///<”



โฮ่ เสียงดังแต่เช้าเลยนะ ตื่นเต้นหรือไง” ฮายาโตะเอ่ยทักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม...และหน้าเขาในวันนี้ก็ทำให้ฉันอึ้งไปเล็กน้อย เพราะมันต่างจากทุกที คงเพราะทรงผมที่ตั้งใจเซ็ตผิดจากปกติที่มักจะปล่อยให้ยุ่งๆ เซอร์ๆ เหมือนนักร้องวงร็อกล่ะมั้ง แม้กระทั่งเสื้อผ้าก็ยังแฟชั่นจ๋าเหมือนหลุดมาจากในการ์ตูนอีกต่างหาก >////<



ฉันจะคิดเข้าข้างตัวเองได้รึเปล่านะ...ว่าเขาก็ตั้งใจแต่งตัวมาเพื่อวันนี้เหมือนกันกับฉันน่ะ?



นี่ ใส่กระโปรงพลิ้วๆ อย่างนั้นไม่หนาวหรือไง -O-; ยูเอสเจติดทะเลลมแรงนะ”



ไม่หนาวหรอกน่า!” ฉันพูดเสียงเขียวทันทีที่เขาทัก...ก็คิดอยู่ว่าเขาจะทักหรือเปล่า แต่ว่านี่เป็นชุดที่น่ารักที่สุดเท่าที่ฉันหยิบติดมือมาญี่ปุ่นด้วยแล้ว...



ก็ใครจะไปคิดล่ะว่าจะต้องเตรียมชุดมาใส่ไปเดตกับหนุ่มญี่ปุ่นแบบนี้น่ะ >///<



แล้วไม่กลัวกระโปรงเปิดเหรอเวลาขึ้นไปเล่นรถไฟเหาะตีลังกาน่ะ”



ฉันมีกางเกงซับในย่ะ -3-”



ฮ่าๆๆ งั้นก็ไปกันเถอะ เดี๋ยวต้องต่อแถวรอนาน”



ฮายาโตะพูดพร้อมกับกวักมือเรียกฉันเหมือนจะเรียกเข้าไปต่อย จากนั้นฉันก็เดินออกไปจากห้องด้วยความรู้สึกเหมือนสองเท้าลอยขึ้นมาจากพื้น...



ドキドキが止まらない!(ใจเต้นไม่ไหวแล้ว!)
















Universal Studio Japan



สวนสนุกยังไม่เปิดเลยนะ ไหงแถวยาวขนาดนี้อะ T.,T”



ฉันร้องครวญครางทันทีที่เห็นจำนวนคนมหาศาลต่อแถวยาวเหยียดตรงช่องขายตั๋ว แล้วก็ได้คำตอบเป็นเสียงหัวเราะของฮายาโตะที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ข้างๆ



ก็งี้แหละ วันหยุดนี่นา”



แล้วเมื่อไหร่จะได้เข้าอะ U_U”



เดี๋ยวก็ได้เข้า ใจเย็นๆ นะครับคุณหนู” ฮายาโตะยีผมฉันเล่นก่อนจะโชว์ตั๋วปีของเขาให้ดู “เสียดายที่เธออยู่แค่แป๊บเดียว ไม่งั้นจะแนะนำให้ซื้อตั๋วปีละ โคตรคุ้ม”



นายมาบ่อยขนาดต้องซื้อตั๋วปีเลยเหรอ”



ก็มันสนุกดีนี่นา”



คนอื่นเขามาเดตกัน นายมาทำอะไร”



มาเล่นเครื่องเล่น”



กะแล้วว่าอย่างนายไม่มีทางได้มาเดต”



เอ๊ะ =_=^ จะหาเรื่องกันจริงๆ ใช่มะ” มือที่เล่นผมฉันอยู่เปลี่ยนเป็นผลักหัวในทันใด “เดี๋ยวจับไปเล่นเครื่องเล่นผีๆ ซะให้เข็ด”



เชิญเลย ฉันไม่กลัวทั้งผีทั้งเครื่องเล่นหวาดเสียวนั่นแหละ”



เดี๋ยวรู้เลย เธอรู้จักผีญี่ปุ่นน้อยไป” ฮายาโตะขู่ก่อนจะหันไปหาพนักงานขายตั๋วทันทีที่ถึงคิวของเรา (สักที) “ตั๋วนักเรียนหนึ่งใบครับ!”



ฉันหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาเตรียมจ่ายตังค์...แต่ตอนที่พนักงานบอกราคามา นายเหยี่ยวกลับหยิบแบงค์หมื่นของตัวเองวางโดยไม่ถามไถ่เลยสักคำ



เอ้า! ได้แล้ว! ไปกันเถอะ!”



เดี๋ยวสิ นี่ค่าตั๋ว...”



ไม่เป็นไรหรอกน่า ถือซะว่าฉันพามาเที่ยว ในฐานะที่เป็นเจ้าบ้าน ^O^”



แต่...”



เถอะน่าแม่สาวกระโปรงพลิ้ว~” ฮายาโตะออกวิ่งถอยหลังไปพลางยิ้มร่าและกวักมือเรียกฉันไปด้วย “มาเร็วเข้า ไม่งั้นไม่รอนะ”



รอด้วย!”



ฮ่าๆๆๆ เล่นอะไรก่อนดีน้า~ ต้องรีบไปซื้อตั๋วบ้านผีสิงไว้ก่อน~”



ดูนายสนุกกว่าฉันอีกนะ -3- เป็นเด็กหรือไง”



ทำไมล่ะ ก็ฉันชอบสวนสนุกนี่ มากี่ครั้งก็ยังสนุก~” ฮายาโตะตอบด้วยสีหน้าสดใสรื่นเริง จากนั้นจึงเดินล้วงกระเป๋าฮัมเพลงนำหน้าฉันไปอย่างมีความสุข ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสนั่นช่างเจิดจ้าเสียจริงๆ...เอาซะแสงแดดหงอยไปเลย



ฉันแอบมองเขาแล้วก็ยิ้มอยู่กับตัวเองราวกับคนบ้า...อาการบ้านี่มันติดต่อถึงกันได้จริงๆ สินะ



งั้นวันนี้ฉันจะบ้าให้สุดๆ ไปเลย~













สองชั่วโมงต่อมา...



บ้า...ไม่ไหวแล้ว TOT



ฉันรู้สึกเหมือนแผ่นดินใต้เท้ากำลังเคลื่อนไหวไปมาอยู่ตลอดเวลา เช่นเดียวกับหัวของฉันที่หมุนเป็นลูกข่างตามจังหวะรถไฟเหาะตีลังกาล้อเกวียน TTOTT



ไงล่ะ ปากเก่งนัก ตอนน้ีเป็นไงล่ะ”



หนวกหูน่า”



ฉันยกมือขึ้นปิดหูพลางยืนเกาะเสาหน้าประตูทางออกจากเครื่องเล่นอย่างหมดแรง แข้งขาอ่อนไปหมดจนแทบจะทรุดลงไปกอง



เฮ้อ...มานี่เลย ไปนั่งก่อน บอกให้นั่งพักก่อนมาเล่นก็ไม่เชื่อ”



ก็กลัวเล่นได้ไม่ครบนี่ T^T แถวก็ยาว”



ครับๆ แต่ถึงจะเล่นครบแล้วเป็นลมตายคารถไฟเหาะก็ไม่เวิร์คนะ” ฮายาโตะพูดด้วยน้ำเสียงสงสารหน่อยๆ “เอาว่าตอนนี้ไปนั่งพักก่อน มาเร็ว เดี๋ยวไปซื้อน้ำมาให้กินจะได้ดีขึ้น”



ฉันไม่เป็นไร หายแล้วเนี่ย”



ฉันรีบพูดทันทีเพราะกลัวว่าจะไม่ได้ไปเล่นเครื่องเล่นด้วยกันอีก



ก็เราอาจจะไม่มีโอกาสได้มาสวนสนุกด้วยกันอีกก็ได้ เพราะงั้นฉันก็เลยอยากจะเล่นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้...



แต่เนื่องจากสังขารไม่เอื้ออำนวย ทันทีที่ฉันก้าวขาออกไปห่างจากเสา...หัวก็หมุนวูบตามด้วยแขนขาที่พันกันเป็นเงื่อนพิรอด ทำให้เซจนล้ม...



...ให้ตายเถอะ...ยัยเด็กบ้านี่ หยุดทำเก่งสักทีเถอะครับ”



...ล้มลงไปในอ้อมแขนของฮายาโตะที่รอรับอยู่แล้ว



พักสักหน่อยให้หายมึนแล้วค่อยไปเล่นต่อก็ได้ ฉันไปกดบัตรคิวมาหมดทุกอย่างที่กดได้แล้ว ยังไงก็ได้เล่นอยู่แล้วน่า มีเวลาถึงหัวค่ำนู่น”



เสียงของเขาที่ดังอยู่เหนือหัวไม่สามารถกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วของฉันได้ การเร่งความเร็วจาก 0 ไปจนถึง 180 ภายในเวลาสองวินาทีได้นั้นหัวใจของฉันช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน...แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นเลย...เพราะประเด็นคือฉันอยู่ในอ้อมกอดของเขาตอนนี้...



อ้อมกอดที่แสนอบอุ่น...อ่อนโยน...และชวนให้หัวใจสั่นไหวอย่างไม่น่าให้อภัย...



ทั้งๆ ที่ตัวเขาก็ค่อนข้างจะผอมบาง แต่กลับรู้สึกได้ถึงท่อนแขนที่แข็งแรง กับร่างสูงที่ย้ำให้รู้ว่าเขาเป็นเด็กผู้ชายที่แข็งแรงกว่าฉันมากๆ...



อ้อมกอดที่ทำให้รู้สึกว่าเขาจะปกป้องฉันได้เสมอ... เหมือนอย่างที่เขาพูดไว้



'俺がお前を守ってあげるから (เพราะฉันจะปกป้องเธอเอง)'





ทีนี้จะเลิกดื้อได้รึยังคุณหนู”



อื้อ... T^T”



งั้นไปนั่งพักตรงนู้นก่อน” ฮายาโตะยิ้มยิงฟันก่อนจะพยุงแขนฉันเอาไว้แล้วตบหัวเบาๆ



อยากจะบอกให้ซื้อยาดมมาให้ด้วยแต่ไม่น่าจะมีขายเลยเงียบไว้ดีกว่า #ผิด



หลังจากจัดการให้ฉันนั่งลงบนม้านั่งใต้ต้นไม้เรียบร้อยแล้วฮายาโตะก็วิ่งหายไปซื้อน้ำอีกทาง และเขาก็พูดถูกจริงๆ การได้นั่งพักตากลมเย็นๆ นิ่งๆ มันทำให้รู้สึกดีขึ้นจริงๆ T_T ไม่งั้นอาจจะอ้วกแตกตายไปแล้วก็ได้ เพราะก็รู้สึกมวนท้องอยู่ไม่น้อย เหมือนทุกอย่างที่กินไปตอนเช้ากำลังปั่นป่วนอยู่ในท้องอย่างแรงหลังจากถูกเหวี่ยง ถูกดึง ถูกกระชาก และโยนไปโยนมาอยู่บนรถไฟเหาะหลายอันติดต่อกันเป็นเวลานานสองชั่วโมงกว่า T_T



แต่ว่าแบบนี้...เหมือนมาเดตกันจริงๆ เลยไม่ใช่เหรอ?



ตั้งใจแต่งตัวดีกว่าทุกทีราวกับว่าเป็นโอกาสพิเศษ... แล้วเขาก็มารับตอนเช้า จากนั้นก็มาสวนสนุกด้วยกัน... เล่นเครื่องเล่นด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน เถียงกัน ตีกันแบบขำๆ จากนั้นเวลาฉันรู้สึกไม่สบายเขาก็คอยเทคแคร์ดูแล... ทำให้รู้สึกวางใจได้เสมอ



ภาพรอยยิ้มของเขาและความรู้สึกอุ่นๆ จากอ้อมแขนของเขาย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง แล้วที่หัวใจก็รู้สึกเจ็บจี๊ดเหมือนถูกเข็มแทงรัวๆ นับพันนับหมื่นครั้ง ฉันยกมือขึ้นวางทาบบนหน้าอกข้างซ้าย เพื่อจะรับรู้ว่าหัวใจตัวเองเต้นเร็วขนาดไหน...



ราวกับอยู่บนรถไฟเหาะเบรกแตก...



もう、止められないみたい。(หยุดไม่ได้แล้วล่ะมั้ง)



ฉันก้มหน้าลงเพราะรู้สึกว่าอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ ความรู้สึกที่เอ่อท้นขึ้นมาเป็นครั้งแรกในชีวิต เหมือนคนบ้าเลยจริงๆ



เอ่อ...เป็นอะไรรึเปล่าคะ?”



...?” ฉันเงยหน้าขึ้นจากฝ่ามือก่อนจะมองดูสาวญี่ปุ่นคนหนึ่งที่ยืนเอียงคอมองฉันอยู่ด้วยสายตากังวลหน่อยๆ ก่อนจะยิ้มให้เธอ “ไม่เป็นไรค่ะ แค่มึนหัวเฉยๆ”



เห็นนั่งก้มหน้าก้มตาท่าทางเหมือนไม่สบายเลยเป็นห่วงขึ้นมาน่ะ”



ขอบคุณค่า >_<”



แต่ดูท่าฉันจะมาถึงก่อนนะเนี่ย หมอนั่นไปซื้อน้ำถึงไหนกัน”



...” ฉันกะพริบตาสองสามทีก่อนจะถามย้ำไปอีกครั้งเพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า “คะ?”



หืม? อ๋อ! หมายถึงฮายาคุงน่ะ~”



...



...



...ฮายาคุง?



...



...



เมื่อกี้เมล์มาบอกว่าเธอนั่งรออยู่ที่ม้านั่งตรงนี้ก็เลยให้มาเจอกันตรงนี้ แต่ว่าชักช้าชะมัด ฉันอุตส่าห์รีบวิ่งมา...ไม่สมชื่อฮายาคุงเลยเนอะ” เธอยังคงพูดต่อไปพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งข้างๆ ฉัน ขณะที่ฉันได้แต่นั่งนิ่งอึ้งเหมือนโปรแกรมช็อตกะทันหัน “โอ๊ะ เธอเป็นคนต่างชาตินี่นา ไม่เก็ตมุกฉันหรือเปล่านะ ฉันหมายถึงฮายาน่ะ ที่แปลว่าเร็ว ไปพ้องเสียงกับ 隼人 (ฮายาโตะ) ชื่อเขาไง >_< ฉันเรียกเขาว่าฮายาคุงเพราะปกติหมอนั่นชอบมาไวไปไวตลอด...”



ฮายาโตะของเธอ...หมายถึงใครกันนะ



อ๊ะ! มานั่นแล้ว >_< ฮายาคุง!”



คงไม่ใช่นากามุระ ฮายาโตะของฉันหรอกใช่มั้ย...



โอ้!! มาแล้วเหรอซาโอริ”



ไม่ไหวเลย ทำไมปล่อยให้น้องเขานั่งอยู่คนเดียวยังงี้ล่ะ”



ก็ฉันจะไปซื้อน้ำให้เขานี่” ฮายาโตะที่ยังหายใจหอบแฮ่กๆ ยื่นขวดน้ำเกลือแร่มาให้ฉันพร้อมกับรอยยิ้มสดใส “เอ้า คุณหนู ดื่มซะจะได้รู้สึกดีขึ้น”



มือฉันยื่นไปรับอย่างไร้ความรู้สึกราวกับเป็นหุ่นยนต์ ภาพรอบข้างที่เคยสว่างเจิดจ้ากลับมืดมนพร่าเลือนในพริบตาเหมือนสมองไม่พร้อมจะประมวลผล ฉันมองเห็นและได้ยินฮายาโตะคุงกับ 'ซาโอริ' ด้วยท่าทางและคำพูดที่แตกต่างจากที่ใช้กับฉันโดยสิ้นเชิง แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่...ไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เกี่ยวข้องอะไรกับฮายาโตะ และทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ตอนนี้ แถมยังพูดจาเหมือนกับว่านัดกันไว้...



นี่ น้องเขาทำหน้างงใหญ่แล้วนะ นายไม่คิดจะแนะนำเราให้รู้จักกันหรือไง” ซาโอริใช้ศอกถองฮายาโตะแบบไม่จริงจังนัก จากนั้นจึงหันมายิ้มกับฉันแล้วเริ่มแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ “สวัสดีจ้า ^O^ ฉันมิสึโนะ ซาโอริจ้ะ >_< อยู่ม.ปลายปีหนึ่ง น่าจะอายุมากกว่าเธอปีนึงนะ”



...”



ฮายาโตะเล่าเรื่องเธอให้ฟังหลายเรื่องเลยล่ะ ขอโทษด้วยนะที่หมอนี่นิสัยเสียน่ะ”



เฮ้ ว่าใครนิสัยเสีย -3-”



ว่านายนั่นแหละ” ซาโอริซังตอบพลางแลบลิ้นใส่ ก่อนจะเอามือป้องปากแล้วกระซิบเสียงดังมากแบบตั้งใจให้คนข้างๆ ได้ยิน “หมอนี่เป็นโรค sister complex มานานแล้วล่ะ เพราะเป็นลูกคนเดียวเลยอยากได้น้องสาวมาตลอด ชอบมาโมเมแย่งเอาน้องสาวคนเล็กของฉันไปเป็นน้องสาวตัวเองอยู่เรื่อย...”



ใครทำเร่ืองแบบนั้นกัน -3- ซัตจังมาติดฉันเองต่างหาก”



เหรอ”



ก็ใช่น่ะเซ่!”



หมอนี่ไม่ได้ทำอะไรแปลกๆ ใช่มั้ยคาเอเดะจัง >_<”



ฟังที่คนอื่นเขาพูดบ้างสิ -3-” ฮายาโตะบ่น... แต่ทั้งๆ ที่บ่น สีหน้าและแววตากลับไม่ได้ดูเหมือนกำลังบ่นเลยสักนิด “อีกอย่างคนที่ทำอะไรแปลกๆ มีแต่ยัยเด็กนี่ต่างหาก ปั่นหัวฉันจนยุ่งวุ่นวายไปหมด แถมยังเอาแต่ใจอีกต่างหาก”



ก็ดีไม่ใช่เหรอ นายอยากได้น้องสาวอยู่แล้วนี่ จริงๆ แล้วแอบฟินอยู่ในใจก็บอก”



นี่เธอเห็นฉันเป็นอะไร”



เป็นอะไรดีน้า~ >O<”



ยัยปิศาจ”



งอนเหรอ งอนไปเลย ฉันไปเล่นบ้านผีสิงกับคาเอเดะจังสองคนก็ได้” ซาโอริซังหันมาขยิบตาให้ฉันก่อนจะเมินฮายาโตะแล้วหันมาคุยกับฉันที่ยังนั่งใบ้อยู่ที่เดิมแทน “รู้สึกดีขึ้นรึยังจ๊ะ ดื่มน้ำเกลือแร่เข้าไปน่าจะดีขึ้นนะ หรืออยากได้ลูกอมอะไรแบบนี้มั้ย ฉันมีลูกอมมินท์อยู่”



คาเอเดะ อย่าไปกินของที่ยัยนี่ให้นะ ไม่งั้นจะกลายเป็นปิศาจไปด้วย”



อย่าไปสนใจคนบ้าเลยจ้ะ เอ้า นี่ >_<”



เธอยื่นลูกอมมินท์มาให้ฉันหนึ่งเม็ด และตอนนั้นเองที่ฉันรู้สึกตัว...กะพริบตาหนึ่งที ก่อนจะลากสายตาจากลูกอมมินท์ในมือเธอขึ้นไปยังใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของเธอ...



ทั้งที่อายุต่างกันแค่ไม่เท่าไหร่ อาจจะแค่ปีเดียวหรือไม่ก็ไม่ถึงปี...แต่เธอกลับดูเป็นผู้ใหญ่กว่าฉัน ใบหน้าใสๆ ที่แต่งหน้าอ่อนๆ แบบสาวม.ปลาย การแต่งตัวก็ดูสบายๆ ใส่แค่เสื้อยืดกับแจ็กเก็ตแล้วก็กางเกงยีนส์ แต่กลับดูน่ารักกว่าฉันที่อุตส่าห์ตั้งใจใส่ชุดกระโปรงพลิ้วๆ สวยๆ มาเสียอีก



และที่มากไปกว่านั้น...คือความสมกันของซาโอริซังกับฮายาโตะ...



ทั้งคำพูดที่ดูสนิทกันมาก เรื่องที่รู้กันสองคน ชื่อเล่นที่ตั้งไว้เรียกกันสองคน...ความรู้สึกสบายใจเวลาอยู่ด้วยกัน



แล้วก็...



...อาริกาโตะ”



ฉันรับมันมาจากมือของเธอก่อนจะแกะมันออกแล้วโยนเข้าปาก รสของมินท์ที่เย็นจัดทำให้รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแล่นปราดไปทั่วร่าง



ไง อร่อยใช่ม้า >_< อยากได้อีกก็บอกน้า~”



พรีเซนท์จังนะลูกอมเนี่ย”



อะไร อยากกินบ้างเหรอ ไม่ให้หรอก”



งก”



ถ้าไปซื้อป๊อบคอร์นมาให้จะให้กินนะ”



ทำไมเธอชอบหลอกใช้ฉันอยู่เรื่อย -3-”



เร็วๆ สิฮายาคุง”



เออๆ ไปก็ได้” ฮายาโตะบ่นงึมงำพึมพำก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าเดินอาดๆ จากไปอีกรอบ...ฉันรู้อยู่แล้วว่ายังไงเขาก็ต้องไป จะบ่นแค่ไหนยังไงก็ไปอยู่ดีเพราะว่าเขาใจดี แม้กระทั่งกับฉัน...เด็กอายุสิบห้าจากประเทศไทยที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลย เขาก็ยังใจดีด้วยขนาดนี้...



แล้วกับซาโอริซังที่เป็นแฟน...ก็คงใจดีมากขึ้นอีกหลายเท่าจริงมั้ยล่ะ



...ขอโทษนะ”



หลังจากนั่งกันอยู่เงียบๆ สองคนได้สักพักจู่ๆ ซาโอริซังก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา...ขอโทษอะไรกัน ทำไมจู่ๆ ถึงพูดขอโทษขึ้นมา



หรือว่า...



หมอนั่นน่ะใจดีกับคนอื่นเค้าไปทั่ว แต่บางทีก็ซื่อบื้อนะ เรื่องง่ายๆ บางอย่างเขาก็ดูไม่ออก”



อ๋อ...เธอจงใจให้ฮายาโตะไปซื้อป๊อบคอร์นก็เพราะอย่างนี้นี่เอง



เธอคงจะช็อกใช่มั้ยล่ะ ฉันเองก็ต้องขอโทษด้วยนะ”



เพราะว่าเธอดูออก...



ผู้หญิงด้วยกันดูออกอยู่แล้ว...มีแต่ตาทึ่มนั่นคนเดียวนั่นแหละที่จะดูไม่ออก



ตาทึ่มที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นเด็กน้อยไม่รู้ประสา ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ถึงได้ดูไม่ออกว่าตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเขามองฉันแบบไหน



ถึงได้ไม่เอะใจเลยสักนิดว่าตอนที่เขาทำดีกับฉัน มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับความรู้สึกเอ็นดูน้องสาว หรือไม่ก็น้องหมาน้องแมวจอมซนที่บังเอิญพลัดหลงมาธรรมดาๆ เท่านั้น ต่อให้ไม่ใช่ฉันแต่เป็นคนอื่น...ก็คงจะไม่ต่างกัน เพราะว่าหมอนั่นใจดี โคตรใจดีเลย ใจดีแถมยังซื่อบื้อ ไม่เคยรู้เลยว่าคนอื่นเขาคิดยังไงรู้สึกยังไง



แต่กับซาโอริซัง...มันต่างกัน



เพราะเขามองเธอด้วยสายตาของผู้ชายที่กำลังตกหลุมรัก...



มีทั้งความตื่นเต้น ความเขิน ความประหม่า และความชอบผสมรวมกัน ทำให้เขาในตอนนี้กลายเป็นผู้ชายที่ฉันไม่เคยรู้จัก เหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง โลกของผู้ใหญ่ที่ฉันยังไปไม่ถึง...



ในที่สุดฉันก็ได้รู้แล้วว่าจริงๆ แล้วเขาตั้งใจแต่งตัวเท่เป็นพิเศษมาเพื่อใคร



お待たせ! (ขอโทษที่ให้รอครับผม!)”



ช้ามาก”



ซาโอริซังหันไปทำหน้าเฉยชาใส่ฮายาโตะที่ (แกล้ง) ทำท่าเหมือนจะปากล่องป๊อบคอร์นใส่ จากนั้นทั้งสองคนก็หัวเราะใส่กัน ราวกับอยู่ในโลกที่มีกันแค่สองคน



จากนั้นฉันก็ได้รู้ซึ้งถึงความหมายของคำกล่าวที่ว่า...คนเดียวไม่เหงาเท่าสามคน



เอาล่ะะะ~ ไปเล่นกันเถอะ คาเอเดะเล่นไหวยัง”



เล่นอะไรไปแล้วบ้าง”



ก็แบ็คดร็อป...สเปซแฟนตาซี แล้วก็...”



เอาตั๋วบ้านผีสิงมาแล้วใช่ปะ”



อ๊ะ เอามาแล้วๆๆ ไปเลยมั้ยล่ะ ได้เวลาพอดี”



ไปสิ อยากเห็นคนกรี๊ดอยู่พอดี”



คนกรี๊ดนั่นไม่ได้หมายถึงฉันใช่มะ =_=”



ไม่ต้องเขินหรอก ฉันรู้ว่านายกลัวผี”



ใครกลัวผีกัน =[]=^^^”



เวลาอยู่ด้วยกันสองคน เขาก็คงจะจับมือเธอ กอดเธอ หอมแก้มเธอ แล้วก็คงจะบอกว่ารักเธอด้วยสินะ...



คงไม่สอนเธอปั่นจักรยาน เพราะซาโอริซังคงจะปั่นเป็นอยู่แล้ว เผลอๆ ในวันหยุดก็อาจจะชวนกันไปปั่นจักรยานเล่นด้วย แล้วก็ปิกนิกในสวนอย่างที่หมอนี่ชอบ



ฉันเข้าใจทั้งหมดแล้ว ถึงแม้จะยังช็อกจนชา จนไม่รู้สึกเสียใจหรืออะไรทั้งนั้น



งั้นไปกันเลยมั้ยคาเอเดะจัง~ >_<”



แม้กระทั่งชื่อคาเอเดะที่ฮายาโตะตั้งให้ เวลาผู้หญิงคนนี้เรียก ก็ยังทำให้รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าแรงๆ เลย



ไปกันเลยค่าา~ >O<”



เย้~ เดี๋ยวเธอรอดูผู้ชายตัวโตๆ กรี๊ดนะ หมอนี่น่ะจริงๆ แล้วกลัวผีที่หนึ่งเลย...”



แต่ต่อให้ช็อกแค่ไหน...ฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมาร้องไห้งอแงหรือทำซึมให้ใครสงสาร ดังนั้นจนกว่าจะหมดวันนี้...ฉันจะสนุกกับเครื่องเล่นทั้งหมดให้เต็มที่ จากนั้นค่อยกลับไปร้องไห้ที่ห้องก็ยังไม่สาย ใช่แล้ว...เพราะว่าฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของนักธุรกิจพันล้าน ฉันจะโตไปเป็นผู้บริหารบริษัทใหญ่ จะมาอ่อนแอไม่ได้...อกหักแค่นี้ไม่ตายหรอก



วันนี้คุณหนูเมเปิ้ลในวัยสิบห้าปีได้ตกหลุมรักและอกหักเป็นครั้งแรกในชีวิต



และทั้งหมดก็เกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาแค่สองอาทิตย์เท่านั้น... หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือยังไม่ทันได้เกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ ทั้งหมดมีแต่ฉันคิดไปเองคนเดียว และสิ่งเดียวที่ฉันได้มาก็คือ 'พี่ชาย' ที่ไม่เกี่ยวข้องทางสายเลือดคนนึงเท่านั้น



ไปกันเล้ยยยย~”



เฮ้ย รอฉันด้วยเซ่! =[]=^ ห้ามแท็กทีมกันนะ!”



เพียงเท่านี้ชีวิตวัยหวานมุ้งมิ้งสุดโรแมนติกราวกับถูกโปรยไว้ด้วยใบไม้สีแดงจากต้นเมเปิ้ลของฉันก็ดับวูบลง...ราวกับฤดูใบไม้ร่วงถูกลบหายไปจากปฏิทิน และหัวใจของฉันก็กระโดดข้ามไปยังฤดูหนาวที่ทุกอย่างถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลนเย็นจัดเหมือนกุ้งแช่แข็งเตรียมส่งออกไปขายในตะวันออกกลาง



ช่างเป็นรักแรกที่หวานชื่นใจเสียจริงๆ T_T









[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม









กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด

(กรี๊ดแทนนักอ่าน 555555555)

เจอตอนนี้เข้าไปมีใครช็อกสลบบ้าง?

ตอนให้เพื่อนอ่านนางกรี๊ดแล้วก็ตบเค้ารัวๆ น่ากลัวมาก >O<

แต่นางเอกของเราสตรอง นักอ่านเราสตรองรึเปล่า!?!?!

ตอนต่อไปจะยิ่งมันส์ค่ะ บอกแล้ว :P

อยากอ่านต่อเม้นต์เลยยยย

ตอนที่แล้วเมนต์หาย เค้าเสียใจมาก T_T

คนที่เม้นต์ให้ตลอด ขอบคุณนะค้า ดีใจมากๆ >O<

เม้นต์กันบ่อยๆ เดี๋ยวจะเอาของจากญี่ปุ่นมาแจก อิอิ

เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

1,396 ความคิดเห็น

  1. #1376 mll3 (@mll3) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 22:11
    เขาเป็นแฟนกันจริงป่าวอ่า สงสารเมเปิ้ล
    #1376
    0
  2. #1349 1749900889551 (@1749900889551) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    เรื่องมันเศร้าทามมาย ฮายาโตะของชั้น เอ้ย ของคาเอเดะ
    #1349
    0
  3. #1348 1749900889551 (@1749900889551) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    เรื่องมันเศร้าทามมาย ฮายาโตะของชั้น เอ้ย ของคาเอเดะ
    #1348
    0
  4. #1347 1749900889551 (@1749900889551) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    เรื่องมันเศร้าทามมาย ฮายาโตะของชั้น เอ้ย ของคาเอเดะ
    #1347
    0
  5. #1346 1749900889551 (@1749900889551) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    เรื่องมันเศร้าทามมาย ฮายาโตะของชั้น เอ้ย ของคาเอเดะ
    #1346
    0
  6. #1345 1749900889551 (@1749900889551) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    เรื่องมันเศร้าทามมาย ฮายาโตะของชั้น เอ้ย ของคาเอเดะ
    #1345
    0
  7. #1344 1749900889551 (@1749900889551) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    เรื่องมันเศร้าทามมาย ฮายาโตะของชั้น เอ้ย ของคาเอเดะ
    #1344
    0
  8. #1343 1749900889551 (@1749900889551) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 21:00
    เรื่องมันเศร้าทามมาย ฮายาโตะของชั้น เอ้ย ของคาเอเดะ
    #1343
    0
  9. #1311 Namneung3300 (@Namneung3300) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 09:14
    ไม่นะสงสารเมเปิ้ล
    #1311
    0
  10. #1217 Linlij (@Linlij) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 20:18
    ไม่จริงน่า...
    #1217
    0
  11. #936 Ice (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 09:40
    ทำไมฮายาโตะทำแบบนี้T^T
    #936
    0
  12. #830 Applegrapes (@nanny002) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 09:00
    ฮืออออ สงสารเมเปิ้ลง่าาาา TToTT #หักมุมหนักมาก
    อยากให้วางขายเร็วๆจังอยากซื้อใจจะขาดแล้วค่าาา TT^TT
    #830
    0
  13. #676 PuddingPen (@PuddingPen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:34
    เปลี่ยนทีมรัวๆค่าาา หักมุมเกินไปแล้ววว~
    #676
    0
  14. #527 mmknpp (@2345-nice) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:18
    ทำไมหักมุมแบบนี้คะะ สงสารคาเอเดะมากมาย ฮรือ
    #527
    0
  15. #386 Babababy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 11:31
    หลังจากนั้น คาเอเดะกับฮายาโตะก้เริ่มห่างกัน คาเอเดะกลับเมืองไทย ฮายาโตะรุสึกโหว่งในใจ หลังจากนั้น2 ปี คาเอเดะก้กลับมาญี่ปุ่น และได้เจอกับฮายาโตะอีกครั้ง และความรุสึกเดิมก้เริ่มกลับมา~~ #รอไม่ไหว มโนไปเองรอ 55555+ #สู้ๆนะเมเปิ้ลลลล~&#9825;
    #386
    0
  16. #384 Chinnapat (@----chinnapat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 18:00
    ต่อเลยนะค่ะ สนุกมากเลย
    #384
    0
  17. #383 zinchayanin (@chayanin20101) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 07:50
    สตรองค่ะ สรองงงงงงงงงงงงง :'( เเเงงงง
    #383
    0
  18. #380 hot_sweet (@sweethot) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 17:40
    ฮายาโตะมีแฟนแล้วจริงๆ เหรอคะ? จะไม่เชื่อจนกว่าฮายาโตะจะเป็นคนบอก โฮ๊ะๆๆ #สตรองงงง
    #380
    0
  19. วันที่ 19 มกราคม 2559 / 10:09
    คาเอเดะจังสู้ๆน้าT_T
    #379
    0
  20. #375 อิโนริ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 21:50
    เจ็บแทนนางเอก เหมือนโมเมนต์แบบโลกนี้มีแค่เธอสองคนรึไง -.-
    #375
    0
  21. #374 yadatoei (@yadatoei) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 20:22
    รอค่าาาาาา
    #374
    0
  22. #373 mikusang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 16:27
    สนุกจังเลยค่ะ
    #373
    0
  23. #372 kanombang (@marsh-mellows) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 15:59
    ช๊อกมากมาย กรี้ดในใจดังมาก
    #372
    0
  24. #371 Pankkie (@pankkie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 12:31
    ไม่โฟกัสตัวละครแต่ไปโฟกัสที่สวนสนุกแทนได้มั้ยคะ (แค่กๆ)
    อยากไป Universal Studio Japan มากกกกก อยากไปสุดๆ เลยค่ะ อิจฉานางเอกแป๊บ ฮือออออ
    #371
    0
  25. #370 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 11:51
    ใครก็ได้มาซาโอริไปเก็บที เค้ามาเดทกัน 2 คนน้าาาา T^T 
    อ่านกี่รอบก็หมั่นไส้ แง๊ๆๆๆๆ
    #370
    0