Nippon Honey รักหวานละไมหัวใจสีใบไม้แดง

ตอนที่ 15 : 隣に立っている人。。。 (คนที่ยืนอยู่ข้างๆ...)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,896
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    20 เม.ย. 59






15

隣に立っている人。。。

(คนที่ยืนอยู่ข้างๆ...)






ติ๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



เสียงนาฬิกาปลุกที่น่ารำคาญที่สุดในโลกของไอโฟนที่ตั้งไว้ประจำทำให้ฉันกระเด้งตัวตื่นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ...



แต่กลับลุกไม่ขึ้นเพราะมีอะไรบางอย่างขวางทางอยู่ -O-;;; เอ๊ะ อะไรกันล่ะ ฉันอยู่คนเดียวนี่นา แล้วจะมีอะไรมาขวางได้ไงอ่ะ TOT หรือว่า...



...งึมงำ...งึมงำ”



กรี๊ดดดดดดดด”



ขาคน!! ขาคนพาดอยู่บนตัวฉัน!



อ๊ะ จริงสิ...ฉันไม่ได้นอนอยู่ในห้องตัวเองนี่นา -O-;;;



เฮ้ย! อะไร!? อะไร!?!”



ฮายาโตะสะดุ้งพรวดขึ้นมานั่งงัวเงียก่อนจะโวยวายใส่ฉันด้วยน้ำเสียงง่วงงุน “ยัยบ๊อง โวยวายอะไรแต่เช้าน่ะ ตกใจหมด -3-”



กะ...ก็นายนั่นแหละ เอาขามาพาดตัวฉันทำไม ตกใจหมดเลยนึกว่าผีอำ!”



นายเหยี่ยวกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะก้มมองขาตัวเองแล้วค่อยยกมันออกจากตัวฉันแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเอื่อยๆ “ก็แหม...”



แหมอะไรกันล่ะ -_-^”



ตอนฝันอยู่ก็ว่าทำไมเตียงมันกว้างดีจัง เลยกลิ้งซะเต็มที่ไปหน่อยอ่ะ -3-”



เอาซะฉันเกือบตายเลยนะ”



เว่อร์ชะมัด -3-” ฮายาโตะเกาหัวสีทองของเขาแกรกๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนต่อ “ฉันยังง่วงอยู่เลยอ่ะ เธอไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนแล้วกัน”



...อือ”



ฉันรับคำก่อนจะลุกไปอาบน้ำอย่างไว เพราะพอเห็นหัวฟูๆ ของฮายาโตะแล้วนึกขึ้นได้ว่าสภาพตอนตื่นนอนของตัวเองก็คงไม่ต่างกัน T_T ให้ตายเถอะ...รู้งี้รีบชิ่งไปเข้าห้องน้ำทันทีที่ตื่นนอนดีกว่า



พออาบน้ำเสร็จฉันก็แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนจะก้าวออกมาจากห้องน้ำแล้วก็ปะทะเข้ากับกลิ่นหอมๆ ของอะไรบางอย่างที่อบอวลไปทั่วห้อง O_O แถมฟูตงกับโซฟาเบดก็ถูกเก็บเข้าที่เรียบร้อยแล้วอีกต่างหาก



แย่ชะมัด ดันรีบไปอาบน้ำจนลืมเก็บที่นอนจนได้ T_T แบบนี้ก็เหมือนเด็กไม่เรียบร้อยไม่เก็บที่นอนน่ะสิ TT_TT น่าอายชะมัด...



อ้าว เสร็จแล้วเหรอ ข้าวเช้าใกล้เสร็จพอดีเลย รอก่อนนะ”



ฮายาโตะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงอยู่ตรงหน้าเตา... กลิ่นหอมนี่คือกลิ่นของอาหารเช้านี่เองสินะ



ฉันเดินไปนั่งที่โซฟาเบดตัวเดิมพลางมองดูแผ่นหลังของฮายาโตะที่กำลังทำอาหารด้วยท่าทางมีความสุขเหลือเกิน ถึงขั้นทำไปฮัมเพลงไปด้วย ทำเอาคนนั่งดูเผลอยิ้มตามไปด้วยเลยเนี่ย



ข้าวเช้าฉันชอบแบบวาโชขุ* ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

(NOTE* 和食อาหารแบบญี่ปุ่น)



อื้อ ขอบคุณมากนะ”



ใกล้แล้วล่ะ เธอช่วยเคลียร์โต๊ะให้หน่อยดิ >_< กินตรงโซฟานั่นแหละ”



เพราะห้องแคบมากจึงไม่มีที่จะวางโต๊ะกินข้าวแบบในห้องโคเฮซัง ก็เลยกินบนโต๊ะเล็กๆ นี่เลยสินะ เขาคงจะทำการบ้านและอ่านหนังสือที่นี่ด้วยแหละ เพราะนอกจากตัวนี้ก็ไม่มีโต๊ะตัวอื่นแล้ว



ฉันจัดการเก็บของเคลียร์ที่รออาหารที่กำลังจะมาวาง จากนั้นไม่นานฮายาโตะก็เดินมาพร้อมกับถาดเบ้อเริ่มในมือ



เรียบร้อยยย~ มีข้าวญี่ปุ่นหุงใหม่ร้อนๆ กับปลาแซลมอนย่างซีอิ๊ว ไข่หวาน ถั่วแขกคลุกงา แล้วก็ซุปมิโสะ! ถ้าไม่อิ่มเติมข้าวได้นะ มีเยอะ >O<



ฉันมองเหล่าอาหารจานเล็กจานน้อยที่จัดเรียงอย่างสวยงามดูตั้งใจทำสุดๆ ด้วยความทึ่ง ก่อนจะหันไปมองหน้าฮายาโตะที่ยืนยิ้มยิงฟันอยู่ตรงหน้าผลงานของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ



นี่นายทำทั้งหมดนี่ในเวลานิดเดียวได้ยังไงกัน”



ของงี้มันขึ้นอยู่กับประสบการณ์~” ฮายาโตะว่าก่อนจะยื่นตะเกียบมาให้ฉัน “เพราะฉันอยู่คนเดียวมานานเลยมีโอกาสได้ฝึกเยอะ แล้วตอนอยู่บ้านก็ช่วยแม่ทำกับข้าวอยู่บ่อยๆ ด้วย”



สุดยอดไปเลย ฉันยังไม่เคยเข้าครัวจริงๆ จังๆ มาก่อนเลยในชีวิต”



ก็ไม่แปลกใจหรอก ดูมือเธอสิ เนียนนุ่มซะขนาดนั้น” ฮายาโตะว่าพลางดึงมือฉันไปจับๆ บีบๆ เล่น -O-;;; ฮะ...เฮ้... “เออนุ่มจริงๆ ด้วยแฮะ ยังกับโมจิแน่ะ O_O”



ปะ...ปล่อยได้แล้ว -3- อย่ามาว่ามือคนอื่นเค้าเป็นโมจินะ -3-///”



ฮ่าๆ ดูมือฉันสิ ยังกะกระดาษทรายแน่ะ >O<”



นอกจากจะไม่ปล่อยแล้วยังเอามือตัวเองมาลูบๆ ถูๆ อีกต่างหาก T////T ให้ตายเถอะ ถ้าเป็นคนอื่นจะด่าว่าหลอกแต๊ะอั๋งแล้วนะ แต่พอเป็นหมอนี่เลยไม่รู้สึกว่าถูกลวนลามอะไร... เพียงแต่หัวใจมันเต้นแรงขึ้นมาเท่านั้น...



ให้ตายเถอะ...ไม่แฟร์เลย



เอาล่ะ กินกันเถอะ เดี๋ยวสาย >O<”



ในที่สุดเมื่อท้องเริ่มร้องฮายาโตะก็ยอมปล่อยมือฉันจนได้ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดก่อนจะประกบมือเข้าด้วยกันแล้วพูดขึ้นพร้อมๆ กับเขาว่า “อิทาดาคิมัส!”



หลังจากนั้นเราสองคนก็เงียบไปครู่หนึ่งตอนเริ่มต้นกิน ทั้งที่เป็นอาหารที่หน้าตาดูธรรมดาไม่มีอะไร แต่รสชาติกลับชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังกินข้าวอยู่บ้านกับครอบครัว ที่เขาบอกว่าอาหารรสมือแม่มันเป็นอย่างนี้เองเหรอ... ที่จริงฉันก็ไม่เคยกินอาหารรสมือแม่หรอก เพราะว่าแม่ฉันไม่เคยทำอาหารเองเลยสักครั้ง แต่...น่าแปลกที่รู้สึกว่ามันน่าจะเป็นอย่างนี้นี่แหละ...



อร่อยมั้ย >O<”



กินไปสามคำฮายาโตะก็ถามขึ้นมาด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย



อื้อ อร่อย!”



แหงล่ะ ฝีมือฮายาโตะซามะซะอย่าง >O<”



หลงตัวเอง” ฉันแขวะก่อนจะคีบถั่วแขกคลุกงาเข้าปาก อร่อยอย่างที่ไม่เคยกินมาก่อนจริงๆ >_<



แล้วปกติตอนเช้าเธอกินอะไรน่ะ เผ่ือพรุ่งนี้ฉันจะได้ทำให้”



ปกติ...ไม่ค่อยได้กินหรอก อย่างมากก็ซื้อขนมปังหรือไม่ก็โอนิกิริที่คอนบินีกิน”



...นี่เธอใช้ชีวิตอยู่มายังไงกัน”



ชีวิตแบบคนปกติที่ไม่ค่อยมีเวลาน่ะสิ -3-”



อาหารเช้าน่ะสำคัญรู้มั้ย!? สำหรับการเริ่มต้นวันใหม่น่ะ! ต้องกินให้ดีๆ กินให้อิ่ม!”



...ค่า ค่า โอก้าซัง (คุณแม่) -O-”



เรียกว่าโอนี่ซัง (คุณพี่ชาย) จะดูดีกว่านะ”



นี่นายมีรสนิยมซิสค่อนจริงๆ ใช่มะ =_=;;;”



ยัยบ้า =_=^^^ จะหาเรื่องคนทำกับข้าวให้กินหรือไง เดี๋ยวก็ไม่ให้กินหรอก”



อย่ามายุ่งกับชามข้าวของคนอื่นเค้านะ -3-” ฉันยืดมือหนีฮายาโตะที่ทำท่าจะเข้ามาแย่งชามข้าวของฉันไปจากมือ จากนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกันเหมือนเด็กบ้าสองคน



ฮ่าๆๆๆ รีบกินเข้า เดี๋ยวก็ได้ไปเรียนสายจริงๆ หรอก”



ค่า ค่า~”



แต่ว่ามีความสุขจัง...รู้สึกสนุกกับการได้ตื่นเช้ามากินข้าวเช้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเลย



นี่ก็เป็นเวทมนตร์ของนากามุระ ฮายาโตะเหมือนกันสินะ















สิบห้านาทีต่อมา



เราไปทางเดียวกันสินะ แต่ฉันลงก่อน” ฮายาโตะพูดหลังจากเดินมาถึงหน้าสถานีนิชิคะไซแล้ว “ดีจังเลยนะ >O<”



ไม่เห็นจะดีเลย” ฉันตอบกลับไป...แบบไม่ตรงกับที่ใจคิดเท่าไหร่ แต่ให้ยอมรับว่าดีใจมันก็เขินนี่ -_-///



ยัยเด็กนี่ ไม่น่ารักเลยสักนิด ทำตัวแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่มีแฟนหรอก”



เรื่องของฉันน่า -3-”



ฉันตะแง้วใส่ฮายาโตะที่หัวเราะเหมือนสนุกที่ได้แกล้ง จากนั้นเราก็แตะบัตรเดินเข้าไปในสถานีด้วยกัน...เป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่มาก อยู่ดีๆ ก็ได้เดินไปโรงเรียนตอนเช้าพร้อมกับฮายาโตะอย่างนี้...ยังกับฝันไปแน่ะ...



เย็นน้ีเธอมีไบท์ด้วยใช่มั้ย”



ฮะ? อ๋อ...อื้อ! มี!”



ฉันก็มี งั้นเดี๋ยวตอนเลิกงานแวะซุปเปอร์แถวบ้านฉันก่อนนะ ซื้อของสดไว้ทำกับข้าวก่อน”



ขอโทษนะ...ฉันไปรบกวน...”



ยัยต๊อง ถึงเธอไม่มาฉันก็ต้องออกไปซื้ออยู่แล้วเฟ้ย มีเธอมาด้วยก็ยิ่งดีจะได้ช่วยกันถือของ” ฮายาโตะพูดก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ราวกับจะพูดความลับให้ฟัง -O- “อีกอย่างถ้าไปสองคนก็จะซื้อไข่ลดราคาได้สองแพ็กด้วย >O<”



วิญญาณแม่บ้านโอซาก้าเข้าสิงอีกแล้วเหรอ =_=”



แถมวันนี้ยังได้คะแนนสามเท่าอีกต่างหาก >_< ต้องซื้อเยอะๆ เอาให้คุ้ม~”



เฮ้อ...”



ฉันถอนหายใจเสียงดังแบบจงใจ ก่อนจะยืนยิ้มมองดูฮายาโตะบ่นเรื่องการแย่งชิงไข่ลดราคากับพวกแม่บ้านคนอื่นๆ ที่ซุปเปอร์แถวบ้านไปเรื่อยๆ



และทั้งที่บนรถไฟคนแน่นเหมือนกับทุกวัน...กลับไม่รู้สึกอึดอัด เหนื่อย หรือรำคาญเลยสักนิด...



ตรงกันข้ามกลับรู้สึกสนุกกับการขึ้นรถไฟขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถึงขั้นอยากให้โรงเรียนอยู่ไกลๆ สักชั่วโมงหรือสองชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ



ฉันนี่ท่าจะบ้าไปแล้วจริงๆ นะ



[อาโอยามะ อิจโจเมะ... อาโอยามะ อิจโจเมะ...]



อ๊ะ ถึงสถานีฉันแล้ว” ฮายาโตะที่บ่นมาตลอดทางสะดุ้งโหยงพลางรีบจัดกระเป๋าเตรียมพร้อมวิ่งลงจากรถไฟเต็มที่ “ตั้งใจเรียนนะยัยหนูน้อย อย่าไปทำงานสายด้วย!”



รู้แล้วล่ะน่า~ นายก็ด้วยล่ะ!”



อย่าลืมกินข้าวกล่องด้วยนะ!”



ค่า ค่า โอก้าซังงง~”



บอกแล้วไงให้เรียกโอนี่ซัง!” ฮายาโตะแว้ดกลับมาก่อนจะโดดลงจากรถไฟทันทีที่ประตูเปิด “ไปล่ะนะ!”



แล้วเจอกัน!”



ฉันโบกมือตอบกลับไป จากนั้นประตูก็ปิดลง...



รถไฟกลับกลายเป็นแน่นจนทรมานขึ้นมาทันทีที่ฮายาโตะไม่อยู่ ฉันรู้สึกเหมือนเป็นปลาซาร์ดีนตัวหนึ่งที่ถูกอัดอยู่ในกระป๋องและจมอยู่ในซอสมะเขือเทศ -O-;; ไม่สิ มันก็ไม่ได้แน่นต่างจากเมื่อกี้สักเท่าไหร่หรอก



แค่ไม่สนุกแล้ว...ก็แค่นั้นแหละ













10.02PM



โอสึคาเระะะะ!”



โอสึคาเระซามะ!”



ฉัน และเด็กม.ปลายที่ทำไบท์ด้วยกันวันนี้ทุกคนพูดประโยคซ้ำไปซ้ำมานับสิบครั้งเหมือนทุกที จากนั้นพอทักทายครบทุกคนแล้วก็ได้ฤกษ์เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวกลับบ้าน นี่เป็นกิจวัตรที่ทำแทบทุกวันจนกลายเป็นชีวิตประจำวันไปแล้ว



ถ้าเพื่อนๆ ที่ไทยรู้ว่าฉันมาทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านเหล้าญี่ปุ่นอย่างนี้คงช็อกตาตั้งกันแน่ๆ เพราะทุกคนมักจะมองฉันเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างอยู่เสมอ หารู้ไม่ว่าจริงๆ แล้วฉันคนนี้น่ะทำได้ทุกอย่าง! #หลงตัวเอง



แต่จะว่าไป...จริงๆ แล้ววันน้ีมีบางอย่างที่ไม่เหมือนกับทุกวันอยู่นี่นะ...



คาเอเดะ!” ฮายาโตะโผล่หน้าออกมาจากห้องครัวแล้วเรียกฉันไว้ก่อนที่ฉันจะทันได้เข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า และหัวใจฉันก็เต้นผิดจังหวะไปทันทีที่เห็นหน้าเขา -O-//// “เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จรอก่อนนะ ฉันใกล้เลิกแล้ว เดี๋ยวกลับพร้อมกัน”



...อะ...อื้อ -O-///”



โอเค รอแป๊บนึงนะ!”



จบคำเขาก็ผลุบกลับเข้าไปในห้องครัวต่อ...แต่ฉันนี่ยังใจเต้นตึกตักไม่เลิกรา ก็ฉากแบบนี้น่ะ เหมือนในการ์ตูนเลยไม่ใช่หรือไง... ที่พระเอกบอกให้นางเอกรอก่อนจะได้กลับพร้อมกัน...อะไรอย่างนี้น่ะ



บ้าจริง หยุดเพ้อเจ้อดีกว่าน่าเมเปิ้ล ฝ่ายนั้นเขาก็ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย -3- ก็แค่...สงสารเลยให้ที่พักระหว่างหนีสตอล์กเกอร์เท่านั้นเอง



อ้อ พอเกิดเรื่องนั้น ฮายาโตะก็ไปเจรจากับเทนโจขอให้ฉันย้ายไปทำในครัวแทนช่วงนี้ จะได้ไม่ต้องออกไปรับลูกค้าข้างหน้า เผื่อหมอนั่นกลับมารังควานอีก



ใจดีสุดๆ ไปเลยใช่มั้ยล่ะ หมอนั่นน่ะ... คิดเรื่องของคนอื่นอย่างจริงจังยังกับเป็นเรื่องของตัวเองตลอดเลย



โทษทีที่ให้รอ! ไปกันเลยมะ”



...อะ...อื้อ!”



ฉันพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ขณะที่ฮายาโตะนั้น...เคยร่าเริงยังไงก็ยังร่าเริงเหมือนเดิม



แถวบ้านฉันมีซุปเปอร์อยู่สองแห่ง ที่นึงถูกมากๆๆๆ แต่ของคุณภาพไม่ค่อยดี อีกที่นึงของดีแต่แพง เพราะงั้นต้องรอซื้อตอนวันลดราคาหรือวันที่ได้แต้มสามเท่าอย่างวันนี้ >O<”



แล้วเย็นนี้นายจะทำอะไรกินอ่ะ”



นั่นสิ อะไรดีน้าาา~ เธออยากกินอะไรล่ะ?”



เอาเมนูที่นายมั่นใจที่สุด”



ฉันก็มั่นใจทุกเมนูนั่นแหละ”



...ไม่น่าพูดเลยจริงๆ -_-^”



แต่เห็นว่าเป็นดินเนอร์มื้อแรกของเธอที่ห้องน้ี งั้นจัดเต็มไปเลยแล้วกัน” ฮายาโตะว่าพลางหยิบสมุดเล่มเล็กๆ ที่ดูเหมือนผ่านการใช้งานมานานหลายปีออกมา “เอ้า เปิดไปที่หน้าเจ็ดที”



หน้าเจ็ด...?” ฉันทวนคำก่อนจะเปิดไปที่หน้าเจ็ดตามที่เขาบอก...แล้วก็เจอกับ... “จิราชิซูชิ...?”



เยสเซอร์ :) เคยกินปะ”



ไม่เคยนะ...”



ดีเลย งั้นวันนี้จะจัดเต็มให้~” ฮายาโตะตบมือก่อนจะหันมาสั่งฉัน “หน้าที่ของเธอคือ คอยบอกฉันว่าเหลืออะไรบ้างที่ยังไม่ได้ซื้อ เคนะ?”



อื้อ O_O”



เอาล่ะ อันดับแรกเราก็ต้องไปแย่งชิงไข่มาให้ได้ก่อน นี่จะเริ่มชั่วโมงเซลล์แล้ว ดังนั้นเราต้องรีบแล้วล่ะ”



อะ...อื้อ!”



ไม่เคยคิดมาก่อนว่าในชีวิตนี้จะต้องวิ่งไปซุปเปอร์เพื่อซื้อไข่ราคาถูก...แถมยังวิ่งไปพร้อมๆ กับฮายาโตะอีกต่างหาก



ไปเร็ว!”



เร็วอยู่เนี่ย!”



ชักช้าไม่ไหวเลย” ฮายาโตะหัวเราะเยาะ ก่อนจะยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าเคียดแค้นของฉัน “ล้อเล่นน่า ระวังล้มล่ะ”



รู้แล้วล่ะน่า!”



เอ้า จับมือฉันไว้สิ”



...!?!”



เดี๋ยวจะล้มไปซะก่อน วิ่งซะหน้าตั้งขนาดนั้น”



...ถ้ากลัวล้มก็อย่าพาวิ่งแต่แรกสิ”



ก็เดี๋ยวไปไม่ทันไข่ลดราคานี่นา”



อีตาแม่บ้านโอซาก้าเอ๊ย...”














หนึ่งชั่วโมงต่อมา



เอาล่ะ! จะเริ่มลงมือทำล่ะนะ!” ฮายาโตะพูดหลังจากเอาวัตถุดิบจำนวนมากที่ซื้อมาจากซุปเปอร์เมื่อครู่มาวางเรียงกันไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว “เธอไปนั่งทำการบ้านรอก็ได้ เดี๋ยวเสร็จแล้วจะเรียก”



ไม่เอาสิ ให้ฉันช่วยอะไรบ้าง”



ใครเขาให้แขกมาช่วยในครัวกันล่ะ”



ฉันนี่แหละ”



เธอเป็นแขก -3-”



ถือซะว่าเป็นค่าเช่าบ้านแล้วกัน -3- เมื่อกี้นายก็ไม่ยอมให้ฉันจ่ายค่ากับข้าวด้วย”



ก็เป็นแขกจะให้จ่ายให้ได้ไงเล่า”



เพราะงั้นนายก็ต้องยอมให้ฉันช่วยงานในครัวสิ พบกันครึ่งทางไง! ฉันจะได้ฝึกทำอาหารไว้ด้วย เดี๋ยวทำงานที่ร้านไม่ได้”



ฮายาโตะนิ่งอึ้งไปกับเหตุผลของฉัน ก่อนจะถอนหายใจออกมายืดยาวไปถึงโอซาก้าอีกครั้ง... “ให้ตายเถอะ เถียงกับเธอแล้วเหนื่อยจริงๆ =_=”



งั้นก็เลิกเถียงซะสิ -3-”



เออๆ ก็ได้ อยากช่วยก็ช่วย แล้วอย่ามาบ่นทีหลังนะ =_=”



ไม่บ่นหรอกน่า ให้ทำอะไร”



หุงข้าว เคยหุงมั้ย”



จะยากอะไร ก็เอามาล้างๆ แล้วก็ใส่ไปในหม้อ เติมน้ำเข้าไปแล้วก็กดหุงไง”



สำหรับสูตรฉันมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” ฮายาโตะโบกมือไปมาด้วยท่าทางเหมือนเป็นเชฟใหญ่ จากนั้นจึงหยิบถ้วยใบใหญ่ออกมาจากในตู้ “การหุงข้าวให้อร่อยมันมีเคล็ดลับนะ”



เคล็ดลับอะไร -O-;; อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันหุงในหม้อดินน่ะ ทำไม่เป็นนะ”



นี่ไง จะสอนให้ ฟังสิ” ฮายาโตะพูดพลางเปิดกล่องใส่ข้าวสารแล้วตวงข้าวออกมาใส่ในถ้วยใบยักษ์ที่หยิบออกมาวางไว้บนโต๊ะเมื่อกี้ “เริ่มจากเทน้ำใส่ในถ้วยแล้วก็เทออกอย่างไวแบบน้ี...”



อาฮะ”



จากนั้นก็เอาน้ำใส่เข้าไปใหม่พอขลุกขลิก ใช้อุ้งมือนวดข้าวไปเรื่อยๆ แบบนี้ จนพอเป็นสีขาวขุ่นเหมือนนมสดก็เททิ้งแล้วเติมน้ำใหม่ นวดอีก แล้วก็เทน้ำทิ้งอีก ทำประมาณห้ารอบนะ”



ห้ารอบเลยเหรอ จะล้างอะไรถี่ถ้วนขนาดนั้น -O-;;;; ให้ล้างทีละเม็ดเลยมั้ย”



เออน่า พอทำครบห้าร้อบแล้วก็ใช้ตะแกรงกรองน้ำออก พักไว้สักครึ่งชั่วโมงแล้วค่อยเอาไปหุง”



ทำไมต้องพักครึ่งชั่วโมงอะ”



มันจะอร่อยกว่า”



อร่อยกว่ายังไง ขอคำอธิบาย”



จะไปรู้เหรอ ก็แม่ฉันสอนมายังงี้ -3-”



อ้าว”



เลิกถามมากแล้วไปทำงานสักทีเถอะน่า” ฮายาโตะว่าก่อนจะดันหลังฉันให้เดินไปที่อ่าง จากนั้นจึงหันไปเปิดตู้เย็นหยิบเอาไข่ไก่ออกมา...ไข่ไก่ลดราคาที่ไปไฝว้มาได้สองแพ็กอย่างยากลำบาก...



วันนี้ได้ทำเรื่องใหม่ๆ ที่ไม่เคยทำตั้งหลายอย่างแน่ะ ว่าไปแล้วก็สนุกดีเหมือนกันนะ >_<



พอล้างและนวดข้าวไปเรื่อยๆ ก็ได้ยินเสียงฮัมเพลงดังมาจากปากฮายาโตะที่กำลังตะแคงกระทะไปมาอย่างคล่องแคล่วว่องไวจนไข่ไหลไปมากลายเป็นแผ่นกลมๆ บางๆ สวยงามมากยังกับโปร O_O จริงสิ...หมอนี่ก็เป็นโปรที่เคยทำงานในร้านข้าวห่อไข่ด้วยนี่นา...



ลาลาลา~”



นั่นเพลงอะไรน่ะ”



สุดท้ายพอยืนฟังเงียบๆ มาได้สักพักฉันก็ตัดสินใจถามออกไป ฮายาโตะหยุดฮัมเพลงก่อนจะตอบโดยที่มือยังไม่หยุดหั่นถั่วลันเตาบนเขียงด้วยสปีดเทพ -O-



ชอบเหรอ เพลงของ FUNKY MONKEY BABYS น่ะ”



เหรอ...”



ไว้ทำข้าวเย็นเสร็จจะเปิดให้ฟังนะ แต่จริงๆ ฟังฉันร้องก็เหมือนได้ฟังเพลงจริงแล้วล่ะ >O<”



ขี้โม้ที่สุด ไม่อยากฟังละ -3-”



ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า นี่~ ฟังสิๆ”



ฉัน (แกล้งทำเป็น) หันหน้าหนีฮายาโตะที่ (จงใจ) ร้องเพลงเสียงดังกว่าเดิมเหมือนจะแหกปากใส่กัน หมอนี่ทำแบบนี้บ่อยๆ คนข้างห้องไม่ลุกมาด่าเลยเหรอเนี่ย น่าทึ่งจริงๆ -3-



แต่ว่านะ...หมอนี่ก็ร้องเพราะจริงๆ นั่นแหละ แต่อย่าไปบอกนะ เดี๋ยวจะได้ใจ



อ๊ะ กรองเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย พักไว้สักหน่อยแล้วก็เอาไปหุงในหม้อได้เลย หุงแบบปกติที่เธอทำเป็นนั่นแหละ”



อือฮึ”



ตอนนี้อยากลองทำซุปมิโสะมั้ย”



...ซุปมิโสะก็ทำเองเหรอ O_O”



...อย่าบอกนะว่าปกติเธอซื้อแบบซองมาแกะใส่ถ้วยแล้วก็ใส่น้ำร้อน =O=”



ก็ใช่น่ะสิ ใครจะไปนั่งทำซุปเองเล่า”



ผิด ผิดที่สุด ผิดมากๆ” ฮายาโตะบ่นพึมพำงึมงำก่อนจะยกหม้อออกมาจากในตู้ “มิโสะนี่ทำง่ายมาก ฉันจะสอนให้ เธอก็ลองทำแล้วจำไว้นะ”



...อะ...อือ -O-;”



ก่อนอื่นก็ใส่น้ำซุปสต็อกลงไป หรือจะใส่ผงปลาแห้งสำเร็จรูปลงไปก็ได้ จากนั้นก็ตัดคอมบุใส่ลงไปนิดหน่อย เพราะฉันชอบ เธอก็กินซะด้วยล่ะ กินแล้วผมจะสวย”



เอ๊ะ ใครบอกมา O_O”



แม่ฉัน”



ค่ะ -3-”



เดี๋ยวถ้าเธอได้เจอแม่ฉันจะยิ่งทึ่ง แม่ทำอาหารได้ทุกชนิดบนโลกเลยนา อร่อยมากด้วย เพราะงั้นฉันถึงโตมาแข็งแรงและหล่อแบบนี้ไง >O<”



หล่อและหลงตัวเองด้วยใช่มั้ย =_=”



น้ำเดือดแล้ว! ทีนี้ก็ใส่ผักกับเต้าหู้ลงไป เอ้า ใส่สิ”



ฮายาโตะเมินคำด่าของฉันก่อนจะคะยั้นคะยอให้ฉันลงมือทำซุปมิโสะกับเขา ถ้าฉันทำเละขึ้นมาจะโดนจับโยนใส่ลงไปในหม้อซุปมั้ยอ่ะ U_U เกิดมาไม่เคยทำอาหารจริงจังขนาดนี้มาก่อนเลย...



แต่ไม่สิ ยังไม่ได้ลองจะรู้ได้ไง ฉันอาจจะมีความสามารถพิเศษแฝงอยู่ จริงๆ แล้วทำอาหารเก่งกว่าฮายาโตะซะอีก อะไรแบบนี้อ่ะ >O< #เพ้อเจ้อ



แล้วไงต่อ”



รอให้ผักนุ่มแล้วก็ลดไฟลงเหลือไฟอ่อนๆ เอามิโสะใส่ตะแกรงแล้วลงไปละลายในซุปทีละนิด เดี๋ยวให้เธอจัดการนะ ฉันจะไปหุงข้าวก่อน”



ฉันพยักหน้าพร้อมกับรับตะแกรงใส่มิโสะมาจากมือฮายาโตะ...ตอนนี้ชักรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกมือของเชฟฮายาโตะขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว ถึงฝีมือจะยังไม่ถึงขั้นก็เถอะนะ...



ด้วยเหตุผลลึกลับบางประการ ทำให้เราได้มามายืนทำกับข้าวข้างกันในครัวเล็กๆ ที่แทบไม่มีที่ยืน ทำให้ไหล่ชนกัน เดินชนกันไปมาอยู่ตลอดเวลาแบบนี้...



แต่ถึงจะแคบแต่กลับไม่รู้สึกอึดอัดหรือรำคาญเลยสักนิด ตรงกันข้าม...ทุกครั้งที่ชนกันยิ่งทำให้รู้สึกได้ชัดเจนขึ้นว่าที่ตรงนี้มีเขาอยู่ข้างๆ นะ...



ที่ข้างๆ มีฮายาโตะยืนอยู่นะ...



ฮายาโตะ! ซุปมิโสะเสร็จแล้วล่ะ”



โอ้!! เสร็จแล้วเหรอ ลองชิมดูสิ จะได้รู้ว่าอร่อยจริงไม่ติงนัง”



ฉันหยิบช้อนมาชิมก่อนจะกรี๊ดออกมาด้วยความตื่นเต้น “อร่อย! อร่อยจริงด้วยอ่ะ! อร่อยกว่าซุปมิโสะจากซองเยอะเลย”



แหงสิ เทียบกันได้ไง” ฮายาโตะยืดจมูกอย่างภาคภูมิใจก่อนจะยื่นหน้ามา “ชิมมั่งสิ”



เอ๊ะ?”



ป้อนหน่อย”



...!!” หัวใจฉันเด้งขึ้นฟ้าแล้วลงห้วยไปสามสิบรอบ...ขณะที่พยายามคุมไม่ให้อาการมันแสดงออกมาภายนอกอย่างสุดความสามารถ... ให้ตายเถอะหมอนี่ พูดจาไม่คิดเลยจริงๆ



อื้อ! อร่อยจริงๆ!” ฮายาโตะชมเปาะหลังจากฉันตักให้ชิมไปแล้วหนึ่งช้อน จากนั้นจึงตบไหล่ฉันดังปั้กจนแทบทรุด TOT “เพราะงั้นวันไหนที่ฉันกลับดึกก็ฝากด้วยนะ!”



...แล้วถ้าไม่อร่อยจะทำไง O_O”



ไม่อร่อยก็กิน ก็เธออุตส่าห์ทำให้นี่นา ฮ่าๆ >O<” ฮายาโตะยิ้มร่า จากนั้นจึงขมวดคิ้วแล้วเสริมขึ้นมาว่า “แต่ถ้าถึงขั้นกินแล้วท้องเสียหรือป่วยหนักเข้าโรงบาลก็ไม่ไหวนะ”



ระดับคุณหนูคาเอเดะ มีเหรอจะทำของที่กินแล้วท้องเสียออกมาน่ะ”



โอ้!! ความมั่นใจระดับสิบ!”



ทำไมรู้สึกเหมือนโดนด่า =_=



เอาล่ะ เหลือแค่รอข้าวสุกก็เรียบร้อย อีกนิดนึง... เธอไปเลือกหนังดูสิ”



หนัง?”



เวลากินข้าวฉันชอบนั่งดูหนังไปด้วยอ่ะ >O<”



หนังแนวไหน”



มีเต็มเลยเห็นมั้ย ฉันเช่ามาเมื่อวันก่อนยังไม่ได้ดูเลยสักเรื่อง อยู่ตรงหน้าทีวีอ่ะ”



ฉันเดินไปตรงหน้าทีวีก่อนจะก้มดูที่ชั้นใต้ทีวี มีดีวีดีวางอยู่ห้าแผ่นด้วยกัน และหนังเหล่านั้นก็คือ... “นี่นายดูหนังรักโรแมนติกของสาวน้อยด้วยเหรอ -O-;;”



ดูสิ สนุกดีนี่นา >O<”



อืม...จะว่าผิดคาดก็ไม่ได้ผิดคาดอะไรขนาดนั้น คาแรกเตอร์ของหมอนี่ก็พอได้อยู่...ล่ะมั้ง



มีหนังอนิเมะอยู่ด้วยหนึ่งเรื่อง ลายเส้นดูเหงาๆ ยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก เห็นแล้วชวนให้นึกถึงสตอรี่บอร์ดของฮายาโตะขึ้นมาเลย...



ข้าวสุกแล้ว~ เธอจะมาดูวิธีทำจิราชิซูชิมั้ย~”



ดู!” ฉันวางดีวีดีที่เลือกไว้หน้าทีวีก่อนจะวิ่งกลับไปที่ครัว “ว่าแต่นายไม่ต้องดูสูตรอาหารแล้วเหรอ”



ไม่อ่ะ ฉันทำจนจำได้ขึ้นใจหมดแล้ว” ฮายาโตะว่าพลางตักเอาข้าวในหม้อออกมาใส่ชามปากกว้างที่วางเตรียมไว้ จากนั้นจึงหยิบขวดซูชิซึ* ขึ้นมาเหยาะคลุกๆ กับข้าว “เธอช่วยเอาอะไรมาพัดๆ มันหน่อย ให้ไอร้อนมันระเหยไป”

(NOTE* น้ำส้มสายชูญี่ปุ่นผสมกับมิริน)



อื้อ!”



ดีมากลูกมือ >O<”



ว่าแต่สูตรอาหารนั่นน่ะ ของคุณแม่นายใช่มั้ย”



ใช่ รู้ได้ไง”



เห็นแล้วก็รู้เลยล่ะ”



ฮ่าๆๆ นั่นสินะ ใช่แล้วล่ะ คุณแม่ทำไว้ เห็นว่าเป็นสูตรตกทอดมาตั้งแต่คุณยาย แล้วคุณแม่ก็เขียนเพิ่มไปเองด้วยบางส่วน จริงๆ ฉันก็มีเขียนเติมไปข้างหลังเหมือนกันนะ อันที่ลายมือเละๆ อ่ะ”



เพราะงี้นายถึงทำอาหารเก่งสินะ” ฉันพยักหน้าหงึกหงักพลางมองดูฮายาโตะหยิบเอาเห็ดหอมกับแครอทฝอยที่หั่นไว้มาคลุกรวมไปกับข้าวด้วย “แต่ทั้งที่นายทำไบท์ตั้งเยอะแยะก็ยังมีอารมณ์กลับมาทำอาหารกินอีกนะ ปกติฉันนี่เหนื่อยจนหลับไปเลยไม่ได้กินข้าวเย็นหรอก”



สัญญาไว้แล้วน่ะสิ”



...สัญญา?”



สัญญากับคุณแม่ไว้ ว่าจะกินอาหารดีๆ กินให้ครบทุกมื้อ แล้วก็จะไม่ป่วยเด็ดขาด”



...”



แม่เคยบอกไว้ว่า ถ้าได้กินอาหารดีๆ ต่อให้ทำงานหนักแค่ไหนก็จะไม่ป่วย เพราะงั้นก็เลยมักจะตั้งใจทำกับข้าวอร่อยๆ ให้ฉันกับพ่อกินทุกวัน”



ฉันมองฮายาโตะที่เล่าไป จัดจิราชิซูชิใส่จานไปยิ้มไปด้วยสีหน้ามีความสุขมากแล้วก็พาลยิ้มตามไปด้วย รับรู้ได้เลยว่าเขาต้องโตมาในครอบครัวที่อบอุ่นมากแน่ๆ ตัวเขาถึงได้อ่อนโยน (เหมือนแม่) ขนาดนี้



ฉันไม่เคยมีโมเม้นต์แบบนั้นหรอก”



หืม?”



เพราะที่บ้านมีพ่อครัวน่ะสิ”



เหรอ แต่ฝีมือเชฟมืออาชีพยังไงก็ต้องอร่อยอยู่แล้วสินะ” ฮายาโตะว่าพลางหยอดอิคุรา (ไข่ปลาแซลมอน) ลงไปเป็นการปิดท้าย



อร่อยก็อร่อยอยู่...” ฉันที่รับหน้าที่ตักซุปมิโสะพึมพำขณะค่อยๆ ตักซุปจากหม้อใส่ในถ้วยซุปก้นลึกสองใบ “แต่ไม่สนุกเลยล่ะ เพราะบางทีก็ต้องนั่งกินคนเดียว”



ทำไมกินคนเดียวล่ะ เธออยู่คนละบ้านกับครอบครัวเหรอ”



บ้านเดียวกันนี่แหละ แต่เวลาไม่ค่อยตรงกัน”



งั้นเหรอ แบบนั้นคงเหงาสินะ”



ชินแล้วล่ะ”



เพราะเวลากินข้าวคนเดียวฉันนี่โคตรเหงาเลยขอบอก”



นายอ่ะนะ?”



ใช่เลย เพราะงั้นเธอมาอยู่ด้วยนี่ดีมากเลยล่ะ ขอบใจนะ >O<”



...ขอบใจอะไรกันเล่า...นายต่างหากที่ช่วยฉันไว้”



ฮ่าๆๆ นั่นสินะ งั้นเราก็พึ่งพากันและกันอยู่สินะ” ฮายาโตะยิ้มหวานพลางยื่นมือมายีผมฉัน จากนั้นจึงจัดจานและถ้วยซุปทั้งหมดใส่ถาด “เอ้า ได้เวลากินข้าวแล้วล่ะ เธอเลือกหนังไว้แล้วสินะ?”



อื้อ เลือกแล้ว ที่เป็นอนิเมะน่ะ”



อ๊ะ เธอเลือกเรื่องนั้นเหรอ”



อาฮะ ทำไมเหรอ หรือว่านายดูแล้ว?”



จะว่าดูแล้วก็ดูแล้วนะ เรื่องนั้นน่ะเป็นเรื่องโปรดฉัน ดูไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว”



อ้าว งั้นดูเรื่องอื่นก็ได้นะ”



ไม่เอา ดูเรื่องน้ีแหละ ไม่ได้ดูมาสักพัก คิดถึงอยู่เหมือนกัน... อยากให้เธอดูด้วยแหละ เพราะเรื่องน้ีน่ะสุดยอดมากๆ เป็นงานของชินไคที่ฉันชอบที่สุดเลย” ฮายาโตะจัดการใส่แผ่นเข้าในเครื่องเล่นก่อนจะเดินกลับมาที่โซฟาเบดพร้อมกับรีโมตในมือ “นั่งประจำที่ยัง? พร้อมนะ?”



อื้อ!”



โยชชชช~ เริ่มล่ะนะ!”



ฉันชูตะเกียบขึ้นให้สัญญาณ (บ้าจี้ตาม) จากนั้นเราสองคนก็นั่งไหล่ชนกันบนโซฟาเบดตัวเล็ก กินจิราชิซูชิโฮมเมด กับซุปมิโสะโฮมเมดบนโต๊ะตัวเล็กๆ ขณะที่ตาก็จ้องเป๋งไปยังหน้าจอทีวีเก่าๆ เล็กๆ ตรงหน้า...อาหารธรรมดาที่หน้าตาไม่ได้หรูหรานักแต่กลับเต็มไปด้วยรสชาติต้นตำรับของคุณแม่ที่ละมุนละไม กลมกล่อม กินแล้วชวนให้หัวใจรู้สึกอบอุ่นเหมือนได้กลับบ้าน...



กับคนข้างๆ ที่ทำให้หัวใจพองโตไม่หยุดหย่อน...ขณะเดียวกันก็ทำให้รู้สึกปลอดภัยเหมือนเครื่องรางที่พกติดตัวไว้แล้วจะยิ้มได้ไปทั้งวัน...



ฉันจำไม่ได้แล้วว่ารู้สึกสบายใจและมีความสุขมากขนาดนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่...



แต่ว่า...ถ้าอยู่อย่างนี้ไปได้ตลอดก็ดีสินะ...



ถ้ามันเป็นไปได้ล่ะก็นะ...














สองวันต่อมา



โหหห O_O ข้าวกล่องของคาเอเดะจังน่ากินจังเลย!”



จริงด้วย >O< พักนี้มีข้าวกล่องมาทุกวันเลย แต่ก่อนเห็นกินแต่ขนมปังแท้ๆ”



ทันทีที่แกะห่อผ้าแล้วเปิดกล่องข้าวออกมา สาวๆ ในห้องก็พากันมารุมล้อมแล้วก็วี้ดว้ายกันใหญ่ ทำหน้าตาชื่นชมอย่างนั้นคงคิดว่านี่เป็นฝีมือฉันสินะ หารู้ไม่...ว่าเป็นฝีมือฮายาโตะล้วนๆ น่ะ -O-;;;



แต่ถ้าบอกว่าฮายาโตะทำให้คงแตกตื่นกันแน่ๆ เพราะฉะนั้นตีเนียนไปละกัน



ข้าวกล่องระดับนี้ ต้องตื่นแต่เช้ามากมาทำแน่ๆ ฉันน่ะตื่นไม่ไหวหรอก T_T”



นั่นสิๆ สมเป็นคุณหนูคาเอเดะจริงๆ >_<”



อยากได้ข้าวกล่องแบบนี้จากคาเอเดะจังบ้างจังเลยยย~”



เสียงจากหนุ่มๆ รอบนอกดังแว่วเข้ามาให้ได้ยิน...ไม่อยากจะบอกว่าถ้าอยากได้ต้องไปขอเอาจากฮายาโตะ ผู้ซึ่งเป็นหนุ่มหล่อผมทองที่ฮอตสุดๆ จากมินามิโคน่ะนะ...



แต่จะว่าไป...มีคนที่รู้ว่าฉันทำอาหารไม่เป็นอยู่คนนึงนี่นา -O-;; และคนคนนั้นก็...



...ทำอาหารเก่งนี่”



พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงล่องลอยเหมือนคุยกับตัวเอง แล้วก็ทำให้พวกสาวๆ ที่รุมล้อมฉันอยู่พากันกรี๊ด (แบบไม่แอบ)



อะ...อือ... -O-;;;”



ฝีมือดีเหมือนเซ็มไปที่ฉันรู้จักเลย”



งะ...งั้นเหรอ”



ที่ทำไบท์อยู่ด้วยกันน่ะ”



หมอนี่...จงใจโยนระเบิดมาหรือไง -_-^ ฉันอยากจะแยกเขี้ยวใส่เขา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะกลัวถูกแฉ... ถึงเขาจะไม่น่ารู้เรื่องที่ตอนนี้ฉันอยู่ที่ห้องของฮายาโตะก็เถอะ...



อิทาดาคิมัส~”



ฉันพูดเสียงสดใสก่อนจะลงตะเกียบอย่างมีความสุข ข้าวกล่องของฮายาโตะยังไม่เคยซ้ำกันเลยสักวัน ราวกับคุณแม่ที่ตั้งใจทำเบนโตะให้ลูกสาวไปอวดเพื่อนที่โรงเรียนทุกวันยังไงยังงั้นแหละ ทั้งๆ ที่ตอนเช้ามีเวลาไม่มาก เขาก็ยังสละเวลาทำทั้งข้าวเช้าและข้าวกล่องให้ฉันด้วยแบบน้ี...



แบบนี้มันก็เหมือนฉันไปเป็นภาระเพิ่มเติมให้เขาน่ะสิ =O=



มือที่กำลังคีบโคร็อกเกะของฉันถึงกับค้างกลางอากาศเมื่อ (เพิ่งจะ) นึกถึงความจริงข้อนี้ขึ้นมาได้...พอนึกได้หนึ่งข้อก็มาอีกหลายๆ ข้อเลย ไหนจะตอนดึกที่เขาต้องทำมื้อเย็นให้ฉันเพิ่มอีกหน่ึงที่ แล้วยังต้องสละห้องน้ำให้ฉันใช้ก่อน สละฟูตงให้ฉันใช้นอน...ยอมให้ฉันเป็นคนเลือกหนังที่จะดูในแต่ละวัน... แถมบางทียังสละไส้ดินสอให้ฉันใช้ด้วย...



ทั้งที่หมอนั่นก็ลำบากอยู่แล้ว ฉันกลับไปทำให้เขาลำบากมากขึ้นอีก...เขาไม่มีทางพูดอยู่แล้วว่าตัวเองลำบาก เพราะเขาคิดเรื่องคนอื่นก่อนตัวเองตลอด...



ถ้าอย่างนั้น...มันต้องมีอะไรที่ฉันทำเพื่อเขาได้บ้างสิ



ไอ้เวร! นี่แกได้ข้าวกล่องแห่งรักมาจากอายุมิจังอีกแล้วเหรอ =[]=^^”



อย่าอิจฉาเว้ย คนกำลังอินเลิฟ >3<”



ดีจังน้าาาา ฉันก็อยากได้ข้าวกล่องจากคาเอเดะจังมั่ง~”



ก็ไปขอจากเขาซะสิ อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะตอบว่าไง”



นั่นแหละ!!”



โครม!!



ฉันเผลอพูดขึ้นมาเสียงดังโดยไม่รู้ตัว...และนั่นก็ทำให้สามหนุ่มที่กำลังเม้ามอยกันอยู่ในมุมของตัวเองสะดุ้งตกใจจนตกเก้าอี้ไปคนนึง อุ๊ปส์... ขอโทษนะคะ _/\_



อะ...อะไรเหรอคาเอเดะจัง อยู่ดีๆ ก็ตะโกนขึ้นมา -O-;;”



เปล่า ไม่มีอะไรหรอก พอดีคิดเรื่องโจทย์เลขเมื่อกี้ออกพอดี...”



อะไรนะ!? ระหว่างพักเที่ยงก็ยังคิดถึงโจทย์เลขอีกงั้นเหรอ จะอัจฉริยะไปแล้วนะ U_U”



สอบย่อยคราวนี้ฉันตายแน่...”



ฉันขอโทษเพื่อนๆ ในใจที่ต้องโกหกออกไป ก่อนจะรีบกินเบนโตะที่เหลือจนหมดอย่างรีบเร่ง เพื่อจะทำรีเสิชไว้สำหรับแผนการสุดยอดของฉัน



แผนนั้นคืออะไรน่ะเหรอ...เย็นน้ีเดี๋ยวรู้กันเลย~ >O<



รับรองว่าเซอไพรส์สุดๆ!













ตกเย็น



[วันน้ีฉันกลับดึกนะ โทษที เธอกินข้าวไปก่อนเลย ไปกินที่ร้านหรือไม่ก็ซื้ออะไรมาทำกินเองง่ายๆ ก็ได้ แต่ห้ามเป็นข้าวกล่องเย็นชืดหรือโอนิกิริจากคอนบินีนะ!]



เซอไพรส์สุดขีด T_T กะจะเซอไพรส์เขาแต่กลับเจอเซอไพรส์ซะเอง...ให้ตายสิ



กลับดึกของนายนี่กี่โมงน่ะ”



[ยังไม่รู้เลย อย่าคิดจะรอเชียวล่ะ นอนไปก่อนเลย]



งานอะไรของนายเนี่ย ทำไมต้องกลับดึกขนาดนั้น”



[งานของผู้ใหญ่ เด็กไม่เกี่ยว] ฮายาโตะพูดด้วยน้ำเสียงลึกลับก่อนจะหัวเราะใส่ [ไม่ต้องห่วงหรอกน่า พรุ่งนี้เช้าจะกลับไปทำข้าวเช้าให้กินแน่ๆ]



ตาบ้า...ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นสักหน่อย”



[ฮ่ะๆ ฉันรู้ ขอบใจนะ แต่ฉันต้องไปแล้วล่ะ อย่าลืมส่งรูปมื้อเย็นของเธอมาให้ฉันดูด้วยล่ะ!]



...อื้อ กัมบัตเตะเน๊ะ (พยายามเข้านะ)”



ฉันพูดก่อนจะวางสายแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่กับข้าวของที่กองพะเนินอยู่บนโต๊ะ... ทั้งหมดคือของที่เขียนไว้ในสูตรอาหารของคุณแม่ที่ฮายาโตะเคยให้ดูเมื่อวันก่อนนั่นเอง...



เพราะฉันตั้งใจจะทำเนื้อตุ๋นมันฝรั่งให้เขากินเย็นนี้เพื่อเซอไพรส์เขา แต่เขาดันกลับดึกซะงั้น...



ฉันมองวัตถุดิบที่กองอยู่บนโต๊ะ...จากนั้นเสียงของฮายาโตะเมื่อวันก่อนก็แวบเข้ามาในหัว



'เพราะงั้นวันไหนที่ฉันกลับดึกก็ฝากด้วยนะ!'

'...แล้วถ้าไม่อร่อยจะทำไง O_O'

'ไม่อร่อยก็กิน ก็เธออุตส่าห์ทำให้นี่นา ฮ่าๆ >O<'



จริงสิ...ไหนๆ ฉันก็ต้องทำกับข้าวกินเอง (ตามคำสั่งของฮายาโตะ) อยู่แล้วนี่นา งั้นก็ทำไว้สองที่แล้วเก็บที่นึงเข้าตู้เย็นรอให้เขากลับมาอุ่นกินเผื่อเขาหิวตอนดึกไง >_< ฉลาดจริงๆ คุณหนูเมเปิ้ลเนี่ย!



เอาล่ะ! ลงมือเลยดีกว่า!












12.32PM



'Mailbox 0 message'



เมื่อตัวเลขบนหน้าจอยังกลมดิ๊กอยู่เหมือนเดิม ฉันก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วโยนไอโฟนกลับไปบนโซฟาตามเดิม...ก่อนจะหยิบมันมาดูอีกครั้งเมื่อผ่านไปได้ราวหนึ่งนาที



ที่จริงเขาก็บอกไว้แล้วว่ากลับดึก...กินข้าวก่อนเลย นอนไปก่อนเลย ไม่ต้องรอ...



แต่ไม่ว่ายังไงก็อยากรอพูดคำว่า 'โอสึคาเระ (เหนื่อยหน่อยนะ!)' กับเขานี่นา แล้วก็...อยากให้ลองชิมเนื้อตุ๋นมันฝรั่งที่ฉันตั้งใจทำแทบตายด้วย



แต่ฉันก็ส่งรูปไปให้เขาดูแล้วล่ะ คิดว่าเขาน่าจะเห็นแล้วด้วย แค่ยุ่งจนไม่มีเวลาตอบเท่านั้นแหละ ก็งานอีกงานนึงที่ทำให้ต้องกลับดึก...มันก็น่าจะเป็นงานที่คาบุกิโจรึเปล่านะ...?



ถึงจะอยากรู้ แต่จู่ๆ จะไปถามเขาก็ไม่ได้อยู่แล้ว เพราะเขาไม่รู้ว่าฉันเจอเขาที่คาบุกิโจคืนนั้นนี่นา



[นานแค่ไหนก็จะรอ! เพราะฉะนั้นต้องมาให้ได้นะ!]



เสียงของนางเอกในละครรอบดึกที่บังเอิญเปิดทีวีแล้วแรนด้อมเจอดังบาดใจ และนั่นก็ทำให้ฉันตัดสินใจนั่งรอต่อไปอีกหน่อย เผื่อว่าเขาอาจจะกำลังกลับมาแล้ว



เพราะเขาบอกว่ากินข้าวคนเดียวเหงา...ดังนั้นฉันก็อยากจะอยู่รอนั่งเป็นเพื่อนเขา ถึงจะไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่อย่างน้อย...มีคนรอรับอยู่บ้านมันก็น่าจะรู้สึกดีกว่ากลับมาเจอบ้านมืดๆ เงียบๆ ไม่ใช่เหรอ ฉันที่ต้องอยู่คนเดียวมาตลอดเข้าใจดี ถึงในบ้านจะมีแม่บ้านอยู่ด้วยก็ไม่เหมือนอยู่กับคนในครอบครัวหรอก



ด้วยเหตุนั้น...รอต่อไปก็แล้วกัน! คงจะไม่เกินตีสองหรอกน่า...



...



...



ติ๊ดๆๆๆ



ฉันสะดุ้งตื่นเมื่อนาฬิกาปลุกดังสั่นประสาทขึ้นมา... พอเอื้อมมือไปปิดก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาตีสี่กว่าแล้ว...



ที่ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ก็เพราะง่วงมากจนกลัวจะเผลอหลับยาว ไม่ได้อยู่รอรับฮายาโตะ แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าฮายาโตะจะกลับมาเลย แม้แต่เมล์สักฉบับก็ไม่มี



เขาเป็นนักเรียนม.ปลายนะ มีงานอะไรที่ยอมให้เด็กไฮสคูลทำงานจนถึงเช้าแบบน้ีด้วยเหรอ?



ฉันลุกขึ้นไปล้างหน้าที่ห้องน้ำก่อนจะเช็คมือถืออีกรอบด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูก จากนั้นจึงได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอก...เสียงนี้มัน...ฝนตกเหรอ?



เมื่อเปิดผ้าม่านออกก็เห็นว่าฝนตกอยู่จริงๆ ด้วย หรือว่าหมอนั่นกลับบ้านไม่ได้เพราะติดฝนน่ะ? ไม่สิ ไม่รู้ด้วยว่าทำงานอยู่แถวไหน ถ้าอยู่ไกล เวลานี้ไม่มีรถไฟแล้วเขาจะกลับบ้านยังไงล่ะ แท็กซี่ก็ไม่น่าใช่เพราะหมอนั่นประหยัดเงินจะตาย... หรือว่าจะรอจนเช้าแล้วค่อยกลับรถไฟเที่ยวแรกกันนะ



ฉันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย...จนกระทั่งมีแสงไฟจากหน้ารถแยงมาเข้าตา...



รถงั้นเหรอ รถหรูด้วยสินั่น...ฉันรู้ได้ทันทีว่ารถคันนั้นมีราคาหลายล้าน แต่คนขับรถราคาหลายล้านจะพักอยู่อพาร์ตเมนต์เก่าๆ นี่น่ะเหรอ?



ฉันขมวดคิ้วให้กับความไม่เข้ากัน...ก่อนจะอึ้งไปชนิดแทบหยุดหายใจ เมื่อมองเห็นคนที่เพ่ิงจะก้าวลงจากรถมา...



ถึงจะเซ็ตผมไม่เหมือนทุกที...แถมยังใส่ชุดสูทจัดจ้านแบบสุดๆ แต่ผู้ชายคนนั้นก็คือฮายาโตะไม่ผิดแน่...



ฮายาโตะก้าวลงมาจากรถ จากนั้นคนที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับก็ก้าวตามลงมา เป็นสาวสวยในชุดเดรสหรูราคาแพงสมกับราคารถ และถึงแม้ฝนจะตกอยู่เธอก็ไม่ได้สนใจ กลับถลาเข้าไปกอดคอฮายาโตะก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงไปจูบเธอ...



จูบ...



ริมฝีปากบางสวยของฮายาโตะหยักยิ้มเย็นชาที่มุมปาก...เป็นรอยยิ้มแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน จากนั้นเขาก็ก้มลงไปจูบเธออีกครั้งก่อนจะปล่อยมือจากเอวบางของเธอคนนั้นแล้วหันหลังเดินกลับเข้ามาในตึก



ขณะที่ฉันยังยืนช็อกอยู่ตรงหน้าต่าง...ฮายาโตะก็เดินขึ้นมาถึงหน้าประตูห้องแล้ว



ปึ้ง~



ประตูถูกเปิดออกอย่างแรงกว่าทุกที จากนั้นกลิ่นน้ำหอมฉุนจัด...ผสมกับกลิ่นของแอลกอฮอล์รุนแรงก็ตรงเข้ามาปะทะจมูกฉัน นี่เขาดื่มเหล้ามางั้นเหรอ...ดื่มไม่ใช่น้อยด้วย จนถึงขั้นเดินเซไปชนกับราวแขวนเสื้อแบบนั้น...



...ทาไดมะ...นี่เธอยังตื่นอยู่อีกเหรอ”



...”



ง่วงชะมัด...ฉันนอนก่อนล่ะนะ”



ฮายาโตะพูดด้วยน้ำเสียงยืดยาน แถมยังสลับคำไปมาจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนฟูตงเลยโดยไม่พูดอะไรอีก



ฉันได้แต่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ที่เดิม กับความรู้สึกช็อกจนตัวชาไปหมด...ภาพตอนที่เขาจูบผู้หญิงคนเมื่อกี้ยังเล่นซ้ำรีเพลย์ไปมาอยู่ในหัวไม่จบไม่สิ้น ถึงแม้ฮายาโตะจะหลับไปแล้วก็ตาม



ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร...เป็นอะไรกับนาย...แล้วทำไมนายถึงจูบเธอ...



ทำไม...ที่หัวใจฉันถึงรู้สึกเจ็บจี๊ดได้ขนาดนี้แค่เห็นเขาจูบผู้หญิงคนอื่น...



แค่ก...”



ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงฮายาโตะไอค่อกแค่กก่อนจะพลิกตัวไปมาด้วยท่าทางอึดอัด... จริงด้วยสิ ใส่สูทจัดเต็มขนาดนั้นคงจะนอนไม่สบายตัวสินะ ถ้าอย่างนั้นก็...



...ขอเสียมารยาทนะคะ”



ฉันพึมพำเสียงเบาทั้งที่รู้ว่าฮายาโตะคงไม่่รู้เรื่องแล้ว จากนั้นจึงค่อยๆ ถอดเสื้อสูทตัวนอกของเขาออกให้ ตามด้วยดึงเสื้อเชิ้ตออกจากกางเกง พร้อมกับดึงเข็มขัดออกให้ด้วย ถอดให้ได้แค่นี้แหละ ที่เหลือคงถอดไม่ได้เดี๋ยวเขาจะตื่นมาช็อก



และตอนที่ฉันเดินไปหยิบไม้แขวนเสื้อมาแขวนเสื้อสูทให้เขา...ฉันก็เห็นอะไรบางอย่างที่เสียบอยู่ในกระเป๋าเสื้อนอกของเขา...



เพียงเท่านี้สิ่งที่ฉันสงสัยมาตลอดก็ได้คำตอบในที่สุด






[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม






อู้วววววว >////< หายไปนานฮายาโตะกลับมาอีกทีฮอตมั้ยล่ะ ฮี่ๆๆๆ



เห็นบ้าๆ อย่างนี้ก็เป็นหนุ่มที่เต็มไปด้วยความลับนะเออ :P



คุณหนูเมเปิ้ลสตรองของเราจะทำไงต่อไป



และจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคนนี้ >/////<



ใครอยากอ่านต่อ รีบเมนต์ด่วนเลยจ้าาา >O<
























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

1,396 ความคิดเห็น

  1. #1247 nanew__2811 (@nanew__2811) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 14:20
    ทำไมอ่านตอนนี้ไม่ได้อ่าาาา TT
    #1247
    0
  2. #1246 23112001 (@23112001) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 05:13
    โอ้ย ค้างอ่าาาา
    #1246
    0
  3. #1239 Linlij (@Linlij) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 11:26
    ไม่มีอ่า TT ฮายาโตะ~~~
    #1239
    0
  4. #1234 Nice (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 14:03
    อยากอ่านต่อแล้วววว
    #1234
    0
  5. #1231 kannasoot45 (@kannasoot45) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 11:53
    ไม่เห็นมีขึ้นเลยยอ่านไม่ได้อะ
    #1231
    0
  6. #1218 micky (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 21:37
    มันค้างคาาาา
    #1218
    0
  7. #1216 noparin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 13:01
    อยากอ่านแล้ว ลุ้นมากกกกก
    #1216
    0
  8. #1215 MumMyInSea (@SONTHAKAN) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 12:48
    อย่างค้าง เกิดอะไรขึ้นๆ ด่วนๆ!!!!!
    #1215
    0
  9. #1214 1234 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 10:40
    ฮื่ออออออออออ ขอเถอะะะ ขออีกสักตอนนนน รอไม่ไหวววววว ค้างคาเหลือเกินนน เจ้าฮายาโตันั่น!!
    #1214
    0
  10. #1213 Sadia_jazzy (@Sadia_jazzy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 19:02
    โอ้ยยย อยากอ่านแล้วว มันค้างคามากๆเลย
    #1213
    0
  11. #1212 micky (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 13:53
    มันค้างคาาาา
    #1212
    0
  12. #1211 Florin-lan (@Pimtarn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 18:37
    จาอ่านนนน!!! อัพเลยนะT^T
    #1211
    0
  13. #1210 กาปุก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 19:10
    รออ่านอยู่ค่ะ รอแบบเล่มด้วย ทำไมพระเอกถึงลึกลับจัง ฮืออออ

    เดาทางไม่ออกจริงๆค่ะว่าจะจบแบบไหนน

    อ๊ากกกก ค้างอย่างแร๊งงงงง !
    #1210
    0
  14. #1209 ช่วงงนี้เดี๊ยนนเพ้ออฮายาโตะะค่ะะ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 18:15
    ต่อออเถอะะะค่าาาาา มันนค้างคาาาเฟร่ออออออ นี่อยากอ่านเล่มเป็นๆเเล้วเนี่ยยยยยย ขอเล่มสเปเชี่ยลลลลอีกกซักเล่มมมม ตอนนนี้เป็นตอนที่ทั้งฟินนนน ทั้งสบายยจรุยยยย ทั้งโมโหหหหห ถึงขนาดกระโดดไปบ่นไปปป(ผมนี่ลุกเรยค่าา ลุกจากเก้าอี้=.=)

    สรุปปป ฮายาโตะคิดกับเมเปิ้ลแค่น้องสาววจริงงๆรือออ รู้สึกว่าเล่มนี้ราคาไม่ใช่ปัญหาเรยอะะะ รู้สึกดีที่เล่มมโตตกริ๊กริ๊>_< ถึงแม้ตังกินข้าวจะไม่ค่อยมีก็เถอะะ-.,-

    ป ลิง อยากให้มีโมเม้นฟินๆของโคเฮผ่านมาบ้างจังงงง>..<

    ป ลิง 2 ถึงเล่มมนี้จะเป็นทีของฮายาโตะะะ แต่ทำไมมเขินนโคเฮฮ นางงเท่อะะะะ ฮืออออออ TuT

    ป ลิงง 3 ฮายาโตะน่าร้ากกกมากกกกกก เฮฮาร่าเริงง แต่ก็มีโหมดจริงจังงง แต่ส่วนมากกจะรั่วววว ถถถถถ=..=

    ป ลิงงงง 4 ออกไวๆนาคาาาาา อยากอ่านใจจะขาดดดดด ไม่น่าอ่านเพิ่มเรยยย โอ้ยยยยยยย ค้างงคาาาาาาค่าาาาT_T

    สุดท้ายยยยย ใครรู้บ้างว่าเพลงแรกกกที่อยู่หน้าเว็บฮายาโตะะ ชื่ออะไรรร เพราะะง่ะะะ คิดถุงงงงเฟร่ออออออฮืออออออออ ToT #วิบัติเพื่ออถรรสสส

    ไอว้อนนนนนยูวววววววฮายาโตะะะะของเดี๊ยนนนนน T0T ~

    #เกือกกลอยยย กิ้กิ้-..-





    #1209
    0
  15. #1207 kannika (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 21:28
    อยากอ่านมาก รักฮายาโตะตั้วเเต่เล่มของโคเฮเเล้ว. มาอัพร่อเถอะน้า
    #1207
    0
  16. #1206 ValentineAi (@ValentineAi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 20:23
    อัพต่อๆๆ พลีสสสส >[]<
    #1206
    0
  17. #1205 supisara8162 (@supisara8162) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 13:07
    รอค่ะ รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1205
    0
  18. #1204 Baek Light (@spipe65) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 02:19
    อยากอ่านเป็นเล่มแล้วนะคะพี่อายยย เค้ารออยู่ แงงงงง
    #1204
    0
  19. #1202 everythinc (@little-ink) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 19:55
       ลองจินตนาการถ้าตัวเองเป็นคาเอดะจัง คงจะแอบน้อยใจเบาๆนะคะเนี่ย  เหมือนจะสำคัญ แต่จริงๆก็อาจจะแค่คิดไปเองก็ได้ อาจจะเป็นแค่ตัวแทนของใครบางคนก็ได้   //อินมากค่ะ พฮืออ
    เราจะรอคุณฮายาโตะออกมาเป็นเล่มนะคะ ต้องการมากเลย หลงรักหนุ่มญี่ปุ่นเข้าให้แล้วค่ะ >< 
    ปล.ติดตามนิยายพี่อายตลอดเลย ชอบการเขียนของพี่มากค่ะ เขียนต่อไปเรื่อยๆนะคะ กัมบัตเตะเนะ!
    #1202
    0
  20. #1200 Bam (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 11:38
    อยากรู้ตอนต่อไปมากๆๆๆ เลยค่ะ อัพเลยได้ป่าวคะ ค้างมากๆT^T
    #1200
    0
  21. #1199 หมีใสย์ใสย์(?) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 02:37
    อยากอ่านฉากฟินนนนๆอ่าา
    #1199
    0
  22. #1198 มาต่อเถอะน้า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 02:35
    ช่ายๆ เทคนิคหุงข้าวใช้ได้จริงมั้ย >_<
    #1198
    0
  23. #1196 Pinkermo (@Pinkermo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 15:55
    สงสัยเรื่องเทคนิคการหุงข้าว ใช้ได้จริงป่าว?
    #1196
    0
  24. #1195 Nakamura_Rie (@Nakamura_Rie) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 14:16
    ทำไมเค้าไม่เห็นเนื้อหาง่าาาาา~//ร้องไห้หนักมาก TwT
    #1195
    0
  25. #1194 nes119 (@nes119) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 23:18
    อยากอ่านแล้วค้าาาาาาา -///////-~
    คิดถึงฮายาโตะ T3T
    #1194
    0