Nippon Honey รักหวานละไมหัวใจสีใบไม้แดง

ตอนที่ 10 : あなたのこと、もう少し知りたいなあ〜 (I Wanna Know More About You~)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    28 ก.พ. 59





10

あなたのこと、もう少し知りたいなあ〜

(I Wanna Know More About You~)




[ขอบคุณท่านลูกค้าที่กรุณามาใช้บริการซุปเปอร์ของเราในวันนี้...]



อืมมม...



[...วันนี้เวลาสี่โมงสี่สิบสี่นาทีจะเริ่มชั่วโมงซุปเปอร์เซลล์ตามใบปลิวนะคะ...]



จะโทรหรือไม่โทรดีนะ?



ฉันเดินเข็นรถเข็นที่ใส่ตะกร้าช้อปปิ้งไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมายพลางจ้องไอโฟนในมือด้วยความรู้สึกซับซ้อนยุ่งยากใจเกินจะกล่าว...



ที่จริงก็จ้องอย่างนี้มานานแล้ว...ตั้งแต่เมื่อวันก่อน และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้โทรอยู่ดี



ฉันถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะตัดสินใจกดล็อกหน้าจอและทำให้เบอร์ของ 'นากามุระ ฮายาโตะ' ดับวูบไปจากสายตา จากนั้นจึงเก็บมันกลับเข้ากระเป๋ากระโปรงตามเดิมก่อนจะเดินลากเท้าไปตามทางเดินในซุปเปอร์อย่างเหม่อลอย สุดท้ายวันนี้ก็คงไม่ได้โทรอีกอยู่ดี แล้วก็ต้องกลับเข้าไปในวังวนไม่รู้จบอีก



ทำไมนะ ทั้งที่คิดว่าจะไม่สนใจเรื่องของเขาแล้ว แต่กลับคิดวนไปวนมาอยู่ได้ แค่เห็นว่าซาโอริซังมีแฟนใหม่แล้วเท่านั้นเอง มันจะไปแปลกอะไร ก็เธอคนนั้นเป็นถึงมาดอนน่าของโรงเรียนนี่นา...



[ห้ามพลาดชั่วโมงเซลล์สุดพิเศษ! ที่เราจัดขึ้นเพื่อท่านลูกค้าโดยเฉพาะเป็นเวลาสามวันรวด!]



จริงสิ...ที่ฉันติดใจ เป็นเพราะช่วงเวลามันใกล้กันเกินไปนั่นล่ะ เธอเพิ่งจะเลิกกับฮายาโตะแค่ไม่กี่วัน แต่จากปากคำของพวกเพื่อนในห้อง...เด็กโรงเรียนชายล้วนอาซาบุนั่นก็แวะเวียนไปหาซาโอริซังที่โรงเรียนจินไดบ่อยครั้งจนกลายเป็น 'แฟน' ที่ทุกคนรู้กันดีไปแล้ว ก็น่าจะเริ่มตั้งแต่ก่อนที่จะเลิกกันอีกไม่ใช่หรือไง



ถ้าอย่างนั้น...ก็น่าจะคิดได้อย่างเดียว เหตุผลที่เขาบอกเลิกเธอน่ะ...



แต่ถึงจะสรุปได้ยังงั้นก็แค่สรุปไปเอง...เรื่องจริงคืออะไรก็ไม่รู้ นี่ยังไม่นับผู้หญิงที่เขาควงตอนอยู่คาบุกิโจอีก... มีแต่เรื่องที่ฉันไม่รู้เต็มไปหมด สองปีที่ผ่านมานี่เกิดอะไรขึ้นบ้างนะ...?



เฮ้ยๆๆ จะเริ่มแล้วๆๆ ไข่อยู่ตรงไหนนะไอ้โคเฮ”



เฮ้อ...ช่างมันเถอะ =_=; ฉันแวะไปซื้อไข่ก่อนดีกว่า ไว้ต้มกินตอนเช้า



อยู่ตรงหน้าแกนั่นไง อย่าทำท่าทางเอ็กไซต์กับชั่วโมงลดราคาขนาดนี้ได้มั้ย ฉันอายคนอื่นเค้า -_-^”



แอคทีฟหน่อยสิวะ นี่ฉันอุตส่าห์ชวนแกมาด้วยเพื่อจะให้ได้ไข่ลดราคาสองแพ็กเลยนะ เพราะหนึ่งคนเขาให้ซื้อแค่หนึ่งแพ็ก”



ไอ้บ้า นี่มันเอาประโยชน์เข้าตัวล้วนๆ เลยนี่หว่า =[]=^ อย่ามาทำพูดเหมือนจะลำเลิกบุญคุณนะเฟ้ย”



ต่อจากไข่ก็ต้องเป็นเนื้อช่วงลดราคา แล้วก็นมกับข้าว...”



ให้ตายเถอะ...ทำไมฉันต้องถูกลากมาทำอะไรอย่างนี้ด้วยฟะ...”



แกก็ซื้อด้วยสิ”



ไม่ซื้อโว้ย ดูสิคนมุงเป็นล้าน =_=^”



งั้นถือตะกร้าไว้นะ”



ว่าแต่ไข่อยู่ไหนนะ... อ๊ะ นั่นไง -O-; ทำไมคนเยอะจังนะ



ฉันมองกลุ่มคนที่ยืนล้อมวงอยู่รอบมุมไข่ไก่อย่างฉงนสนเท่ห์ -O- ปกติไม่เห็นมีคนเยอะขนาดนี้เลย วันนี้มันอะไรกัน...



ที่ข้างๆ ฉันมีหนุ่มหล่อผมดำหน้าหวานยืนหิ้วตะกร้าทำหน้าเบื่อโลกอยู่... เอ ฉันเคยเห็นหน้าเขาที่ไหนสักแห่งหรือเปล่านะ...



[ชั่วโมงลดราคาเริ่มขึ้น ณ บัดนี้จนกว่าของจะหมดค่า! โดโซะมินนะซัง...]



ฮือฮา ฮือฮา



เสียงคนเฮโลเข้าไปหาไข่ทำเอาฉันสะดุ้งโหยงก่อนจะผงะถอยหลังโดยอัตโนมัติ -O-;;; ฉันรู้แล้วว่านี่คืออะไร...มันคือชั่วโมงลดราคาอันลือลั่นของซุปเปอร์ญี่ปุ่นนั่นเอง และตอนนี้ไข่แพ็กใหญ่ก็ลดราคาจากสองร้อยแปดสิบเยนลงไปเหลือเก้าสิบห้าเยนเท่านั้น โอ ถูกอย่างเหลือเชื่อจริงๆ -O-;;;



ฉันยืนดูเพลินจนลืมไปว่าตัวเองก็ว่าจะซื้อไข่อยู่เหมือนกัน... แต่ให้เข้าไปไฝว้ตอนนี้อาจตายได้ ดังนั้นฉันจึงต้ังใจจะรอซื้อไข่ปกติ...



และตอนนั้นเองที่มีวัตถุลึกลับบางอย่างพุ่งพรวดออกมาจากฝูงคนที่กำลังล่าแย่งชิงไข่กันอย่างดุเดือด...



やった!(ได้แล้วว้อย!!) แกดูสิ! ฉันชิงมาได้แล้ว!!”



...เออ ต้องปรบมือมั้ย =_=”



ต้องสิ นี่เสี่ยงอันตรายแค่ไหนรู้มั้ย โดนโอบ้าซังที่ไหนไม่รู้ข่วนแขนด้วยเจ็บชิบ”



มะ...มะ... ไม่จริง...



ไปหาข้าวกันเถอะ ข้าว ข้าว ข้าว!”



นี่ใจคอแกจะแบกกระสอบข้าวสารกลับไปนิชิคะไซจริงๆ เรอะ =[]=^”



ก็เออน่ะสิ ข้าวที่นี่ถูกกว่าซุปเปอร์แถวบ้านตั้งเกือบพันเยน...”



ฉันออกส่วนต่างให้ก็ได้ กลับไปซื้อข้าวที่ซุปเปอร์แถวบ้านซะ =[]=^^”



ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นเฟ้ย มันอยู่ที่ชัยชนะที่จะได้มาเวลาซื้อของราคาถูกได้ต่างหาก...”



...แกเป็นแม่บ้านโอซาก้าหรือไง”



น่า น่า เดี๋ยวทำกับข้าวให้กินนะเย็นน้ี ^O^”



รีบๆ ไปทำไบท์เลยไป =[]=^^^”



ข้าวๆๆๆ”



ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ จะหนีไปซ่อนก็ซ่อนไม่ทัน มุดลงตะกร้าก็ไม่ได้... เพราะฉะนั้นในวินาทีที่ฮายาโตะกับ 'โคเฮ' (เพื่อนหนุ่มหล่อหน้าหวาน) ของเขาหันหน้ามา...



อ๊ะ!!!”



...เราก็เลยจ๊ะเอ๋กันพอดีแบบนี้...



คาเอเดะ!!”



...............”



อะไร คนรู้จักแกเหรอ” หนุ่มผมดำถามพลางมองหน้าฉันด้วยแววตาเฉยเมย ขณะที่ฮายาโตะตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนถูกหวยเลขท้ายสามตัว



ใช่! น้องสาวฉันเอง!”



หา แม่แกมีลูกอีกคนตั้งแต่เมื่อไหร่”



ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้!?”



ฉะ...ฉัน...”



ก็บ้านเขาอยู่แถวนี้ จะมาอยู่นี่ก็ไม่แปลกสักหน่อย”



ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อหนุ่มผมดำตอบแทนฉันด้วยท่าทางปกติมาก -O-;; ทะ...ทำไมถึงรู้ได้ล่ะ...



หา แล้วแกรู้ได้ไง” ฮายาโตะถามแทนฉันที่ยังอึ้งจนประมวลผลไม่ทันอยู่



ถามเค้าสิ”



เอ๊ะ!?”



อ่า...คือว่า...”

















ห้านาทีต่อมา...



มายก็อด! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโลกจะกลมขนาดนี้!”



ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน T_T



อยู่ห้องข้างกันเหรอเนี่ย ทำไมเธอไม่บอกฉันล่ะคาเอเดะ?”



ฉันจะไปรู้ได้ไงเล่าว่านายเป็นเพื่อนกับคิมุระซังห้องข้างๆ น่ะ -3-” #โกหก



ฮ่าๆๆ นั่นสินะ!” ฮายาโตะหัวเราะเสียงดังก่อนจะตบมือฉาด “โลกมันกลมกล๊มกลมจริงๆ เสียดายนะที่ไอ้โคเฮมันมีแฟนแล้ว ไม่งั้นจะเรียกว่าเป็นพรหมลิขิตยังได้... แต่เดี๋ยวก่อน... ต่อให้ตอนนี้มันยังโสดฉันก็คงจะไม่แนะนำให้เธอไปคบกับมันอยู่ดีนั่นแหละ เพราะไอ้หมอนี่มันไว้ใจไม่ได้”



ว่าไงนะ =_=^”



ว่าแต่นี่แวะมาซื้อกับข้าวเหรอ”



อือ...ว่าจะมาซื้อไข่ แต่ก็นะ...” ฉันชี้มือไปที่มุมไข่ซึ่งตอนนี้ว่างเปล่าเหมือนไม่เคยมีอะไรอยู่ตรงนั้นมาก่อน



เธอพลาดแล้วที่เอาแต่ยืนดู ของอย่างนี้มันต้องพุ่งเข้าไปแย่งชิงต่างหากรู้มั้ย”



ถ้าต้องทุ่มเทขนาดนั้นฉันไปซื้อซุปเปอร์ข้างๆ นี่ก็ได้ -O-;”



เธอนี่ไม่มีจิตวิญญาณของแม่บ้านโอซาก้าเลย”



ก็ฉันไม่ได้เป็นแม่บ้านโอซาก้านี่นา! =[]=^”



แล้วไง ซื้อไข่ไม่ได้แล้วเย็นนี้จะทำอะไรกิน” ฮายาโตะเปลี่ยนเร่ืองก่อนจะชะโงกหน้าเข้ามาดูของในตะกร้าของฉัน...จากนั้นจึงทำในสิ่งที่ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องทำแน่นอน...



ข้าวกล่องงั้นเหรอ =[]=”



นั่นคือเทศนาฉันนั่นเอง -____-^



ข้าวกล่องแล้วมันทำไมวะ ฉันก็กินข้าวกล่องออกบ่อย -*-” โคเฮซังพูดแทรกขึ้นมา... แต่ก็โดนเมินอีกอยู่ดี -O-;



อุตส่าห์ได้อยู่ห้องที่มีเครื่องครัวครบครันขนาดนั้นทำไมไม่ทำกับข้าวกินเองเล่า”



ฉันก็ทำเองบ้างนะ แต่อยู่คนเดียวก็ขี้เกียจทำขี้เกียจล้างน่ะสิ”



เดี๋ยวก็ขาดสารอาหารตายหรอก เป็นเด็กกำลังโตแท้ๆ”



อย่าพูดเหมือนฉันอายุหกขวบสิยะ =[]=^ อีกอย่างข้าวกล่องที่นี่ก็มีสารอาหารครบห้าหมู่ไม่ใช่หรือไง เขียนแปะอยู่บนกล่องเนี่ย!”



แต่มันไม่ใช่อาหารปรุงสดๆ ร้อนๆ นี่”



อยากกินร้อนๆ ก็เอาใส่ไมโครเวฟสิ -3-”



...พวกแกจะเถียงกันมันก็ได้หรอก แต่อย่ามาโวยวายในซุปเปอร์แถวบ้านคนอื่นเขาได้มะ ฉันอายคนอื่นเขา -_-^”



ดีล่ะ! งั้นวันนี้ฉันจะทำมื้อเย็นให้เธอกับไอ้โคเฮกินเอง!”



...ปรึกษาฉันกับน้องเขาหรือยังว่าอยากกินหรือเปล่า”



เอาล่ะ!! ทำอะไรดีน้า~ เนื้อดีกว่า เนื้อ!”



...”



โคเฮซังถอนหายใจยาวไปถึงฮอกไกโดก่อนจะหันมามองหน้าฉันแล้วยักไหล่เหมือนจะปล่อยเลยตามเลย...ส่วนฉันเองก็ได้แต่ไหลไปตามน้ำทั้งที่ความรู้สึกยังคลุมเครือไม่ชัดเจนเพราะมีบางอย่างค้างคาใจอยู่อย่างนั้น...



เอาเถอะ...ก็ไม่ใช่่ว่าไม่อยากใช้เวลากับเขามากขึ้นสักหน่อยนี่นะ...

















ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ บ้านคิมุระ



แคร้ง!



โอ๊ะ! เกือบไปๆๆ”



โป้ง!



อ๊าาา... โอย แย่ล่ะสิ”



มีเสียงประหลาดดังมาจากในห้องครัวเป็นระยะ...ขณะที่โคเฮซังยังคงนั่งไขว่ห้างเล่นมือถืออยู่บนโซฟาอย่างไม่ทุกข์ร้อนใดๆ อาจเพราะชินแล้วก็เป็นได้ -O-;;



แต่ฉันเองก็เคยกินข้าวห่อไข่ฝีมือเขามาแล้วจึงรู้ว่าเขาเองก็มีฝีมือทำอาหารแบบไม่ธรรมดา ดังนั้นจึงไม่ตกใจเท่าไหร่ (แค่สะดุ้งทุกครั้งที่มีเสียงดังเท่านั้นเอง)



...เธอรู้จักกับหมอนั่นได้ไงน่ะ”



ขณะที่กำลังนั่งเหม่อลอยเพลินๆ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงจากโคเฮซังที่ทักมาโดยที่ยังก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออยู่



ก็...ตอนไปเรียนภาษาญี่ปุ่นระยะสั้นที่โอซาก้าเมื่อสองปีก่อน...”



อ้อ”



เขาพึมพำตอบกลับมาในลำคอราวกับแค่ถามไปงั้นๆ ซึ่งก็คงจะถามไปงั้นๆ จริงๆ เพราะเขาดูตั้งอกตั้งใจส่งไลน์มาก...ดูท่าจะคุยกับสาวอยู่สินะ เห็นตะกี้พูดว่าเขามีแฟนแล้วด้วยนี่...



ละเธอก็ชอบมันตั้งแต่ตอนนั้นน่ะเหรอ”



โครม!!!!



...เจ็บมั้ย -_-;”



เจ็บ TOT



ฉันอยากจะตอบไปทั้งน้ำตาเพราะคำถามของเขาเมื่อกี้มันทำให้ฉันตกจากเก้าอี้ดังโครม TTOTT แต่ก็ต้องรีบเก็กหน้าแล้วตอบกลับไปแบบเฉยชา



...ไม่เป็นไรค่ะ”



ตกใจขนาดนั้น แทงใจดำสินะ...ตอนแรกก็แค่ลองเชิงดูเฉยๆ แต่ดูท่าจะแจ็กพ็อต”



แจ็กพ็อตอะไรกันคะ...อย่าคิดเอาเองสิ...”



แต่ถึงเธอจะชอบหมอนั่นแค่ไหนมันก็ไม่มีทางดูออกหรอก ถ้าไม่บอกน่ะนะ”



ฉันไม่ได้ชอบเขาสักหน่อยค่ะ”



อ้อเหรอ” โคเฮซังพยักหน้าหงึกหงักพลางลากเสียงยาวแบบน่าตีดูสักที ฉันเกลียดนักล่ะคนรู้ทันน่ะ =[]=/// “เสียดายจังนะ กะว่าถ้าเธอชอบมันฉันก็จะเชียร์สักหน่อยแท้ๆ...”



โคเฮซังเป็นเพื่อนสนิทของฮายาโตะเหรอคะ” ฉันตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนที่จะวกเข้าตัวไปมากกว่านี้ -_-;;



งั้นมั้ง”



ทำไมถึงไปเป็นเพื่อนกับหมอนั่นได้ล่ะคะ”



ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน -_-”



งั้นก็ต้องรู้จักซาโอริซังสินะ?”



พอถึงตรงนี้โคเฮซังก็หยุดเล่นมือถือแล้วเงยหน้าขึ้นมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่เราก้าวเข้ามาในห้องนี้... นัยน์ตาสีดำคมปลาบของเขามองหน้าฉันด้วยสายตากะประเมิน จากนั้นจึงตอบด้วยน้ำเสียงยียวน “ถ้าบอกว่ารู้เธอจะว่าไง?”



นั่นสินะ จะว่าไงดีล่ะ



ฉันเหลือบมองไปทางห้องครัว...ที่ยังมีเสียงประหลาดดังออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ พร้อมๆ กับกลิ่นหอมเตะจมูกที่ลอยมาตามลม...



ก็ไม่ว่าไงค่ะ ตอนที่เจอกับฮายาโตะเมื่อสองปีก่อนฉันก็เจอซาโอริซังด้วย...”



อ้อ...” โคเฮซังพยักหน้าแผ่วเบาก่อนจะเอนราบไปกับโซฟา “ฉันก็ไม่รู้อะไรเท่าไหร่หรอก เพราะมันเป็นไอ้่บ้าที่ไม่ว่าจะถามอะไรก็เอาแต่หัวเราะอย่างเดียว เป็นไอ้ทึ่มอย่างนี้มาตั้งแต่ตอนม.ต้นแล้ว”



...”



แต่ถึงมันจะทึ่ม...มันก็รักผู้หญิงคนนั้นมาก น่าจะมากเกินกว่าที่ตัวมันเองคิดด้วยซ้ำไป แต่มันเป็นไอ้บ้า แถมยังแสดงออกไม่เก่ง พูดก็ไม่เก่ง ทำได้แค่ทำทุกอย่างอย่างจริงใจในแบบของมันเองเท่านั้น”



...”



แต่เอาเถอะ...ยังไงซะมันก็จบไปแล้วล่ะนะ”



คำพูดของเขาทำให้ฉันหันควับไปจ้องหน้าเขาทันที ถ้าเขารู้ว่าสองคนนั้นเลิกกันแล้ว แปลว่าฮายาโตะน่าจะเล่าให้เขาฟังใช่มั้ยนะ ว่าทำไมถึงบอกเลิกซาโอริซัง...



ฉันขยับริมฝีปากเพื่อจะถาม...ก่อนจะหยุดลงตั้งแต่คำแรกยังไม่ทันดัง



หืม ไม่มีอะไรจะถามเหรอ”



ไม่มีค่ะ”



...” โคเฮซังไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงแต่นอนจ้องเพดานเงียบๆ (ด้วยท่านอนที่เซ็กซี่อย่างเหลือเชื่อยังกะถ่ายแบบอยู่) จนกระทั่งมีเสียงไอ้บ้าคนหนึ่งดังขึ้นมาจากในห้องครัว



กับข้าวเสร็จแล้ว!!! โคเฮ!! คาเอเดะ!! มากินเร็ว!!”



ให้ความรู้สึกเหมือนคุณแม่ตะโกนเรียกคุณพ่อกับลูกสาวไปกินข้าวมาก =_=; มิน่าล่ะหมอนี่ถึงไปทำงานที่ร้านข้าวห่อไข่คุณแม่น่ะ -_-;;



เป็นไงๆๆๆๆ กับข้าวฝีมือฉันน่ากินใช่มั้ยล่ะ >O<”



สุดๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเป็นฝีมือนาย”



เอ๊ะ อะไรกันล่ะ เธอก็รู้ดีไม่ใช่เหรอว่าฉันมีหัตถ์เทพน่ะ!”



โคเฮซัง ฉันนั่งเก้าอี้ตัวไหนได้คะ”



นั่งฝั่งนู้นแล้วกัน ข้างๆ ไอ้ฮายาโตะมัน”



...เฮ้ พวกนาย อย่าเมินฉันสิ -3-”



สุดท้ายพวกเราสามคนก็มานั่งล้อมวงสังสรรค์เฮฮาอยู่รอบโต๊ะ โดยที่ตรงหน้ามีอาหารชุดจัดวางไว้ราวกับอยู่ในร้านอาหาร มีกิวด้ง (ข้าวหน้าเนื้อ) กลิ่นหอมหวนชวนกิน กับซุปมิโสะขาวใส่วากาเมะกับเต้าหู้ชิ้นน้อย โคร็อกเกะสองชิ้น แล้วก็ไข่หวานอีกสองชิ้น...



นี่นายทำทั้งหมดนี่ในเวลาแค่นั้นอ่ะนะ -O-;”



โปรใช่มั้ยล่ะ อยากให้สอนให้มั้ยล่ะ >O< เธอจะได้มีเสน่ห์ปลายจวักติดตัวไว้เพื่อเป็นภรรยาที่ดีในอนาคต!”



ฉันทำกับข้าวไม่เป็นแล้วทำไม สมัยน้ีผู้หญิงไม่ได้เป็นแม่บ้านอย่างเดียวแล้วนะยะ -3-”



แหม ผู้ชายที่ไหนก็อยากกินกับข้าวฝีมือคนที่ชอบทั้งนั้นแหละ ใช่มั้ยไอ้บ้าที่หวงข้าวแกงเขียวหวานของยูเมะจังไม่ยอมให้คนอื่นแตะสักหยดน่ะ”



พูดถึงใครวะ -_-///”



นั่นไงหน้าแดงเลย ดูสิๆ >O<”



ฉันหันไปมองหน้าโคเฮซังตามที่ฮายาโตะชี้แล้วก็เห็นว่าเขาหน้าแดงจริงๆ ด้วย... งั้น 'ยูเมะจัง*' ที่ว่านั่นก็คงจะเป็นแฟนของเขาสินะ...

(NOTE* ยูเมะจัง หรือน้องฝัน สาวไทยหน้าใส นางเอกของคิมุระ โคเฮ หนุ่มญี่ปุ่นสุดหล่อหน้าหวาน จากเรื่อง Nippon Sweetie รักหวานใสหัวใจสีซากุระ)



หนวกหูน่า ประเดี๋ยวก็ไล่ออกจากบ้านแม่งเลย -[]-^^^”



เออใช่คาเอเดะ ยูเมะจังน่ะเป็นคนไทยด้วยนะ”



หา แล้วทำไมชื่อยูเมะ”



ชื่อเล่นเธอมันแปลว่ายูเมะพอดีน่ะ ชื่อว่า...เอ่อ...”



ชื่อฝัน”



ขณะที่ฮายาโตะกำลังระลึกชาติ...โคเฮซังก็ต่อประโยคให้เขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง สำเนียงเป๊ะราวกับเกิดและโตที่เมืองไทย...



ก็นะ...ชื่อแฟนนี่นา จำผิดก็แย่สิจริงมั้ย



เอาล่ะ! กินกันดีกว่า เดี๋ยวจะเย็นซะก่อน! ถ้าใครอยากได้ซุปมิโสะเพิ่มก็บอกนะ ทำไว้หม้อนึงแน่ะ >O<”



...นายนี่เป็นโอก้าซังของจริงเลยนะ” ฉันแอบเหน็บเขาเบาๆ ซึ่งคนถูกเหน็บก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร หนำซ้ำยังหัวเราะร่ารับอีกต่างหาก...เป็นไอ้บ้าที่ร่าเริงทุกวินาทีจริงๆ เลยแฮะ...



อิทาดาคิมัส!”



เราสามคนพูดขึ้นพร้อมกัน (โดยมีหนึ่งคนพูดเสียงดังกว่าชาวบ้าน ไม่ต้องบอกก็คงรู้นะว่าใคร) จากนั้นจึงลงมือกิน...แล้วกิวด้งที่รสชาติกลมกล่อมก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนได้กินข้าวอยู่บ้าน...ทั้งที่จริงๆ การกินข้าวที่ 'บ้าน' ของฉันนั้นไม่มีทางสงบสุขและอบอุ่นอย่างนี้แน่นอนแท้ๆ...



โออิชี่!!”



เพราะมันอร่อยมากฉันก็เลยเผลอหลุดปากพูดออกไปอย่างนั้น -O-; โคเฮซังที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหยักยิ้มมุมปากให้ จากนั้นมือของคนที่นั่งข้างๆ ก็เลื่อนมาวางแหมะบนหัวฉัน...



อร่อยก็กินเยอะๆ ล่ะ!”



ฉันเหลือบมองเจ้าของมือนั้นด้วยหางตา...ก่อนจะผงะถอยหลังไปเล็กน้อยเมื่อเจอรอยยิ้มสว่างไสว กับลักยิ้มที่สองข้างแก้มรวมถึงฟันเขี้ยวเสน่ห์ของเขา...



จริงสิ...เพราะรอยยิ้มนี่เองฉันถึงได้ตกหลุมพรางของเขาเมื่อสองปีก่อนสินะ...



โอ๊ะ! อร่อยจนข้าวติดปากเลยเหรอยัยเด็กบ๊อง”



หืม...ข้าวติดปากเหรอ? ฉันกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเหลือบตามองหาเม็ดข้าวที่ติดปากทั้งที่ไม่น่าจะเห็นอยู่แล้ว...และตอนนั้นเองที่ฉันมองเห็นมือของฮายาโตะที่เอื้อมมาหา...



ราวกับเวลาหยุดลงไปกะทันหัน...และตัวฉันเองก็หยุดหายใจไปด้วย เมื่อเขาใช้ปลายนิ้วนุ่มๆ ทำอะไรสักอย่างที่มุมปากของฉันโดยที่ยังหัวเราะร่วนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...ไม่ได้รู้เลยสักนิดว่าแค่ปลายนิ้วสัมผัสแผ่วเบานั่นทำให้หัวใจคนอื่นเค้าต้องรับภาระหนักแค่ไหนยังไง...



เอ้า ถึงจะอร่อยแค่ไหนก็ต้องกินให้เรียบร้อยนะเข้าใจมะ”



...”



นี่แกเป็นแม่น้องเขาจริงๆ ใช่มะไอ้บ้านากามุระ”



ฉันเป็นแม่งั้นแกก็เป็นพ่อเหรอโคเฮ O_O”



พูดบ้าอะไรวะขนลุกชะมัด =[]=^^^”



ฮ่าๆๆๆ”



ได้ยินเสียงฮายาโตะหัวเราะ แต่กลับเหมือนหัวเราะอยู่ในที่ไกลๆ...เหมือนโคเฮซังเองก็อยู่ไกล หรืออาจเป็นฉันเองที่สติหลุดลอยออกมาไกลจากทุกคน



ชาลาลาลา~



โอ๊ะ! ขออภัย! ไปรับโทรศัพท์แป๊บ”



เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นกลางวงพร้อมกับเสียงฮายาโตะลุกขึ้นยืนทำให้สติฉันลอยกลับเข้าร่างในที่สุด เมื่อหันไปมองก็พบว่าเขากำลังเดินไปคุยโทรศัพท์ในห้องรับแขก...



เทนโจ! สวัสดีคร้าบบบ~”



...แต่เสียงก็ดังมาถึงนี่อยู่ดี -.,-



ฮะ? พรุ่งนี้เหรอครับ อ่า...เอ่อ...” ฮายาโตะพึมพำด้วยน้ำเสียงวุ่นวายใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบาแล้วพูดต่อเสียงอ่อยๆ “...ครับผม ไว้จะรีบไปครับ ครับ...รับทราบครับ...”



ถูกไล่ออกเหรอวะ ทำหน้าหมาหงอยมาเลย”



โคเฮซังทักด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยไม่เข้ากับเนื้อหาของคำถาม ก่อนจะถูกฮายาโตะทำปากยื่นใส่



ให้มันน้อยๆ หน่อย ระดับท่านฮายาโตะไม่มีหรอกถูกไล่ออก มีแต่ถูกรั้งเอาไว้ต่างหาก”



อ้อเหรอ”



ช่วงนี้ยิ่งรั้งเป็นพิเศษเพราะไม่มีคน...” ฮายาโตะบ่นพลางทรุดตัวลงนั่ง ก่อนจะหันไปยิ้มร่าให้โคเฮซัง “เพราะงั้นแหละไอ้โคเฮ...แกช่วยไปทำงานกับฉันหน่อยสิ”



ไม่”



น่า นะ >///< งานไม่ยาก เงินดี ชั่วโมงละพันสองแน่ะ แถมลูกค้าส่วนใหญ่ก็มีแต่สาวๆ สวยๆ ด้วย~ เป็นงานที่เหมาะกับแกมากเลยนะ~”



ไม่ต้องมายอ จริงๆ แกแค่หวังค่านายหน้าแนะนำคนเท่านั้นแหละ -_-^”



เออน่ะ เดี๋ยวแบ่งให้ห้าเปอร์เซ็นต์”



ไม่”



อย่าเล่นตัวสิ -3- ปกติหลังเลิกเรียนแกก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้วนี่ ลอยไปลอยมาว่างงานไปวันๆ”



ก็ฉันไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินนี่”



นี่มันเกี่ยวข้องกับประสบการณ์ชีวิตด้วยนะเฟ้ย”



ฉันไม่ว่าง”



ไม่ว่างอะไรแฟนก็ไม่อยู่”



ถ้าอยากได้คนเพิ่มก็นั่นไง นั่งว่างๆ อยู่ข้างๆ แกนั่นน่ะ พายัยนั่นไปทำงานด้วยก็ได้นี่ จะได้ 'ประสบการณ์' ของจริงอย่างที่แกว่าไง”



...!?!”



ฉันตกใจจนตาโตเมื่อบทสนทนาถูกพอยท์มาที่ฉันแทน ขณะที่ฮายาโตะหันมามองข้างตัวตามคำสั่งของโคเฮซัง...ดะ...เดี๋ยวก่อนสิ...



จริงด้วยสิ!!”



หา!?!”



ถ้าเป็นคาเอเดะฉันต้องได้ค่านายหน้าเพิ่มเป็นห้าหมื่นแน่ๆ”



ดะ...เดี๋ยวสิฉันยังไม่ได้ตกลง...”



อย่าลืมเอามาแบ่งฉันด้วยนะเฟ้ย”



ฮะ...ฮา...”



งั้นพรุ่งนี้เดี๋ยวฉันไปรับเธอที่โรงเรียนนะ แล้วเดี๋ยวไปที่ร้านด้วยกัน >O<”



ฉะ...ฉัน...”



โอ๊ะ!!! ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย ฉันต้องไปแล้วล่ะ!” ฮายาโตะพูดหลังจากหันไปมองนาฬิกาบนฝาพนัง ยัดข้าวกับเนื้อก้อนสุดท้ายเข้าปากก่อนจะลุกพรวดขึ้นยืน โดยไม่ได้สนใจที่คนอื่นเขาพูดเลยแม้แต่น้อย -O- “ไปนะเว้ยโคเฮ!”



เฮ้ แล้วไข่ที่แกซื้อมาล่ะ -_-”



โคเฮซังชี้มือไปที่ถุงช้อปปิ้งจากซุปเปอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขก และฮายาโตะที่เดินพรวดเดียวไปถึงประตูห้องก็หันกลับมาแล้วชี้มือมาที่ฉัน “ให้ยัยนั่นไป”



เอ๊ะ!? -O-;”



เมื่อกี้ซื้อไข่ไม่ทันไม่ใช่หรือไง ถือเป็นคำขอบคุณที่จะมาช่วยงานนะ ^O^”



...ก็บอกแล้วว่ายังไม่ได้ตกลง”



ไอ้โคเฮ! อย่าทำอะไรน้องเขาล่ะ!”



ไม่ทำอะไรหรอกน่า =_=”



ดี เพราะถ้าทำฉันเอาแกตายแน่ จะฟ้องยูเมะจังด้วย!”



...ไปไหนก็ไปไป๊ -_-^^”



じゃ、またね! (แล้วเจอกัน!)”



จบคำนั้นร่างของเขาก็หายไปจากห้องพร้อมกับเสียงปิดประตูดังปัง... ช่างมาเร็วไปเร็วราวกับพายุหมุนเหมือนเดิมจริงๆ เลยเหยี่ยวตัวนี้น่ะ...



...ปกติเขาชอบลุกพรวดพราดไปอย่างนี้ตลอดเลยเหรอ”



ก็แบบน้ีแหละ”



หมอนั่นทำกี่ไบท์กันแน่”



นั่นสินะ กี่ไบท์ก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่มันมาเรียนทีไรก็เอาแต่หลับจนโดนด่าตลอด”



แล้วเรื่องเรียนเขาเป็นไงน่ะ”



เห็นยังงั้นมันก็หัวดีอยู่ แค่ไม่มีเวลาทบทวนคะแนนเลยออกมากลางๆ” โคเฮซังตอบก่อนจะนิ่วหน้า “ยกเว้นวิชาเลขที่มันชอบมารังควานฉันอยู่ตลอด =_=^”



ลำบากแย่เลยนะคะ...”



งั้นมั้ง” โคเฮซังว่าก่อนจะยกมือขึ้นเท้าคางแล้วช้ีหน้าฉันด้วยตะเกียบ (เป็นอะไรกับการชี้หน้าคนด้วยตะเกียบ -3-) “เป็นห่วงเหรอ”



คะ?”



ถ้าเป็นห่วงก็ไปดูแลมันซะสิ”



พูดอะไรคะ ไม่เข้าใจเลย”



แต่มันเป็นไอ้บ้า ดังนั้นถ้าจะทำ...ก็ทำให้ดีกว่าซาโอริล่ะ”



...!?!”



เอาเถอะ...ฉันพูดมากไปละ ยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน” โคเฮซังรวบตะเกียบวางไว้อย่างเรียบร้อยก่อนจะลุกขึ้นยืน “จะกลับบ้านหรือยังล่ะ จะไปส่ง”



...แต่ฉันอยู่ห้องข้างๆ นี่เองนะคะ -O-”



ก็ถ้าไม่ส่งถึงห้องเดี๋ยวไอ้หมอนั่นจะ 'เอาฉันตาย' น่ะสิ” เขาตอบก่อนจะหยักยิ้มสะเทือนหัวใจที่มุมปาก พลางพูดคำพูดประหลาดที่ขัดแย้งกับความหล่อของเขาเป็นอย่างมากออกมา “แล้วอย่าลืมเอาไข่กลับไปด้วยล่ะ”



ช่างเป็นวันที่พิลึก (และเป็นการจบวันที่พิลึกยิ่งกว่า) เหลือเกิน...



จากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปกันนะ...ฉันเดาไม่ถูกเลยจริงๆ






[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม







อัพฉลองหายป่วย อิอิ

ขอโทษที่มาช้านะคะ ต่อจากนี้ไปจะมาอัพให้ไวขึ้นแล้วค่ะ ฮี่ๆ

ใครอยากอ่านต่ออย่าลืมเคาะเม้นต์มาให้กำลังใจเค้าหน่อยน้า >O<








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

1,396 ความคิดเห็น

  1. #1358 Meawwk (@Meawwk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 15:44
    ชอบโคเฮมากๆค่ะ อยากให้มีเล่มต่อของโคเฮค่ะ
    #1358
    0
  2. #1014 Mary (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 11:06
    สนุกมากๆค่า
    #1014
    0
  3. #933 PARK-HOYEON- (@PARK-HOYEON-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 21:19
    อ่านะ=*=...เลือกไม่ถูกเลยว่าจะจิ้นใครดี พี่โคเฮก็คิวปิดตลอดเรื่อง nippon cutie ก็ร่วมมือกันกับขุ่นพี่อากิที่แสนน่ารัก(?)=///////=
    มาตอนนี้รินะผู้นี้ก็ชักจะสับสนจริมๆเข้าแล้วว่าจะจิ้นใคร=.,=
    "คุณพ่อโคเฮกับคุณแม่ฮายาโตะ" หรือจะเป็น "ฮายาโตะคุงโอปป้ากับอาเคดะจัง"(รึเปล่าอ่ะชื่อมันแปลกๆนะแต่เรียกแบบนี้เลยละกัน) สับสนค่ะรินนะจังสัยส๊นน~ ยูไค(เซฮุนโอปป้า)ช่วยรินะด้วย~เค้าคิดม่ายออกอ่ะT^T
    #933
    0
  4. #797 Zeema (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 12:52
    โคเฮเเทงใจดำ!! เเต่ฮิมก็เป็นตัวเชื่อมความสำพันธ์ของฮายาโตักับคาเอเดะได้ดี ช้อบชอบ ฮายาโตะก็ซื่อมากกกกกก เเต่เพราน่ารักกับหล่อเลยให้อภัย คาเอเดอะเริ่ดกว่าทุกเล่มที่ผ่านมา อัพต่อเหอะพี่อาย อารมมันค้างง
    #797
    0
  5. #796 กิ๊ฟท์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 18:29
    อยากให้ตีพิมพ์เร็วๆ อยากอ่านเป็นเล่มมากกว่า มันได้ฟีลดี ><



    #ชอบพี่อายมากกกอยากเป้นนักเขียนแบบพี่อายยย

    #796
    0
  6. #795 yadatoei (@yadatoei) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 09:38
    คิดถึงโคเฮ อร๊ายยยยยย
    #795
    0
  7. #794 กุ๊กกิ๊ก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 22:44
    รอตอนต่อไปอยู่น้ะคะ &#9786;&#9786;j
    #794
    0
  8. #793 กุ๊กกิ๊ก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 22:43
    รอตอนต่อไปอยู่น้ะคะ &#9786;&#9786;
    #793
    0
  9. #792 Lemonier (@Lemonier) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 20:36
    รอค่ะ มาต่อไวๆนะคร้าาา
    #792
    0
  10. #791 zinchayanin (@chayanin20101) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 15:39
    รอนะคะ ชุ๊บๆๆๆๆ
    #791
    0
  11. #790 Gam_pinmanut (@Gam_pinmanut) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 21:25
    รอนะคะ0_<
    #790
    0
  12. #786 Darling Li. (@Ku-Fu-Fu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:00
    รออ่านตอนต่อไปนะคะ >///<
    #786
    0
  13. #785 Ping (@wipat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:29
    ยรอค่ะ:)
    #785
    0
  14. วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:07
    กะลังต๊อแต๊กะไฟนอล ฮายาโตะมานี่กรี๊ดเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
    ~เธอมาได้ทันเวลาพอดี อย่างกับรู้ใจ~ 555
    #784
    0
  15. #783 Why (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:06
    อั๊ยยย โคเฮ นางมาขโมยซีนนนน ฮ่าๆๆ
    #783
    0
  16. #782 Why (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:04
    อั๊ยยย โคเฮ นางมาขโมยซีนนนน ฮ่าๆๆ
    #782
    0
  17. #781 PBT1234 (@Praew22022543) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:49
    ในที่สุดพี่อายก็อัพ ปลื้มปริ่มค่ะ น้ำตาจะไหลเลย จะลงแดง เอ๊ะ! หรือลงแดงไปแล้ว ติดงอมแงมอ่ะ โคเฮนี่ปูทางในคาเอเดะใช่ม่ะ เชียร์คาเอเดะอยู่ล่ะซี่ ฮิฮิ ถ้าออกเป็นเล่มเมื่อไหร่จะรีบไปสอยโดยเร็ว ดูแลสุขภาพด้วยนะคะพี่อาย นักอ่านเป็นห่วง ห่วงนิยาย อุ๊บส์! ห่วงพี่อายค่ะ ล้อเล่งๆ ฮิฮิ ด้วยรักและห่วงใยค่าา จุ้บ >///< 
     
    #781
    0
  18. #780 Ngam555 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:49
    ชอบมากเลยค่าาาา~
    #780
    0
  19. #779 StupidLiar (@StupidLiar) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:44
    โคเฮ...มากี่ทีก็ฟิน>///<
    #779
    0
  20. #778 kanjang_ (@kanjang_) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:34
    โคเฮที่รักกก เขินน อยากเจอยูเมะจังงง
    #778
    0
  21. #777 hot_sweet (@sweethot) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:45
    โคเฮผู้ชายคนนี้ทำให้ใจสั่นตลอดเลยไม่ว่าจะโผล่มาเรื่องไหน >////< แต่ฮายาโตะก็น่ารักจนอ่านไปเขินไปเลยค่า
    #777
    0
  22. #776 M-ME-SO-LOVE (@mind-yoy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:42
    ชอบมากกกกก
    #776
    0
  23. #775 − Springfall − (@moolattene) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:41
    ดีใจด้วยนะคะที่หายป่วยแล้ววว><
    ฮายาคุงน่ารักมากอ่ะ เป็นแบบนี้แล้วจะไม่ให้คาเอเดะหวั่นไหวได้ไง~ อยากรู้จริงๆ ว่าทำไมถึงเปลี่ยนไปเป็นแบบนั้น แต่พออยู่กับคาเอเดะแล้วก็กลับมาซื่อบื้อเหมือนเดิม น่ารักก55555555555
    ปล. พอเจอโคเฮแล้วถึงกับคิดถึงเลยค่ะ พ่อหนุ่มเซ็กซี่~~~-..-
    #775
    0
  24. #774 Like Read (@tasawanka) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:27
    โคเฮน่ารัก..สรุปเป็นพระเอกอีกเรื่อง..ฮายาโตะรอเรื่องหน้าระค่ะอิอิ
    #774
    0
  25. #773 nattarika romjan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:26
    ชอบมาก

    อยากไห้เล่มนี้เป็นเล่มรวม
    #773
    0