[ฟิคคริสสิง]Missing(Omegaverse)

ตอนที่ 5 : Missing 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    17 ก.ย. 63


 

sds

 

Missing 3

 

ไฟในบ้านเปิดสว่างแม้จะตี 2 เข้าไปแล้ว สารวัตรปราชญาหรือสิงโตขับรถเชฟโรเลตกลับมายังบ้าน 2 ชั้นขนาดกลาง เรียบง่าย ผ่อนจ่ายด้วยเงินเดือนข้าราชการตำรวจของเขา มือแกร่งถอดตราวางลงกับโต๊ะกินข้าว ทอดสายตามองโอเมก้าหนุ่มตัวเล็กบอบบางฝุ่บหลับคาโต๊ะ

"วิว"

เจ้าของนามงัวเงียตื่นหลังได้ยินเสียงเรียก

"อา..ปราชกลับมาตอนไหน?"

"สักครู่ ทำไมไม่ขึ้นไปนอนดีๆ"

"วิวรอปราชนี่ครับ" นามของเขาที่อีกฝ่ายเรียกขาน ทำคนยิ้มยากขยับยิ้มอ่อนโยน วางฝ่ามือลูบหัวคนเนื้อตัวเปื้อนสี ก่อนหลุบมองมือเล็กๆที่ยังเลอะคราบสี

"ครูศิลปะต้องหัดล้างมือบ้างนะ"

"วิวล้างดีแล้วนะ"

"ดีที่ไหนกัน ดูนี่สิ" อัลฟ่ากลิ่นชาจัสมินหอมกรุ่นดั่งเสมือนฟ้ายามเช้าทอแสงตะวันอ่อนๆ คว้าจับมือซ้ายเลอะสีขึ้นมา คลึงนิ้วนางซ้ายสวมแหวนเงินเกลี้ยงคู่กันกับนิ้วซ้ายของเขาก่อนพิศมองไปยังลำคอระหงประทับ 'รอยกัด'

 

 

อัลฟ่า โอเมก้า

คู่เคียงกัน 

พันธนาการไว้ซึ่งปลอกคอ

 

 

วิวจ้องสามีครู่หนึ่งแล้วก็หลบตาไป ทว่าไออุ่นประทับจูบขมับ ปลอบโยนคนรัก กระชับกอดให้แนบแน่นส่งผ่านคำยืนกรานละลายตะกอนขุ่นในดวงใจอีกฝ่าย

"ผมรับคดีนี้เพราะเทียนหอม ในฐานะพ่อของเด็ก"

"แค่นั้นจริงใช่ไหม?" วิวถาม ตาเรียวเล็กฉายแววหวั่นกลัวออกมา 

"แค่นั้น มาตลอด วิวน่าจะเข้าใจดีที่สุดไม่ใช่เหรอ?"สารวัตรปราชญาถามย้อนไป ครูศิลปะพยักหน้าก่อนรับจูบจากตำรวจ แตะเบาๆบนริมฝีปากจุ๋มจิ๋มเล็กกะทัดรัด ปลอบซ้ำคนคิดมาก ก่อนขอตัวไปอาบน้ำ ทิ้งตราผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ไว้ให้คนรักดู

 

หน้าที่ของตำรวจ

หน้าที่ของพ่อ

แค่นั้น

 

วิวหยิบตรานั้นมาเคล้นคลึงไปมา สูดลมหายใจลึกแล้วผ่อนออกก่อนลุกไปยืนเคาะหน้าประตูห้องน้ำ เสียงฟักบัวรดร่างกระทบพื้นก้องชัด

"วิวอาบให้ไหม?" เสียงหวานเล็กๆนั่นชวนฝันดั่งดอกเดซี่แสนบริสุทธิ์ กลิ่นบางเบาเช่นเดียวกับกลิ่นฟีโรโมนจากตัวโอเมก้า ประตูห้องน้ำปลดล็อคและเปิดแง้มออกมา วิวคลี่ยิ้มสดใสก่อนจะถูกมือสีเข้มจูงดึงเข้าไปข้างใน

 

 

ปัง..

 

 

ประตูปิดสนิทและห้องน้ำก็มิได้มีเพียงเสียงน้ำจากฟักบัว

 

 

.

.

.

 

กองปราบปรามเป็นหน่วยงานที่ขึ้นตรงกับสำนักงานตำรวจแห่งชาติตั้งอยู่ในกลางกรุงเทพ จะกล่าวว่าเป็นหน่วยที่ขึ้นชื่อเรื่องของการสืบสวนคดีใหญ่ว่าอย่างนั้นย่อมได้ หนำซ้ำคนก้าวหน้าใหญ่โตล้วนประจำกันอยู่ที่ตึกนี้กันโดยส่วนมาก วันนี้ก็เป็นอีกวันที่งานล้นมือมากคดีความเข้ามาให้เหล่าข้าราชการตำรวจต้องตามสืบ ไล่ปิดคดีไม่ว่างเว้นเพื่อพิทักษ์สันติราษฎร์ตามอุดมการณ์ตั้งแต่ได้รับการแต่งตั้งไว้ซึ่งเกียรติของตำรวจ 

 

ปึง!

 

ลังแฟ้มคดีเทียนหอมโอนงานจาก สน.ห้วยขวางวางลงบนโต๊ะประชุมกลางห้องทำงานสังกัดกองปราบใต้การนำทีมสารวัตรปราชญา เช้านี้ยังคงไร้ร่างหัวหน้าจนหมวดพงษ์ได้แต่นึกฉงนสนเท่ห์ ตามองโต๊ะประจำตำแหน่งสารวัตรว่างเปล่าสลับกับจ่ายศที่นั่งพิมพ์สรุปรายงานการสืบสวนคดีเก่าก่อนอยู่

"จ่า ผมไม่เข้าใจ"

"ไม่เข้าใจอะไรครับหมวด?" จ่ายศเงยหน้าขึ้นจากจอคอม

"ก็เรื่องสารวัตรเป็นพ่อเทียนหอม เป็นไปได้ไง สารวัตรไปกับอะไรๆ กับหัวหน้าตระกูลแสงโพธิรัตน์เนี่ยนะ คือมันเหลือเชื่อไป"หมวดพงษ์คิดวนในหัวเกือบทั้งคืนจนนอนไม่หลับ จะหาว่าเสือกเรื่องหัวหน้าก็ได้ ประจวบกับอีกฝ่ายยังไม่เข้าตึก เลยแอบเม้าส์กับจ่ายศทันที

"อันนี้ผมก็ไม่รู้นะหมวดว่าไปเจอกันยังไง แต่สารวัตรเคยแต่งงานกับคุณคริส อยู่กินปีนึงแล้วก็หย่า หลังจากนั้นก็แต่งงานกับครูวิวนี่ล่ะครับ ถ้าหมวดไม่เชื่อลองไปขุดข่าวบันเทิงเก่าๆก็ได้"

ชี้มาขนาดนี้ควบต่อมอยากรู้อยากเห็นจึงเปิดคอมเสิร์จหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ต จริงอย่างที่ตำรวจยศจ่าสายพันธุ์เบต้าเล่า มีข่าวลงในเพจซุบซิบจริง แต่ไม่ดังและไม่เป็นที่น่าสนใจมากเพราะไม่ใช่ดารากับดาราหรือดารากับไฮโซ

 

 

'ตระกูลดังควงผู้หมวดเข้าวิวาห์'

 

 

"ทำอะไร?"

"อ๋อ ก็กำลังหา- เฮ้ย!! ส..สารวัตร!!? สวัสดีครับ!!!"

ทุกคนในทีมขานรับแข็งขันทักทายสารวัตรปราชญาเข้างาน นัยน์ตาคมจ้องจอคอมหมวดพงษ์เปิดเว็บเพจข่าวบันเทิง 6 ปีที่แล้วค้างไว้

"เชี่ย..ค...คือกำลังหาข้อมูลน่ะครับ!" รีบทำทีเป็นปิดเว็บ อัลฟ่ากลิ่นชาจัสมินแสร้งเมินเป็นไม่เห็นตรงไปนั่งโต๊ะประจำตำแหน่ง ไล่ถามความคืบหน้าจากลูกน้องในทีม

"เรื่องที่ให้ตามได้อะไรบ้าง?"

"ตอนนี้หมวดวินกับหมวดวรรณลงพื้นที่แล้วครับ ส่วนเรื่องรถต้องสงสัย ผมสืบย้อนไปนอกจากทะเบียนปลอมแล้วก็ยังเช่ามาด้วย" หมวดพงษ์ยื่นเอกสารข้อมูลให้สารวัตรปราชญารับไปอ่าน ตาคมกวาดอ่านผ่านไวๆ จับประเด็นสำคัญก่อนเงยหน้าขึ้นมองลูกน้องอัลฟ่ากลิ่นอบเชยตรงหน้าโต๊ะ

"หาต้นตอได้ไหม?" 

"ทางร้านบอกว่าเป็นผู้ชาย ไม่มีกลิ่นฟีโรโมน คิดว่าน่าจะเบต้าครับ คนเช่าชื่อ คยอกโฮ เป็นคนเกาหลีมาเที่ยวในไทย"

สิงโตมองดูภาพเสก็ตที่ได้มา เป็นผู้ชายร่างผอม ตัวสูง ใบหน้ายาวมีโหนกแก้มสูง ตาตี่เล็ก จากคำบอกเล่าสูง 180 เซนติเมตรโดยประมาณ

"ในฐานไฟลท์บินมีชื่อนี้ไหม?"

"มีครับ แต่.."

"เป็นเอกสารปลอม ถูกไหม?"

"ครับสารวัตร"

"กะแล้ว"  คิดไว้ไม่ผิด งานนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น จริงๆ เป็นที่แน่ชัด 100% ว่าลูกชายของเขา 'โดนลักพาตัว' ตัดพวกข้อสงสัยเรื่องเด็กหลงทางไปได้เลย 

"ผมสงสัยมากว่า คนร้ายทำขนาดนี้ ทำไมถึงยังไม่ติดต่อมาเรียกค่าไถ่" หมวดพงษ์เสนอข้อสังเกตน่าประหลาดใจจุดนี้ ในเมื่อตระกูลแสงโพธิรัตน์ก็สุดแสนจะร่ำรวยติดอันดับ 3 ในไทยแถมยังเป็นทายาทที่จะได้ขึ้นเป็นหัวหน้าตระกูลด้วยชาติพันธุ์อัลฟ่าตามพินัยกรรมที่นายชัยยุทธิ์ แสงโพธิรัตน์ พ่อของคริสเขียนเอาไว้ก่อนเสียชีวิตไปว่าให้คริสเป็นผู้จัดการมรดกแก่ลูกชายจนกว่าจะอายุครบ 20 ปี 

"สำหรับตระกูลแสงโพธิรัตน์ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร" สารวัตรหนุ่มผิวสองสีเปรยขึ้นเบาๆ แต่ดังพอให้ลูกน้องช่างสงสัยได้ยิน

"หมายความว่าไงครับ?"

"เรื่องชนชั้นอีลีท สวยงามแต่ฟอนเฟะ"

สารวัตรปราชญาคว้าแจ็คเกตสีดำสวมทับตามด้วยตราห้อยคอออกไปข้างนอก ทิ้งให้ลูกยืนงงเต็ก

 

.

.

.

 

รถเชฟโรเลตขับออกจากตึกกองปราบจนมาถึง รร.อนุบาล-ประถมระดับคอนแวนซ์ ตึกเรียนใหม่เอี่ยมขนาดใหญ่หรูหราเต็มไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายสมค่าเทอมละ 1 ล้านบาทแล้วยังไม่รวมค่าแป๊ะเจียจากผู้ปกครองระดมจ่ายให้กับทางโรงเรียนเพื่อต้องการให้สนับสนุนดูแลลูกหลานตน 

สิ่งที่ทำให้สิงโตหรือสารวัตรปราชญาพ่นลมหายใจแรง ไม่พ้นรถบีเอ็มสีขาวคันหรูหราจอดอยู่ก่อนหน้า แต่..ก็ทำอะไรไม่ได้เนื่องจากคนในรถหรูเห็นเข้าแล้ว นอกจากต้องก้าวลงจากรถมาเจอหน้ากัน

 

 

หนึ่งกลิ่นชาจัสมินยามเช้า

หนึ่งกลิ่นดอกพีโอนี่ซ้อนกลีบหลายชั้น

 

 

"..."

"..."

ต่างเงียบใส่กัน..คนกว่าจะมีคนใดคนนึงเปิดถามก่อน

"พี่สิงมาหาข้อมูลลูกเพิ่มเหรอครับ?" ไม่พ้นพ่อหม้ายลูกหนึ่งที่ยังครองตนเป็นโสด

"ใช่" 

"ถ้าไม่มีเรื่อง พี่สิงก็ไม่มาใช่ไหมครับ?"

"ใช่" อดีตสามี...ตอบไม่คิดลังเลเลย..คริสกลั้นหายใจชั่วขณะ ก่อนปล่อยตัวเองให้หายใจสม่ำเสมอมากที่สุด บทสนทนาระหว่างคนเคยแต่งงานจบลงเมื่อครูอนุบาลพ่วงตำแหน่งซิสเตอร์เข้ามาสวัสดีทักทายโดยเริ่มจากคนคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างคริสก่อนเหลือบตาไปยังอัลฟ่าท่าทางดูเป็นคนปกติทั่วไป ไม่ใช่คนในสังคมไฮโซเป็นแน่จากการแต่งกายที่ดู..ค่อนข้างจะราคาถูกกว่าคริสหลายขุม

"นี่สารวัตรปราชญา เป็นคนทำคดีเทียนหอมครับ" คริสแจงให้ครูทราบ เธอจึงคลายท่าทีตั้งแง่ลง

"ถ้างั้นเชิญค่ะ" ซิสเตอร์นำทางคนทั้ง 2 เข้ามาในรั้วโรงเรียน ก้าวไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็หยุดลงหน้าบอร์ดวาดรูปตรงหน้าแปะภาพระบายสีของเด็กในห้องทุกคน รูปของเทียนหอมวาดคน 3 คน มีคริส มีเทียนหอมและพี่เลี้ยงชื่อหิ่น คริสยืนตัวแข็งทื่อกับรูประบายสีเทียนตรงหน้าทั้งดวงตารือชื้น โดยไม่ทันรู้ตัวว่าตำรวจยืนล้วงกระเป๋าเสื้อแจ็คเกตลอบมองหลังโอเมก้าชายผิวขาวอยู่ นับจากคืนที่เจอกัน ผ่านล่วงเลยมาร่วมอาทิตย์กว่าดูผอมลงกว่าเดิม แต่ดูเผินๆ ก็ยังเป็นคนตัวอวบ เนื้อเยอะ ทำให้ไม่โทรมจนน่าเกลียดนัก

"น้องเป็นเด็กที่เงียบๆ ค่ะ ชอบวาดรูปมากๆ"

ครูผู้เป็นซิสเตอร์ชื่อ มินนี่ เล่าให้นายตำรวจฟัง เธอเป็นโอเมก้าสาวที่เป็นครูประจำชั้นห้องที่เทียนหอมอยู่ "และก็เป็นเด็กไม่ค่อยพูด แปลกนะคะ คุณคริสพูดเก่งแท้ๆ เลย ไม่รู้เหมือนใครแต่ก็เป็นเด็กไม่มีปัญหาอะไร" 

​​​​"ผมขอดูรูปวาดทั้งหมดของเด็กได้ไหม?"

คริสเหลียวมองสิงโตทั้งแววตาครุ่นสงสัย ซึ่งซิสเตอร์ยินดีให้ความช่วยเหลือ ส่งรูปวาดทั้งหมดในแฟ้มผลงานของเทียนหอมให้แก่ตำรวจหนุ่ม 

"เทียนหอมลงวิชาศิลปะเหรอครับ?" 

"เปล่าค่ะ รร.เราจะมีช่วงเวลา free time ก่อนกลับบ้าน เราจะให้เด็กได้ทำอะไรก็ได้ตามชอบและก็นำมาส่งครู นี่เป็นของน้องเทียนหอมค่ะ"

เขาเปิดดูผ่านๆ ในนั้นเต็มไปด้วยรูปวาดฝีมือเทียนหอมเป็น 10 กว่ารูปหรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ ทั้งลงสีและไม่ลงสี วาดทุกอย่างตั้งแต่ต้นไม้ แมลง ท้องฟ้า บ้าน แต่ช่วงหลังเน้นวาดบ้านเป็นพิเศษ

"ผมขอได้ไหม?"

"เอ่อ.." ซิสเตอร์มองเชิงถามคริส คริสพยักหน้าอนุญาตไป ซิสเตอรฺ์จึงยอมยกแฟ้มเล่มนั้นให้และขอตัวไปสอนต่อ ร่างสูงโปร่งผิวขาวมองอดีตสามีหิ้วแฟ้มผลงานรูปวาดฝีมือเทียนหอมเดินนำดุ่ยๆ ออกมาจากอาคารเรียน

"พี่สิง รูปของเทียนหอมเกี่ยวกับเรื่องคดีเหรอ? " อดไม่ได้ที่จะถาม

"อาจใช่หรือไม่ใช่ ผมอยากรู้จักลูก" อัลฟ่าหนุ่มให้คำตอบ

"ถามคริสก็ได้นะ.."

ขายาวสวมยีนส์ชะงักนิ่ง หันกลับมามองอดีตคู่แต่งงาน เคยอยู่กินกันมาร่วมปีจนมีลูกด้วยกัน 1 คนเป็นอัลฟ่าชายและตกในสถานะผู้สูญหาย

"คนเป็นพ่อเป็นแม่ไม่ได้แปลว่ารู้จักลูกทุกเรื่อง"

"คริสกับเทียนหอมสนิทกัน"

"หึ..คิดไปเองรึเปล่า?" คำพูดคำจาดูแคลนพ่อเลี้ยงเดี่ยว คริสหน้าชาวาบ ขอบตาร้อนผ่าว

 

 

โครม!!!!!!!!

 

 

"ทำอะไร!!!" ตำรวจหนุ่มผิวสองสีตวาดกับการที่จู่ๆอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาผลักเขาจนล้มลงกองพื้น

"อย่ามาดูถูกความรักของเทียนหอมที่มีให้คริส!! พี่สิงไม่รู้จักลูกเลยด้วยซ้ำ ไม่เคยอุ้มเขาเลย อย่ามาพูดแบบนี้!!!" คริส พีรวัส โมโหเกรี้ยวกราด ขึ้นเสียงใส่ ดวงหน้าบิดเบี้ยวค่อยๆได้สติกลับมาเมื่อพบดวงตาคมวาวโรจน์ถลึงมองอย่างดุดัน

"...."

"..ค..คริส.."

​​​​​​สิงโตรวบรูปวาดทั้งหมดเก็บแฟ้มแล้วเร่งฝีเท้าเดินตีจากไปเร็วขึ้นกว่าเดิม

"พี่สิงจะไปไหน!!"

ไร้คำตอบ เงียบใส่ เย็นชาสุดแสน โอเมก้าชายผิวขาวใจหล่นวูบไปตาตุ่ม เขาวิ่งเข้าไปคว้าจับแขนสีเข้ม กระชากดึงให้กลับมาประจัญหน้ากัน

"ปล่อย" 

มือป้อมบีบแขนสีเข้มแน่น ยิ่งแน่น สิงโตยิ่งหน้าดุ กดเสียงต่ำลงประหนึ่งกดคริสจมน้ำทั้งร่าง ให้ขาดใจตาย สายตาของเขาทำให้คนที่อยากร้องไห้ก็ยังไม่มีความกล้าพอที่จะปลดปล่อยน้ำตาออกมา ต่อให้ร้องไปสุดเสียงก็รังแต่ยิ่งจมดิ่งกับความรู้สึกเสมือนอยู่ลึกสุดห้วงมหาสมุทรมืดมิดที่สารวัตรปราชญาไม่เคยแยแสยื่นมือมาฉุดดึงขึ้นสู่ฝั่ง

"พี่สิงไม่ควรมาทำคดีนี้เลย" คริสตัดพ้อทั้งเสียงกลั้วสะอื้น

"คิดว่าผมอยากกลับมาเกี่ยวข้องมากเหรอ?" สารวัตรปราชญาเอ่ยเสียงเย็น สะบัดแขนทีเดียวหลุดจากมือขาวป้อม ชี้หน้าด่าอีกฝ่ายที่ยืนทำหน้าจะร้องไห้มะรอมมะร่อ

 

ไม่แคร์

 

"ถ้านายไม่ทำลูกหาย ผมก็ไม่ต้องมา อย่ามาโทษผม"

อั้นน้ำตาไม่อยู่แล้ว คำพูดคำจาเหยียบขยี้กลางใจหัวอกคนเป็นพ่อที่เลี้ยงดูลูกคนเดียวมา 5 ปีเต็ม จะทำอะไรได้นอกจากยืนก้มหน้าหลบตาดุกร้าว

"นายพูดเองว่าเลี้ยงเขาคนเดียวได้"

"คริส..คริ-"

"ข้อตกลงก็คุยกันแล้ว อย่าให้ได้ยินว่ามาโทษผมอีก!" สารวัตรปราชญาขับรถหนีไป ไม่สนใจใยดี ทิ้งวาจาตอกย้ำวันวานฟาดหัว คริสยืนกำสร้อยแหวนแน่น สะอึกสะอื้นร้องไห้ตัวโยน

 

 

5 ปีผ่านไป ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย

จักโทษใครได้นอกจากใจเราเอง

 

 

"คุณคริสคะ ขึ้นรถเถอะค่ะ" พี่เลี้ยงเด็กเข้ามาปลอบ พาคริสขึ้นรถบีเอ็มก่อนถูกคนรุมมองไปมากกว่านี้

 

 

TBC

 

+++++++++++

นั่นสิ จะโทษใครได้

#คดีเทียนหอม

ไปก่อนนะ บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น