Nippon Honey รักหวานละไมหัวใจสีใบไม้แดง

ตอนที่ 17 : あたしはずっとここにいるから。。。 (เพราะฉันจะอยู่ตรงนี้ตลอด...) [UPDATE 50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,000
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    14 มิ.ย. 59




17

あたしはずっとここにいるから。。。

(เพราะฉันจะอยู่ตรงนี้ตลอด...)




บ่ายวันเสาร์...



แล้วก็นะ...ไอ้โคเฮมันก็เลยบอกรักยูเมะจังในงานดอกไม้ไฟ โรแมนติกเป็นบ้า มีการแบบว่าไปแย่งคืนมาจากพระรองด้วยนะ ยังกะมังงะแน่ะ >////<”



แล้วทำไมนายถึงรู้ละเอียดยังกับแอบดูอยู่ข้างๆ ยังงี้ล่ะ”



ก็พวกฉันแอบดูอยู่ข้างๆ จริงๆ น่ะสิ >O< กับพวกฮานะจังอ่ะ อุฮิ”



พนันได้ว่านายต้องเล่าให้ชาวบ้านฟังไปทั่วเลยใช่มั้ย =_=”



แหงสิ เรื่องแบบน้ีต้องขยาย เป็นเรื่องเดียวที่ฉันเหนือกว่าไอ้โคเฮมัน” ฮายาโตะพูดใส่อินเนอร์แบบสุดๆ เหมือนเก็บกดมานานตั้งแต่ได้เป็นเพื่อนกับโคเฮซังมา -O-;; จากนั้นจึงทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนพื้นหญ้าอย่างแรงเหมือนอยากจะแทรกกายเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของพื้นดินยังไงยังงั้น “ฮ้าาาา~ สบายจัง สวนคะไซรินไคนี่ดีจริงๆ~ เริ่ดกว่าเด็นเอ็นโจฟุของเธออีกเห็นมะ”



แล้วยังไง จะให้ฉันย้ายบ้านมาอยู่นี่มั้ย”



เอาสิ ย้ายมาเลย หอพักฉันก็ยังมีห้องว่างเหลืออยู่นะ >O<”



เป็นนายหน้าค้าบ้านเหรอ” ฉันเอานิ้วจิ้มเอวฮายาโตะก่อนจะโดนแก้แค้นจนต้องกระเถิบหนีไปสองคืบ “แต่จะว่าไปแถวนี้ก็ดีจริงๆ นั่นแหละ...วิวดี ไม่เอะอะอึกทึก แถมยังอยู่ใกล้ดิสนีย์แลนด์อีกต่างหาก”



อ้อ ใช่ ถ้าเป็นตอนกลางคืนล่ะก็ นั่งดูอิลลูมิเนชั่นหรือพลุของดิสนีย์ได้เลยนาขอบอก ฉันก็ชอบแวะมานั่งดูบ่อยๆ”



มาคนเดียวเหรอ น่าเศร้าจังนะนาย”



ฉันเกลียดเธอ =_=^” ฮายาโตะทำเสียงโกรธเคืองใส่ฉันที่จงใจพูดให้ฟังดูตลกทั้งที่จริงๆ แล้วรู้ดีว่าเขาน่าจะมานั่งดูวิวสวยๆ ในที่แบบนี้กับใคร...



ถึงจะเป็นอดีตไปแล้วก็เถอะนะ



แล้วชิงช้าสวรรค์ทางโน้นล่ะ?”



หือ? อ๋อ! นั่นน่ะสุดยอดไปเลยนะขอบอก เห็นทั้งวิวดิสนีย์ แล้วถ้าวันไหนอากาศดีฟ้าโปร่งจริงๆ ล่ะก็ มองเห็นไปถึงฟูจิซังเลยนา!”



หา เว่อร์น่า”



นี่จริงจัง”



โห...เห็นไปได้ไกลขนาดนั้นเลยเหรอ”



ก็นะ เพราะฟูจิซังใหญ่มากเลยน่ะสิ จะไปทางไหนก็มองเห็นทั้งนั้นแหละ”



ดีจังนะ คงจะสวยน่าดูเลย”



อยากขึ้นเหรอไงยัยเด็กน้อย”



ใครบอกว่าอยากขึ้นล่ะ -3- แล้วฉันก็ไม่ใช่เด็กแล้วด้วย”



เห...” ฮายาโตะทำเสียงสูงอย่างโคตรน่าหมั่นไส้ จากนั้นจึงเหล่มองฉันด้วยหางตาพลางหยักยิ้มเผล่ที่มุมปาก “ก็เคยมีเด็กแถวนี้ตะแง้วๆ ขอให้คนอื่นเค้าพาไปยูเอสเจอยู่นี่นะ”



ใครกัน ฉันไม่รู้จัก”



โฮ่ นี่โตขึ้นจนเลยวัยไปสวนสนุกแล้วงั้นเหรอ”



ใครจะเหมือนนายล่ะ ทำตัวติงต๊องเป็นเด็กอยู่ตลอดเวลาแบบเนี้ย”



พึ่งพาได้ขนาดนี้ยังจะพาว่าทำตัวเป็นเด็กอีก”



ก็เด็กจริงๆ ไม่ใช่รึไง...”



ปากดีจริงๆ นะยัยคุณหนูนี่...” คนที่นอนอยู่บ่นงึมงำในลำคอ จากนั้นแขนยาวๆ ก็ยื่นมาจนกระทั่งมือใหญ่ๆ ของเขาวางลงเหนือศีรษะฉันแทบจะมิดทั้งหัว



ทำอะไรของนายเนี่ย หยุดเลยนะ มึนหัว =[]=^ ทำไมชอบยุ่งกับหัวฉันอยู่เรื่อย”



ทำโทษไง”



ผมยุ่งหมดแล้วเนี่ยเห็นมั้ย คนเค้าอุตส่าห์เซ็ตมาสวยๆ =[]=^^^”



เดี๋ยวฉันเซ็ตให้ใหม่ก็ได้ ไม่มีอะไรที่ฮายาโตะซามะทำไม่เป็นอยู่แล้ว”



ไม่ต้องเลย มีแต่จะทำให้ยุ่งกว่าเดิมมากกว่า -3-” ฉันคอยปัดมือฮายาโตะออกจากหัวแต่ก็ทำได้แค่ปัดไปเรื่อยๆ เพราะเขาก็ยังมาระรานผมฉันอยู่ดี ชอบอะไรนักหนาเนี่ย หรือคิดว่าฉันเป็นหมา =[]=



ฮ่าๆๆ ผมฟูๆ ก็น่ารักดีออก”



งั้นนายมาฟูด้วยกันมั้ยล่ะ นี่แน่ะๆๆๆ”



เฮ้ย! อย่าสิ นี่ฉันต้องไปทำงานต่อนะ เสียทรงหมด!” ทันทีที่ถูกฉันเล่นงานกลับ นายเหยี่ยวก็กระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งปัดป้องในทันใด นั่นไง ทีตัวเองก็ยังไม่ยอมให้คนอื่นเค้าเล่นเลย -3-



เสียทรงเดี๋ยวฉันจัดให้ใหม่เอง แลกกัน เอามั้ยล่ะ -3-”



เธอเซ็ตทรงฮายาโตะซามะไม่เป็นหรอก”



เดี๋ยวติดปีกให้สองข้างเลย =_=”



แล้วฉันจะออกมาเป็นตัวอะไร =_=”



ทั้งฉันและฮายาโตะไม่มีใครยอมใคร ยังคงทำลายทรงผมของอีกฝ่ายอย่างเอาเป็นเอาตาย... เอาว่าคนนอกมองมาคงนึกว่าสองคนนี้เป็นบ้าแน่ๆ



และสุดท้ายเมื่อผมที่เซ็ตไว้ของฮายาโตะได้ถูกฉีกออกจนกลายเป็นปีกสองข้าง...เขาก็ตัดสินใจหยุดฉันไว้ก่อนที่จะได้หางและจะงอยปากมาอีก



พอเลย! ยัยเด็กบ้า =[]=^^”



ด้วยการคว้ามือทั้งสองข้างของฉันเอาไว้ด้วยสองมือพร้อมทั้งกระชากมันเอาไว้ และทำให้ใบหน้าของเราขยับเข้ามาใกล้กันอย่างเลี่ยงไม่ได้...



นัยน์ตาสีน้ำตาลที่กำลังกะพริบรัวเร็วดูราวกับกำลังอึ้งอยู่ไม่น้อยทั้งที่ตัวเองก็เป็นคนทำเอง... และเพราะฮายาโตะนิ่งอึ้งไปแบบนั้น มันจึงทำให้หัวใจฉันพาลเต้นรัวขึ้นมาโดยไร้สาเหตุซะอย่างนั้น



ไม่สิ...สาเหตุน่ะมีแน่... แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นอันไหนระหว่างกลิ่นน้ำหอมสุดเซ็กซี่ที่เขาใส่เวลาจะไปทำงาน... หรือริมฝีปากสีชมพูที่ดูอ่อนนุ่มเหมือนขนมหวานนั่น...



...ผมนายตลกชะมัด”



เพื่อปกปิดหัวใจที่เต้นถี่รัวเหมือนกลองงานกีฬาสี...ฉันจึงพูดออกไปอย่างนั้น และในที่สุดฮายาโตะที่นิ่งไปด้วยสาเหตุอะไรสักอย่างก็กลับมาโวยวายต่อ...



ให้ตายสิ นี่ฉันต้องไปทำงานต่อด้วยนะ =[]=^ ไม่มีเวลากลับไปเซ็ตผมที่บ้านนะเฟ้ย จะให้ไปที่ร้านด้วยทรงแบบนี้ก็ไม่ได้อีกเหมือนกัน”



ก็บอกแล้วไงว่าจะจัดให้ใหม่ อย่าโวยวายได้มะหนวกหู” ฉันแยกเขี้ยวใส่ฮายาโตะก่อนจะดึงมือหนีจากมือใหญ่ๆ ของเขาอย่างเนียนๆ ก่อนที่เขาจะรับรู้ได้ว่าชีพจรฉันเต้นเร็วขึ้นจนผิดปกติ “อีกอย่างนายก็ทำผมฉันยุ่งด้วยเหมือนกันย่ะ แถมยังเริ่มก่อนอีกต่างหาก -_-+”



ก็เดี๋ยวเธอก็กลับบ้านแล้วนี่ -3-”



ยังไม่กลับย่ะ ฉันเองก็ต้องไปทำงานเหมือนกัน” ฉันเถียงก่อนจะย่นจมููกใส่ “ต่อให้กลับบ้านจริง ยังไงฉันก็ยังต้องเดินเป็นกิโลนะยะ -_-+++”



มีจักรยานก็เอาไปสิ”



ขี่เป็นที่ไหนกันเล่า!?”



เมื่อกี้บอกจะสอนให้ก็ไม่เอา มัวแต่กลัวซ้ำรอยเดิมอยู่นั่น วันไหนจะขี่เป็น”



ไหนนายบอกจะขี่ให้ฉันซ้อนท้ายไง โกหกเหรอ”



ไม่ได้โกหก... ขามาเธอก็ซ้อนท้ายฉันมาไม่ใช่หรือไงยัยเบ๊อะ” ฮายาโตะดีดจมูกฉันก่อนจะเลื่อนมือเรียวยาวมาจับเส้นผมฉันอย่างเบามือ... แต่แค่สัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นก็ทำให้มือฉันที่กำลังจัดผมเขา (ที่กลายร่างเป็นปีกเหยี่ยวไปชั่วคราว) ให้กลับเข้าที่เดิมถึงกับหยุดชะงักไปชั่วขณะหนึ่งได้แล้ว...



ก็นั่นแหละ...ถึงจะขี่เป็นก็ไม่ขี่กลับไปหรอก”



ทำไมอ่ะ”



ก็ถ้าเอาจักรยานกลับไปตอนเลิกงานนายก็ต้องเดินกลับเองน่ะสิ”



เอ๊ะ?”



ขนาดมีจักรยานยังถึงบ้านซะเกือบสว่างแทบทุกวัน อาหารที่ฉันทำไว้ให้ก็เย็นชืดหมดอร่อยพอดี -3-”



...เดินกลับกับปั่นจักรยานกลับมันก็ไม่ได้ถึงไวถึงช้ากว่ากันขนาดนั้นสักหน่อย ห่างกันไม่กี่นาทีเท่านั้นแหละ”



นายบอกเองไม่ใช่รึไงว่ายิ่งกินช้าไปกี่นาทีความอร่อยก็ลดลงไปเท่านั้นน่ะ”



ครับๆ ผมจะซิ่งจักรยานกลับบ้านอย่างด่วนเลยครับ” ฮายาโตะ (ทำทีเป็น) ยกธงขาวยอมแพ้ จากนั้นมือเขาก็จับผมมาทัดหูฉันอย่างเบามือ...



ทำไมถึงได้มือเบาขนาดนี้นะ...ค่อยๆ จับทีละช่ออย่างทะนุถนอม ทำยังกับฉันเป็นอาหารที่ต้องค่อยๆ บรรจงหั่นทีละน้อยยังไงยังงั้นแหละ...



เอาล่ะ! ได้เวลาไปทำงานพอดี” ฮายาโตะพูดหลังจากจัดผมให้ฉันอย่างละเมียดละไมจนเสร็จเรียบร้อยแล้วก่อนจะลุกขึ้นยืน “ส่วนผมของฉัน...”



หล่อแล้วน่า ฉันจัดเหมือนเดิมเป๊ะ”



ไว้ใจได้มั้ยเนี่ย -_-”



ได้สิ ไม่เชื่อก็ส่องกระจกดู”



ฮายาโตะหัวเราะออกมาเมื่อถูกฉันท้า จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นมือมาช่วยพยุงฉันให้ลุกตามด้วย



ถ้าไม่รีบไปได้สายกันทั้งคู่แน่”



นั่นสินะ...”



วันน้ีเป็นวันเสาร์...ที่เราทั้งคู่ต่างก็ต้องไปทำไบท์ เพียงแต่วันน้ีทำกันคนละที่ เนื่องจากวันนี้เป็นวันของ 'อีกงานหนึ่ง' ของเขา...



เพราะงั้นฮายาโตะถึงได้ใส่สูทสไตล์จัดจ้านเต็มยศมานั่งเล่นที่สวนอย่างนี้...และที่มากลิ้งอยู่ที่สวนก็เพราะหมอนั่นบอกว่าอยากจะมารีแลกซ์ก่อนไปทำงานที่สวนแห่งความภาคภูมิใจของคนแถวนี้นั่นเอง



ก็นะ...หมอนี่ชอบการเดินเล่นในสวนมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่



วันนี้เธอไม่ต้องทำกับข้าวไว้ก็ได้นะ เพราะกว่าเธอจะเลิกก็ค่ำแล้ว ก็ทำอะไรง่ายๆ กินเองคนเดียวก็พอ”



แล้วนายจะกินอะไรล่ะ ฉันทำของง่ายๆ ไว้ให้ก็ได้นะ”



ถ้าบอกว่าไม่ต้องลำบากยังไงซะเธอก็จะเถียงเอาจนได้อยู่ดีใช่มะ”



ใช่”



ฮายาโตะถอนหายใจเสียงดังเกินจริง ก่อนจะยื่นมือมาวางแปะบนหัวฉันก่อนจะยิ้มจนตาหยี “งั้นก็ขอบคุณล่วงหน้านะครับ >_<”



หมู่นี้มันได้กลายเป็นกิจวัตรของพวกเราที่ทำจนชินไปซะแล้ว และผลจากการฝึกฝนทุกวันเช้าและเย็น...แม้แต่คุณหนูที่ชีวิตน้ีไม่เคยทำอาหารกินเองมาก่อนอย่างฉันก็ยังกลายพันธ์ไปเป็นแม่บ้านโอซาก้าซะได้...



ทั้งหมดก็เพราะมีคนที่อยากจะปกป้องอยู่ตรงนี้...



ตั้งใจทำงานนะ!”



รับทราบ! เธอก็ด้วยนะ!”

















10.22PM



[นิชิคะไซ...นิชิคะไซ...]



ฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อในที่สุดก็พาร่างกายที่แสนเหนื่อยล้าจากงานอันแสนหนักหน่วงในครัวของอิซากายะกลับมาถึงสถานีบ้านเรียบร้อยแล้ว...ในหัวก็คิดถึงอาหาร แทบอยากจะแวะซื้อข้าวกล่องจากลอว์สันมากินให้จบๆ ไม่ต้องลำบาก แต่พอนึกถึงใบหน้าและคำด่าของฮายาโตะแล้ว...



ไม่สิ...พอนึกถึงสีหน้าดีใจของฮายาโตะตอนกลับบ้านมาเจอกับข้าวของโปรดรออยู่แล้วก็มีแรงทำกับข้าวขึ้นมาเลย...



อืม...ช่วงนี้เนื้อลดราคาแล้วใช่มั้ยนะ จะหมดหรือยังนะ...



#วิญญาณแม่บ้านโอซาก้าเข้าสิง



ฉันแวะซุปเปอร์แถวบ้านที่มากับฮายาโตะประจำจนแทบจะรู้จักมักจี่กับพนักงานแคชเชียร์แล้ว จากนั้นจึงหยิบเอาวัตถุดิบที่ต้องใช้ใส่ตะกร้าอย่างไว (ไม่อยากจะโม้ว่าบางเมนูฉันก็ไม่ต้องดูสูตรก็ทำได้แล้วนะ :P)



หมอนั่นชอบซดน้ำซุปด้วย บางทีก็ตักซุปมิโสะเพิ่มตั้งหลายถ้วย เพราะงั้นซื้อมิโสะไปด้วยดีกว่า ไหนๆ ก็ใกล้จะหมดแล้ว~



แต่วันนี้ไข่ไม่ลดราคาแฮะ ถ้าซื้อราคาเต็มไปหมอนั่นจะมาเอะอะทีหลังมั้ยเนี่ย -3-



การซื้อของในซุปเปอร์ที่เคยเป็นเรื่องธรรมดาไม่พิเศษอะไร ทุกวันนี้มันกลับสนุกและน่าตื่นเต้นมากเหมือนเป็นมิชชั่นอะไรสักอย่างของชีวิตไปซะแล้ว ก็ตลกดีเหมือนกันแฮะ



สวัสดีค่า ยินดีต้อนรับค่ะ >O< มีพอยท์การ์ดมั้ยคะ”



มีค่ะ” ฉันยื่นการ์ดสะสมแต้มให้พร้อมกับชูถุงช้อปปิ้งแบ็กในมือขึ้นมา “ไม่เอาถุงพลาสติกด้วยนะคะ”



รับทราบค่ะ เพิ่มพอยท์ ECO ให้นะคะ >_<”



ช้อปปิ้งแบ็กนี่ก็เป็นกฏของฮายาโตะเลยนะ หมอนั่นย้ำนักย้ำหนาว่าต้องเอาช้อปปิ้งแบ็กไปด้วยทุกครั้ง เนื่องจาก 1. เพื่อลดการใช้พลาสติก และ2. จะได้พอยท์ ECO เพิ่มอีกสองแต้ม และแต่ละแต้มใช้แทนเงินได้หน่ึงเยน



ไม่รู้ว่าข้อไหนสำคัญกว่ากันอ่ะนะ ไปคิดกันเอาเองแล้วกันเนอะ :P



วันนี้มาคนเดียวเหรอคะคุณลูกค้า” ขณะที่กำลังสแกนบาร์โค้ดของที่ฉันซื้อ คุณแคชเชียร์สาวที่เห็นหน้ากันประจำก็ถามขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส “แฟนไม่มาด้วยเหรอคะ ^^”



หัวใจฉันแทบจะม้วนและบิดเป็นเกลียว เมื่อจู่ๆ ก็ถูกจู่โจมกะทันหันแบบนั้น...



'แฟน' งั้นเหรอ...ในสายตาคนอื่นเห็นเราเป็นแบบนั้นเหรอ



ก็แน่่ละ อยู่ด้วยกัน ไปนั่นมานี่ด้วยกันตัวแทบจะติดกัน...ก็ไม่แปลกหรอกเนอะที่คนจะมองแบบนั้น... เนอะ >////<



ฉันที่หุบยิ้มไม่ได้ทำได้แค่หัวเราะแก้เขินก่อนจะตอบไปว่า... “วันนี้เค้าทำงานเลิกดึกน่ะค่ะ...”



(ไหนๆ เขาก็เข้าใจแบบนั้นแล้ว จะไปแก้ไขความเข้าใจของคนแปลกหน้าก็เสียเวลาเปล่าๆ ใช่มั้ยล่ะ -3- ฉันไม่ผิดนะ)



งั้นเหรอคะ แต่ก็จะรอกินข้าวพร้อมกันใช่มั้ยคะเนี่ย กิวด้งเหรอคะ >O<”



ใช่ค่ะ >/////<”



ต้องอร่อยแน่ๆ ค่ะ >O< ทั้งหมดสองพันสามร้อยห้าสิบเยนค่า~”



ฉันจ่ายเงินอย่างมีความสุขกว่าทุกที ตัวแทบจะลอยขึ้นฟ้าทั้งที่หน้ารู้สึกร้อนๆ ยังไงบอกไม่ถูก >////< เอาล่ะ! วันนี้จะตั้งใจทำกิวด้งให้สุดฝีมือเลย~



เมื่อกลับไปถึงห้องฉันก็จัดการเปิดไฟ แล้วก็เอาวัตถุดิบออกมาเตรียม...และตอนที่กำลังจะตักข้าวขึ้นมาหุงนั้นเอง...



กริ๊งงง~



เอ๊ะ เสียงโทรศัพท์เหรอ O_O?



จริงสิ...ที่ห้องมีโทรศัพท์บ้านติดอยู่ด้วยนี่นา เคยเห็นแต่ไม่เคยได้ยินเสียงมันก็เลยลืมไปแล้วว่ามีมันอยู่



ฉันมองไปยังทิศที่โทรศัพท์ตั้งอยู่ก่อนจะเดินไปจ้องมันด้วยความชั่งใจว่าควรจะรับดีหรือไม่รับดี...และมันก็ดังต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสุดท้ายสายก็ตัดไป...



ติ๊ดด!



ไม่สิ...มันตัดเข้าฝากข้อความนี่นา และถ้ามันฝากข้อความล่ะก็...



[สวัสดีค่ะ ขอโทษที่โทรมารบกวนตอนดึกนะคะ...ฉันทาเอะเองค่ะ...]



ข้อความจากอีกฝ่ายที่ดังขึ้นมาขณะที่เขากำลังจะฝากข้อความเอาไว้ทำให้ฉันอึ้งไป และทั้งๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจจะฟังข้อความของฮายาโตะ ฉันกลับได้ยินมันทั้งหมดทุกคำพูด



ทุกคำที่ทำให้หัวใจฉันเหมือนดิ่งลงจากที่สูง...



...



...



...



[สวัสดีคร้าบ~ ผมนากามุระ ฮายาโตะครับ! ขณะนี้ยังมารับสายไม่ได้ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ครับ กรุณาฝากข้อความไว้หลังเสียงสัญญาณ...]



ฉันสบถเสียงเบาเมื่อได้ยินข้อความเดิมซ้ำอีกครั้งก่อนจะกดตัดสายแล้วลองโทรใหม่อีกรอบเพื่อจะได้ยินข้อความเดิมอีก...นั่นแปลว่าเขาคงจะกำลังทำงานอยู่สินะ ในที่แบบนั้นบางทีก็ไม่มีสัญญาณซะด้วยสิ



แต่...แต่ข้อความนั่น...ฉันต้องบอกฮายาโตะให้เร็วที่สุด ยังไงก็ต้องบอกเขาเดี๋ยวนี้ เพราะงั้น...



เมื่อคิดจนหัวแทบแตกสุดท้ายก็รู้ว่ายังมีอีกทางหนึ่งที่เร็วกว่าฝากข้อความไว้แล้วรอให้เขามาได้ยินเอง นั่นก็คือ...การไปบอกเขาด้วยตัวเองนี่แหละ



ฉันหันมองนาฬิกาแขวนบนผนังพลางคำนวณเวลาเดินทางในใจ จากนั้นจึงหยิบแจ็กเก็ตยีนส์กับกระเป๋าตังค์มาถือแล้วกระโดดสวมรองเท้าด้วยสปีดไวแสง ก่อนจะวิ่งออกจากห้องตรงไปที่สถานีรถไฟแบบไม่คิดชีวิต จนแม้แต่แมวจรจัดแถวนั้นก็ยังกระโดดหนีด้วยความตกใจ



เมื่อไปถึงสถานีฉันก็กระโจนต่อไปที่ชานชาลาก่อนจะกระโดดขึ้นทันรถไฟขบวนสุดท้ายพอดี... เหล่าคนบนรถไฟเหลือบมองฉันที่พุ่งเข้ามายืนหอบที่ริมประตูด้วยสายตาเฉยชา แต่ไม่่ใช่เรื่องสำคัญ...สำคัญคือฉันต้องไปให้ถึงคาบุกิโจให้เร็วที่สุด...



ข้อความที่ได้ฟังจาก 'ทาเอะซัง' ทางโทรศัพท์ยังคงเล่นวนไปวนมาอยู่ในหัว และนั่นก็ทำให้รถไฟที่วิ่งด้วยความเร็วปกติดูช้ายังกับเต่าคลานเลยทีเดียว



ให้ตายเถอะ...รอก่อนนะฮายาโตะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ!








[[ To Be Continued 50% ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม











เกิดอะไรขึ้น!?!

โทรศัพท์สายนั้นมีอะไรกันนะะะะะ

ใครอยากอ่านต่อสกรีมมาเลยยยยยยยยย >O<

ขอโทษที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้มาอัพ TT_TT พอดียุ่งวุ่นวายมากเลยน่ะค่ะ

แต่เค้ามาแก้ตัวแล้วนะ อิอิ

บอกเลยว่าครึ่งหลังจะได้รู้กันแล้วว่าความลับของฮายาย่าคืออะไร

ใครอยากรู้ว่ามาเลย!! >O<









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

1,396 ความคิดเห็น

  1. #1395 BuamX2G7 (@BuamX2G7) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 23:36

    สอยรูปเล่มมาแล้วววว แต่ของยังไม่ถึงเลยย รออย่างใจจดใจจ่อมากข่าาาา แล้วก้อซื้อชุดboy for rent มาด้วย อยากอ่านใจจะขาดแล้วค่าาาาา ตื่นเต้นนนนๆๆๆๆ

    #1395
    0
  2. #1394 mynuri (@mynuri) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 08:44
    อยากรู้&#8203;ค่ะ.. พลีสสสสสส
    #1394
    0
  3. #1393 ABVH (@ABVH) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 20:38
    เรื่องนี้ตอนจบนี่แบบฮึ่ม=///=
    #1393
    0
  4. #1392 Good_Night (@n1i2c3e4) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 07:11
    ไรท์ตัดได้ใจร้ายมากอ่ะ ToT
    #1392
    0
  5. #1388 bunluepa (@bunluepa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 17:30
    มาต่อเหอะค่าติ่งรออยุ่
    #1388
    0
  6. #1386 LylaLavinn (@LylaLavinn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 22:42
    รอออออออค่าาาาา
    #1386
    0
  7. #1385 Praew.jan (@preaw103) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 20:29
    รออยู่นะคะ <3 <3
    #1385
    0
  8. #1384 pinnkuu (@pinnkuu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 10:43
    ยังติดตามอยุ่นะคะ
    #1384
    0
  9. #1383 เพลิน เพลิน (@gingie19) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 22:21
    ใครกันนะ
    #1383
    0
  10. #1382 Ns'Blackstone (@seohyunny) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 06:21
    แม่หรอ
    #1382
    0
  11. #1375 _deawdefsoul_ (@RBDWSHOP) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 00:46
    อ่านในหนังสือจบแล้วล่ะค่ะ ถึงกับร้องไห้ สนุกมากกกก
    #1375
    0
  12. #1374 Baiyok (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 18:10
    อยากรู้มากๆเลยค่าา
    #1374
    0
  13. #1373 ParewaPlub-in (@ParewaPlub-in) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 13:41
    กรี๊ดดดดด!!!!!ข้อความนั้นมันคืออะไรแร้วความลับของฮายาโตะคืออะไร?ค้างๆๆมาต่อเร็วๆๆน่ะค่ะ
    #1373
    0
  14. #1370 WarinF (@WarinF) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:53
    Wait...????????????
    #1370
    0
  15. #1368 neagahoshh (@3kim_is_mine) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 17:50
    ฮื่ออออ ค้างอ้ะะะะะ ไรท์มาต่อให้หน่อยนะคะ ^ ? ^
    #1368
    0
  16. #1355 มายด์ มุมิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 04:17
    กริ๊ดดด จะได้ไขปม ฮายาโตะแล้ววว
    #1355
    0
  17. #1350 hurrahkung (@hurrahkung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 20:39
    อยากรู้~>//// <
    #1350
    0
  18. #1342 sinaka2537 (@sinaka2537) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 08:43
    อยากรู้ความลับอ่ะ
    #1342
    0
  19. #1341 Yuno (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 18:01
    รอมาหลายวันเเล้วน้าาาา//ร้องไห้T^T
    #1341
    1
    • #1341-1 miwping (@miwping) (จากตอนที่ 17)
      21 กรกฎาคม 2559 / 20:02
      นี่เป็นสปอยด์ก่อนรึเปล่าคะ ทำให้คนอิ่านลุ้นเเล้วก็เจแกันในเเบบเล่มทีเดียว
      #1341-1
  20. #1339 Angie Paeprasit (@Kittencat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 20:24
    อัพต่อเร็วๆนะคะ
    #1339
    0
  21. #1338 milky mcy (@mkmcy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 23:46
    รออัพเลยค่าา ปูเสื่อรอกันเลย><
    #1338
    0
  22. #1336 sawarosky (@sawarosky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 20:08
    ค้างมากค่ะ มาต่อวๆ นะคะ ><
    #1336
    0
  23. #1335 .feather! (@Chincha138) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 01:52
    ไม่ว่าจะเป็นอะไรแต่ขอทำใจไว้ล่วงหน้า คงเป็นสาเหตุที่ทำให้ต้องหาเงินตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตสินะ ทำไมชีวิตพระเอกเราถึงรันทดเยี่ยงนี้ ฮืออออออ ??
    #1335
    0
  24. #1334 littlenonlava (@littlenonlava) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 21:15
    ต่อเถอะจร่ะ.ค้างอะไรเบอร์นั้นน
    #1334
    0
  25. #1331 Yuno (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 19:24
    ต่อเถอะค่ะค้างมากกกก
    #1331
    0