Nippon Honey รักหวานละไมหัวใจสีใบไม้แดง

ตอนที่ 13 : 俺について来い。。。 (มากับฉัน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    27 มี.ค. 59







13

俺について来い。。。

(มากับฉัน)





สามวันต่อมา...



อ้าว คาเอเดะจัง! แผลที่มือดีขึ้นแล้วเหรอ >O<”



ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่หยุดไปทั้งๆ ที่ช่วงนี้งานยุ่ง...”



ไม่เป็นไรๆ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ถ้าเจ็บมือก็บอกนะ!”



เซ็มไปพูดเสียงสดใสก่อนจะเดินออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไปก่อน ขณะที่ฉันยังยืนอึ้งอยู่หน้าล็อกเกอร์ด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังจะเดินลงเหว...



เพราะสาเหตุที่แท้จริงที่ฉันหยุดงานไปสามวันไม่ใช่เพราะเจ็บมือ แต่เป็น...



ภาพในหัวที่ย้อนกลับเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจทำให้รู้สึกหนาวเยือกไปตามไขสันหลัง หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นโดยอัตโนมัติทั้งที่เหตุการณ์นั้นมันผ่านไปนานมากแล้ว ให้ตายเถอะ...สามวันแล้วนะ ตั้งสติหน่อยสิเมเปิ้ล



ไม่เป็นไรหรอก เขาไม่กล้ามาอีกแล้วล่ะ เพราะว่าวันนั้นโคเฮซังก็จัดการไปแล้ว...



ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดก่อนจะก้าวออกไปจากห้องแต่งตัวด้วยรอยยิ้มหากินของตัวเอง หายไปสามวันต้องตั้งใจทำงานให้ยิ่งกว่าเดิม ไม่งั้นตำแหน่งมาดอนน่าหลุดมือไปแน่ๆ



ยินดีต้อนรับค่ะ!! กี่ท่านคะ?”



สามค่ะ”



เชิญด้านในเลยค่า~ ลูกค้าเข้าร้านสามท่านค่ะ!”



ยินดีต้อนรับค่าา~”



หลังจากนั้นทุกอย่างก็เป็นเหมือนเดิม เป็นอีกวันหนึ่งที่เหมือนกับทุกๆ วัน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ชวนให้รู้สึกว่าฉันประสาทหลอนไปเองจริงๆ หมอนั่นอาจจะแค่เมาเลยเผลอทำอะไรบ้าๆ ลงไป แต่พอถูกต่อยเข้าให้ทีีนึงก็คงจะสร่างและนึกขึ้นได้ว่าตัวเองทำอะไรไม่เข้าท่า และต่อจากนี้ก็คงไม่มีแล้ว



คาเอเดะจัง! ลูกค้าเรียกหาแน่ะจ้ะ >O<”



ค่า!” ฉันวางจานไว้ที่อ่างล้างจานก่อนจะหันไปหาเซ็มไปที่โผล่หน้าเข้ามาเรียก “โต๊ะไหนเหรอคะ”



โต๊ะสิบสองจ้ะ ฝากด้วยนะ”



...!?!”



เลขสองหลักสองพยางค์ที่ลอยมาเข้าหูราวกับมือที่ยื่นมาตบหน้า



ก็นั่นมัน...นั่นมันโต๊ะประจำของหมอนั่น...



คาเอเดะจัง? เป็นอะไรไป ทำไมไม่ไปล่ะ?”



...ขะ...ขอโทษค่ะ!”



ฉันลนลานพูดก่อนจะเดินออกไปจากครัว...พลางคิดว่ามันน่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ ไม่สิ...



ภาวนาขอให้มันเป็นเรื่องบังเอิญต่างหาก



...ขออภัยที่ให้รอนะคะ ฉัน...”



ใจร้ายมากเลยนะคาเอเดะจัง หยุดงานไปตั้งสามวันแบบนี้น่ะ...”



...!?!”



ผมเสียใจมากเลยนะวันนั้นน่ะ ทั้งที่ผมอุตส่าห์เป็นห่วง แต่เธอกลับ...”



อย่าล้อเล่นน่า...นี่มันไม่ตลกเลยนะ



คาเอเดะจัง! จะไปไหนล่ะ!?”



...เอ๊ะ คาเอเดะจัง? เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมหน้าซีด...”



รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคนเรียก แต่สมองกลับไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ขาก็เดินไปเรื่อยๆ ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าจะไปไหน...นั่นสิ จะไปไหนดีล่ะ เวลาแบบนี้ฉันต้องไปที่ไหน ต้องทำยังไงดี หนีไปอีกเหรอ ทำแบบนั้นได้ที่ไหนกัน... แล้วถ้าไม่หนีจะทำอะไรได้ล่ะ ให้กลับไปรับออเดอร์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ



ไม่เอาหรอก ทำไม่ได้หรอก...



อ้าว! คาเอเดะ! ได้ยินว่ากลับมาทำงานแล้ว มือหายแล้วสินะ!”



ฉันเงยหน้าขึ้นจากพื้นเมื่อได้ยินเสียงใครบางคน...แล้วก็ได้รู้ตอนนี้เองว่าสถานที่ที่ร่างกายของฉันคิดว่า 'ปลอดภัย' ที่สุดคือที่ไหน...



แล้วนี่เข้ามารับออเดอร์เหรอ รอก่อนนะจะเสร็จแล้วล่ะ >O<”



คือที่ที่ฮายาโตะอยู่...



อ๊ะ หรือว่าเข้ามาแอบกินคาราอาเกะล่ะ >_< ทอดเกินมาหน่อยนึงพอดี จะกินมะ?”



เพราะเขาเคยบอกว่าจะ 'ปกป้อง' ฉัน...



...คาเอเดะ?”



ฉันกลัว...



เป็นอะไร...เกิดอะไรขึ้น?”



ริมฝีปากที่สั่นเทาของฉันพูดอะไรออกไปไม่ได้สักคำเดียว ขณะที่สีหน้าซุกซนของฮายาโตะหายวับไปกลายเป็นสีหน้าจริงจังแบบที่ไม่ค่อยได้เห็นเท่าไหร่...มือเรียวยาวของเขาเอื้อมมาแตะใบหน้าฉันแผ่วเบาก่อนที่เขาจะถามฉันอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ



คาเอเดะ...มีอะไรรึเปล่า”



น้ำเสียงที่เกือบทำให้น้ำตาร่วงลงมาจริงๆ...แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้สติสตังที่กระจัดกระจายไปเมื่อกี้กลับมารวมตัวกันใหม่ได้...



บอกฉันสิ เกิดอะไรขึ้น...”



คาเอเดะจังอยู่มั้ย? เมื่อกี้เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมทิ้งลูกค้าไว้อย่างนั้น...”



...!?” ฉันสะดุ้งเฮือกอีกรอบก่อนจะหันไปโค้งให้เซ็มไปที่เดินเข้ามาดุ “ขะ...ขอโทษค่ะ พอดีว่าฉัน...”



มีอะไรเหรอ ถ้าไม่มีอะไรก็รีบกลับไปขอโทษลูกค้าเร็วเข้า”



...ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”



ฉันกัดริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้ฮายาโตะที่ยังยืนนิ่งอยู่ข้างๆ “ขอโทษทีนะที่พรวดพราดเข้ามา เดี๋ยวออกไปรับออเดอร์ลูกค้าก่อนนะ”



...สรุปว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”



ไม่มีอะไร...”



ลูกค้าคนนั้นทำอะไรเธอ”



เปล่า! ไม่ได้ทำหรอก ฉันจะกลับไปทำงานต่อแล้ว...”



ฉันปฏิเสธเสียงดังเกินไปหน่อยเพราะลน ก่อนจะถูกฮายาโตะคว้าแขนเอาไว้ตอนที่กำลังจะชิ่งหนีไป



ฮะ...ฮายาโตะ...”



ฉันจะไปส่งเธอกลับบ้าน”



อะ...เอ๊ะ!? ทำแบบนั้นได้ยังไง นี่เพิ่งจะสองทุ่ม...”



ไปเปลี่ยนชุดซะ ไม่ต้องถาม”



แต่ว่า...”



บอกให้ไปเปลี่ยนชุด”



ฮายาโตะขัดฉันด้วยน้ำเสียงแบบที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน...จากนั้นจึงผลักฉันเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยไม่ฟังอะไรอีก



สิบนาทีต่อมาเมื่อฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าและเก็บของเสร็จเรียบร้อย ก็เห็นเขายืนรออยู่ที่หน้าห้องแล้ว...แถมยังเปลี่ยนไปใส่ชุดนักเรียนเรียบร้อยด้วย



ฉันบอกเทนโจแล้ว กลับกันเถอะ”



...”



ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกรึไง” ฮายาโตะถามพลางเอื้อมมือมาคว้าแขนฉันให้ออกเดิน “ถึงเธอจะบอกว่าไม่เป็นไร...แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี ช่วยเข้าใจหน่อยเถอะนะ”



...”



น้ำหนักของมือเขาที่บีบแขนฉัน...เทียบไม่ได้กับน้ำหนักของคำพูดและน้ำเสียงของเขา



แค่ไม่กี่คำ...ก็ทำให้รู้สึกว่าทุกอย่างจะต้องโอเค และจะไม่มีใครมาทำอะไรฉันได้ ทั้งที่เขาก็เป็นแค่เด็กม.ปลายตัวสูงโปร่งจนติดจะผอมบางคนหนึ่งเท่านั้น



...อื้อ”



...”



ขอโทษนะ ฉันเข้าใจแล้ว...”



เข้าใจแล้วก็ดี!” ฮายาโตะเปลี่ยนน้ำเสียงทันทีที่ฉันยอมรับอย่างว่าง่ายโดยไม่เถียง จากนั้นจึงหยุดเดินแล้วหันมาลูบผมฉันแผ่วเบา “เคยบอกแล้วนี่นา ว่าถ้าเธอเป็นอะไรไปหนึ่งคน...ความรู้สึกของฉันนี่แหละที่จะเจ๊งเอา”



...”



หรือว่าฉันมันดูท่าทางเชื่อถือไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ เธอถึงได้สั่งไอ้โคเฮว่าห้ามบอกฉันน่ะ”



ไม่ใช่นะ!”



...”



ฉัน...” ไม่อยากเป็นเด็กกะโปโลที่ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้สักอย่างจนต้องเอาแต่พึ่งคนอื่นอยู่เรื่อย...ให้เขาต้องเป็นห่วงอยู่เรื่อย...



ฉันอยากเป็นคนที่เขาสามารถพึ่งพาได้...



อะไรล่ะ ถ้าเหตุผลไม่ดีฉันจะดีดกะโหลกเธอจริงๆ นะ”



...ดุร้ายชะมัด...เมื่อกี้ยังใจดีอยู่เลยแท้ๆ”



ฉันก้มหน้าลงบ่นอุบอิบในลำคอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะ...



ปากดียังงี้สิถึงจะสมเป็นเธอ”



...หมายความว่าไงยะ”



ขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจจะดุหรอก... แต่วันหลังถ้ามีเรื่องยังงี้เกิดขึ้นแล้วเธอยังปิดบังฉันอีกล่ะก็ ฉันจะจับเธอโยนลงจากสะพานโดทงบุริเลย”



ต้องบินไปโยนถึงโอซาก้าเลยนะ ไกลชะมัด”



เออน่า” ฮายาโตะทำหน้ามึนก่อนจะผลักหัวฉันอย่างไม่จริงจังนัก “แต่ว่าหิวแล้วแหละ ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย แวะหาอะไรเร็วๆ กินก่อนแล้วค่อยกลับบ้านแล้วกัน ไหนๆ ก็ออกงานเร็วกว่าปกติแล้ว”



ขอโทษนะ...ฉันทำให้นายต้องเดือดร้อนไปด้วย...”



ถ้ารู้สึกผิดก็เลี้ยงข้าวฉันสิ”



ได้เลย! นายอยากกินอะไรว่ามา!?”



ล้อเล่นน่า ฉันจะให้เด็กผู้หญิงมาเลี้ยงข้าวได้ยังไง -3-”



ฮายาโตะศอกใส่เอวฉันก่อนจะเลื่อนมือมาโอบไหล่แล้วชูมืออีกข้างขึ้นฟ้า ทำท่าราวกับจะตัวละครในการ์ตูนที่กำลังจะไปออกรบ



โอ๊ตตตส์!! กินแกงกะหรี่กันดีกว่า แกงกะหรี่!!”



อาหารเย็นฉันไม่กินของหนักท้องขนาดนั้นหรอก =[]=^”



เดี๋ยวไม่มีแรงสู้กับสตอล์กเกอร์นะ ต้องกินเยอะๆ เข้าไว้ ดีล่ะ! ของเธอเพิ่มข้าวเป็นหนึ่งพันกรัม!!”



อีตาบ้า ใครจะไปกินข้าวหนึ่งกิโลยะ =[]= ปกติฉันกินสองร้อยกรัมเท่านั้นแหละ!”



มิน่าเธอถึงได้ผอมเป็นไม้ดังโงะแบบน้ี! หนักเพิ่มมาอีกสักห้าหกโลก็ไม่เป็นไรหรอกน่า”



ฉันเตี้ยนะ =_= เพิ่มมาอีกหกโลก็ได้กลายเป็นตุ่มพอดีน่ะสิ”



ก็ดีออก ไปไหนมาไหนก็จะได้กลิ้งไปได้เลยไง >O< เด็กผู้หญิงที่กินเยอะๆ น่ะน่ารักนะรู้มั้ย”



เราเถียงกันไร้สาระไปเรื่อยๆ ราวกับคนบ้าสองคนกลางถนนยามค่ำคืน แต่กลับรู้สึกสนุกมาก...ราวกับเรื่องสตอล์กเกอร์บ้าบออะไรนั่นไม่ได้เกิดขึ้น



นี่ต้องเป็นความสามารถพิเศษของหมอนี่แน่ๆ... หรือไม่... ก็เป็นเวทมนตร์ อย่างใดอย่างหนึ่งนี่แหละ



ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่รู้สึกแบบนี้หรอก...

















10.21PM



โกจิโซซามะเดส!”



โย้ชชช! รีบนอนนะ อย่าลืมทำการบ้าน อาบน้ำแปรงฟัน แล้วก็ล็อกบ้านให้ดีๆ ด้วยล่ะ!”



ฉัน (แกล้ง) ตีหน้าเหม็นเบื่อใส่ฮายาโตะที่ยืนสั่งฉอดๆ อยู่หน้าบ้านคนอื่นเค้าก่อนจะโวยวายใส่ “นี่นายเป็นแม่ฉันหรือไง -3-”



เป็นพี่ชายที่แสนดีต่างหาก”



ใครเค้ายอมให้นายเป็นพี่ชายกันล่ะ -3-”



เมื่อกี้ยังมาอ้อนให้พี่ชายช่วยอยู่เลย ไหงกลับคำไวนัก ข้าวฉันก็เพิ่งเลี้ยงไป -_-+”



ไม่รู้ไม่ชี้”



ฉันยกมือขึ้นปิดหูพลางส่ายหน้าไปมา ก่อนจะหยุดกึกเมื่อคนตรงหน้ายื่นมือมาบีบจมูกฉันเอาไว้ O////O!!



ท่าเยอะนักนะยัยเด็กน้อย น่าหมั่นไส้เป็นบ้า”



ใครกันแน่ท่าเยอะ... ทำไมชอบทำร้ายหัวใจคนอื่นเค้าอยู่เรื่อย



เอาล่ะ เข้าบ้านไปได้แล้ว แล้วล็อกประตูทันทีเลยนะ”



อื้อ!”



ฉันยิ้มให้เขาที่ยอมปล่อยจมูกฉันเป็นอิสระในที่สุด จากนั้นจึงหยิบคีย์การ์ดออกมาเปิดประตูแล้วหันไปโบกมือให้ฮายาโตะอีกครั้ง เขาเองก็ยังยืนยิ้มโชว์ฟันเขี้ยวจนตาหยีให้ฉันอยู่...ราวกับกำลังรอให้ฉันเข้าบ้านล็อกประตูให้เรียบร้อยก่อนแล้วถึงจะกลับ...



กับยัยคุณหนูที่เอาแต่ใจ ปากดี (และไม่ตรงกับใจ) อย่างฉัน...เขาก็ยังใจดีเสมอต้นเสมอปลาย เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปจากเดิมเลยสักนิด...



โอยาสุมิ!”



โอ้!! โอยาสุมิ!” ฮายาโตะตะโกนตอบกลับมาตอนที่ประตูปิดลงพอดี ฉันจัดการล็อกประตูอีกชั้นตามที่ฮายาโตะสั่ง และหลังจากยืนรออยู่ราวสิบวินาที...ฮายาโตะก็ขยิบตาให้ฉัน (ที่มองผ่านช่องตาแมว) ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ลิฟต์...



พอเขาจากไปแล้วจู่ๆ ความรู้สึกเหงาวูบก็พัดเข้ามาในใจทันที...ให้ตายเถอะ ไม่เป็นไรหรอกน่า ตอนนี้ฉันอยู่ในบ้านตัวเองแล้วนะ



ฉันถอดเสื้อตัวนอกออกแขวนไว้ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเตรียมน้ำอุ่นอาบ ระหว่างนั้นก็หยิบสมุดการบ้านวิชาวรรณคดีญี่ปุ่นออกมากาง...และตอนนั้นเองที่สายตาดันมองไปเห็นสมุดสเก็ตช์ภาพของหมอนั่นที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะพอดี



จริงสิ...ต้องคืนให้เขาสินะ เพราะว่ามันเป็นของสำคัญ...



เผื่อว่าเขาจะอยากเขียนเรื่องใหม่...



แล้วถ้าเขาเขียนเรื่องใหม่...ตัวเอกของเรื่องนั้นจะเป็นซาโอริซังอีกรึเปล่านะ...?



ฮายาโตะรู้เรื่องเด็กโรงเรียนชายล้วนอาซาบุที่เป็นแฟนใหม่ของเธอคนนั้นรึเปล่านะ...?



จนถึงตอนนี้...ก็ยังมองหาเธอคนนั้นอยู่รึเปล่า เหมือนวันนั้นที่เขามารับฉันที่หน้าโรงเรียน...



ฉันคิดไปเรื่อยเปื่อยจนได้ยินเสียงน้ำไหลออกมาข้างนอก เลยรีบวิ่งไปปิดน้ำที่อ่าง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงกริ่งดังที่หน้าห้อง...



กิ๊งก่อง...



ใครจะมาเอาป่านนี้ นี่มันจะห้าทุ่มแล้วนะ



กิ๊งก่อง...



หรือว่าฮายาโตะลืมอะไร? ไม่น่าใช่นะ ถ้างั้น...



ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก แม้แต่ประตูก็ดูเหมือนกลายเป็นสีดำทะมึนขึ้นมาทั้งที่จริงๆ แล้วมันเป็นสีไม้ธรรมดา...ขอร้องล่ะ อย่าให้ใช่อย่างที่คิดเลย อย่าเป็นอย่างนั้นเลย ไม่งั้นฉัน...



ฉันภาวนาแล้วภาวนาอีกไม่รู้กี่ครั้ง...แต่พระเจ้ากลับไม่เข้าข้างฉัน



เพราะทันทีที่มองผ่านช่องตาแมวออกไป ก็ได้เห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าห้องนั้นไม่ใช่ฮายาโตะ...แต่เป็น...



...!?!”



คาเอเดะจัง อยู่ข้างในใช่มั้ยล่ะ ผมรู้นะ...”



นายสตอล์กเกอร์พูดอะไรบางอย่างด้วยรอยยิ้มน่าขนลุก ก่อนจะก้มลงทำอะไรสักอย่างที่ใต้ประตู... ใต้ประตูงั้นเหรอ...



ฉันก้มลงไปมองที่ปลายเท้า มองเห็นกระดาษยับยู่ยี่แผ่นหนึ่งที่ดูเหมือนใบเสร็จจากที่ร้าน...ที่มีข้อความเขียนไว้ด้านหลัง...



ข้อความที่ทำให้เลือดในร่างฉันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง...



[ผมโกรธนะที่เธอหนีกลับมาก่อนแบบนั้นน่ะ ทั้งที่ผมตั้งใจไปหาเธอแท้ๆ แถมยังไปกับผู้ชายด้วย ทำไมทำแบบนี้กับผมล่ะ นิสัยไม่ดีเลยนะคาเอเดะจัง]



...



...



...



ติ๊ง!



เสียงที่ดังมาจากไอโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้ฉันรีบวิ่งถลาไปหามัน และทันทีที่เห็นชื่อของคนที่ส่งข้อความมา...สองขาก็แทบจะสิ้นเรี่ยวแรงทรุดลงไปกองอยู่กับพื้น...



Hayaya:

หลับรึยัง?



ฮายาโตะ...ฮายาโตะ...



ช่วยด้วย



ฉันพิมพ์ข้อความสั้นๆ ด้วยมือที่สั่นจนพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกลบแก้ใหม่ตั้งหลายครั้ง ก่อนจะกดส่งไปด้วยพลังเฮือกสุดท้าย ถึงเขาจะไม่ใช่ตำรวจที่จะมาจับสตอล์กเกอร์เข้าคุกได้ แต่ในหัวฉันกลับคิดแค่ว่าขอให้ฮายาโตะอยู่ตรงนี้...ให้เขากลับมาอยู่ตรงนี้ แล้วทุกอย่างจะปลอดภัย...



คิดแค่นี้จริงๆ



...



...












ปึ้ง!



คาเอเดะ!!”



...!?”



ฉันที่นั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่หน้าประตูสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงของฮายาโตะดังมา ถึงจะเบาแต่ก็ต้องเป็นเสียงของฮายาโตะแน่ๆ...



ทำไมล่ะ...หรือว่าฉันหูฝาดไป...



กิ๊งก่อง! กิ๊งก่อง!



คาเอเดะ! เปิดประตู!!”



ฉันกะพริบตารัวเร็วก่อนจะลุกขึ้นยืน...แล้วใบหน้าของฮายาโตะที่แทบจะแนบกับตาแมวที่ประตูก็ปรากฏตรงหน้า...



เขาต้องตะโกนดังแค่ไหนกันฉันถึงได้ยินเสียงเขาผ่านประตูที่หนักและหนาขนาดนี้...



คาเอเดะ!!”



ฮายาโตะ!”



ฉันเปิดประตูออกไปทันทีที่เขาเรียกชื่อฉันอีกครั้ง และไม่รู้ทำไม...พอเห็นหน้าเขาชัดๆ ขาก็พาลจะหมดแรงไปอีกรอบ



...ไม่เป็นไรแล้วนะ”



ฮายาโตะที่รับร่างฉันเอาไว้ก่อนจะถลาลงไปนอนกับพื้นพูดเสียงเบาที่ข้างหู...ก่อนที่สองแขนของเขาจะกอดฉันไว้แน่น



ฉันอยู่นี่แล้ว”



...ทะ...ทำไมถึงมาเร็วนัก นายกลับบ้านไปแล้วไม่ใช่เหรอ”



เขาที่ยังหายใจหอบอยู่หัวเราะแผ่วเบาก่อนจะดันให้ฉันเดินกลับเข้าไปในห้อง จากนั้นจึงปิดประตูตามหลังแล้วตอบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ฉันวิ่งมาไง เห็นมั้ยยังหอบอยู่เลย”



วิ่งจากนิชิคะไซมาถึงเด็นเอ็นโจฟุภายในสิบนาทีนี่นายเป็นไอรอนแมนหรือไง”



ฮ่าๆๆๆ มีอารมณ์กวนประสาทแสดงว่าไม่เป็นไรแล้วสินะ” ฮายาโตะหัวเราะเสียงดังลั่นก่อนจะกอดฉันแน่นสุดชีวิตอีกรอบแล้วค่อยปล่อย “ที่จริง...ฉันยังไม่ได้กลับหรอก”



...เอ๊ะ?”



เดินแกร่วๆ อยู่แถวนี้แหละ เผื่อว่ามีเรื่องอะไร”



หมายความว่าไง นาย...”



ก็เคยสัญญาแล้วนี่นาว่าจะปกป้องเธอเอง ถ้าฉันดันกลับไปก่อนก็ทำไม่ได้น่ะสิ”



...”



วันนี้ตอนมาส่งเธอที่ห้อง ฉันสังหรณ์ใจไม่ดียังไงไม่รู้...แล้วก็เป็นจริงๆ ด้วยสินะ” เขาเหลือบมองจดหมายยับยู่ยี่ที่อยู่บนโต๊ะก่อนจะถอนหายใจ “มันตามมาถึงห้องเลยเหรอ...”



กะ...ก็แค่สตอล์กเกอร์ธรรมดาแหละ ถ้าฉันไม่ไปยุ่งด้วยก็ไม่น่ามีปัญหา...”



ยัยโง่ ยังจะทำเก่งอีกเหรอ”



...”



กลัวมากไม่ใช่หรือไง ถึงได้ส่งเมสเสจมาหาฉันแบบนั้นน่ะ”



ฉะ...ฉัน...”



ทั้งที่เธอก็ทนมาตั้งหลายวันไม่ยอมบอกฉัน...”



...”



เอาล่ะ! ต่อจากนี้ก็ต้องแจ้งผู้ปกครองเธอก่อน แล้วก็ไปแจ้งความไว้...”



ไม่ได้นะ!”



ฉันร้องห้ามฮายาโตะแทบไม่ทันเมื่อได้ยินคำว่าผู้ปกครองจากปากเขา ฮายาโตะหันมองหน้าฉันด้วยสีหน้างุนงงเหมือนไม่เข้าใจ



ทำไมล่ะ”



...”



คาเอเดะ? มีอะไรรึเปล่า ทำไมถึงบอกไม่ได้...”



ถ้าบอก...ถ้าบอกพ่อแม่ฉันเรื่องน้ี ฉันต้องโดนบังคับให้กลับไทยแน่ๆ”



...”



ฉันยังไม่อยากกลับ...”



แล้วผู้ปกครองของเธอที่นี่ล่ะ”



ผู้ปกครองที่นี่ของฉันคือคุณพ่อของพี่อากิ...ถ้าบอกไป ต่อให้พี่อากิเข้าใจ คุณพ่อของเขาก็ต้องรายงานที่บ้านฉันอีกอยู่ดี... แบบนั้นก็ค่าเท่ากันนี่นา



ฮายาโตะถอนหายใจเมื่อเห็นฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ จากนั้นจึงหยิบกระดาษยู่ยี่ขึ้นมา “อีกอย่าง...ตอนนี้เธอก็ไม่ควรอยู่ที่นี่คนเดียวแล้วด้วย เพราะหมอนั่นอาจจะตามมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้”



...”



ฉันไม่ยอมให้เธออยู่นี่คนเดียวแน่ เพราะงั้น...”



ถ้างั้นฉันจะไปอยู่โรงแรมแถวโรงเรียนสักพัก”



เธอจะบ้าเหรอ!? ไปอยู่โรงแรมคนเดียวก็อันตรายเหมือนกันนั่นแหละน่า ขนาดแมนชั่นที่การรักษาความปลอดภัยสูงขนาดนี้มันยังเข้ามาได้เลย”



ไม่บ้า! ก็ถ้าฉันอยู่นี่ไม่ได้ จะให้ไปบ้านผู้ปกครองก็ไม่เอาเด็ดขาด งั้นก็เหลืออยู่ทางเดียวไม่ใช่หรือไง!?”



ไม่ใช่!” พอฉันแว้ดไป ฮายาโตะก็แว้ดกลับมา...ว่าแต่ท่าทางที่เหมือนกำลังทะเลาะกันนี่มันอะไรกัน “ยังเหลืออีกทางนึง!”



ทางไหนล่ะ!?”



俺について来い!(ไปกับฉัน!)”



...!?!”



เก็บของแล้วไปกับฉันเดี๋ยวนี้เลย! จบ!”



จบงั้นเหรอ จบอะไรกัน นี่เขาเพิ่งจะพูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่าเนี่ย...



นาย...นายจะบ้าเหรอ!?”



ไม่บ้า”



แต่...แต่ว่าจะให้ฉันไป...”



ก็ฉันเป็นห่วงนี่!”



...!?!”



ถ้าฉันปล่อยให้เธอทำตามใจแล้วเกิดอะไรขึ้นกับเธอฉันจะทำยังไงเล่า ช่วยเข้าใจกันบ้างสิเรื่องแค่นี้น่ะ”



...”



อยู่กับฉัน...ไม่ต้องทำเป็นเก่งมากก็ได้ ยัยเด็กบ๊อง”



ฮายาโตะยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางยื่นมือมาลูบหัวฉันแผ่วเบา...



สัมผัสนั้นเองที่ทำให้ฉันยอมแพ้...



เอาเถอะ...ใช่ว่าฉันขัดขืนอะไรเขาได้ซะเมื่อไหร่ล่ะ ตั้งแต่แรกแล้วนี่นา...



...เข้าใจแล้ว”



โอ๊ตส์! เข้าใจแล้วก็ดี เก็บของได้เลย! แต่อย่าขนไปเยอะล่ะห้องฉันไม่ได้โอ่โถงเหมือนห้องเธอกับไอ้โคเฮ -O-;;;”



และในที่สุดชีวิตของฉันที่ญี่ปุ่นก็มาถึงจุดเปลี่ยนอีกครั้ง...โดยที่ตัวฉันเองก็ยังไม่รู้ว่ารถไฟเบรคแตกที่วิ่งมาตั้งแต่โอซาก้านี่จะไปหยุดลงที่ตรงไหนเหมือนกัน









[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม









อัพแล้ววววว กรี๊ดมั้ยยยย อร๊ายยยยยยยยยยยยยยย >////////<

ฟินนนนน ฟิ๊นนนนน ฟินนนนนนนน

ใครฟินบ้างยกมือออออ

ตอนต่อๆๆๆๆ ไปฟินยิ่งกว่านี้อีกขอบอกกกกกกกกกก >////////<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

1,396 ความคิดเห็น

  1. #1380 mll3 (@mll3) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 23:18
    สโตกเกอร์น่ากลัวมาก นึกภาพหน้าโรคจิตๆออกเลยค่ะ
    #1380
    0
  2. #1340 Pan Zakuro (@red-like-roses) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 09:15
    ร้องไห้เลยคะ.... ไม่ใช่แค่รอบเดียวแต่ตั้งสองรอบแหนะ! หนูอินเกินจนลืมฟินเลยอ่ะคะ มาทำหนูร้องไห้ทำไมคะเนี่ยพี่อายคะ T^T
    #1340
    0
  3. #1319 The Ugly Duckling. (@35145) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 15:09
    ฟินพะยะค่าาาาา~~~~~♡♡♡♡♡♡
    #1319
    0
  4. #1031 เมมี่ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 19:58
    แง้ พี่อายยย อัพต่อเถอะน้า

    เค้าอยากอ่านมากเลยย 55555

    สนุกกกกง่ะงือออออ อยากซื้อเป็นเล่มไม่ไหวแล้ว
    #1031
    0
  5. #1029 nanziior_43 (@nanziior_43) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 19:04
    ขออัพยาวๆฟินๆก่อนหนังสือออกนะค้าา555555 >______<
    #1029
    0
  6. #1028 nanziior_43 (@nanziior_43) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 19:02
    คิดถึงฮายาโตะะะะ พี่อายอัพด่วนๆเลยค่าาาา
    #1028
    0
  7. #1025 PP_patty (@PP_patty) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 22:35
    สนุก น่ารัก
    #1025
    0
  8. #1021 mmknpp (@2345-nice) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 22:15
    อยากมีแบบฮายาโตะในชีวิตจริงจังเลยค่ะ คงจะอบอุ่นมากแน่ๆ
    #1021
    0
  9. #1020 Pakawadee Wongyangprasert (@pakawadee4410) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 19:43
    น่ารัก
    #1020
    0
  10. #1019 Chinnapat (@----chinnapat) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 15:06
    ต่อนะค่ะ
    #1019
    0
  11. #1018 eiei (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 23:44
    ฟินอะรักฮายาโตะ&#9825;
    #1018
    0
  12. #1016 ice-nattanicha (@ice-nattanicha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 18:26
    หนุกมากเลยค่ะะะมาต่อหน่อย
    #1016
    0
  13. #1015 Pusanitar-Nes (@Pusanitar-Nes) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 15:19
    ฟินซิคะ มากๆๆๆๆ จนอยากกริ๊ดดด จุดเปลี่ยนครั้งใหญ่!!!(รึป่าวนะ)
    #1015
    0
  14. #1013 Nanami Akane (@Natfriendly) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 02:13
    ขอตอนต่อไปด่วนๆเลยนะคะ ฟินมากกกกค่ะ
    #1013
    0
  15. #1012 piziara (@princellra) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 17:22
    ฟินมากมายเลยค่ะ ฮายาโตะน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #1012
    0
  16. #1011 -pampam (@-pampam) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 15:58
    กรี๊ด จะตีพิมพ์เมื่อไหร่ ที่ไหนที่แรกคะ จะรีบซื้อมาอ่านทันทีเลย! >///<
    #1011
    0
  17. #1010 13042547 (@13042547) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 14:16
    ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน นอ หนูอีกอีกสิบล้านๆๆๆๆๆๆ
    อยากเห็นหน้าปกมากค่าาาาา แต่ต้องขอเก็บตังก่อน (เดี๋ยวตังไม่พอ เพราะเล่มนี้แพงสุดจากที่เคยซื้อทั้งหมดเลย)
    #1010
    0
  18. #1009 maipie (@maipie) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 14:15
    ฟินอ่าาาาา อัพอีกๆๆ
    #1009
    0
  19. #1008 Chutkaew Girdpra (@chutkaew) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 11:42
    ฟินมากกกกก > <
    #1008
    0
  20. #1007 Eyp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 11:26
    แม่ขาาาาาา เขาย้ายไปอยู่ด้วยกันแล้วค่าาา

    กรีดร้องงงงงง

    ฟินไปอี๊กก
    #1007
    0
  21. #1006 Mayumi_mai1993 (@Mayumi_mai1993) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 08:53
    ฟินมากเลยขอบอก
    #1006
    0
  22. #1005 sanar (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 23:20
    ฟินมากกกกกค่ะ

    (แต่ก้อสงสัยนะคะ ว่าทำไมพระเอกไม่อยู่ที่ห้องนางเอกเลยล่ะ ห้องนางเอกก้อใหญ่ไม่ใช่หรอคะ??)
    #1005
    0
  23. #1004 MagicianMila (@magician_mila) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 23:02
    อ่านแล้งฟินมากๆ
    #1004
    0
  24. #1003 MagicianMila (@magician_mila) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 23:01
    อ่านแล้งฟินมากๆ
    #1003
    0
  25. #1002 MagicianMila (@magician_mila) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 23:01
    อ่านแล้งฟินมากๆ
    #1002
    0