Nippon Honey รักหวานละไมหัวใจสีใบไม้แดง

ตอนที่ 1 : あの日、俺らがあの場所ですれ違っていた (ในวันนั้น...พวกเราได้ผ่านมาพบกันในที่แห่งนั้น)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11737
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    24 ธ.ค. 58








PART I

俺たちが初めてあった日のことを覚えているかい?

(Do You Remember The Day We First Met...)













...

...

...

...










1

あの日、俺らがあの場所ですれ違っていた

(ในวันนั้น...พวกเราได้ผ่านมาพบกันในที่แห่งนั้น)



ฤดูใบไม้ร่วงปีที่สิบห้า... ณ ศาลเจ้าฟูชิมิอินาริ



เวลาไปที่ศาลเจ้าหรือที่วัด...ทุกคนจะอธิษฐานขอพรอะไรกันนะ



เมื่อมาถึงศาลเจ้าที่เขาว่ากันว่าศักดิ์สิทธิ์มากๆ ขออะไรก็เป็นจริงแน่ๆ คนอื่นเขาจะขออะไรกันนะ



จะมีคนที่ได้แต่ยืนบื้อจ้องมองแผ่นไม้จิ้งจอกตรงหน้าโดยไม่รู้ว่าจะเขียนขอพรอะไรลงไปในแผ่นไม้อย่างฉันหรือเปล่านะ...?



ขณะที่ทุกคนรอบข้างเดินมาถึง หยอดเหรียญห้าร้อยเยนลงไปในกล่อง จากนั้นก็หยิบแผ่นไม้มาเขียน เขียนเสร็จอย่างเร็วแล้วก็จากไป เป็นอย่างนี้ไม่รู้กี่รอบแล้ว แต่ฉันก็ยังยืนถือปากกาค้างอยู่ที่เดิม กับแผ่นไม้ที่โล่งว่างไม่มีอะไรเลยนอกจากชื่อของฉัน...



ก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าต้องเขียนอะไรลงไปหรอกนะ เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะ 'ขอ' อะไรเท่านั้นเอง



แคร้ง!



นั่นไง...มาอีกคนแล้ว



ฉันเหลือบมองผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งจะหยอดเหรียญห้าร้อยเยนลงไปในกล่องก่อนจะหยิบแผ่นไม้จิ้งจอกสีขาวมาวางลงบนโต๊ะข้างๆ ฉัน...แล้วก็คว้าปากกาเมจิกสีดำมา จากนั้นจึงเริ่มต้นเขียนคำอธิษฐานลงไป...



เขียนอย่างเมามันส์...



เขียนอย่างยาวยืดจนแทบจะตกขอบ



ฉันทึ่งจนเผลอจ้องแบบลืมปิดปาก ขณะที่เขายังคงเขียนต่อไปยังชื่อนามสกุลและที่อยู่... เอ ชื่ออะไรนะ...



... (นากา...มุระ...?)



...มีอะไรรึเปล่าครับ?”



隼人 (ฮายาโตะ...?)



คุณ?”



ฮะ? เอ๊ะ? คะ!? OoO!?”



ฉันตกใจจนสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ดีๆ ก็ได้ยินเขาทัก -O-;; แล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นมาจากแผ่นไม้ (ของคนอื่น) ก็พบว่าหนุ่มเจ้าของคำอธิษฐานยาวเหยียดกำลังมองหน้าฉันด้วยสายตาเหมือนหวาดระแวงหน่อยๆ



เห็นคุณจ้องมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว มีอะไรรึเปล่าครับ”



เอ่อ...อ่า...” ฉันอ้ำอึ้ง...ถึงกับลืมภาษาญี่ปุ่นไปกะทันหันเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่ถูกฉันถ้ำมอง (คำอธิษฐาน) นั้นเป็นผู้ชายญี่ปุ่นที่หล่อเกินมาตรฐานชายเอเชียไปไกลหลายสิบลี้ ทั้งใบหน้าคมๆ ผิวไม่ขาวจัดกำลังดี เส้นผมสีดำยาวๆ ยุ่งๆ ฟูๆ เซอร์ๆ ดูแล้วอยากจะยื่นมือไปขยุ้มดูสักที...



และที่สำคัญยังมีนัยน์ตาเหยี่ยวพิฆาตเหยื่อเสียด้วย...ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่เพื่อเรียกสติกลับมา -O-;; จากนั้นจึงตัดสินใจเปิดการ์ดไม้ตาย



ฉัน...เพิ่งมาครั้งแรก เลยไม่รู้ว่าต้องเขียนอะไรบ้าง ขอโทษนะคะ”



นั่นไง ฉลาดมั้ยล่ะ ใครจะไปบอกความจริงว่าแอบอ่านคำอธิษฐานของเขาอยู่กันล่ะ >O<



อ๋อ...” เขาทำหน้าเข้าใจก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าหวาดระแวงเป็นรอยยิ้ม...และมันก็เป็นรอยยิ้มที่มหัศจรรย์ยิ่งกว่าปรากฏการณ์ธรรมชาติของโลกเสียอีก “ไม่ยากเลยครับ ก่อนอื่นก็เขียนคำอธิษฐานลงไปตรงนี้ แล้วก็ชื่อนามสกุลกับที่อยู่...”



รอยยิ้มสดใส อ่อนโยน ใจดี ทั้งหมดรวมกันอยู่บนใบหน้าที่หล่อใสเด่นเด้งเหมือนพระเอกคาร์เมนไรเดอร์ แถมยังมีทั้งลักยิ้มและฟันเขี้ยวเก๋ๆ อีกต่างหาก



ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะสามารถเก็บดีเทลปลีกย่อยได้มากมายขนาดนี้ทั้งที่เขายิ้มให้แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น -O-;;; #ผิด



อ๊ะ นี่เขียนชื่อไว้แล้วนี่ครับ เอ่อ... เมเปิ้ล?”



ชื่อเล่นน่ะค่ะ”



เขียนชื่อจริงลงไปด้วยสิครับ”



ไม่เป็นไรหรอกค่ะ”



ถ้าไม่เขียนชื่อจริงกับที่อยู่ เดี๋ยวท่านเทพอินาริก็อวยพรให้ไม่ถูกหรอก”



แต่ฉันมาจากต่างประเทศนะคะ พรของท่านเทพจะไปถึงเหรอ”



อยู่ที่ไหนก็ไปถึงทั้งนั้นแหละ”



ฉันหัวเราะกับคำยืนยันราวกับเป็นสัตว์เทพผู้รับใช้ท่านเทพอินาริของนากามุระ ฮายาโตะก่อนจะเขียนทั้งชื่อจริงและที่อยู่ที่ประเทศไทยของตัวเองลงไป ขณะที่หนุ่มหล่อข้างๆ ฉันทำตาปริบๆ พลางพยายามจะอ่านชื่อและที่อยู่ของฉันที่เขียนไว้เป็นภาษาอังกฤษอย่างฉงนสนเท่ห์



มา...มาริ...”



ลำบากก็อย่าอ่านเลย เรียกฉันว่าเมเปิ้ลก็ได้”



เมเปิ้ล... เมปุรุ?”



อื้อๆ เหมือนต้นเมเปิ้ลไง” ฉันพูดพร้อมกับชี้มือไปทางต้นเมเปิ้ลที่ใบเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอมส้มตามฤดูกาลแล้ว หนุ่มแปลกหน้าที่หล่อจนแปลกตาหันมองตามมือฉันไป จากนั้นจึงระบายยิ้มสดใสสะเทือนใจอีกครั้ง



คาเอเดะ!”



หือ? คาเอเดะ...? -O-?





ฉันขมวดคิ้วเพราะไม่เข้าใจ และเขาก็หัวเราะก่อนจะชี้มือไปทางต้นเมเปิ้ลที่ฉันชี้เมื่อกี้ “ก็ต้นเมเปิ้ลไง”



อ๋อ ภาษาญี่ปุ่นของต้นเมเปิ้ลคือคาเอเดะเหรอ”



ใช่” เขาพยักหน้าก่อนจะก้มมองชื่อฉันอีกครั้ง “...คนไทย?”



อื้อ เคยไปรึเปล่า”



ไม่อ่ะ แต่อาหารไทยอร่อยนะ เผ็ดดี” นากามุระ ฮายาโตะยิ้มยิงฟันอีกรอบจากนั้นจึงพยักพเยิดให้ฉันเขียนต่อ “เขียนคำอธิษฐานสิ แล้วก็วาดรูปจิ้งจอกด้านหน้าแบบนี้”



เขาโชว์แผ่นไม้ของเขาที่วาดเป็นหมาจิ้งจอกสุดจริงจังอลังการให้ฉันดู ก่อนจะยืนยิ้มเมื่อเห็นฉันถือปากกาค้างไม่ยอมขยับ



เป็นอะไรไป? หรือว่าเขียนภาษาญี่ปุ่นไม่ได้? ภาษาอังกฤษหรือภาษาไทยก็ได้นะ”



ภาษาอะไรก็ได้งั้นเหรอ”



ถูกต้อง >O< เพราะมันอยู่ที่ใจ ไม่ได้อยู่ที่ภาษา”



แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เขียนภาษาญี่ปุ่นไม่ได้หรอก” ฉันพลิกด้านแผ่นไม้กลับเป็นหน้าจิ้งจอกก่อนจะเริ่มวาดจิ้งจอกเวอร์ชั่นมุ้งมิ้งลงไป “เพราะฉันไม่รู้จะอธิษฐานขออะไรต่างหาก”



หืม?” เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะยิ้ม “เธอไม่มีอะไรที่อยากได้เลยเหรอ”



ก็ไม่ใช่อย่างนั้น...”



แล้ว...”



แค่ไม่เชื่อว่าขอแล้วจะได้เท่านั้นแหละ” ฉันตอบก่อนจะรีบพูดต่อ “แต่อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้จะลบหลู่ท่านเทพเจ้าของนาย แต่ฉันแค่โตมาพร้อมกับความเชื่อที่ว่าถ้าอยากได้อยากมีอะไรก็ต้องพยายามให้ได้ด้วยตัวเองเท่านั้นแหละ”



ไม่เป็นไรหรอก ก็เป็นเรื่องปกติ ยังไงซะมันก็พิสูจน์ไม่ได้ทางวิทยาศาสตร์ใช่มั้ยล่ะ ไม่มีอะไรยืนยันได้สักหน่อยว่าพรที่ขอไปจะเป็นจริง”



...”



แต่บางทีมันก็มีผลทางจิตใจนะ”



...?”



ที่เธอพูดน่ะถูกแล้ว ถ้าอยากได้อะไรก็ต้องพยายามให้ได้ด้วยตัวเอง” เขาว่าพร้อมกับยิ้ม...รอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นใบเมเปิ้ลสีแดงที่หลุดจากต้นก่อนจะร่วงหล่นลงบนพ้ืนด้วยความเร็วสูงก่อนจะพุ่งขึ้นฟ้าอีกรอบด้วยความเร็วไม่ต่างกัน “แต่ในเวลาที่เราทำอย่างเต็มที่สุดๆ จนไม่เหลืออะไรให้ทำได้แล้ว หรือเวลาที่เรารู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ การได้สวดอ้อนวอนหรืออธิษฐานขอพรจากเทพเจ้ามันก็มีคุณค่าทางจิตใจนะ”



...”



ไม่เชื่อก็ลองขออะไรสักอย่างดูสิ”



อะไรสักอย่างเหรอ...



ให้เวลาสองนาที คิดแล้วก็เขียนลงไปซะ เดี๋ยวฉันมา”



เขาพูดทิ้งท้ายไว้อย่างนั้นก่อนจะเดินหายไปอีกทาง ทิ้งให้ฉันยืนจ้องจิ้งจอกมุ้งมิ้งจากปลายปากกาของตัวเองอยู่ลำพัง...



ขอพรงั้นเหรอ ช่างขัดต่อคำสอนจากปากพ่อกับแม่ของฉันเสียจริง พ่อกับแม่ที่พูดให้ฉันฟังตั้งแต่ฉันเริ่มรู้ภาษาว่าไม่ควรเอาความหวังไปฝากไว้กับพระเจ้าหรือเทพเจ้าที่ไหน แต่ให้พึ่งตัวเองเข้าไว้ เพราะสุดท้ายก็มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่จะทำให้ตัวเองสมหวังได้ ถ้าอยากรวยก็ต้องทำงาน อยากฉลาดก็ต้องเรียนหนังสือ อยากประสบความสำเร็จก็ต้องพยายาม อยากมีสุขภาพแข็งแรงก็ต้องรักษาสุขภาพ หรือถ้าอยากมีความสุขก็ต้องทำให้ตัวเองมีความสุข



ถ้าอย่างนั้นจะเหลืออะไรให้ขอล่ะ ฉันยังอยากได้อะไรอีกนะ มีอะไรที่อยากได้แต่ไม่สามารถไขว่คว้ามาได้ด้วยตัวเองบ้าง...



เอ้า! ยังไม่ได้เขียนอีกเหรอ?” ฮายาโตะกลับมาอีกครั้งพร้อมกับมือที่ตบลงบนบ่าฉันดังบึ้กจนแทบทรุด -O-;;; “ฮ่าๆ ไม่ต้องคิดเยอะขนาดนั้นก็ได้น่า แค่คิดว่าตอนนี้อยากได้อะไรมากที่สุดก็พอ เช่น...อืม...ขอให้ได้กินอินาริซูชิที่อร่อยที่สุดในเกียวโตด้วยนะคะ! อะไรอย่างนี้”



เรื่องแบบนั้นก็ต้องมาขอพรด้วยเหรอ -O-; เดินออกไปกินก็ได้แล้ว”



งั้นขอให้พรุ่งนี้ฝนไม่ตก”



ก็ไม่ตกอยู่แล้วไม่่ใช่หรือไง ดูพยากรณ์สิ”



เธอนี่เป็นเด็กไม่น่ารักเลย =_=” ฮายาโตะบ่นก่อนจะยื่นบางอย่างมาตรงหน้าฉันที่เผลอรับมาอย่างงงๆ -O-;



อะไรอ่ะ O_O”



เปิดดูสิ ^-^”



พอเขาพูดอย่างนั้นฉันก็เลยเปิดซองกระดาษอันเล็กของเขาออก...และสิ่งที่อยู่ในนั้นก็คือ...



น่ารักจัง *O*”



ใช่มั้ยล่ะ! ฉันก็มีอยู่หนึ่งอัน!” เขาพูดพร้อมกับหันกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ให้ดู และก็มีจิ้งจอกสีขาวตัวเล็กหนึ่งตัวห้อยอยู่จริงๆ “นี่เป็นเครื่องรางของฟูชิมิอินารินะ พกติดตัวไว้จะทำให้มีความสุข!”



...คือแค่พกติดตัวฉันก็จะมีความสุขเหรอ เป็นไปได้ไง”



อย่างน้อยเมื่อกี้มันก็ทำให้เธอยิ้มได้ไม่่ใช่เหรอ ยิ้มกว้างมากด้วยนะ >O<”



...!”



ไม่เชื่อก็ลองพกติดตัวไว้สิ” เขาขยิบตาให้ฉันก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วก็ทำตาเหลือก “อ๊าาา! ชิบแล้ว ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย!? ฉันไปก่อนนะคาเอเดะ!”



อ๊ะ...เดี๋ยว...”



じゃ、またね! (แล้วเจอกัน!)”



จบคำนั้นเขาก็โบกมือให้ฉันแล้ววิ่งหายไปตามเส้นทางที่เรียงรายไปด้วยเสาแดงนับพันต้น ฉันมองตามเขาไปจนกระทั่งมองไม่เห็นเขาแล้ว จากนั้นจึงละสายตากลับมายังแผ่นไม้แผ่นเดิมที่ยังอยู่กับฉันไม่ไปไหน



อยู่ดีๆ ก็โผล่มา...แล้วก็วิ่งหายไปเร็วยังกับเหยี่ยวตัวโต...



จริงสิ...ตัวคันจิในชื่อของเขาก็แปลว่าเหยี่ยว* นี่นา



(NOTE* แปลว่าเหยี่ยว)



またって、いつなの?(ที่ว่าแล้วเจอกันใหม่น่ะเมื่อไหร่กัน)”



ฉันพึมพำกับเครื่องรางจิ้งจอกขาวในมือที่เขาให้มาก่อนจะแหงนหน้ามองตัวศาลเจ้าตรงหน้าที่เต็มไปด้วยแผ่นไม้ที่ผู้คนจากทั่วทุกมุมโลกมาเขียนคำอธิษฐานเอาไว้...ในตอนนี้ก็ยังมีคนมาเขียนแล้วก็เอาไปแขวนอยู่เร่ือยๆ...



'แต่ในเวลาที่เราทำอย่างเต็มที่สุดๆ จนไม่เหลืออะไรให้ทำได้แล้ว หรือเวลาที่เรารู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ การได้สวดอ้อนวอนหรืออธิษฐานขอพรจากเทพเจ้ามันก็มีคุณค่าทางจิตใจนะ'



คำพูดของฮายาโตะเมื่อกี้แวบเข้ามาในหัวฉัน...ได้ยังไงก็ไม่รู้ แต่มันก็ทำให้ฉันนึกออกในที่สุดว่าจะอธิษฐานอะไรกับท่านเทพอินาริดี แล้วพอคิดได้ปุ๊บ ปากกาในมือก็ขยับทันที เขียนคำอธิษฐานที่ฉัน 'รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นไปไม่ได้' ลงไป



เพราะว่าทำอะไรไม่ได้แล้ว ตอนนี้ก็เลยอยากลองขอพรดูสักครั้งตามที่เขาบอก...



เขาที่ทำให้ความเชื่อตลอดสิบห้าปีของฉันสั่นคลอนลงอย่างง่ายดายภายในเวลาแค่ไม่กี่นาที



...



...



...



「中村隼人とまた会えますようにお願いします」

(ขอให้ได้เจอกับนากามุระ ฮายาโตะอีกครั้งด้วยเถอะค่ะ!)















สามวันต่อมา... กลางดึกในมหานครโอซาก้า



残り320円のお返しでございます!ありがとうございました!またお越しくださいませ! (เงินทอนสามร้อยยี่สิบเยนค่ะ ขอบคุณที่มาใช้บริการ แล้วมาอีกนะคะ! ^^)”



ฉันรับเงินทอนสามร้อยยี่สิบเยนมาจากเทนอินซัง (พนักงาน) ที่ร้านก่อนจะรับถุงที่หนักหน่วงเหมือนใส่บ้านเอาไว้ทั้งหลังมาขึ้นรถไฟกลับบ้านด้วย =_=;; ประมาทจริงๆ ที่คิดว่าจะสามารถซื้อและแบกของทั้งหมดกลับห้องในทีเดียวได้ T_T



แต่ในเมื่อซื้อมาแล้วก็ต้องแบกมันกลับไปให้ได้! จำได้ว่าทางกลับหอพักน่ะไม่ไกลจากสถานีรถไฟสักเท่าไหร่... ออกจากทางออกมาเลี้ยวซ้ายที่ศาลเจ้าเล็กๆ แล้วก็เลี้ยวซ้ายอีกที จากนั้นก็เลี้ยวขวา เดินตรงไปก็ถึงแล้ว! >O<



ฉันหมายมั่นปั้นมือว่าจะเดินดุ่มๆ รวดเดียวให้ถึงห้อง จากนั้นก็จะโยนของทุกอย่างทิ้งแล้วลงไปแช่น้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำใหญ่ๆ จากนั้นจึงแตะบัตรอิโคกะ* ที่ทางออกสถานีไดโคคุโจแล้วเดินออกมาข้างนอก



(NOTE* บัตรเติมเงินของญี่ปุ่นในภูมิภาคคันไซ สามารถใช้โดยสารรถไฟและรถบัสได้เกือบทั่วประเทศ รวมถึงสามารถใช้ซื้อสินค้าได้ด้วย คล้ายกับบัตรแรบบิทของประเทศไทย)



...เพื่อจะพบกับทิวทัศน์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต... -O-;;;



นี่มันอะไรกัน ทำไมเลี้ยวซ้ายไปแล้วตกถนนอะ -O-;; มันควรจะมีศาลเจ้าอยู่ข้างหน้าสิ แล้วที่นี่มันที่ไหนอะ หรือว่าพอตกกลางคืนแล้วศาลเจ้าจะหายไป TOT ไม่นะแบบนั้นมันหลอนเกินไปไม่ใช่เหรอ ถ้างั้นแล้วมันหายไปไหนล่ะ!?!



ฉันยืนแพนิกอยู่หน้าสถานีรถไฟบนถนนที่ค่อนข้างมืดด้วยความรู้สึกเหมือนเหงื่อเย็นๆ ไหลไปตามไขสันหลังทั้งที่ตอนน้ีหนาวมาก TOT และของที่หนักมากในมือก็ดูเหมือนจะหนักขึ้นกว่าเดิมเสียอีก ราวกับบ้านที่แบกมาในถุงได้กลายเป็นคอนโดมิเนียมหรูยี่สิบชั้นไปยังไงยังงั้น TTOTT



ยืนเคว้งอยู่ไม่เท่าไหร่ก็ตัดสินใจว่าคนแถวนี้ช่วยเราได้ และฉันก็มั่นใจในภาษาญี่ปุ่นของตัวเองด้วย เนื่องจากเรียนเป็นภาษาที่สาม (หรือสี่ หรือไม่ก็ห้า จำไม่ได้ว่าเริ่มเรียนอันไหนก่อนกันระหว่างจีน ญี่ปุ่น สเปน -O-;) มาตั้งแต่จำความได้



ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าหอพักกรีนไปทางไหน...”



^%$&%%$#%@$%!!”



อะ...เอ่อ...ขอโทษนะคะ รบกวนพูดช้าๆ...”



^%$%^%@%^$#%^%^^!!!”



ฉันใช้เวลาทบทวนอยู่ประมาณสามวินาทีถึงจะสำนึกได้ว่าตาลุงนี่เมา ก็เลยพูดจาภาษาคนเมาแถมยังเป็นคันไซเบง* ฉบับโอจิจังอีกต่างหาก -O-;; ถอยทัพด่วน แงๆ



(NOTE* คันไซเบงคือภาษาถิ่นของภูมิภาคคันไซ)



หลังจากหอบของหนีมาอีกทางแล้วฉันก็ตัดสินใจยอมแพ้ เนื่องจากมองไปทางไหนก็มีแต่คนเมา เพิ่งนึกได้ว่าเมื่อกี้ตอนจับรถไฟเที่ยวสุดท้าย (ช้อปเพลินไปหน่อย U_U) กลับมา ในโบกี้ก็เต็มไปด้วยคนเมา แถมแถบนี้ก็ยังมีอิซากายะ* ให้ไปต่ออีกเพียบ -O-; (ลุงเมื่อกี้ก็ผลุบหายเข้าไปในอิซากายะเรียบร้อยแล้ว)


(NOTE* อิซากายะ = บาร์แบบญี่ปุ่น)



งั้นก็เหลือทางเดียว...ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน! ฉันทำทุกอย่างด้วยตัวเองตามที่พ่อกับแม่พร่ำสอนมาตลอดเช้ากลางวันเย็นตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมา! ดังนั้น...



คุณครับ...”



ว่าแต่ไปทางไหนดีล่ะ...สถานีเดียวกันแท้ๆ แค่ออกทางออกผิดเบอร์นี่ถึงกับหลุดมาอีกโลกนึงเลยเหรอเนี่ย =^=



คุณๆ คุณครับ”



คะ!?”



ฉันหันไปเหวี่ยงเมื่อนายไหนสักนายเรียกฉันไม่เลิก คนไม่หันก็แปลว่าไม่อยากคุย เรียกอยู่นั่น =[]=^^



ของท่าทางจะหนักนะครับ ให้ผมช่วยถือมั้ย”



ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันโค้งให้เขาอย่างสุภาพก่อนจะเดินต่อ แต่เขาก็ยังไม่วายเดินตามมา



ผมเห็นคุณเดินวนอยู่สักพักแล้ว หลงทางรึเปล่าครับ”



อุ๊...จะว่าไปหมอนี่ดูท่าทางพูดจาประสาคนไม่เมาเหมือนกันนะ ถ้าถามพิกัดหอพักจะรู้มั้ยนะ -O-



แต่ไม่เอาดีกว่า ดูท่าทางไม่น่าไว้ใจยังไงก็ไม่รู้ บอกปัดไปดีมั้ยนะ หรือตอบไปเป็นภาษาอื่นดีจะได้ไปๆ ซะ



ฉันกำลังคิดหากลยุทธ์กำจัดคนแปลกหน้าอยู่ และในตอนนั้นเองที่เขายื่นมือมาคว้าถุงไปจากมือฉัน O_O!?!



ทำอะไรคะ!?”



เดี๋ยวผมพาไปส่งบ้านเองครับ บ้านอยู่ทางไหนครับ”



ไม่เป็นไรค่ะ ขอถุงคืนด้วย...”



ไดโจบุๆ อิโค่ๆ”



เขาโบกไม้โบกมือเหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไร จากนั้นจึงคว้าข้อมือฉันแล้วเริ่มออกเดิน -O-; เดี๋ยวก่อนสิ มันไม่ควรจะเป็นอย่างนี้มั้ย



ปล่อย!!”



แถวนี้อันตรายนะครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่งดีกว่า”



แกน่ะสิอันตราย! =[]=^^^ รู้จักฉันน้อยไปซะแล้ว!



ฉันรวบรวมลมปราณเตรียมจะโบกเขาด้วยถุงของอีกถุงในมือ...จะยอมตัดใจทิ้งของที่หมอนี่แย่งไปถือแล้ว =[]=^ และตอนนั้นเองที่ใครคนหนึ่งตะโกนแหวกอากาศมา...



เฮ้ย!!!”



หรือว่าจะเป็น...!?!



หัวใจฉันเต้นรัวขึ้นมาราวกับกลองไทโกะ...ขณะเหลือบตามองไปด้านหลังตามเสียงตะโกนของผู้ชายคนนั้น...



ไม่จริงน่า...หรือว่านี่จะเป็นการพบกันอีกครั้งที่ท่านเทพอินาริประทานให้มาตามคำขอของฉัน...



ถ้าหากว่าหันไปแล้วเป็นเขา...ถ้าหากว่าเขาคือ...



ยูตะ! มัวทำอะไรอยู่วะ!? ทุกคนรออยู่ที่ร้านแล้วนะโว้ย!”



...คือเพื่อนของหมอนี่ =_____________=



จะพาสาวน้อยคนนี้ไปส่งที่ห้องง่ะ -O-;”



ไม่ต้องแล้วโว้ย! ไปได้แล้ว! ให้ตาย...เมาแล้วเลอะเลือนทุกที!”



ก็เห็นเค้าเดินวนไปวนมา...”



สองหนุ่มเถียงกันโหวกเหวกโวยวายก่อนจะพากันหายเข้าไปในอิซากายะที่เปิดไฟสว่างจ้าและมีเสียงเฮฮาดังออกมาเป็นระลอกคลื่น...ทิ้งให้ฉันยืนวังเวงอยู่คนเดียวกลางทางที่มืดหม่นดุจขนมปังไหม้เกรียม



บ้าชะมัดเลยนะเมเปิ้ล...เขาจะโผล่มาได้ไง นี่ฉันเชื่อคำพูดของนากามุระ ฮายาโตะมากไปหรือเปล่า ที่ว่าแค่เขียนขอพรลงไปในแผ่นไม้แล้วพรที่ขอจะเป็นจริงน่ะ...



อีกอย่างที่นี่คือโอซาก้านะ...ฉันเจอเขาที่เกียวโต ละจะมาบังเอิญเจอกันอีกทีกลางดึกกลางดื่นในโอซาก้ามันจะเป็นไปได้ยังไงกัน -3- ตื่นๆๆ ได้แล้ว



ฉันถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะรวบรวมแรงใจแล้วยกถุงของ (ที่ถูกทิ้งไว้บนพื้น =[]=^) ขึ้นมา มองเห็นแสงไฟจากซุปเปอร์หมอลำซิ่ง (เรียกยังง้ีเพราะเขาเปิดไฟสว่างสดใสเหมือนเวทีหมอลำทั้งคืน) อยู่ลิบๆ แล้ว จำได้ว่าหอพักอยู่ใกล้ๆ กับซุปเปอร์นั้น ถ้าเดินไปถึงตรงนั้นได้ก็น่าจะรอดแหละ -O-;



จะว่าไปทำไมฉันถึงต้องมาผจญวิบากกรรมขนาดนี้ด้วยนะ เมื่ออาทิตย์ก่อนยังอยู่เป็นคุณหนูในคฤหาสน์อยู่แหม็บๆ -3-



อ้อ... ตั้งแต่ตอนที่ฉันสมัครมาเข้าร่วมโครงการแลกเปลี่ยนภาษาระยะสั้น (มาก) ที่โอซาก้าเป็นเวลาสามอาทิตย์ล่ะมั้ง -3-;;; จริงๆ ก็แค่เบื่อเลยอยากเปลี่ยนบรรยากาศ แถมถ้ามานี่ก็ไม่ต้องไปเรียนพิเศษอื่นๆ มากมายที่ปกติต้องเรียน (เชื่อเถอะว่าฉันเรียนเยอะมากจริงๆ T_T) ก็เลยตัดสินใจมา...มาตกระกำลำบากอยู่ตรงนี้ U_U



โอ๊ยทำไมมันหนักขนาดนี้นะ! ฉันไม่น่าหลวมตัวซื้อโปรโมชั่นแชมพูครีมนวดขวดใหญ่มาเลย -3- จะโยนทิ้งก็เสียดาย...ลากไปซะดีมั้ยนะ -O-; มืดๆ ยังงี้คงไม่มีใครคิดว่าฉันลากศพคนไปทิ้งหรอกใช่มั้ย



ครืด... ครืด...



เสียงหลอนมาก ฮือๆ TOT



ครืด...ครื... แคว่กก!!



กรี๊ดดดด TTOTT



ฉันอยากจะร้องไห้น้ำตานอง เมื่อถุงพลาสติกขนาดยักษ์ในมือขนาดดังแคว่กจนทำให้เนื้อในทะลักออกมากองเต็มพื้นถนน TOT



แงงงง เทแล้ว ไม่เอาแล้ว ทิ้งไว้นี่แหละ TOT ฮืออออออ ย้ากกกก!



ฉันทรุดตัวลงไปนั่งยองๆ กับของที่กระจายอยู่บนพื้นพลางนึกด่าตัวเองที่ตัดสินใจมาโครงการนี้ U_U ไม่ได้คิดด้วยนะว่าจะทำอะไรต่อไป เนื่องจากสมองกำลังช็อกจนไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น T_T



...เอ่อ...ให้ช่วยอะไรมั้ยครับ”



อะไร มาอีกแล้วเหรอ U_U ทำไมวันนี้คนเมาเยอะนักนะ อย่ามาระรานจะได้มั้ย!?



คุณ...ไหวรึเปล่าครับ”



ไหว! ไปไกลๆ เลยนะ!



คือว่า...ให้ผมช่วย...”



ฉันแยกเขี้ยวก่อนจะหันไปเตรียมจะแว้ดใส่เขาสักฉาด...และตอนนั้นเองที่...



...!?”



...!?!?!”



'คุระซูชิเดลิเวอรี่'



ตัวคันจิเรียงกันบนเสื้อของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันทำให้รู้สึกตาพร่าอย่างบอกไม่ถูก พร่าจนคิดว่าตัวเองอาจจะเสียสติจนเบลอไปแล้วก็ได้



เพราะว่า...



อย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่ใช่คนไม่น่าไว้ใจนะ คือว่า...ผมกำลังจะไปส่งซูชิ แล้ว...”



...ฮายาโตะ”



แล้วก็เห็นคุณนั่งอยู่...”



...”



...เมื่อกี้ว่าไงนะครับ -O-;”



นากามุระ ฮายาโตะ!”



ครับ!?”



ใช่นายจริงๆ ด้วย”



...?”



ฉันเงยหน้าขึ้นจากเงามืดแล้วสบตากับเขา...จากนั้นนัยน์ตาเหยี่ยวสีน้ำตาลคมเข้มที่เป็นประกายเข้มขึ้นกว่าเดิมเมื่ออยู่ในที่มืดก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ



...คาเอเดะ?”



ไม่ว่าจะเป็นแค่เหตุบังเอิญ...หรือโชคชะตา...หรือพรของท่านเทพอินาริ



แต่นั่นก็คือการพบกันครั้งที่สองของเรา



และมันก็คือการพบกันที่ไม่น่าเป็นไปได้เสียด้วย










[[ つづくTo Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม







พิเศษสเปเชียลอัพตอนแรก อัพให้เต็มๆ ทั้งตอนเลยค่ะ ยาวสะใจนะคะ อิอิ >///<

ใครอยากอ่านต่อจัดเมนต์มาด่วนๆ ค่ะ!!!!

ขอเสียง #ทีมฮายาโตะ แรงๆ ด้วยยยยยย >O<!!!







● Pastel ●
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

1,396 ความคิดเห็น

  1. #1396 supawadeejaihan (@supawadeejaihan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 19:34
    #ทีมฮายาโตะ&#8203; นากามุระ&#8203; ค่าาา
    #1396
    0
  2. #1333 supernei (@supernei) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 17:56
    #ทีมฮายาโตะ นากามุระ ชอบจุงเบย รักนะ
    #1333
    0
  3. #1254 goryaa (@ZOGtv) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 14:07
    #ทีมฮายาโตะ นากามุระะะ ชั้นรอนายมานานมาก โอ๊ยดีใจ 
    #1254
    0
  4. #1242 kmldcyp (@kmldcyp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 17:38
    เมเปิ้ลน่ารักมากๆ เลยยยย 
    เพลงก็เพราะด้วย อยากให้ใส่เพลงเยอะๆๆ จังเลยค่ะ
    #1242
    0
  5. #1104 น้องปอย รัก เจ้าหญิงผู้เลอโฉม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 18:24
    นิยายออก ประมาณ วันที่เท่าไหร่ค่ะ
    #1104
    0
  6. #928 PARK-HOYEON- (@PARK-HOYEON-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 14:02
    บางที...หนูก็คิดว่าตัวเองไปขโมยสมองพี่เจ้าหญิงมารึเปล่าไม่ใช่แค่เนื้อเรื่องในบทวิจารย์ที่หนูส่งให้แล้วค่ะ อย่างที่บอกว่าเคยแต่งนิยายไว้เรื่องนึงก่อน nippon cutie จะถูกพิมพ์พอได้มาอ่านแล้วรู้สึกตรงมากๆแค่วันแรกที่เริ่มอ่าน nippon honey(วันนี้)ตอนแรก ไม่กี่นาทีที่ผ่านมาก็ต้องอึ่งอีกแล้วไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรกับเซ็ต nippon??? ขอบคุณนะคะที่พิมตอนเมเปิ้ลนับภาษาที่เคยเรียนมา........ขอบคุณนะคะ(ดีใจจนจะร้องไห้แล้วTTOTT)ขอบคุณที่ทำให้จำได้เนื่อเรื่องนิยาย(ที่ถูกลบไปแล้ว)ได้ขอบคุณที่ทำให้จำได้ว่านางเอกนิยายหนูเคยนับเวลาว่าตอนเด็กเคยอยู่ญี่ปุ่นมากี่ปี แบบนี้เลย แบบนี้ชัดๆ...แถมอีกอย่าค่ะเนื้อเรื่องแทบไม่ต่างกับเรื่อง my sempai ของหนูเลยเพียงแต่ว่านางเอกหนูเป็นคนที่เชื่อเรื่องโชคชะตามากๆ มีอีกสองอย่างค่ะพี่โชคชะตาครั้งที่สามที่ ยูไคกับรินะ เจอกันคือที่ซูเปอร์(ตามความเชื่อว่าบังเอิญเจอกันครบสามครั้งคือเนื้อคู่กัน) อีกอย่างค่ะอันนี้ทำเอาอึ้งแล้วอึ้งอีก ตอนนางเอกหนักของที่ซื้อมา(ก่อนที่คนเมาจะมาช่วยถือ)คิดไว้ว่าถ้าหนูพิมพ์ก็คงจะให้นางเอกทิ้ง(หรือวาง)ของลงตรงนั้นแล้วนั่งย่อเข่าจากนั้นฮายาโตะที่กำลังจะขึ้นรถไฟก็มาถามว่าให้ช่วยไหมครับ?พออ่านต่อก็เลยนึกว่าคงไม่มีจะไปมีได้ไงที่คล้ายเรื่องพี่เจ้าหญิงก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นแหละเนอะ.......................................อ่านไปอ่านมา อึ้งค่ะอึ้งบอกได้คำเดียว
    #928
    0
  7. #670 lovelive789 (@lovelive789) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:17
    สนุกมากกกกกกชอบฮายาโตะคุงด้วย
    #670
    0
  8. #410 tt15554637 (@tt15554637) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 20:54
    สนุกมากกกกกกกกก????????????????????????
    #410
    0
  9. #201 AI_SHUN (@ppchomphu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 14:01
    น่ารักที่สุดเลยค่ะ ชอบมากอยากกรี๊ดดด
    #201
    0
  10. #132 Jibi Girl (@Cherryloves) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 18:15
    ฟินมากมายค่าาา > / / / < มาอัพต่อไวๆนะคะ
    #132
    0
  11. #131 jjaniiech (@jjaniiech) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 17:02
    ฮายาโตะอ๊ากกกกกก หลังจากรอนายมานานจากเล่มแรกของโคเฮ นายก้มาเป็นพระเอกจนได้ เย้???? รู้มั้ยว่าชั้นรอนายมานานมาก คือว่านายจะไม่ได้มาเป็นพระเอกตั้งแต่จบเล่มของมาซารุคุงแล้วนะ โอ้ยดีใจโคตรเลยอ่ะ ???????????????? #ทีมฮายาโตะ ??????????????
    #131
    0
  12. #130 minniie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 14:06
    ค้างค่ะ ค้างคาาา><

    รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ ค่าาาาา
    #130
    0
  13. #129 อิอิอิอิอิ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 12:11
    ชอบค่าาาา ฮายาโตะตั้ลร้ากกกกกกกก ><

    ชื่อนางเอกโดนใจมากเลยยย เมเปิ้ล คาเอเดะ
    #129
    0
  14. #128 sweetie princess (@chonsita1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 00:10
    ฟินนนนนนนน มาอัพต่ออีกนะค้าาาาาาาาาา รอค่าาา
    #128
    0
  15. #127 ค้างคาวสีดำ (@pang3000) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 20:14
    ฮือออ เรามาอ่านตอนนี้ช้าไป 1 วันเสียจุย แต่ฟินมากค่ะกรี๊ดแรงงงงงรออัพ/รออ่าน/รอซื้อค่ะ อิอิ
    #127
    0
  16. #126 ✎ เทียนไข ❀ (@cantian) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 17:50
    งื้อออ บอกได้คำเดียวว่า

    รอซื้อค่ะ 555555555555555 5
    #126
    0
  17. #124 nii (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 11:01
    ตั้ลล้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #124
    0
  18. #123 ฝนฝน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 03:05
    ฮือออออ น่ารักก><
    #123
    0
  19. #122 opal_fcpcy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 23:14
    กรี้ดดด~~~อัพต่อเถอะรอของนางมาเป็นชาติล่ะในที่สุดก็ได้อ่านสักทีตอนนี้รอตอนต่อไปน้าา
    #122
    0
  20. #121 Tar (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 21:26
    โอ้ยย กรี๊ดแรงๆเลยค้าาา เขินแทนเมเปิ้ล><555555 ทีมฮายาโตะแน่นอนจ้า
    #121
    0
  21. #119 AI_SHUN (@ppchomphu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 20:56
    กรี๊ด ฟินมาก ปูเสื่อรอเลย สู้ๆนะคะพี่อาย (?^?)
    #119
    0
  22. #118 Ping (@wipat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 20:55
    รอค่ะ สนุก อิอิ
    #118
    0
  23. #117 zinchayanin (@chayanin20101) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 16:25
    กรี๊ดดดดดดดด ฟินเเรงค่าาาาาา
    เเต่ นางเอกอยุ ญี่ปุนเเค่3อาทิตเองหราคะ สั้นไปมั้ยคะ
    55555 ติดตามค่ะ
    #117
    0
  24. #116 Nice (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 14:35
    ทีมฮาตาโตะค่าา~
    #116
    0
  25. #115 hot_sweet (@sweethot) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 14:35
    แอร๊ยยยย การพบกันครั้งแรกของฮายาโตะคุงกับเมเปิ้ล (ชื่อน่ารักมากกกก) น่ารักจังเลยค่า
    #115
    0