Nippon Honey รักหวานละไมหัวใจสีใบไม้แดง

ตอนที่ 2 : 運命ならば? (หากนี่เป็นโชคชะตา...)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    29 ธ.ค. 58




2

運命ならば?

(หากนี่เป็นโชคชะตา...)




การพบกันครั้งที่สองของเราอาจเป็นแค่เหตุบังเอิญ...



[คุระซูชิค่ะ ขอบคุณที่โทรมานะคะ...]



แต่ฉันบอกได้เลยว่าการเจอกันครั้งหลังจากนั้นทุกครั้งไม่ใช่เหตุบังเอิญ



ขอสั่งซูชิหน่อยค่ะ >O< คิงส์เซ็ตสองที่ค่ะ!”



นั่นเพราะฉันตั้งใจให้ได้เจอกับเขานั่นเอง! >O<



หากรู้ช่องทางและวิธีการแล้ว...ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับคุณหนูเมเปิ้ลอีกต่อไป สำหรับฉันที่เชี่ยวชาญเรื่องอัลกอริธึ่ม* ระดับท็อปแล้วแค่นี้เรื่องจ้อย!

(NOTE* Algorithm คือ กระบวนการแก้ปัญหาที่สามารถอธิบายออกมาเป็นขั้นตอนที่ชัดเจน)



เอาว่าได้ผลดีกว่าโชคชะตาเสียอีก เนื่องจากวิธีของฉันการันตีความสำเร็จ 100% ไงล่ะ~



กิ๊งก่อง!



คุระซูชิเดลิเวอรี่ครับ!”



แอ๊ด~



อาริกาโตะ~ >O<”



นี่เธอ...อีกแล้วนะ จะกินแต่ซูชิทุกวันเลยหรือไง =[]=^^^”



หนุ่มซูชิที่หล่อที่สุดในภูมิภาคคันไซแยกเขี้ยวใส่ฉันพร้อมกับพูดจาไม่สมกับเป็นพนักงานส่งซูชิเลยสักนิด ฉันก็แค่สั่งซูชิเดลิเวอรี่สามวันรวดพร้อมระบุตัวคนส่งว่าต้องเป็น 'นากามุระ ฮายาโตะ' คนเดียวเท่านั้นเอง >O<



พอเทนโจ* บอกว่ามีคนระบุให้ฉันไปส่ง ฉันก็ไม่ต้องถามด้วยซ้ำว่าส่งที่ไหน =_=^”

(NOTE* 店長 ผู้จัดการร้าน)



เอ๊ะ รู้ใจฉันดีขนาดนั้นเลยเหรอ >O<”



เพราะนอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครทำอะไรแบบนี้ต่างหาก” ฮายาโตะสรุปรวบรัดก่อนจะยื่นถุงซูชิยักษ์ให้ฉัน “นี่ครับ ทั้งหมดหกพันสามร้อยสี่สิบเก้าเยน... ทำไมเธอสั่งซูชิแพงขนาดนี้มากินเนี่ย!?”



เอ๊ะ -O-; มีกฏห้ามเหรอ ไม่เห็นที่ร้านเขาว่าอะไรนี่”



เธอมาเรียนแลกเปลี่ยนไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่รู้จักประหยัด!?”



ก็อันนี้มันอร่อย...”



ชอบกินซูชิมากรึไง”



ชอบที่สุดในชีวิตเลยอ่ะ >O<”



งั้นก็ไปกินที่ร้านสิ”



ไปกินที่ร้านก็ไม่ได้เรียกให้นายมาเสิร์ฟน่ะสิ >O<



ฉันตอบเขาในใจ ซึ่งเป็นคำตอบที่พูดออกไปไม่ได้เพราะมันไม่งาม คุณหนูพันล้านอย่างฉันจะต้องไว้เชิงเข้าไว้



ก็ฉันยังไม่คุ้นทางแถวนี้นี่ กลัวหลงทางแบบวันนั้นอีก”



ก็เลยหมกตัวอยู่แต่ในห้องแถมยังเปิดแอร์ซะเย็นแบบนี้เนี่ยนะ? เธอรู้มั้ยว่าค่าไฟมันเปลืองน่ะ”



ฉันอยากจะขำออกมาจริงๆ เพราะครั้งก่อนที่มาเขาก็พูดแบบนี้ รู้สึกเหมือนคุยกับแม่อยู่หน่อยๆ (ถึงแม่ตัวจริงของฉันจะยังไม่เคยบ่นเรื่องค่าไฟแพงก็เถอะ) ผิดลุคส์ซะจริงๆ เลย คิดไม่ถึงว่าหนุ่มหล่ออย่างเขาจะเป็นแบบนี้...



แต่จะว่าไปก็พอรู้ตั้งแต่วันที่บังเอิญเจอกับเขาแบบปาฏิหาริย์เมื่อวันก่อนแล้วล่ะ...



แล้วถ้าไม่ออกไปข้างนอกชาตินี้เธอจะจำทางได้มั้ย ตอบ”



เพราะวันนั้นเขาก็เทศนาฉันซะใหญ่โตเหมือนกัน แทบจะยกมือไหว้เลยล่ะ นึกว่าแม่ -O-;



ไหนจะ 'ดึกดื่นป่านนี้ออกมาเดินคนเดียวได้ยังไงรู้มั้ยว่าดึกๆ แถวนี้มันอันตราย!?' บ้างล่ะ 'ทำไมถึงคุยกับคนแปลกหน้า เวลานี้ที่ออกมาเดินก็มีแต่คนเมากับคนบ้าเท่านั้นแหละ!' บ้างล่ะ... แล้วก็ยังมี 'แล้วซื้อของอะไรเยอะแยะทั้งที่รู้ว่าตัวเองต้องแบกกลับบ้านเองคนเดียวตอนกลางคืนแถมยังไม่คุ้นทางเนี่ย!?' และอื่นๆ อีกมากมาย... ระหว่างที่เขาพาฉันซ้อนมอไซค์ฮ่างส่งซูชิของเขาไปส่งถึงหน้าหอพักกรีนของฉัน



คืนนั้นเขาจากไปหลังจากร่ำลาแค่ไม่กี่คำเหมือนกับครั้งแรกที่เราเจอกันที่ศาลเจ้าฟูชิมิอินาริไม่มีผิด...แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าจะติดต่อเขาได้ยังไง ถึงจะไม่มีทั้งเบอร์และที่อยู่ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาทำงานอยู่ที่ไหน แค่นี้ก็ไม่ยากแล้ว



เพราะถ้าอยากเจอ...ก็แค่โทรสั่งซูชิที่ร้านคุระซูชิเท่านั้นเอง~ >O< ฉลาดใช่มั้ยล่ะ ชมสิ ชมสิ



ก็ฉันมาอยู่นี่คนเดียว ไม่เคยใช้ชีวิตคนเดียวมาก่อนเลย พูดญี่ปุ่นก็ไม่คล่อง...”



โกหกชัดๆ -3-”



...ฉันกลัวนะ นายเองก็บอกว่าฉันไม่ควรไปไหนมาไหนเองคนเดียวไม่ใช่เหรอ”



ฉันหมายถึงตอนกลางค่ำกลางคืน...”



แล้วนายก็บอกว่าแถวนี้คนแปลกๆ เยอะ...”



...เออฉันผิดเองแหละ”



แบร่~ :P



ไปปิดแอร์ซะ”



เอ๊ะ? -O-”



ไปสิ”



เขาออกคำสั่งก่อนจะยืนเท้ากอดอกพิงกรอบประตูห้องฉันโดยไม่ยอมไปไหน สีหน้าตอนออกคำสั่งแบบดุดันก็เท่ดีเหมือนกันนะเนี่ย รู้สึกใจเต้นตึกตักขึ้นมาเลย >O< #โหมดมาโซนานๆที



จะพาฉันไปไหนเหรอ >O<”



ไปสวนสาธารณะ”



ว้าวววว เดตที่สวนสาธารณะเหรอเนี่ย >/////< สมเป็นวัยรุ่นญี่ปุ่นเลย ยังกับในการ์ตูน...



แล้วก็ไปซุปเปอร์มาร์เก็ต คอนบินี ดิสเคาท์สตอร์ ร้านร้อยเยน ร้านมือสอง” ฮายาโตะพูดต่อโดยไม่สนใจหน้ายัยเหวออย่างฉันที่กำลังอึ้งเพราะไม่ได้คาดหวังไว้ว่าจะได้ยินคำตอบเช่นนี้ “ต่อด้วยร้านเช่าจักรยาน...”



เอ่อ เดี๋ยวก่อนนะ...”



ไม่เดี๋ยว”



ฉันยังไม่ได้กินซูชิเลยนะ T_T”



ก็เอาออกไปกินที่สวนไง”



จะบ้าเหรอ ร้อนจะตาย ดูแดดสิ มะเร็งลอยมากับยูวีแต่ไกลเลยเห็นมั้ย”



แล้วใครบอกให้เธอไปนั่งกลางแดดเล่า ต้นไม้ก็มี นั่งไปสิ”



จะให้ปีนขึ้นไปนั่งบนต้นไม้เหรอ”



ถ้าอยากจะปีนก็ปีนไป =_=” ฮายาโตะตัดบทเสียงเรียบก่อนจะยึดถุงซูชิคืน... แง้ TOT “แล้วต่อไปก็หัดซื้อของมาทำกับข้าวกินเองซะบ้าง ถ้าไม่ทำก็ซื้อข้าวกล่องปรุงเสร็จใหม่ๆ ร้อนๆ มากินก็ได้ แถวนี้มีร้านข้าวกล่องเจ้าเด็ดอยู่ด้วยนะ”



ฉันสั่งไม่เป็นหรอก”



พูดญี่ปุ่นฉอดๆๆ ขนาดนี้ไม่เป็นก็แย่แล้ว -_-^” ฮายาโตะยื่นมือมาผลักหัวฉันก่อนจะชี้มือไปที่ประตูห้อง “ล็อกห้องรึยัง”



ออโต้ล็อกย่ะ -3-”



งั้นก็ไปกันได้แล้ว”



ค่ะแม่ -3-” ฉันรับคำแบบเน้นคำว่าแม่ใส่เขาที่ทำเมิน...จากนั้นเราก็เดินออกมาพร้อมกัน...



เมื่อเทียบกับคนญี่ปุ่นทั่วไป (อย่างน้อยก็เท่าที่ฉันเคยเจอและเคยรู้จักมา) ที่มักจะไว้ตัว พูดจาสุภาพกระทั่งกับเพื่อนตัวเองในบางที... นากามุระ ฮายาโตะนั้นแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด



ไม่ว่าจะเป็นความไม่ถือตัวอย่างแรง แถมยังสนิทกับคนง่ายราวกับเป็นหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์อีก...



ทั้งที่คนในประเทศส่วนใหญ่เป็นอย่างนั้นแต่ตานี่กลับพูดจาสนิทสนมกับคนแปลกหน้าอย่างฉันตั้งแต่คราแรกที่พบพาน ณ ฟูชิมิอินาริ ตอนแรกยัง 'ผม – คุณ' อยู่เลย เผลอแวบเดียวกลายเป็น 'ฉัน – เธอ' ไปซะแล้ว สนิทไวไปรึเปล่าอีตาบ้า



แต่เอาเถอะ...เพราะเขาเป็นอย่างน้ีไงถึงได้น่ารัก~ >///<



(แต่ฉันไม่ออกปากชมหรอกนะ เดี๋ยวจะเหลิงไปซะก่อน :P)















ห้านาทีต่อมา...



นี่คือสวนที่ใกล้ห้องเธอที่สุด จำทางได้ใช่มั้ย”



โน จำไม่ได้อ่ะ”



ฮายาโตะทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ฉันก่อนจะถามเสียงเนือย “ต้องเขียนแผนที่ให้มั้ย”



ดีเลย ฝากด้วยนะ”



ครับ ครับ =_=” เขารับคำอย่างเหนื่อยหน่าย จากนั้นจึงหันมองไปรอบๆ สวน... สวนที่เขาพาฉันมานั้นเป็นสวนเล็กๆ ไม่ใหญ่มาก มีสนามหญ้าเขียวจัดกับบ่อทรายเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเด็กเล็กและผู้ปกครอง ส่วนรอบๆ สวนก็มีคนออกมาวิ่ง ทั้งวิ่งเองคนเดียว วิ่งกับแฟน และวิ่งกับหมา...



จะว่าไปอากาศก็ไม่ร้อนจริงๆ ด้วยแฮะ ลมเย็นสบายมากๆ อีกต่างหาก >_< มิน่าคนญี่ปุ่นถึงชอบมานั่งเล่นที่สวนกัน



ไปนั่งนั่นกัน” ฮายาโตะชี้มือไปทางม้านั่งใต้ต้นไม้ที่บังเอิญว่างอยู่หนึ่งตัวพอดี จากนั้นจึงเดินนำไปนั่งก่อนพร้อมกับตบที่ว่างข้างๆ ตัวพลางยิ้มยิงฟันให้ฉันแบบโคตรรรรรน่ารัก T///T “เร็วสิ”



ค่า ค่า” ฉันรับคำด้วยน้ำเสียงและท่าทางเหมือนรำคาญแต่จริงๆ ไม่ได้รำคาญสักนิด แต่เคยอ่านในนิตยสารสาวน้อยของญี่ปุ่นนี่แหละ ว่าต้องเก็บอาการไว้หน่อย อย่าปล่อยให้เขาได้ใจไป และบังเอิญการวางมาดหยิ่งยโสนี่เป็นงานถนัดของฉันซะด้วย ยังไงซะก็เป็นลูกสาวคนเดียวของนักธุรกิจพันล้าน (หรือไม่ก็อาจจะหมื่นล้านไปแล้ว) ชื่อดังของเมืองไทยนี่นะ :P



เอ้า วาริบาชิ*”

(NOTE* ตะเกียบไม้แบบฉีก)



อาริกาโตะ”



แล้วก็นี่ถ้วยน้ำจิ้ม กับโชยุ”



ทำไมมีถ้วยน้ำจิ้มด้วยอ่ะ -O-; คราวก่อนไม่เห็นมี”



บริการพิเศษ”



เห...มีงี้ด้วย บริการดีจังนะ”



แค่เธอคนเดียวนั่นแหละ”



...”



ฉันเตรียมมาเพราะกะจะพาออกมานั่งกินที่สวนอยู่แล้ว ไม่งั้นก็อุดอู้อยู่แต่ในห้องเปิดแอร์เปลืองไฟจนแอร์พังแน่ๆ -3-”



...นาย...นี่เป็นอะไรกับค่าไฟของฉันเนี่ย =[]=^” ฉันต้องใช้เวลาตั้งสติถึงสามวินาทีกว่าจะตอบกลับไปได้ และนายคนที่ทำให้คนอื่นเค้าใจเต้นอย่างหน้าตาเฉยก็ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิด “จุกจิกยิ่งกว่าแม่อีก”



เห็นเธอยังงี้แล้วก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแม่ขึ้นมาเหมือนกัน”



พูดอะไรน่ะ ประหลาด =[]=^”



ฮ่าๆๆๆ รีบกินเข้าสิ เดี๋ยวข้าวก็แห้งหมดหรอก”



แป๊บนึงสิ” ฉันแยกเขี้ยวใส่ก่อนจะหยิบตะเกียบออกมาฉีก... แต่รีบร้อนฉีกไปหน่อย เลยได้ตะเกียบสองอันสั้นยาวไม่เท่ากัน TOT



ทำอะไรของเธอเนี่ย ฉีกตะเกียบไม่เป็นรึไง”



เป็น!”



เนี่ยอ่ะนะ”



บ้านไม่ได้ขายวาริบาชินี่นา มันก็มีพลาดกันบ้าง =[]=^ แต่กินได้ก็แล้วกัน!” ฉันแว้ดใส่ก่อนจะจับตะเกียบพิการของตัวเองเพื่อจะคีบซูชิแซลมอนตรงหน้ามากิน...แต่ตะเกียบก็มิได้นำพา ทำให้ซูชิของฉันคว่ำไม่เป็นท่าอยู่ในกล่อง TOT



และฮายาโตะก็...



ฮ่าๆๆๆๆๆๆ เธอทำอะไรของเธอน่ะ ฮ่าๆๆๆๆ”



หัวเราะเยาะอย่างเมามันส์ TOT หัวเราะดังจนหมาชิบะที่เดินเล่นอยู่แถวๆ นั้นสะดุ้งเฮือกแล้ววิ่งหนีกลับไปหาเจ้าของ TTOTT ตลกมากสินะ ขำมากสินะะะะะะ!?!



ฮ่าๆๆๆ โอ๋ๆ อย่าทำหน้าบูดเป็นตูดหมึกขนาดนั้น ไม่เป็นไรนะ”



ไม่ต้องมาสมน้ำหน้าแล้วปลอบทีหลังเลย -3-”



ฮ่าๆ งอนเหรอ” ฮายาโตะที่ยังคงหัวเราะร่ายื่นมือมายีผมฉันจนยุ่งฟูเป็นรังนกถูกทิ้งร้าง จากนั้นจึงล้วงมือเข้าไปในถุงกล่องซูชิแล้วหยิบวาริบาชิออกมาอีกอัน “กะแล้วว่าต้องเป็นงี้ เลยเอามาเผื่ออีกอัน~”



'กะแล้วว่าต้องเป็นงี้' แปลว่าอะไรยะ -_-+”



ฮายาโตะยิ้มแต่ไม่ตอบ ก่อนจะยื่นตะเกียบที่เขาจัดการฉีกให้ด้วยตัวเองอย่างสวยงามหมดจดมาให้ “เอ้า!”



...อาริกาโตะ”



วาซาบิมั้ย”



ไม่เอา อย่าใส่ลงมานะ”



หืม? ทำไมล่ะ คนไทยไม่ใช่เหรอ กินเผ็ดไม่ได้เหรอ”



กินเผ็ดได้ แต่กินวาซาบิไม่ได้ กินแล้วควันออกหู”



ฮ่าๆๆๆ ก็แปลว่ากินเผ็ดไม่ได้ไม่ใช่หรือไง” ฮายาโตะหัวเราะเยาะฉันอีกรอบ จากนั้นจึงฉีกซองวาซาบิแล้วยื่นมาจ่อตรงซูชิที่ฉันคีบติดมืออยู่ “อร่อยนา ลองกินดูหน่อยสิ”



ไม่เอา บอกว่ากินไม่ได้ไง -3-”



ถ้ากินจะมีรางวัลให้”



ซูชิฟรีตลอดชีวิตเหรอ”



ยัยตะกละ”



งก”



ระหว่างที่เถียงกัน วาซาบิจากซองในมือฮายาโตะก็ถูกปาดเข้าให้บนชิ้นปลาแซลมอนของฉัน TOT ไม่นะ TTOTT



โอ๊ะ...โกเมน!”



กินไม่ได้แล้วเนี่ย รับผิดชอบเลย!”



ได้! ฉันจะรับผิดชอบด้วยการกินมันเอง!”



นั่นมันเรียกว่ารับผิดชอบตรงไหนกันยะ -_-+++” ฉันจิกด้วยหางตา...ส่วนคนถูกจิกก็ไม่ได้แคร์สักเท่าไหร่ หนำซ้ำยังหัวเราะฮ่าๆ หน้าตาเฉยอีกต่างหาก...



ทำไมถึงหัวเราะได้น่ารักขนาดนี้นะ...ไม่เคยเห็นคนร่าเริงขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ทำยังกับโลกนี้เป็นสีรุ้ง ไม่ใช่สีฟ้ากับเขียวงั้นแหละ



ที่จริงแล้ว...ก็ไม่เคยนั่งกินซูชิจากในกล่องด้วยตะเกียบแบบฉีกในสวนสาธารณะอย่างนี้มาก่อนเหมือนกัน ไม่ว่าจะกินคนเดียวหรือกินกับเพื่อนก็ตาม



ไม่ต้องพูดถึงการมานั่งกินกับหนุ่มหล่อ แถมยังคนละสัญชาติ...หนำซ้ำยังเพิ่งเจอกันเมื่อไม่กี่วันก่อนอย่างนี้เลย



นี่ถ้าพ่อกับแม่รู้ว่าฉันมานั่งคุยกับผู้ชายที่เกือบจะเป็นคนแปลกหน้าสองต่อสองอย่างนี้ต้องช็อกตายแน่ๆ



แต่ว่า...



อาาา~”



อะไร อ้าปากทำไมอ่ะ -O-;”



ก็รอกินอยู่ไง เร็วเข้าสิ”



...”



>O<”



แต่ว่าอยากเจอ...



...กินเองสิ”



ยังอยากเจอกับเขาอีก ทำไมไม่รู้...ตั้งแต่ตอนนั้นที่ฟูชิมิอินาริ ทุกครั้งที่มองไปเห็นเครื่องรางจิ้งจอกขาวที่ห้อยอยู่ตรงกระเป๋า...หน้าเขาก็ลอยขึ้นมา



...ไม่มีตะเกียบแล้วนี่ ใครบางคนทำพังไปคู่นึง”



พอเห็นหน้าเขาลอยมา...ก็อยากเจอ



จะให้ป้อนหรือไง”



นี่ฉันคอยกินจนเมื่อยปากแล้วนะ”



แล้วทำไมฉันต้องป้อนนายด้วย”



เพราะฉันหิวไง หิว! เดี๋ยวก็ต้องกลับไปทำงานต่อกว่าจะเลิกก็ดึกๆ นู่น”



นี่บ่นอยู่เหรอ”



ขอความเห็นใจต่างหาก”



ฉันหลุดขำออกมา ก่อนจะยื่นตะเกียบที่คีบซูชิเปื้อนวาซาบิไปตรงหน้าเขา...



ทั้งที่ตั้งใจจะทำเหมือนเป็นเรื่องปกติ ไม่ให้หมอนี่รู้ว่าที่จริงฉันตื่นเต้นมาก...แต่พอตะเกียบเขาไปใกล้ปากสีชมพูดูนุ่มนิ่มของเขา หัวใจก็แทบระเบิดตูมออกมา หน้าก็ร้อนจัดเหมือนไฟ พนันได้ว่าหน้าฉันต้องแดงมากแน่ๆ เพราะฉะนั้น...



พึ่บ!



เอ้ย! อำอะไออ๋องเอออ่ะ!?!”



ฮิๆๆ ฮ่าๆๆๆ หน้าตลกชะมัด”



$^%^$$##$%” ฮายาโตะเคี้ยวซูชิที่ฉันยัดเข้าไปในปากเขาสุดแรงอย่างเอาเป็นเอาตายพลางจ้องหน้าฉันด้วยสายตาเคียดแค้นไปด้วย และการได้หัวเราะก็ทำให้หัวใจฉันหายสั่นไหวไปในที่สุด



ความผิดนายเองนะ...ไม่รู้หรือไงว่าทำอย่างนี้มันไม่ดีน่ะ



เธอมันเด็กนิสัยเสียชัดๆ”



ฉันยื่นมือไปจิ้มแก้มฮายาโตะที่ทำแก้มพองเหมือนเด็กน้อยกำลังงอน ก่อนจะยื่นตะเกียบไปให้เขา “อ่ะ ให้กินอีกก็ได้ อย่างอนนะ”



ใครงอน”



เด็กโข่งชื่อนากามุระ ฮายาโตะ”



ยัยบ๊อง เธอเด็กกว่าฉันนะ อย่ามาทำแก่แดด” ฮายาโตะยื่นมือมาผลักหัวฉันก่อนจะดีดนิ้วดังเผียะ “จะว่าไป เธอควรจะใช้ภาษาสุภาพกับฉันนะคาเอเดะ”



ภาษาสุภาพอะไร ป่านนี้แล้ว”



เด็กต้องให้ความเคารพกับผู้ใหญ่สิ”



นายคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่พอแล้วเหรอ”



ปากน่าตีนัก -_-^”



ทีตัวเองยังพูดกันเองเลย ฉันก็กันเองบ้างสิ”



ก็ฉันแก่กว่า”



แต่ตอนนี้ฉันเป็นลูกค้าที่ร้านซูชิของนาย นายต่างหากที่ต้องใช้ภาษายกย่องกับฉัน”



ฮายาโตะอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะย่นจมูกใส่แล้วโค้งให้ฉันแบบหลอกๆ “申し訳ございません。(ต้องขอโทษเป็นอย่างสูงด้วยครับ)”



น้ำเสียงไม่จริงใจเลยนะ แบบนี้เดี๋ยวลูกค้าก็โกรธเอาหรอก”



กินๆ ไปเหอะน่า =_=”



แล้วนายไม่กินเหรอ”



กิน”



แต่ไม่ป้อนแล้วนะ”



แล้วฉันจะกินไงอะ”



ใช้ตะเกียบหักๆ นี่ไปแล้วกัน”



...ใจร้าย”



ฮายาโตะบ่นอุบอิบก่อนจะยิ้ม... จากนั้นเราก็นั่งกินซูชิด้วยกันอย่างสงบ... ซะเมื่อไหร่



ฮ่าๆๆๆๆ ข้าวติดปาก กินอะไรของเธอเนี่ย”



หนวกหูน่า กินไงก็เรื่องของฉัน ติดปากก็ปากฉัน!”



โกรธอีกแล้วเหรอเนี่ย ควันออกหูแล้ว ยังไม่ทันกินวาซาบิเลยนะ :P” ฮายาโตะแลบลิ้นใส่ฉัน ก่อนจะยื่นมือมาโดนปากฉันแบบกะทันหันไม่ทันให้ฉันได้ตั้งตัว “เอ้า ออกแล้ว ทีหลังกินให้มันดีๆ สมเป็นกุลสตรีหน่อย”



ฮายาโตะทิ้งเม็ดข้าวที่หยิบออกจากมุมปากฉันลงบนพื้นหญ้าพลางมองดูนกตัวเล็กที่บินลงมาจิกข้าวกินด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม... รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจฉันสั่นไหวตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น



เข้าใจแล้ว...ฉันติดใจรอยยิ้มและฟันเขียวที่โผล่มาให้เห็นแวบๆ ของเขานั่นเอง เพราะเวลาที่เขายิ้ม เขายิ้มไปทั้งหน้า ทั้งตา จมูกก็ย่นนิดๆ และปากนุ่มนิ่มสีชมพูก็หยักเป็นรอยยิ้มสดใสแบบไม่มีเลศนัยใดๆ ราวกับหลอดไฟฟลูออเรสเซนส์ที่ไม่มีวันดับ



เป็นคนแบบที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อน แล้วก็เป็นคนที่แตกต่างจากทุกอย่างที่ฉันเคยรู้จัก



ที่จริงแล้วเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ...อยากรู้จัง



...นี่เธอ...ฟังฉันอยู่รึเปล่า =3=”



...เปล่า”



........”



เมื่อกี้ว่าอะไรเหรอ”



เวลาคนอื่นเค้าพูดก็หัดฟังบ้างจะได้มั้ย =[]=^^^”



ก็ฉันยุ่งอยู่นี่นา”



นั่งถือตะเกียบค้างกลางอากาศเนี่ยนะยุ่ง เธอฝึกวิทยายุทธิ์จับแมลงวันด้วยตะเกียบอยู่หรือไง =_=”



ฉันไม่ได้ไร้สาระอย่างนายนะ”



...ยัยเด็กแก่แดด”



แล้วสรุปเมื่อกี้มีอะไร”



ฉันถามว่าทำไมเธอถึงมาเรียนที่นี่”



ก็ไม่มีอะไรนี่...ปิดเทอมฤดูใบไม้ร่วงอยู่ มีเวลาว่างก็เลยมาฝึกภาษาสักหน่อย”



อย่างเธอมีอะไรต้องฝึกอีกหรือไง พูดเก่งขนาดนี้... ว่าแต่สุดยอดไปเลยนะ ฉันน่ะนอกจากภาษาญี่ปุ่นก็พูดภาษาอื่นไม่ได้เลย -3-”



ถ้านายเริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่นตั้งแต่จำความได้อย่างฉัน ยังไงก็ต้องพูดได้อยู่แล้ว”



แล้วเธอพูดภาษาไรได้มั่ง”



ภาษาไทย อังกฤษ จีน ญี่ปุ่น สเปน”



นี่เธอเป็นพจนานุกรมเหรอ”



จะบ้าเหรอ -3-”



สอนภาษาไทยให้ฉันหน่อย”



เอาคำว่าอะไรดี”



'ผมหล่อที่สุดในโอซาก้า' ”



ความหลงตัวเองไม่ค่อยมีใช่มะ =_=;”



ฮายาโตะหัวเราะจนตาหยี เห็นลักยิ้มบุ๋มลงไปที่สองข้างแก้ม เห็นแล้วอยากจะยื่นมือไปจิ้มดูสักที...



ผม – หล่อ – ที่ - สุด – ใน – โอ – ซา – ก้า”



$^%$^$@$% โอซาก้า”



ผม – หล่อ – ที่ - สุด – ใน – โอ – ซา – ก้า”



$^%$^$@$% โอซาก้า”



พอเถอะ =_=”



ทำไมล่ะ ฉันพูดผิดตรงไหน”



ทุกตรง”



ก็ฉันได้ยินอย่างนี้นี่!”



全然違うよ!(ไม่ใกล้เคียงเลยต่างหาก!)”



งั้นเอาใหม่!” ฮายาโตะพูดพร้อมกับหันข้างแล้วยื่นใบหูเข้ามาใกล้...ใกล้จนแทบจะโดนปากฉัน “พูดช้าๆ ชัดๆ นะ”



ใกล้... ใกล้ไปแล้ว...



ฉันขยับปากแต่ไม่มีเสียงลอดออกมา ได้แต่กะพริบตารัวเร็วพลางมองดูภาพใบหูที่โผล่พ้นผมสีดำๆ ที่พลิ้วไหวตามอารมณ์หรือไม่ก็แรงลมที่พัดผ่านมาของฮายาโตะอย่างเหม่อลอย



อ้าว ลืมภาษาบ้านเกิดไปแล้วเหรอ”



...เปล่าสักหน่อย”



ฉันกระซิบแผ่วเบา ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเขาช้อนสายตาขึ้นมองฉันด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาลเป็นประกายสดใสของเขา



งั้นก็พูดมาสิ ชัดๆ ทีละคำนะ”



ผม...”



ผม!”



...ชอบ”



ชอบ!”



เธอ...”



เธอ!”



ฮายาโตะพูดซ้ำตามฉันทีละคำ ก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วโวยวายขึ้นมา “ไม่เห็นเหมือนเมื่อกี้เลย แล้วโอซาก้าหายไปไหนอ่ะ =[]=^”



...ประโยคที่นายขอมันยากไปสำหรับนาย เอาแค่นี้ก่อนก็พอ”



ผม...ชอบ...เธอ” ฮายาโตะพูดย้ำทีละคำก่อนจะถามฉันที่ใจเต้นจนแทบบ้าอยู่คนเดียว “どういう意味?(แปลว่าอะไรอ่ะ?)”



แปล... จริงสิ แปลว่าอะไรดีล่ะเนี่ย



ฉันรื้อสมองหาคำโกหกเนียนๆ อย่างสุดความสามารถก่อนจะโพล่งมันออกไปแบบยั้งไม่อยู่ “ปะ...เป็นคำทักทาย!”



คำทักทาย?”



...อื้อ เหมือนสวัสดี สบายดีมั้ย อะไรงี้อะ -O-;;;;” #เหงื่อตก



หืมมมม จริงดิ เคยได้ยินพนักงานที่ร้านอาหารไทยพูดไม่เห็นเหมือนยังง้ี”



มัน...แล้วแต่ภูมิภาคด้วยอ่ะ 'ผมชอบเธอ' เนี่ยพูดกันแค่แถวบ้านฉัน >O<”



งั้นเหรอ...” ฮายาโตะว่าก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยเสียงดังฟังชัด “ผมชอบเธอ!”



...!”



ไง ฉันเก่งใช่มั้ยล่ะ”



...”



ผมชอบเธอ ผมชอบเธอ ผมชอบเธอ~”



.... -.,-////”



ผมชอบเธอ~”



พอได้แล้วน่า”



ทำไมล่ะ ฉันต้องฝึกไว้ไง เดี๋ยวลืม” ฮายาโตะว่าก่อนจะพูดคำทักทาย (แบบผิดๆ) ซ้ำไปซ้ำมาอีกไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ และฉันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเล่นตามน้ำ...ถึงแม้หัวใจจะเต้นรัวๆ ก็ตาม...



ขอโทษทีนะ แต่โชคดีจังที่เขาพูดภาษาไทยไม่เป็น



ผมชอบเธอ ^-^”



แต่ว่าพอได้แล้วล่ะ T///T ก่อนที่ฉันจะหัวใจวาย



โอ๊ะ!! ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย!?!”



ฮายาโตะพูดซ้ำประโยคเดิมที่เคยพูดในครั้งแรกที่เราเจอกัน จากนั้นจึงลุกพรวดขึ้นยืน “ขอโทษทีนะคาเอเดะ! แต่ฉันต้องกลับไปที่ร้านแล้วล่ะ จะหมดเวลาพักของฉันแล้ว”



อะ...อื้อ!”



เดี๋ยวกลับไปส่ง ระหว่างเดินกลับก็จำทางไว้ด้วยล่ะ!”



ไหนนายบอกจะเขียนแผนที่ให้ฉันไง”



...นี่เอาจริงเรอะ =[]= ใกล้แค่นี้จำไม่ได้ก็บ้าแล้ว”



ไม่รู้ล่ะ ฉันจะเอาแผนที่” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงดื้อรั้น ก่อนจะก้มหน้าลงแล้วพูดต่อเสียงเบา “...คราวหน้าที่เจอกัน อย่าลืมเอามาให้ด้วยนะ”



นี่เห็นฉันเป็นกูเกิลแมพหรือไง”



แล้วคำที่สอนไปก็ห้ามลืมด้วย เข้าใจรึเปล่า!?”



ฮายาโตะที่เดินก้าวขายาวๆ ของเขานำหน้าไปเล็กน้อยหันกลับมาทางฉัน...ในจังหวะที่แสงอาทิตย์ยามบ่ายฉายแสงอยู่ด้านหลังราวกับเป็นไฟสปอตไลต์ส่วนตัว สว่างเจิดจ้าเสียจนรู้สึกแสบตา แต่กลับไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้เลย



ผม – ชอบ – เธอ!”



...!”



จำได้อยู่แล้วน่า ไม่ลืมหรอก ^-^”



...”



じゃ、またね!(แล้วเจอกันนะ!)”









[[ つづく To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม








อัพตอนสองแล้ววววว ฟินมั้ยยยยย >/////<

ถ้าฟินอย่าลืมคอมเม้น กดเฟบ กดโหวตให้เป็นกำลังใจฮายาย่าด้วยนะจ๊ะ >_<

จะได้มีแรงมาอัพเนอะ อิอิอิอิ >_<

สำหรับตอนแรก ขอบคุณ 132 คนที่เม้นให้เค้าน้า อ่านแล้วดีใจชื่นใจมากๆ

คนไม่เม้นก็ไม่เป็นไรค่ะ แค่เหงานิดหน่อย T.,T

แต่ยังไงก็อ่านให้สนุกน้าาาา~ จุ๊บๆ เจอกันใหม่ตอนหน้าจ้ะ








● Pastel ●
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

1,396 ความคิดเห็น

  1. #1391 Good_Night (@n1i2c3e4) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 05:11
    เด็กบ้าาาา สอนอะไรพี่เค้าฮะ!! จำแล้วนำไปใช้มั้ง -..-
    #1391
    0
  2. #1372 ParewaPlub-in (@ParewaPlub-in) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 17:00
    เขินแทน >_<
    #1372
    0
  3. #1366 meepass (@meepass) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 07:20
    หัวเราะดังมากค่ะ ฮือ เขิน ///-///
    #1366
    0
  4. #1365 แฮร่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 22:20
    ผม-ชอบ-เธอ อ้ากกกกกกกก

    ^~^
    #1365
    0
  5. #1364 แฮร่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 22:20
    ผม-ชอบ-เธอ อ้ากกกกกกกก

    ^~^
    #1364
    0
  6. #1362 look79 (@0902252711) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 22:01
    ฉันรักเธอ นากามูระ ฮายาโตะ
    #1362
    0
  7. #1359 gimkijimka (@gimkijimka) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 19:21
    ชอบค่า สนุกมากๆเลย รัก?????
    #1359
    0
  8. #1357 Meawwk (@Meawwk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 18:43
    สนุกมากเลยค่ะฟินสุดๆเลย เขินแทนนางเอก<3
    #1357
    0
  9. #1326 an_rawiwan (@an_rawiwan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 19:57
    ผม - ชอบ - ฮา - ยา - โตะ - คุง -คับ
    #1326
    0
  10. #1315 The Ugly Duckling. (@35145) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 10:47
    สนุกจริงค้าาา ขอบคุณนะคะที่ลง จะติดตามตลอดไป (^0^)~♡
    #1315
    0
  11. #1245 23112001 (@23112001) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 03:47
    ฟินนนนนน
    #1245
    0
  12. #1158 อร้ายยนฟินน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 00:34
    ลองย้อนมาอ่านตอนแรกๆแล้วเจอคำที่คาเอดะสอนฮายาโตะว่าผม-ชอบ-เธอ นี่อยากให้ตอนจบฮายาโตะรู้จังว่าจิงๆคำนี้แปลว่าอะไรกันแน่ แล้วอยากให้ฮายาโตะบอกรักคาเอดะด้วยคำนี้จังค่ะในเล่มต้องมีแน่เลยขอให้มีเถอะค่ะ5555 คงฟินจิกหมอนขั้นรุนแรงแน่เลย555555555
    #1158
    0
  13. #929 PARK-HOYEON- (@PARK-HOYEON-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 14:45
    โอ๊ยยย~เอาอีกแย้ววว ชื่อตอนอ่ะค่ะพี่เจ้าหญิงชื่อตอนของหนูชื่อ โชคชะตา นะแต่เป็นตอนแรกอ่ะ(บทนำ) แต่ใครจะสนหล่ะคะ~>//////<เขินแรงงงง่า ฮายาโตะโอปป้า(!???)น่ารักขนาดนี้หมอนจะขาดอยู่แล้วยิ่งถ้าเป็นติ่งเกาหลีนี่ มันก็ต้องมีเชื่อมโนแหละนะไม่มากก็น้อยอ่ะค่ะ ฟินไหมให้ทายยย>O< อยากบอกว่ารักเทออ่ะ ฮายาโตะ55^3^
    #929
    0
  14. #887 FO1122 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 16:23
    อยากเป็นนางเอกอ่ะ
    #887
    0
  15. #886 FO1122 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 16:23
    อยากเป็นนางเอกอ่ะ
    #886
    0
  16. #675 PuddingPen (@PuddingPen) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:32
    นางร้ายกาจมากกก!!
    #675
    0
  17. #287 Delta (@tomojam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 00:56
    นางเอกร้ายกาจมากกกกก ฮายาโตะของฉันนะ!! ><
    ปล. ขอยืมมุกไปจีบนศ.ต่างชาติที่มหาลัยบ้างนะคะ 5555555555555
    #287
    0
  18. #223 Jessamine_Junior (@pier) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 07:34
    พี่อาย มาอัพต่อเร็วๆ ฟินน รู้สึกตัวเองนิสัยคล้ายเมเปิ้ลนิดนึง555
    #223
    0
  19. #222 Babababy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 23:00
    รอออออออออ อัพเรวๆ รัวๆ เลยนะคะพี่อาย ^(+++++)^ #ทีมฮายาโตะ
    #222
    0
  20. #221 skyrim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 16:10
    ขอบคุณค๊า อัพเยอะๆน่ะสนุกมาก เเล้วก็ขออนุญาตใช้มุข ภาษาไปเล่นกับเพื่อนน่ะ

    ฟินมากกอ่ะ ผม ชอบ เธอ (^////////^)

    อยากลองค่ะ55555
    #221
    0
  21. #217 Pim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 21:36
    อือหือออ คาเอเดะจังร้ายนะลูก55555555

    ชอบนางเอกแบบนี้นะคะ รู้สึกไม่ใช้น่งเอกที่คาแรตเตอร์โหลๆ แงงงง!!! ฮายาโตะคุงน่ารักมากกกกก เอาคำนี้ไปถามยูเมะ หรือโนโซมิเลยค่ะ! รับรองรู้เรื่อง><
    #217
    0
  22. #216 Nbiny (@pinknan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 20:49
    อัพต่ออค่าาา อร้าย ผมชอบเธออ ><
    #216
    0
  23. #215 lovetfboysforever (@nigysung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 20:13
    ฮายาโตะมาแย้วหยอออ น่าร้ากกก จะรอซื้อหนังสือน้าค้าาาา อยากให้ออกเดือนเมษาจังงจะได้ไปซื้อได้ง่าาาา
    #215
    0
  24. #212 kanjang_ (@kanjang_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 11:46
    พี่อายย มาต่อเร็วๆน้าา อยากอ่านแล้ววว-//'
    #212
    0
  25. #210 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 23:06
    เอาแล้วไงงงง ฮายาโตะคุงงงง หนุ่มฮอตโดนหลอกซะละ ฮ่าๆๆๆ
    แถมพูดชัดซะด้วยยยย คู่นี้มีแต่ลุยกับลุย สมน้ำสมเนื้อ จริงๆ 
    #210
    0