[ฟิคคริสสิง]Missing(Omegaverse)

ตอนที่ 2 : Missing 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    14 ก.ย. 63

 

 

 


 

 

Missing 1

 

 

กึก! กึก! กึก! กึก! กึก! กึก!

 

กลิ่นฟีโรโมนคลุ้งคลั่กอัดแน่นห้องสี่เหลี่ยม อ้าปากกระหื่นหายน้ำลายสอในรสกามกระแทกกระทั้นอัดใส่สะโพกมน เม็ดเหงื่อสาดกระเซ็นปนเปื้อนไปกับน้ำขาวขุ่นก่อนหน้าบนโต๊ะทำงานสั่นโยกแรง

“อ๊า!! อ๊า!! อ๊า!!!!”

เงาร่างนัวเนีย 2 ร่างฉายฉายบนม่านมูลี่ห้องทำงานสารวัตรกรรชัย ลูกน้องนายตำรวจถือแฟ้มเอกสารตรงดิ่งเข้ามา เคาะประตู 3 ทีและวิสาสะเปิดเข้าไปทันทีด้วยหน้านิ่งไร้อารมณ์อันสุดแสนจะคุ้นชินกับพฤติกรรมกามแอบนัวในสถานที่ราชการของหัวหน้า

“สารวัตรครับ ไหนว่าจะเอาคดีของน้องเทียนหอมก่อนไงครับ” ผู้หมวดถามตำรวจที่พึ่งเอาโอเมก้าเลขาหน้าห้องเสร็จคาที่ หนุ่มหน้ามนตัวเล็กกับวิถีชนชั้นล่างฐานพีระมิดนอนแบขา ยินยอมถวายกายแลกขั้นเพื่อความก้าวหน้า อย่างว่า..ลำพังเกิดเป็นโอเมก้าก็น่าอดสูเป็นทุนกับต้นทุนชีวิตต่ำตีตราแต่กำเนิด โดยเฉพาะโครงสร้างสังคมยกยออัลฟ่าเป็นใหญ่ เป็นผู้นำและเหมาะสมกับการปกครองการจะได้ไต่เต้าขึ้นมาโดยไม่มีเส้นสายช่างยากเย็นเข็ญใจ 

เลขาหน้าห้องใส่เสื้อเสร็จมิวายโดยสารวัตรวัยแก่ตะปบก้นชื้นแฉะทิ้งท้าย โอเมก้าร่างบางยิ้มเย้าก่อนรูดเนกไทขึ้นผูกให้เรียบร้อยเดินออกไปจากห้องทำงานคลุ้งกลิ่นฟีโรโมน

“เอาก่อนเมื่อจ่ายใต้โต๊ะให้อีกสักแสนนึง”

ผู้หมวดยิ้ม สารวัตรยิ้ม ของหวานเหนาะๆ เวลานี้ มีโอกาสไถได้ก็ไถ ถือเป็นสินน้ำใจค่าแรง แถมคดีคราวนี้เหยื่อพ่อหม้ายคลังธนาคารที่ยินยอมให้เบิกไม้อั้นขอเพียงหาลูกเจอ คนทำงานพิทักษ์สันติราษฎร์ตอบแทนภาษีมันก็เหนื่อย เห็นเป็นคนร่ำรวยใช้ชีวิตหรูหราหมาเห่าไม่เคยแคร์หัวใคร อยากพึ่งพาของานไวให้ทิปเล็กน้อยจะเป็นไรไปจริงไหม?

ว่าแล้วก็ดึงข้อมูลจากแฟ้มคดีบางส่วนออกไปเก็บในลิ้นชัก เหลือไว้เพียงหยิบมือคืนลูกน้องร่วมกินทิปไปดำเนินการต่อ

 

.

.

.

 

วันที่ 28 พ.ค. 2563

ผ่านมา 4 วันแล้วก็ยังไร้ซึ่งวี่แววความคืบหน้าของคดีลูกชาย

คริส พีรวัส ยืนท่ามกลางกลุ่มนักข่าวเดินทางเข้ามารุมสัมภาษณ์กลางงานเปิดตัวห้างสรรพสินค้าใหม่หนึ่งในเครือธุรกิจของตระกูลที่เชิญมาเพื่อให้ข่าวสินค้านำไปกระจายออกสู่สาธารณะชนกลายๆ เพื่อเป็นการโปรโมตออกสื่อในตัว ทว่า..กลับกลายเป็นผิดแผนเมื่อนักข่าวจ่อไมค์พุ่งถามถึงประเด็นสังคมในขณะนี้แทน

“คดีน้องเทียนหอมมีความคืบหน้าบ้างรึยังคะ?”

คริสหน้าเจื่อนเมื่อเจอถามเรื่องผลความคืบหน้าสืบหาตัวเทียนหอม ความตึงเครียดถาโถมจนเก็บสีหน้าไม่อยู่ รอยยิ้มเลือนหายไปเป็นเม้มปากแน่น พยายามตอบออกไปเท่าที่รู้

“ตอนนี้ยังไม่ทราบเลยครับ ก็รอทางตำรวจดำเนินการอยู่”

“แล้วรู้สึกยังไงบ้างคะกับลูกหาย? ลูกหายทั้งคนในช่วงเปิดตัวห้างใหม่” จี้ต่อ ประโยคสุภาพแต่แฝงไปด้วยความหมายเชิงกระแหนะกระแหนเข้ากระแทกหัวจนคริสตัวชาวูบ

“น้องหายตัวไปผมย่อมกังวลใจครับ แต่เรื่องงานก็มีคิวและต้องประสานกันหลายฝ่าย ทั้งสถานที่ พรีเซนเตอร์และหุ้นส่วนอีกมาก ผมจะเลื่อนไปเลยก็คงไม่ได้”

“มีการติดต่อของคนร้ายไหม? ค่าไถมีไหมคะ?” 

“ยังเลยครับ..”

“แล้วคิดยังไงกับกระแสโซเชี่ยลว่าสมน้ำหน้า

“เอ่อ..ผมว่าเราเปลี่ยนไปถามเรื่องห้างดีกว่าไหมครับ” PR เห็นท่าไม่ดีรีบแทรกเข้ามาขวางดึงโอเมก้าหนุ่มผิวขาวจัดในชุดสูทเงินสง่างามให้ออกจากฝูงนักข่าวรุมเป็นแร้งทึ้งออกนอกประเด็นที่เรียนเชิญให้มาสัมภาษณ์ คริสเริ่มฝืนยิ้มไม่ไหวจนตอนนี้ดูเฝื่อนเห็นได้ชัด ดวงตาคลอเบ้าแดงก่ำเจียนร้องไห้ แสดงสีหน้าออกชัดว่าอยากหนีไปจากตรงนี้แล้ว

 

​​​​​​

“เวลามากระชั้นชิดเรื่องห้างพอดี มีคนพูดกันว่าแสงโพธิรัตน์สร้างเรื่องเรียกน้ำตาเอาโฆษณา”

 

 

มือไม้สั่น น็อคหลุดระเบิดอารมณ์กับคำถามสุดท้ายจากนักข่าวหนุ่มคนหนึ่งโยงประเด็นมาหาว่าเขาเสแสร้ง

“คุณถามออกมาได้ไง..กล่าวหาว่าคนเป็นพ่อเป็นแม่เอาเรื่องลูกหายไปทั้งคนมาล้อเล่น!”

“ก็-”

“พอแค่นี้นะคะ พอค่ะๆ คุณคริสมาทางนี้ค่ะ” ทีมงานพุ่งเข้ามากันมากขึ้น การ์ดในห้างพาคริสออกไปจากนักข่าวที่ยามนี้ทำตัวเป็นแร้งทึ่งจะเอาข้อมูลโดยไม่สนใจความรู้สึกผู้ถูกสัมภาษณ์แม้แต่น้อย คริสปลีกตัวหนีมานั่งเครียดในห้องน้ำ สะอึกสะอื้นคุมสติอารมณ์อยู่นานเท่าไหร่ไม่รู้ มือสั่นพอกับร่างกายจนต้องกวักน้ำล้างหน้าในอ่างล้างมือ ดับหัวให้เย็นลงก่อนหยิบมือถือกดโทรหาตำรวจเร่งเร้าถามความคืบหน้า

 

 

คำตอบที่ได้คือ กำ ลัง ดำ เนิน การ

 

 

เช่นเดิม..หนุ่มผิวขาวจัดไม่ได้โง่ถึงขั้นไม่รู้อะไรเป็นอะไรแต่ตอนนี้ไม่มีอะไรจะเสีย ชีวิตเทียนหอมจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ มือป้อมกำหมัดแน่น คดแค้นใจ ทว่าเวลานี้ต้องพึ่งอาชีพนี้ ถึงกระนั้นก็มีพวกฉกฉวยจังหวะนี้เรียกร้องความสำคัญ

"ต้องการเท่าไหร่?"

กดโอนเงินไปอย่างรวดเร็ว เท่าไหร่ก็ยอมจ่าย

 

 

.

.

.

 

เงินมา ตำรวจก็มาหาถึงที่ในช่วงมืดค่ำพร้อมรายงานความคืบหน้าเพิ่มเติมเป็นเรื่องภาพกล้องวงจรปิดให้ฟัง สารวัตรกรรชัยลงทุนขับรถมาเองถึงที่ ถอดหมวกตำรวจเผยผมสีดอกเลาเข้ามานั่งบนโซฟาปุผ้ากำมะหยีปักลายดอกกุหลาบตกแต่งภายในสไตล์ยุโรปยุควินเทจตามประสาบ้านเก่าแก่สืบทอดต่อกันมาในตระกูลแสงโพธิรัตน์

"หลังใหญ่โตดีนะครับ ผมทำงานทั้งชาติจะได้ขนาดนี้ไหมนะ" สารวัตรวัยใกล้เกษียณชื่นชมสถานะทางการเงินที่คริสได้รับต่อจากบรรพบุรุษ ภาพถ่ายหน้าตรงของผู้นำตระกูลแสงโพธิรัตน์แปะผนังไล่เรียงมาทุกรุ่นตั้งแต่ครั้นนุ่งโจงกระเบน สลักชื่อไว้กรอบไม้ล่างตั้งแต่ปีเกิด - ปีเสียชีวิต จากรุ่นสู่รุ่น

"ไม่มีรูปคุณคริสเหรอ?" 

"จะมีได้ไงครับ ผมเป็นโอเมก้า"

"อ๋อ..แปลว่าข้ามไปหลานเลย" พอจะเข้าใจความสัมพันธ์ในครัวเรือนร่ำรวยนี้ขึ้นมาหน่อย พ่อของคริสเสียชีวิตไปแล้วทิ้งไว้เพียงรูปประดับฝาบ้านและทั้งหมดนั้นล้วนเป็น 'อัลฟ่า' ทั้งสิ้น

 

 

ในอีลีทด้วยกัน

ยังคงแบ่งตามพีระมิด

 

 

การแบ่งชนชั้น ช่องว่างระหว่างผู้คนมีทุกหย่อมหญ้า ยากจะปฏิเสธกันไป ต่อให้เรียกร้องแทบตายมันก็มิอาจเปลี่ยนความจริงที่เราเกิดมาต่างตั้งแต่อยู่ในท้องใคร คนนอกอาจจะมองว่าคริส พีรวัส เกิดเป็น 'โอเมก้าชั้นสูง มีกินมีใช้เหลือเฟือ วางสวยบนหิ้งนามสกุลเก่าแก่' ทว่าในวงการอีลีทสวยหรูด้วยกันคนมองเป็น 'น่าเสียดายที่เป็นแค่โอเมก้า' สารวัตรกรรชัยได้ข้อสรุปจากการสังเกตเล็กๆน้อยๆนี้ว่า นี่เป็นเรื่องต่างมุมมอง ต่างวาระจริง ส่วนพวกเขานั้นไซร้แน่นอนว่ามองพ่อหม้ายตรงหน้าในมุมมองชูคอดั่งหงส์แบบแรก

"ผมเจอเรื่องน่าสงสัย รถคันนี้จอดอยู่ในจุดสุดท้ายที่ลูกคนปรากฏตัว"

คริสรับรูปถ่ายจากมุมสูงในกล้องวงจรปิดมาดู อกซ้ายบีบรัดนัก คิดถึงสุดแสน เทียนหอมถือขนมปังปิ้งไส้เนยน้ำผึ้ง ด้านล่างระบุวันเวลาชัดเจนในช่วงเวลาประมาณ 15:44 น. และเดินเตร่ไปเตร่มาสนแถวนั้นจนหลุดจากขอบเขตกล้องวงจรปิด

"กระบะมิซูบิชิสีน้ำเงินเข้ามาในจอดแถวนั้นและก็หายไปในช่วงเวลาเดียวกับที่น้องเทียนหอมหายไป มีคันเดียวในเวลาไล่เลี่ยสุด"

ไม่น่าปล่อยให้ลูกยืนรอแล้วเดินซื้อโค้กให้ลูกเลย โอเมก้าหนุ่มผิวขาวจัดขบกรามขึ้นสัน โกรธระคนเจ็บใจ เพียงคลาดสายตาครู่เดียวคนร้ายฉกเอาดวงใจของเขาไป เขาเป็นพ่อคนแท้ๆควรระวังให้ลูกมากกว่านี้ 

"ไม่มีมุมอื่นแล้วเหรอครับสารวัตร"

สารวัตรส่ายหัวและอธิบายต่อ "ผมว่าคนร้ายรู้ทิศทางดี หามุมอับไม่ให้เห็นหน้าแต่มีป้ายทะเบียนติดอยู่ ก็ต้องใช้เวลาสักพัก ให้ฝ่ายข้อมูลเร่งอยู่"

คริสพยักหน้าทั้งสีหน้ากลัดกลุ้มใจนัก มองรูปลูกในรูปถ่ายก็ได้แต่คิดถึง ห่วงหา

 

 

เวลาแบบนี้จะกินนอนยังไง จะโดนทำร้ายอะไรบ้าง..

 

 

"คนใช้ไม่อยู่เหรอครับ?" สารวัตรถาม

"กลับต่างจังหวัดน่ะครับ พอดีแม่หิ่นป่วย"

"แปลว่า..คุณคริสอยู่คนเดียวสินะครับ" สารวัตรแก่คราวพ่อเอนหัวมาใกล้..มาก..จนรู้สึกถึงลมหายฟุดฟิดใกล้หัว

"ดอกพีโอนี่..โอเมก้าตัวหอมตลอดแบบนี้ทุกคนเลยรึเปล่า?" เสียงของตำรวจชวนแหบพร่าน่าขนลุก พูดถึงกลิ่นฟีโรโมนของเจ้าบ้านมาหน้าตาเฉย คริสเงยหน้าช้าๆมองตำรวจตรงหน้าแผ่กระจายกลิ่นใบกระวานออกมาบ่งชี้ถึงเพศพันธุ์อัลฟ่า..และอัลฟ่ากับโอเมก้า..ไม่ควรใกล้ชิดกันมากจนเกินไป 

"ผมพึ่งสังเกต คุณไม่ถูกกัด" ขนลุกกว่าเดิม ตาพราวระยับดุจนักล่าจ้องเหยื่อ

 

 

หมับ!!!

โครม!!!!!!!

 

 

"ปล่อยผม!! ช่วย-อื้ออออออออ"

 

 

แคว้ก!!!

 

 

"เป็นพ่อหม้ายเลี้ยงลูกคนเดียว 5 ปี คงจะวุ่นน่าดูสินะ โอเมก้าที่ไร้รอยกัดแบบนี้ด้วย ระวังตัวแจน่าดู ผมเข้าใจ"

"อื้ออออออ" คริสดิ้นขัดขืนสารวัตรอัลฟ่าแก่คราวพ่อใช้กำลังประทุษร้ายกระชากจับเขากดลงพื้น มือขาวทุบดันอกสวมเครื่องแบบตำรวจ กระแทกโดนตราอันควรแก่ความวางใจให้ประชาชน

"ไม่เอาน่า มีความสุขกันหนุกๆ แก้เครียดดีกว่า ผมกับคุณ" คนมักมากในกามออกอาการหื่นใส่โอเมก้าผู้ลากมากดี มือหยาบกร้านจากจับปืนลูบผิวขาว เนียนนุ่มกว่าโอเมก้าคนอื่นรวมถึงเลขาหน้าห้องเสียอีก ทั้งหอม ทั้งสะอาด ทั้งผิวพรรณผ่องศรีสมเป็นคนจากชนชั้นอีลีทที่ได้แต่แหงนมองและคิดว่าหากรวยก็คงคว้าถึง แต่ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีวันได้แตะต้องร่างกายผู้คนที่ไปไหนมาไหนด้วยรถคันถอยบ้านได้หลัง เสื้อผ้าตัวเดียวก็ปลดหนี้เปลี่ยนชีวิตคนรากหญ้าได้

มันช่างน่าริษยานักจนผุดความคิดต่ำอย่างการถ้าฉันเกิดมามั่งคั่งจะเฉิดฉายได้มากกว่ามัน แต่ไม่เคยย้อนกลับไปถามบรรพบุรุษตัวเองหรือถามตัวเองว่า ทำไมไม่ทำทิ้งไว้ให้ลูกหลานเสียเล่า ผลตอบแทนคือคนเหล่านี้ไม่คิดให้ค่าคนที่เอาแต่เห่าและมองปรายต่ำ เมินเฉยผ่านไปราวกับก้าวผ่านน้ำขังบนพื้นแห่งนึงหลังฝนตก

แต่ยามใดที่โอกาสมาถึง เวลาอันเหมาะเจาะไขว่คว้าได้ แบบนี้มันก็น่าลิ้มลองมิใช่หรือแถมยังไร้พันธนาการ ยังไงก็ไม่ขาดใจตายแน่นอน 

"ช่วยด้วย!!!!!!"

"โธ่เว้ย!! สัก 5 นาที เข้าไปข้างในเท่านั้น แล้วผมจะเร่งให้รีบหาลูกคุณไง!!!" คำรามตวาดเมื่ออีกฝ่ายดื้อด้านไม่หยุด สารวัตรกรรชัยตบหน้าขาวแรงด้วยหลังมือ หัวกระแทกขาโต๊ะรับแขกแรง หัวมึนวิ้งไปชั่วขณะแต่ยังส่งเสียงหวีดร้องออกมาอู้อี้ผ่านช่องมือคนเป็นตำรวจเข้าตะครุบปิดปากแน่น

พ่อหม้ายลูกหนึ่ง..เกิดเป็นโอเมก้าไม่มีใครยอมรับในฐานะผู้นำตระกูลนอนน้ำตาไหลพรากจากนัยน์ตากลมโตแสนเศร้า

 

 

ชีวิตที่อยู่ได้เรื่อยๆกับสัญญาว่าตลอดไป

ถูกทำลายลงเพียงเพราะสะเพร่า

 

โอเมก้าหนุ่มผู้ดีร้องไห้จนตัวแดง เสียงรูดซิปดังขึ้นตามด้วยกางเกงถูกกระชากออกไป สิ้นท่าหมดแรงขืนโดนกดไว้ใต้ร่างท้วมอันน่าแขยงพ่นหัวเราะหื่นกระหายกับกลิ่นใบกระวานชวนอ้วกดังก้องหูในถิ่นอาศัยของตน ขาขาวยาวถูกจับฉีกอ้ากว้างเผยช่องทางสีหวาน เย้ายวนแผ่ซ่านปลุกสัญชาตญาณดิบอัลฟ่าโดยเฉพาะอัลฟ่าไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี

 

 

 

วิมานกำลังจะถูกเปลี่ยนเป็นสถานนรกชัน 

 

 

"ฮืออออออออ!!"

 

TBC

 

++++++++

#คดีเทียนหอม

ไปก่อนนะ บายจ้า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #1 /_ / (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 17:57

    กรี้ดจะมีใครมาช่วยได้มั่ย

    #1
    2
    • #1-2 hidenutsu(จากตอนที่ 2)
      20 กันยายน 2563 / 13:05
      ในเวลานี้ หิ่นกลับไม่อยู่ มันน่าสงสัยมากก

      ส่วนคุณ ตร. เลวทรามต่ำช้าที่สุด หวังจะรวย แค่ไม่คิดสร้าง อยากรวยทางรัดหรอค่ะคุณพี่
      #1-2