[ฟิคคริสสิง]Missing(Omegaverse)

ตอนที่ 4 : Missing 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    15 ก.ย. 63

 

 


 

 

sds

 

Missing 2

 

 

สะเพร่า..ความผิดนี้จึงเป็นเหตุให้เกิดเรื่องบัดซบมาไม่หยุดหย่อน 

"ฮือออออออ!!!" น้ำตาคู่เสียงร่ำไห้อู้อี้ผ่านฝ่ามือคนที่ดำรงไว้ซึ่งกฏหมายเพื่อปกป้องราษฎรกลับอหังการใช้หน้าที่ ฉวยฉก เข้ามากระทำการเลวร้ายที่เรียกว่า..

 

 

ก๊อกๆ

ก๊อกๆ

 

 

ประตูบ้านเคาะรัวไม่หยุด สารวัตรกรรชัยสบถหัวเสีย แก่นกายแข็งเกร็งจนเส้นเอ็นปูดโปนของเขาห่างจากช่องทางสีหวานล้ำอีกไม่กี่เซน อีกนิดเดียวเท่านั้น..เกือบจะได้เข้าไปสำรวจโอเมก้าชั้นสูงวางบนหิ้งสวยที่พวกเขาได้แต่แหงนมองดั่งหมาวัดและดอกฟ้า

 

ก๊อกๆๆๆๆ

 

"แต่งตัวซะ แล้วก็อย่าได้พูด ไม่งั้นผมจะไม่หาลูกคุณ" คำขู่ทำให้คริสกลืนคำร้องหวาดผวาได้ชะงัก รีบสวมกางเกง รูดซิปติดกระดุมเชิ้ตทั้งที่ยังตัวสั่น กลั้นน้ำตา ก้าวขาอ่อนแรงออกไปเปิดประตูบ้าน

นับจากที่เจ้าบ้านออกไปจากห้องรับแขก จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เดินกลับมา ดูชักช้าและเงียบนานมากผิดปกติ คนทำผิดเข้าข่ายกระทำชำเราใจคอไม่ดีจึงตัดสินใจลุกตามไปหน้าบ้าน คนแก่วัยใกล้เกษียณมองผ่านหัวโอเมก้าหนุ่มผิวขาวยืนอยู่หน้าประตู การมาเยือนของใครบางคนทำคิ้วเริ่มหงอกประปรายเลิกสูง

"กองปราบมาทำไม?"

คนขัดจังหวะเกือบเข้าด้ายเข้าเข็มกลายเป็นทีมตำรวจในสังกัดกองบัญชาการตำรวจสอบสวนกลางซึ่งขึ้นตรงกับสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ประกอบด้วยเบต้า 2 คนและอัลฟ่า 2 คน 

"เราได้รับแจ้งให้มารับต่อคดี ด.ช.ชัชวาลย์" ตำรวจกองปราบอธิบาย

"ผมไม่เห็นได้รับแจ้งเลย!"

"งั้นก็แจ้งตอนนี้ โอเคยัง?" ตำรวจหนุ่มอัลฟ่านอกเครื่องแบบห้อยตราระบุตำแหน่งสารวัตรสังกัดกองปราบพูดแทรกคนโวยวายทั้งสีหน้านิ่งขรึม เย็นชา ไร้อารมณ์ใดๆ ครั้นเจอคนยศเท่ากัน น้ำเสียงสารวัตรวัยแก่แข็งขึ้นด้วยทิฐิทันที ทั้งเรื่องต่างสังกัด โดยเฉพาะต่างวัยเห็นได้ชัด ประดังประเดเหมือนโดนเด็กเมื่อวานซืนแย่งขนมหวานไปต่อหน้าต่อตา คดีนี้เป็นที่สนใจของคนและพ่อเด็กก็มีชื่อเสียงในสังคม ใครที่ปิดได้ย่อมได้เกียรติยศชื่อเสียงทางการงานพุ่งพรวาดแน่นอน

"เรากำลังตามเรื่องทะเบียนรถ"

"ทะเบียนรถปลอมที่สารวัตรกรรชัยรู้แก่ใจ แต่กั๊กข้อมูลไม่บอกเหยื่อน่ะนะ" คนแก่กว่าหน้าซีด หลบตาสีดำคมดุดันของตำรวจหนุ่ม

"ได้ อยากสานต่อก็ดี มีคดีอีกมากมายที่ สน. ผมต้องเคลียร์!" ฮึดฮัดทำเป็นรำคาญแก้เก้อ ใจจริงกลัวโดนเอาไปฟ้องนายใหญ่ต่างหาก สารวัตรวัยแก่ขับรถจากไป เหลือแต่ตำรวจกองปราบเข้ามารับคดีนี้ไปทำแทน ตำรวจผู้น้อยส่ายหัวระอาใจก่อนเหลียวมองเจ้าบ้านยืนเกาะขอบประตูนิ่ง ท่าทางอิดโรย ตาคล้ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง สภาพไม่สู้ดี แก้มซ้ายมีรอยฟกช้ำด้วย..

"ผมหมวดพงษ์นะครับ ขอเข้าไปได้ไหมครับ คุณคริสสะดวกไหม?" ตำรวจหนุ่มแนะนำตัวพร้อมขออนุญาตเจ้าบ้าน คริสสะดุ้งเล็กน้อยก่อนพยักหน้าหงึกหงักโดยที่ตายังจับจ้องตำรวจนอกเครื่องแบบดำรงตำแหน่งหัวหน้าทีม

"ได้ครับ" คริสพยักหน้า หลีกทางให้ตำรวจชุดใหม่เข้ามาในบ้านพร้อมปิดประตูให้เสร็จ

"เอ่อ...เมื่อกี๊..มีเรื่องอะไรกันรึเปล่าครับ?"

หมวดพงษ์มองแจกันแตกกระจายพื้นสลับโอเมก้ายืนเกาต้นคอไปมาจนแดง แดง แดงเรื่อยๆ

 

หมับ..

 

กระทั่งฝ่ามือสีเข้มคว้าข้อมือขาวอวบไว้ คริสค่อยๆ หันหน้าไปสบมองหน้าคมหล่อ เรือนผมดำสนิทแทบกลืนไปกับฟ้ายามรัตติกาล กายสีเข้มแผ่กลิ่นหอมชาจัสมินอ่อนๆ 

"ขอโทษ..ผมหัวเสียเรื่องคดีไม่คืบ..ก็เลยทำกริยาไม่ดีใส่สารวัตรกรรชัย" คริสโกหก ท่าทางสติแตกนั้นค่อยๆหายไป ตำรวจผู้น้อยปริบตางุนงง กระทั่งคนดำรงตำแหน่งสารวัตรปล่อยมือจากโอเมก้าตระกูลไฮโซ ปลีกตัวให้ลูกน้องเข้ามาสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมตามที่สั่งไว้ตั้งแต่เริ่มต้นเรื่องราวไปจนจบและสถานการณ์ปัจจุบันที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้ให้พร้อมสำหรับการสืบคดี

"โอเคครับ ทุกอย่างครบถ้วนดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกผมไม่รบกวนคุณคริสแล้ว พักผ่อนได้ตามสบายนะครับ ถ้ามีอะไรคืบหน้าเราจะโทรแจ้งให้ทราบอีกที" ทุกคนลุกจากโซฟา ตรงไปยังประตูหน้าบ้านหลังใหญ่โต

 

ตึก..

 

ขายาวสวมยีนส์เข้ารูปชะงักก้าวต่อไปกับแรงดึงชายเสื้อแจ็คเกตยีนส์สีดำ ใบหน้าคมผินมองเจ้าดวงหน้าขาวกลมซีดเซียว มือขาวป้อมจับแน่น..ทั้งแววตาสั่นไหว

"พวกนายกลับไปก่อนไป" นายสั่ง ลูกน้องก็ทำตาม เดินแยกมาขึ้นรถกันก่อน เมื่อประตูปิดลงพวกเขาก็เริ่มจับกลุ่มคุยกันถึงความผิดแปลกในบ้านหลังใหญ่โตทันที

"จ่ายศ เราก็ถามหมดตามที่สารวัตรปราชญาสั่งแล้วนี่" หมวดพงษ์ทำหน้างง เท้าแขนบนเบาะหน้าชะโงกถามคนขับรถที่ทำงานร่วมทีมกับหัวหน้ามาอย่างยาวนานกว่าเขาหลายปี

"ไม่มีอะไรหรอกครับผู้หมวด คือ..ยังไงดีล่ะ.. ผมคิดว่าคงเป็นเรื่องส่วนตัว"

"ส่วนตัวไรจ่า?" ผู้หมวดย้ายมาใหม่ทำหน้าฉงน จ่ายศจำต้องเล่าไปเพราะพิจารณาแล้วมันเกี่ยวข้องกับการทำงานโดยมิอาจหลีกเลี่ยงได้

 

"ท่านสารวัตรเป็นพ่ออีกคนของเทียนหอม ลูกของคุณคริสครับ"

 

.

.

.

 

สารวัตรปราชญาหยิบรูปถ่ายเด็กอัลฟ่าชายบนตู้โชว์หรูหรามาดู เด็กมีเค้าหน้าเหมือนเขามากเห็นได้ชัด ต่างตรงผิวพรรณขาวจัดเหมือนคริส ในรูปช่างยิ้มสดใสตามวัยเด็ก 5 ขวบคนหนึ่งและควรจะเป็นเช่นนั้นไปตลอดจนกระทั่งวันที่ 24 พ.ค. โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าตัวจริงเป็นตายร้ายดีเช่นไร บรรยากาศแสนอึกครึม บ้านหลังใหญ่โตที่มีเพียงอัลฟ่า โอเมก้า อดีตของกันและกันอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง ณ โถงห้องรับแขกทิ้งซากมรสุมปริศนาก่อนกองปราบมาถึง

"ทำไม.." เจ้าบ้านเปิดปากทั้งเสียงแผ่วเบา เว้นวรรคครู่หนึ่ง กลืนน้ำลายลงคอยากลำบากแล้วขยับปากถามต่อ

"ทำไม..ถึงรับคดีนี้"

 

ทำไมถึงไม่รับสาย

 

ใจอยากถามอีกคำถาม..คำถามโง่ๆที่อยากถามเพื่อแสดงจุดยืนโง่ๆ หากแต่คำตอบนั้นคริสรู้แก่ใจ ขี้ขลาดเกินกว่าฟังจากปากหนาได้รูปจึงเปลี่ยนมาเป็นเรื่องงานแทน

"ผมเป็นพ่ออีกคนของเขา" ตำรวจยศสารวัตรสังกัดกองปราบปรามวางรูปถ่ายคืนชั้นโชว์ คำตอบเรียกยิ้มหยันบนหน้าคริส

"พ่อ.."

"..."

"พ่อที่ไม่เคยอุ้มลูกเลยสักครั้งเหรอ?"

"..."

"พี่สิงจะมาเรียกร้องคำว่าพ่อของเทียนหอมเนี่ยนะ?"คริสน้ำตารื้น ประชดทั้งเสียงสั่นเครือ 

"ถ้ารั้งให้มาฟังนายตัดพ้อ ผมจะกลับ" 

สารวัตรปราชญาตอบกลับทั้งเสียงเย็นชานัก คริสหุบปากโดยพลัน มวลอารมณ์อึดอัดถาโถมหัวใจส่งทอผ่านดวงตากลมโตที่เอาแต่จ้องมองแผ่นหลังตำรวจ แต่..ตำรวจไม่คิดสบมองกลับมาและต่อให้เขาก็มองตอบก็เปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นจนจับเค้าไม่ออก นิ่ง ไร้ประกายใด

"แค่เกือบ.." คนไม่เห็นก็อาจคิดว่าคริสแก้ตัว กายขาวจัดยืนตัวสั่นนึกถึงสัมผัสโสโครกจะอ้วกพาลเอาเกาคอแรงอีกระลอก 

"ก็ไม่ควรนัดเจอใครดึกๆ" ตำหนิเจ้าบ้าน

"แค่เกือบ..นะ.." เจ้าบ้านร้องย้ำเสียงสั่น  น้ำตาร่วงผล็อย ตำรวจยศสารวัตรกวาดตามองพื้นระเนระนาด ก่อนตวัดไปเพดานมีกล้องวงจรปิดติดตั้งอยู่

"พี่สิงจะดูกล้องก็ได้" คริสเสนอ

"กล้องมี 5 ตัวเหมือนเดิมใช่ไหม?"

พยักหน้าและเปิดแอพมือถือที่เชื่อมต่อกล้องวงจรปิดพร้อมส่งมือถือให้อีกฝ่ายรับไปดู

"พี่สิงโต.." เรียกชื่อเล่นอีกฝ่าย ทว่าเจ้าของนามเอาแต่ดูกล้องหน้านิ่ง กรอย้อนกลับไป ผ่านเลยช่วงเวลาสารวัตรกรรชัยเข้ามาคุกคามคริสก่อนรีบผละแยกออกเพราะกองปราบมา เห็นแล้วชวนให้คริสคลื่นไส้จนเผลอเกาคออีกระลอก สารวัตรปราชญาจ้องนิ่งเฉย ไม่มีท่าทีอะไร ยังคงดูภาพกล้องวงจรปิดย้อนไปมากกว่านั้น

จนกระทั่ง 4 วันก่อน

เทียนหอมยังอยู่ ใช้ชีวิตเหมือนเด็กทั่วไป อยู่กับพ่อที่เป็นโอเมก้าและพี่เลี้ยงเป็นเบต้า บ้านหลังนี้มีกล้อง cctv จำนวน 5 ตัว 5 มุม ห้องรับแขก หลังบ้าน หน้าบ้าน ทางเดินขึ้นชั้นสองและทางเดินเชื่อมในตัวบ้านหลังใหญ่

"ลุงสมคิดไปไหน?"

สิงโตหยุดนิ่งที่ภาพขับรถรับ-ส่งเทียนหอมในชุดนักเรียน โดยปกติควรเป็นคนขับรถประจำของอีกฝ่าย ดันกลายเป็น คริส พีรวัส พ่อเด็กแทน

"ลุงเกษียณไปแล้ว"

"แล้วทำไมไม่จ้างคนขับรถใหม่?"

"คริสอยากดูเทียนหอมด้วยตัวเอง รับส่งเองได้"

ตำรวจหนุ่มอัลฟ่ากลิ่นชาจัสมินนิ่งไปก่อนกดออกจากแอพกล้องวงจรปิดแล้วส่งคืนเจ้าของ คริสรับมือถือคืนมา จังหวะนั้น..นัยน์ตากลมสังเกตเห็นแหวนเงินสลักถ้อยคำสาบานบนนิ้วนางซ้ายสีเข้ม 

"...วิวสบายดีไหม?"เอ่ยถามทั้งเสียงที่เค้นออกมาจากลำคอตีบตันฉับพลัน

"สบายดี"

คริสยิ้มรับฟังตามมารยาท ก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่าย

"ผมจะเร่งหาตัวให้เจอ ถ้าคนร้ายติดต่อมาก็โทรมา ครั้งนี้จะรับ"

คำถามที่เลี่ยง..สุดท้ายก็ได้คำตอบกระแทกใจโอเมก้ากลิ่นดอกพีโอนี่ เงาร่างสูงใกล้เคียงต่างเพียงมัดกล้ามกำยำกว่าเดินจากไป นำพาเอากลิ่นอัลฟ่าแสนคุ้นชินให้จางไปช้าๆ จากบ้านหลังนี้

 

 

หมับ!!

 

 

กระทำการอันไม่สมควร พุ่งสวมกอดหลังอีกฝ่ายแน่น

"ขอโทษ"

"..."

"คริสขอโทษที่กอดพี่สิง คริสขอแป๊บนึง แป๊บเดียวจริงๆ" น้ำตาร่วง หยดแล้วหยดเล่า ซุกหน้าลงกับแผ่นหลัง หอมกลิ่นชาจัสมินจางๆที่หวนคะนึงมาตลอดในความทรงจำ น่าเศร้าใจนักสารวัตรปราชญาไม่รับฟังและแกะมือป้อมออกจากเอว แรงของตำรวจแข็งแรงกว่าคนทั่วไปใช้เพียงเล็กน้อยก็ปัดมือขาวหลุดจากเอวหนา

 

 

ปัง..

 

 

จากไปแล้วโดยไม่วายล็อคบ้านให้ก่อนไป ทิ้งเจ้าของบ้านแสงโพธิรัตน์จมในคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยตัวคนเดียว คริสทรุดลงนั่งกองพื้นแหงนมองรูปถ่ายคู่ลูกชายตั้งแต่ห่อผ้ามาจน 5 ขวบตั้งโชว์ในตู้

 

แค่ 2 คน..ไม่มีพ่ออีกคนร่วมเฟรมซักใบ

 

ล้วงสร้อยคอตัวเองออกมาร้อยเรียงแหวนเงินประดับเพชรกะรัตสวยน้ำดี สวยกว่า แพงกว่าแหวนบนนิ้วนางซ้ายของสารวัตรปราชญา เขาได้แต่กำแหวนวงนี้ไว้แน่น จนอุ้งมือขึ้นรอยแหวน น้ำตาไหลอาบแก้มใส นึกถึงคำถามในอดีตที่ออกจากปากลูกน้อยที่คริสไม่อยากตอบมากที่สุด

 

 

"พ่อฮะ"

"ว่าไงเทียนหอม"

"แม่เทียนหอมอยู่ไหน?"

"..เทียนหอมมีพ่อคนเดียวไม่ดีเหรอ พ่อยังมีเทียนหอมคนเดียวเลย พ่อน้อยใจนะครับ"

 

 

คำถามเจือกังวลใจ สักวันหนึ่งเด็กทุกคนจะโตและถามหาอีกคนที่ควรจะอยู่ วันหนึ่งเขาจะรู้ว่าเด็กคนหนึ่งไม่มีทางเกิดเองได้ เราเป็นมนุษย์หาใช่ไส้เดือนที่สามารถสืบพันธุ์เองได้

 

 

"เทียนหอมขอโทษฮะ"

 

 

จากวันนั้นเป็นต้นมาเทียนหอมเลิกถามถึงอีกคนและอยู่ด้วยกัน 2 คนตลอดไปตามสัญญา มาวันนี้ลูกได้ทิ้งรองเท้าไว้ข้างเดียวเป็นของต่างหน้า หัวใจของคริสแทบสลาย ชีวิตเขาไม่เหลือใครแล้ว ทั้งหมดมอบให้ลูกคนเดียวและตอนนี้ลูกก็อันตรธานไปอย่างไร้ร่องรอย 

ได้แต่นึกละอาย ชังตัวเอง บางครั้งก็นึกชังชายคนนั้นนักแต่จะไปโกรธเคืองก็ไม่ได้ เพราะทั้งหมดทั้งมวล คริส พีรวัส ผิดเอง..

 

TBC

++++++++++

ศาลาวัดมาแล้วค่ะ นี่แหนะ แปะรูป555

แอบเพิ่มบทพูดให้เขาหน่อย 

#คดีเทียนหอม

ไปก่อนนะ บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #2 mamSK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 12:36

    พี่แกรรรมาดเยือกเย็นอีกแล้ว
    #2
    1