[ฟิคคริสสิง]Missing(Omegaverse)

ตอนที่ 7 : Missing 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    2 ต.ค. 63

 

 


 

 

Missing 5

 

รายงานที่ได้รับทำนอนไม่หลับกว่าเดิม รถเชฟโรเลตหักเลี้ยวเส้นทางตรงไปยังจุดเกิดเหตุที่ได้รับแจ้งจากหมวดวิน ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ทำเส้นกั้นไว้แล้วก่อนสารวัตรปราชญากับหมวดพงษ์ไปถึง ศพผู้เสียชีวิตถูกนำออกจากรถวางลงบนเปลคลุมผ้าขาวไว้ หัวหน้าทีมข้ามเขตกั้นเข้าไปเปิดผ้าคลุมดู ร่างไหม้เกรียมเป็นตอตะโก ไม่อาจระบุรูปพรรณสัณฐานได้ เขาถอนหายใจคลุมผ้าคืนเดิมปล่อยให้เป็นหน้าที่ของชัันสูตรศพจัดการต่อ 

"เจออะไรไหม?" ผินหน้ามายังลูกน้องตำรวจพี่น้องฝาแฝดชายหญิงสายพันธุ์อัลฟ่า

"นี่ครับสารวัตร รอดมาเท่านี้" หมวดวินแฝดคนพี่ยื่นซองพลาสติกใส่หลักฐานที่ได้จากฝ่ายพิสูจน์หลักฐาน ในนั้นมีกระเป๋าสตางค์ที่ไหม้แล้วกับของข้างใน

"ผมว่าเขาอาจจะเป็นคยอกโฮที่เราตามหา" สารวัตรปราชญากล่าวข้อสันนิฐานคร่าวๆกะเกณฑ์จากส่วนสูงศพ แต่ทั้งนี้ต้องให้ฝ่ายชันสูตรระบุผลที่แน่ชัดและหนุ่มเกาหลีสายพันธุ์เบต้าไม่น่าใช่นักท่องเที่ยวด้วย ในกระเป๋าสตางค์พกนามบัตร rising group. ก่อนพับเก็บคืนซองส่งหลักฐานคืนไป ก่อนหันไปถามหมวดวรรณแฝดสาวคนน้อง

"มีร่องรอยเด็กไหม?"

"ไม่พบเลยค่ะสารวัตร" หมวดวรรณรายงาน

 

เอาเด็กออกไปก่อนขับมาทิ้งรถและเผาที่นี่

จากนั้น..ก็ปิดปาก

 

"มีรถ 2 คัน" เขาเปรยคิดในระหว่างครุ่นคิดความเป็นไปได้ของจุดเกิดเหตุ

"รถ..2 คันเหรอคะ?" หมวดสาวปริบตางุนงง เธอมองหัวหน้าตำรวจสังกัดกองปราบเช่นกันตรงไปนั่งยองๆ พงหญ้าริมถนน ยืมคีมเล็กจากฝ่ายพิสูจน์หลักฐานคีบบุหรี่ตกข้างทาง 2 อัน ยี่ห้อเดียวกัน

มีอันนึง..พบคราบลิปสติกสีแดง

"ท่าทางจะรู้จักกันดีด้วย ตามหาให้ได้ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?" ตำรวจกองปราบฝาแฝดอัลฟ่าชายหญิงตะเบ๊ะรับคำสั่งสารวัตรปราชญาแยกย้ายกันกลับไปดำเนินงานตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

"จะให้บอกคุณคริสไหมครับ?" หมวดพงษ์หันมาถาม 

"ไม่ต้อง" สารวัตรปราชญาปัดไป 

"สารวัตรรู้ได้ไงว่ามีรถอีกคัน?" หมวดพงษ์ถามต่อ

"ผมดูจากพื้น มีรอยล้อไหม้จางๆและอยู่ข้างหน้ารถที่โดนเผา แปลว่านัดเจอกัน เหยื่อขับตามมาจอดที่นี่และก็โดนฆ่า" อธิบายตอบข้อสงสัยของลูกน้องให้ฟัง ชี้นิ้วไปยังถนนหน้ารถ นัยน์ตาคมแสนเย็นชามองถนนทอดยาวไปข้างหน้าก่อนตวัดไปยังซาเล้งที่โทรแจ้งเหตุเข้ามา ยืนทำหน้าเหลอหลาอยู่ใต้ต้นไม้ริมถนน ที่นี่เป็นถนนทางลัดเปลี่ยวร้าง กล้องก็ไม่มี ค่อนข้างเป็นที่ดินเปล่าทิ้งขยะ

"เส้นนี้ไปไหนได้บ้าง?" 

"ตรงไปจะทะลุถนนเพชรเกษมครับ ออกเขตหนองแขม"

สารวัตรปราชญาขอบคุณอีกฝ่าย ก่อนหันไปออกคำสั่งกับหมวดพงษ์

"ไปติดต่อขอกล้องวงจรปิดแถวนั้น"

"ครับ สารวัตร!"

มอบหมายให้หมวดพงษ์ตามเรื่องรถปริศนากับสาวเจ้าของบุหรี่ อีกไม่นานจะได้รู้กันจากร่องรอย DNA 

 

เธอเป็นใคร?

เขาเป็นใคร?

และเทียนหอมอยู่ไหน?

 

.

.

.

 

"คุณคริสคะ หิ่นยกกองนีัไปแปะให้ก่อนนะคะ" พี่เลี้ยงยกลังใบประกาศตามหาลูกชาย ระบุ เพศชายอัลฟ่า วัย ส่วนสูง และเบอร์โทรออกจากบ้านไปทยอยแปะตามกำแพง เสาไฟ ขณะเดียวกันคริสลงประกาศหาคนหายในโซเชี่ยล ยอมลงทุนสมัครทวิตเตอร์ เฟสบุ๊ค ลงขอให้ทุกคนช่วยเหลือ ได้ผล..ไม่นานข่าวสารได้กดแชร์ออกไป กระจายให้คนได้เห็นหน้าเทียนหอมให้มากที่สุด 

 

อย่างน้อย ก็ต้องมีเรื่องที่ทำได้บ้าง

 

ติ๊ง!!

 

แจ้งเตือน DM ในแอพทวิตบนหน้าจอมือถือ ส่งโควทข่าวเทียนหอมมา คริสใจเต้นโครมครามรีบกดเข้าไปพิมพ์ตอบทันที

 

6788djajiik

เห็นเรื่องเด็กหายค่ะ

Krist

ครับ

6788djajiik

สมน้ำหน้า ตระกูลพวกแกควรล้มจม

6788djajiik

ขอให้ตาย

6788djajiik

เหยียบย่ำคนชนชั้นกลาง ชนชั้นล่าง เน่าหนอน โกงบ้านโกงเมือง เอาไปเท่าไหร่ไม่พอ พวก privilege

Krist

ถ้าคุณจะมาป่วน ผมขออนุญาตไม่ตอบ

6788djajiik

ว้ายๆๆๆๆๆ สูงส่งตอบมาด้วยยย อีพวกปลิงสูบเลือดเนื้อ  

 

คริสตาแดงก่ำรีบกดบล็อคทวิตนั้นทั้งมือสั่นระริก เหวี่ยงมือถือลงกับโต๊ะ กุมขมับเครียด 

 

นามสกุล..

 

เทียนหอมไม่เกี่ยวข้องอะไร เป็นเด็กที่เกิดมา เด็กคนนึง ไม่ได้แตะต้องอะไรให้มีมลทิน ไม่สมควรมาด่าแบบนี้ ไม่ใช่แค่ในแอพทวิตเตอร์ มีอีกมากมายที่สะใจเรื่องเหตุลักพาตัวในครั้งนี้

 

เหมารวมไปหมดเพียงนามสกุล 1 นาม

จะมีกี่คนที่แยกคนด้วยการกระทำออก

 

 

Rrrrr

Rrrrr

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเบอร์ปริศนาโทรเข้ามา

 

หรือจะเจอเบาะแส?

 

ว่าแล้วก็ลองกดรับสาย ด้วยความหวังคำรายงานว่าพบตัวลูกของเขาแล้ว

"ฮัลโหลครับ"

[คุณคริสใช่ไหม?] สำเนียงไม่ใช่คนไทย

"ใครครับ?"

[จำไม่ได้เหรอครับ ผมยูมิน]

โอเมก้าหนุ่มตาเบิกกว้าง นักธุรกิจเกาหลีที่ห่างการติดต่อไปนานหลังจากทิ้งห่างจากอีกฝ่ายเพราะเริ่มจับเค้าได้ว่าการเข้าหามีเจตนาอยากสานสัมพันธ์ลึกซึ้งกว่าเรื่องธุรกิจ

"อ๋อๆ จำได้แล้ว เปลี่ยนเบอร์ซะตกใจเลยคุณยูมิน"

[ซื้อมือถือใหม่ แพคเกจเบอร์ใหม่คุ้มดีครับ]

"อ๋อ แหะๆ" คริสหัวเราะร่วนพลางเหลือบมองเบอร์ติดต่อตำรวจบนโต๊ะ

[ได้ข่าวเรื่องน้องเทียนหอมทางทีวี ไม่เป็นไรนะครับ อีกสักพักต้องเจอแน่] ปลายสายโทรมาเพราะถามไถ่ เพราะเป็นห่วง คนเคว้งอยู่อดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอ

"ครับ ต้องเจอแน่" คริสยิ้มขึ้น

[ถ้ามีอะไรให้ช่วย โทรหาผมได้นะคุณคริส ผมยังเป็นห่วงคุณคริสกับน้องเทียนหอมเสมอ]

บอกแค่นั้นและวางสายไป โดยไม่ลืมขอบคุณยูมินตอบกลับไป หลังคุยกันเสร็จคริสถอนหายใจเฮือกใหญ่ ต่อให้ถ้อยคำนั้นจะประโลมใจพ่อเลี้ยงเดี่ยวแต่ข้อมูลที่ได้มาจากตำรวจก็สร้างความระแวงใจเช่นกัน มือป้อมกดต่อสายตรงไปยังเบอร์ที่ปลดบล็อคแล้ว..เบอร์ที่ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะรับสายไหม

 

พี่สิงโต

084-xxx-11xx

 

กริ๊ก!

มวลอึดอัดคลายออกและตีกลับมาอย่างรวดเร็ว

[ว่าไงครับ]

คนรับสายไม่ใช่เจ้าของเบอร์ที่เมมไว้ แต่เป็นเสียงหวานใสราวกับกระพรวนต้องลม

"วิว..คริสขอคุยกับพี่สิงหน่อย"

ไร้การตอบกลับ ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วางสาย  อีกฝ่ายเงียบไปพักใหญ่..

"ฮัลโหล"

เงียบ..

"โหลๆ วิว"

[ฮัลโหล] คนที่ควรรับสายมาแล้ว เสียงทุ้มโทนเย็นเหมือนทุกครั้ง มือป้อมจับคลึงสร้อยแหวนราคาแพง วงนึงสามารถซื้อบ้านหลังนึงได้สบายด้วยซ้ำ ทว่า..สำหรับปลายสายก็เป็นของไร้ค่าที่สู้แหวนเงินเกลี้ยงวงนั้นไม่ได้

"คริสจะบอกว่าคุณยูมินโทรมาหาคริสเมื่อกี้"

[เขาพูดอะไรบ้าง]

"ทักทายโดยส่วนใหญ่ เขารู้ข่าวเทียนหอมจากทีวีและก็บอกว่ายินดีช่วยตามหาถ้าหากอยากให้ช่วย" คริสเล่าไปตามจริง

[เดี๋ยวไปคุยกันต่อที่โรงเรียน]

วางสายไป คริสนึกขึ้นได้ว่าวันนี้นัดกันไว้ว่าจะพาเข้าไปหาข้อมูลเพิ่มเทียนหอมเพิ่ม เรื่องราวอีกสังคมหนึ่งของลูกชายหลังก้าวขาออกจากบ้าน เพื่อพิสูจน์ในสิ่งที่วิวสันนิฐานในฐานะครูศิลปะ

 

.

.

.

 

พวกเขานัดเจอกันที่โรงเรียนในช่วงบ่ายโมงวันพุธตรงกับวัน Free time ซึ่งจะมีแค่ 1 วันต่อสัปดาห์ สารวัตรปราชญาในชุดนอกเครื่องแบบห้อยตราเอาไว้ เสื้อยืดทับแจ็คเกตกับรองเท้าราคาทั่วไป ดูทะมัดทะแมงเหมาะกับอาชีพต่างจากคริสที่แพงทั้งตัวด้วยเชิ้ตสีน้ำเงินกับสแล็กสีน้ำตาลรองเท้าหนังขัดเงาดูดี 

"ประชดกันงั้นเหรอ?"

"เปล่าครับ คริสคิดว่าเวลานี้ถือว่าไม่ใช้อภิสิทธิ์ ไม่ไปเบียดเบียนการทำงานของครูและเวลาเรียนเด็ก" 

ก็คือประชด..โอเมก้ากลิ่นพีโอนี่กำลังแสดงให้เห็นว่าไม่ใช่อย่างที่ปรามาศนั่นแหละ แต่ช่างเถอะ สารวัตรปราชญาเลือกเงียบและโฟกัสงานก็พอ ตอนนี้ชีวิตของเทียนหอมสำคัญกว่า ซิสเตอร์มินนี่ ครูประจำชั้นคนเดิมนั่งรอในห้องทำงาน เธอดันแว่นมองผู้ปกครองเด็กผู้โดนลักพาตัวซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน

"แล้ว..คุณสารวัตรล่ะคะ?" เลิกคิ้วฉงนเมื่อไร้ร่างของตำรวจที่นัดแนะว่าจะมาด้วย

"เขาขอแวะเข้าห้องน้ำอยู่น่ะครับ อีกเดี๋ยวก็มา"ผู้บริจาครายใหญ่นั่งกุมมือบนตักอธิบายไป ไม่ขาดคำ คนที่ถูกถามหากลับเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆคริส เธอชำเลืองมองซ้ายขวา สลับไปสลับมาน่าประหลาด อาชีพที่ต้องติดนิสัยช่างสังเกตอย่างตำรวจโพล่งถามทันควัน

"อะไรครับ?" 

"ดิฉันรู้สึกเหมือนนั่งคุยกับพ่อแม่เด็กเลยค่ะ ขอโทษนะคะ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน คุณคริสกับสารวัตรมีบรรยากาศคับคล้ายคับคลาแบบนั้น"

"....." 

"..ขอโทษค่ะ" เธอกระแอมขอโทษตำรวจจ้องเขม็ง ตาแข็งเห็นได้ชัด ขณะที่คริสนั่งก้มหน้างุด บีบมือแน่นขึ้น 

​​​​​"น้องเทียนหอมไม่มีปัญหาอะไรนะคะ ที่เล่าไปก็ตามที่ครูเห็นแล้ว" ซิสเตอร์พูดไปตามเนื้อผ้าที่เห็น

"แต่จากรูปวาด เหมือนน้องจะมีปัญหาที่โรงเรียนนะครับ.."

"ไม่มีทางค่ะ ทางโรงเรียนดูแลน้องอย่างดี คุณคริสไม่ต้องห่วงนะคะ" และชัดว่าอำนาจเงินสุดแค่ไหน ท่าทีของครูพ่วงซิสเตอร์ยามคว้าจับมือป้อมเอาไว้ แววตาดูว้าวุ่น ชัดว่าเธอแค่กลัวโดนเบื้องบนตำหนิเรื่องทำหลุดผู้บริจาค

 

ชนชั้นอีลีท

 

"ดูแลอย่างดี ที่ซิสเตอร์พูดมาผมเข้าใจ แต่เด็กทุกคนไม่ได้เข้าใจซิสเตอร์"

มือถือสีดำวางโต๊ะ เปิดเครื่องบันทึกเสียง

[คุณอาใจดีจัง เลี้ยงไอติมพวกเราด้วย]

[ก็จ้องขนาดนั้น อยู่ห้อง 7 ใช่ไหม? ]

[ใช่ๆ ]

[อาได้ยินมา เรื่องเด็กห้อง7หายตัว]

เสียงจอแจรอบกายแบบเดียวกับนอกห้องพักครู ณ ตอนนี้ ซิสเตอร์มินนี่หน้าซีดเซียว เหงื่อแตกพลั่ก

[อ๋อ หอมซอยน่ะเหรอ]

คริสตาโต ฟังเทปคนที่อ้างขอเข้าห้องน้ำไปเนียนตีสนิทกับเด็กเพื่อหลอกเอาข้อมูล

[หอมซอยเหรอ? ในข่าวว่าเทียนหอม] เสียงบันทึกคำพูดนายตำรวจแสร้งตีหน้าซื่อหลอกถามเด็กเพื่อนร่วมห้องลูกชายผู้สาบสูญ

[เรียกหอมซอยค่ะ ใครๆ ก็เรียกแบบนั้นกัน]

[ทำไมล่ะ? ]

[ก็ซิสเตอร์รักแต่หอมซอย พ่อของเติ้ลก็บอกว่าหอมซอยเป็นเด็กเส้นใหญ่คับซอย ไม่ควรไปยุ่ง หอมซอยทำอะไรก็ไม่ผิด หอมซอยเอาดินสอจทิ่มมือเติ้ลยังไม่โดนดุเลย พ่อของเติ้ลก็เลยเอาเติ้ลออกไปแล้ว]

สิงโตปิดเทปลงและนี่คือสิ่งที่ได้จากเรื่องในวันนี้ ตำรวจอย่างเขา..ขบกรามทั้งแววตาขุ่นเคือง

 

อย่างที่คิด

 

ซิสเตอร์หน้าเสียและที่หน้าเสียกว่าคือ..คริส

 

"ผมขอตัว"

 

ครืด!!!!!

 

มือสีเข้มกระชากแขนโอเมก้าหนุ่มคนรวยออกไปจากห้องพักครู 

"พี่สิง! พี่สิง!คริสเจ็บ!!" ไม่คิดสนฟังคำร้องขอ อัลฟ่าอดีตสามีกระชากลากถูโดยไม่แคร์สายตาใคร แขนขาวอวบพยายามสลัด ขืนสู้แรงตลอดแต่ก็ไร้ผลจนออกมาถึงลานจอดรถลับตาคน

"ตอนที่ผมพูดเรื่องปัญหาที่โรงเรียน นายไม่เล่าเรื่องนี้ มันสนุกมากเหรอทำให้เสียเวลาตามหาตัวลูกน่ะ!" สารวัตรปราชญาคำรามดุดัน

"ไม่-"

"หรืออยากจะยื้อผมไว้เหมือนที่เอาชีวิตพ่อแม่ผมมายื้อ ดึงคนนั้นคนนี้มา คราวนี้ก็จะดึงลูกมาเล่นเหรอ จะทำนิสัยแบบนี้อีกกี่ครั้ง!!"

 

หมับ!!

 

มือแกร่งจับกำปั้นขาว แต่ตำรวจไหวตัวทันจับได้ทั้ง 2 ข้างและกดกระแทกลงกับรถก่อนอีกฝ่ายประเคนหมัดมา

 

โครม!!!

 

ดวงหน้าขาวเหย่เก เจ็บหลังร้าว

"อีกกี่ครั้งถึงจะเข้าใจ ว่า-"

"หยุดพูดซะที!!! อยากรู้ใช่ไหมทำไมไม่เล่า!!! คริสเล่าก็ได้!!! มันเพราะพี่สิงไง!!!" พ่อผู้เลี้ยงลูกชายคนเดียวมาตลอดตวาดทั้งน้ำตา ส่วนพ่ออีกคนชะงักคำพูด

"เทียนหอมโดนล้อว่าไม่มีแม่ ไอ้เด็กนั่นมันสมควรแล้ว มันอยากล้อดีนัก ลูกทนไม่ไหวก็เลยเอาคืน"

อาศัยจังหวะคลายแรง ดันตำรวจออกไปให้ไกล ผู้ชายต่างชนชั้นทาง DNA ประจัญหน้ากันกับครั้งหนึ่งที่เราเคยอยู่กันในฐานะครอบครัว

"คริสพูดตามตรง ตอนรู้ว่าเทียนหอมทำกับไอ้เด็กแกนนำล้อ คริสแม่งโคตรสะใจเลยว่ะ มันสมควรโดนแล้ว คริสจำเป็นต้องลงโทษลูกคริสเหรอ ไม่..มันเสือกปากไม่ดีเอง" ริมฝีปากอิ่มชมพูระเรื่อยิ้มเหยียดหยามทุกอย่างที่ต่ำกว่า 

"เวลาล้อลูกมันสนุก มันสะใจ ลูกก็ทน พอเวลาลูกเอาคืนครั้งเดียว ทำมาร้องจะเป็นจะตาย ตอนทำไม่คิดเอง น่าเสียดายที่คริสมีเงินมากพอที่จะทำให้รู้ว่าถ้ามายุ่งกับลูกคริสจะเป็นยังไง แล้วก็มาทำดราม่าลับหลังว่าคริสกับลูกร้ายกาจ"

ตากลมสะท้อนมอง อัลฟ่าคนหนึ่งที่ร่วมให้กำเนิดเด็กที่ชื่อ 'เทียนหอม'

"คริสปกป้องในฐานะพ่อและคริสรักเทียนหอมมาก ไม่เอามาทำเพื่อดึงพี่สิงกลับมาหรอก เราอยู่กัน 2 คนมาได้ 5 ปี ไม่จำเป็นต้องมีคนที่ 3 เข้ามาเติมเต็มแล้ว พี่ควรรู้ตัวด้วย!"

คริส พีรวัส ขับรถบีเอ็มสีขาวออกไป ทิ้งตำรวจยศสารวัตรยืนตัวแข็งทื่อกลางลานจอดรถกับความจริงที่ซ่อนอยู่ในภาพวาดสีเทียนของเด็กน้อยที่ได้ชื่อว่าเป็น 'ลูกชาย'

 

TBC

++++++++++++

#คดีเทียนหอม ยังคงสืบต่อไป 

ไปก่อนนะ บายจ้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น