[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 5 : Under red 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63

 

 


 

Under RED 5

 

น้ำตาควบโลหิตหลั่งบนแผ่นดินเพียงใดก็มิอาจทำให้ประเทศชาติปฏิรูปไปข้างหน้าได้หากผู้มีอำนาจในมือเลือกกดขี่ข่มเหงประชาชน..

 

 

ไม่ตื่นตัว หลงระเริง หอมหวาน

หวาดกลัวการเปลี่ยนแปลง

รักชีวิตมากกว่าส่วนรวม

 

 

โลกที่เราต่างร่ำร้องความเท่าเทียม เกิดมายืนบนแผ่นดินเหมือนกันแต่สิ่งที่ได้รับด้านสิทธิความเป็นธรรมมันช่างแตกต่าง ยุคสมัยของ 14 ตุลาเป็นเพียงชนกลุ่มหนึ่งที่ออกมาเรียกร้อง เสียสละ ขึ้นที่สูงเป็นกระบอกเสียงเหมือนประเทศอื่นๆ 

 

ทว่า...

จะมีสักกี่ประเทศที่สำเร็จ?

 

คริสนึกละอายใจ เขาที่เป็นถึง 1 ในแกนนำผู้ยิ่งใหญ่กลับต้องโดนทหารเหยียบจมดินด้วยการรักตัวเอง คำปรามาศที่เคยก่นด่าประชาชนที่เลือกใช้สิทธิมนุษยชนวางเฉยด้วยเหตุผลว่า 'รักษาชีวิตส่วนตัว' วันนี้เขากลับกลืนน้ำลายตัวเองเสียอย่างนั้น

 

 

น่าอดสู

ทุเรศทุรัง

 

 

"น้องคริส" ใครคนหนึ่งทักทาย นักศึกษาหนุ่มคณะรัฐศาสตร์รีบเช็ดน้ำตาลวกๆ หันกลับไปมอง

"อาเด่น?"

เขายกมือไหว้หมอทหารรุ่นราวคราวเดียวกับทหารใจเหี้ยมอย่างสิงโตอย่างนึกจำได้พร้อมทำหน้าครุ่นสงสัยว่ามาทำอะไรในสถานศึกษาแห่งนี้

"คุณเด่น" คำตอบชัด ภาพหมอเด่นหันไปยิ้มละมุนกับเด็กหนุ่มปี 1 ตัวสูงใหญ่คนนึงเจ้าของเสียงร้องเรียกทักทาย มองภายนอกเหมือนอาหลาน แต่หากเป็นเช่นนั้นก็..คงไม่...จูบกัน คริสรู้สึกถึงก้อนขมในคอฉับพลันจำรีบเบือนหน้าหนีอัตโนมัติกับการแสดงความรักเบื้องหน้าไปยังวิวไร้ผู้คน

 

 

พวกทหารมันยังไงกันแน่?

 

 

ทั้ง 2 คนดูไม่กระดากอายคริสแม้แต่น้อย อาจเพราะรู้ว่าคริสเป็นใครมากกว่า..

"เมื่อคืนได้ข้อความผมไหม?"

"ได้สิ รอฟังที่วิทยุแล้ว"

รายการส่งข้อความหวานๆตามสายเหมือนไม่ได้อาลัยกับเรื่องมหาวิปโยคที่พึ่งจบไป ควันหลงมันจะไม่มีวันจางเว้นเสียแต่ว่า..คนทำมึนไม่สนมากกว่า

"เอาพะแนงเนื้อเหมือนเดิมใช่ไหมครับ"

"อืม แล้วเจอกันคืนนี้เหมือนเดิมได้ไหม"

"ได้สิครับ"

นัดแนะยามค่ำเช่นนี้ ไม่ต้องสืบก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คริสขมคอหนักกว่าเดิมเข้าไปอีก หลุดทำหน้าปุเลี่ยนออกมาเสียไม่ได้กระทั่งเด็กหนุ่มอาสาไปซื้อข้าวให้ เหลือแต่หมอทหารหนุ่มกับเด็กของเพื่อนที่นั่งจ่อมกินข้าวคนเดียว

"เด็กอุปการะน่ะ" หมอเด่นอธิบาย

"พวกทหารไม่แปลกใจอะไรเหรอครับ?" คริสถามกลับมา หมอเด่นนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนยิ้มน้อยๆและนั่งฝั่งตรงข้ามแกนนำผู้สาปสูญที่นั่งกินข้าวราดแกงจืดเต้าหู้ ขนมหวานเป็นกล้วย 1 ผล

"เรื่อง..แบบนี้.."

"ทหารมีอะไรข้างในมากกว่าที่คิดนะ" หมอทหารเล่าด้วยน้ำเสียงที่ดูเฉยจนน่าประหลาด

"ทุกคนชินหรือทุกคนมี"

"เรียกว่าบางส่วนแล้วกันนะน้องคริส" 

คริสมุ่นคิ้ว มองตามแผ่นหลังหมอเด่นจากไปเมื่อเด็กของเขาถือถาดข้าวมาชวนไปกินโต๊ะอื่นในสวน มองภายนอกต่อสายตาคนที่เว้นระยะห่าง เหมือนอาหลานคู่หนึ่ง 

หากวันนี้..คริสเดินกับพันเอกสิงโต ก็ไม่ต่างจากคู่นั้น..แค่คิดก็คลื่นเหี้ยนจนกลืนข้าวไม่ลง มือขาวป้อมรวบช้อนส้อม เก็บจานทิ้งทันที 

ก็นับว่าเป็นเรื่องสุดแสนน่าฉงนกับกลุ่มอาชีพเคร่งระเบียบกลับมีบางเรื่องดันไม่สอดคล้องสุดกู่ คริสนั่งคิดเรื่องนี้จนมาถึงบ้านโดยวันนี้สิงโตไม่มาด้วย ส่งแต่คนขับรถมารับ

 

แปลก?

 

"ผู้พันไปไหน?" 

"ไปหาท่านนายพลครับ"ทหารยศน้อยตอบคำถาม

"ไปทำไม?"

"..ผมไม่ทราบครับ" ตอบไม่รู้ แต่หลบตาคริสเร็วมาก

 

รู้..แต่ห้ามบอกมากกว่า

 

ทหารมีคำคมอย่างหนึ่งที่คริสเคยได้ยินพูดต่อกันว่า 'ไม่ขายน้อง ไม่ฟ้องนาย' นิยามที่ทำให้องค์กรของพวกกุมอาวุธเหล่านั้นบิดเบี้ยวจนน่าสะอิดสะเอียน อาชีพปกป้องประเทศชาติแต่พอทหารด้วยกันทำผิดก็คิดปกปิดเรื่องฉาวโฉ่ ตีมึน ไม่รู้เรื่องเสียแทน ไม่แปลกหากประเทศนี้คิดสร้างศาลทหารขึ้นมาไต่สวนทหารด้วยกัน ราวกับพวกเขาต้องการปกครององค์กรของเขากันเองโดยที่หน่วยงานอื่นไม่มีสิทธิ์ไปยุ่ง

 

ช่างมันเถอะ

 

คริส พีรวัส เลือกเฉยชาต่อเรื่องของผู้พันหนุ่มผิวสีเข้ม จะเป็นจะตายก็เรื่องของมัน ไม่เกี่ยวอะไรกัน อาจจะดีด้วยซ้ำหากตายไปเสีย แผ่นดินไทยจะได้เบาลงเสียบ้าง กระชับกระเป๋าเป้เข้าบ้านไปพักผ่อน ลืมเรื่องการหายตัวไปอย่างเป็นปริศนาของนายทหารยศพันเอก

 

.

.

.

 

เสียงนิ้วเคาะลงกับโต๊ะทำงานเป็นจังหวะดังก้องในห้องทำงานส่วนตัวของนายทหารยศพลเอก ดวงตาคมสบตาพันเอกปราชญา พลทหารลูกน้องของเขายืนตัวตรงเข้ามารายงานข่าวให้ทราบ

"ออกนอกประเทศไปแล้วใช่ไหม?" ทหารยศใหญ่ระดับพลเอกถาม

"เรียบร้อยแล้วครับ"

"แล้วที่สืบ สรุปจริงอย่างที่กล่าวหารึเปล่า?"

"จริงบางส่วนแต่ไม่ทั้งหมดครับท่านนายพล" สิงโตรายงานไปด้วยใบหน้านิ่ง เย็นชา ไร้อารมณ์ ให้ผู้บังคับบัญชารับฟัง ทหารผมสีดอกเลาหุ่นสันทัดพยักหน้าเล็กน้อย เอนกายพิงพนักด้วยท่าทีสบาย

 

"ไม่เจอกันนานเลยนะ"

 

ประโยคเดียว..ท่าทีขึงขังของทหารเปลี่ยนไป

 

"เช่นกันครับ"

 

พลเอกณรงค์คลึงแหวนแต่งงานไปมา สบตาคนตรงหน้าที่เติบโตขึ้นเรื่อยๆ

 

ไม่ใช่เด็กอีกแล้วจริงๆ

 

"คุณหญิงสบายดีนะครับ" สิงโตพูดถึงคุณหญิงแก้วกาญจน์ ภรรยาของเจ้านาย ใส่ชุดสวย เครื่องประดับราคาแพงถ่ายรูปคู่กันในกรอบไม้ตั้งโต๊ะอย่างดี เหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก

"สบายดี ตอนนี้ยิ่งสบายใหญ่ จะว่าไปคุณหญิงมีหลานสาวคนนึง จบนอก ยังไม่มีใคร" พลเอกณรงค์เว้นวรรคครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ 

"วันนึง เราควรหาผู้หญิงดีๆ เป็นหน้าเป็นตา มีครอบครัวนะ"

ฟังดูก็รู้ว่าพยายามเกลี่ยกล่อม จับคู่นายทหารหนุ่มยศพันเอกกับหลานสาวของตน สิงโตหลุบตาลงมองแหวนเพชรบนนิ้วนางซ้ายของอีกฝ่าย..เม็ดงาม เลอค่า ชาตินี้ทั้งชาติเงินเดือนของทหารยศน้อยไม่มีวันซื้อได้หากไม่ก้าวหน้าเป็นคนใหญ่คนโต

"เหมือนท่านเหรอครับ"

"....กัน" นามเก่า เอ่ยออกมา แต่อีกคนไม่อยู่ฟังชิงขอตัว ลาออกไปจากห้องทำงานหรูหรา ทิ้งเจ้าของห้องนั่งกลืนน้ำลายเงียบๆไว้เพียงลำพัง

 

.

.

.

​​​​

เอี๊ยด..

 

ไฟหน้ารถส่องทะลุเข้ามาในรั้วบ้านพักข้าราชการประมาณ 5 ทุ่มได้ คริสกลอกตาเซ็งอารมณ์เข้ามาขัดการฟังข่าวในวิทยุรายงานหลังเหตุการณ์สงบ ประเทศไทยได้เข้าสู่การร่างรัฐธรรมนูญใหม่ขึ้น เหมือนเรื่องราวจะสงบก็จริงทว่า..ควันหลงก็ไม่จางไปเสียทีเดียวดั่งภูเขาไฟมิดับรอวันปะทุในสักวันหนึ่ง ประชาธิปไตยที่สมควรได้โดยเอกสิทธิ์เป็นของประชาชนแลกกับการที่ใครบางคนต้องหลบหนีออกประเทศ บางคนหนีเข้าป่าไปไร้ร่องรอยและจนทุกวันนี้ยังรายงานยอดผู้เสียชีวิตอยู่ไม่ขาดสาย

"อะไร?" เด็กนักศึกษาถามทหารยศพันเอกทั้งเสียงเสียงห้วน หรี่ตามองคนที่เอาแต่ยืนหน้าประตูจ้องเขานิ่งไม่วางตา

"เปล่า"

นายทหารไม่ถาม ไม่สนใจ ไม่เข้ามาทำอะไรเลือกขึ้นห้องนอน คนในเสื้อกล้ามอากงขาวกับขาสั้นเดินตามหลังอีกฝ่ายทิ้งตัวนอนทั้งไม่อาบน้ำ

"หยุดเลย ลุก! ไปอาบน้ำ!" คริสพุ่งเข้ามาโวยวายไม่พอใจ อย่างไรเขาก็ต้องนอนเตียงนี้! ถ้าหนีไปโซฟาไอ้ทหารบ้าก็ดีเดือดทำร้ายเขาอีก 
 

"สกปรกตัวเหม็น เหม็นติดเตียง" ด่าเป็นชุด ฉุดดึงแขนกำยำให้ลุกจากเตียง

"วันนี้ไม่ได้ออกแดด ไม่ได้ออกสนาม" สิงโตเถียงเสียงงัวเงียกับหมอน

"แต่กูไม่ชอบนอนร่วมห้องกับคนซกมก!!" 

"ได้ งั้นอาบให้หน่อย" 

"ห้ะ!!?"

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ทหารหนุ่มลากเด็กนักศึกษาเข้าห้องน้ำ แถมยังแก้ผ้าไม่นึกอายแต่อย่างว่าผู้ชายด้วยกันจะอายอะไร คริสเคยได้ยินว่าทหารในกองฝึกอาบน้ำร่วมจนปกติจนชิน เคยเรียน รด.อยู่ ตอนเข้าค่ายก็ไม่ได้สาหัสอะไรมากเท่าทหารจริง

"มานี่" มือสีเข้มกวักเรียกคริสให้มาอ่างอาบน้ำขนาดเล็ก ใจไม่อยากทำแค่ไหน ต่อต้าน ขัดขืนก็จะโดนบังคับให้ทำอยู่ดี คนผิวขาวพ่นลมหายใจแรงชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ยอมลากมือถูสบู่ไปตามร่างกายแน่นแข็งกล้ามไปหมด หุ่นเช่นนี้น่าจะถูกใจผู้หญิงมากกว่าหุ่นนิ่มไขมันแบบคริส
 


 

ฟอด!!


 

"เหี้ย!!!!!"คริสร้องเสียงหลง จังหวะโน้มลงไปถูสบู่ที่หน้าท้อง อีกฝ่ายฉวยโอกาสหอมแก้ม!!จะถอยก็ไม่ทัน โดนวงแขนกำยำสีเข้มคว้าเอวและดึงลงอ่าง

 

​​​​ตูม!!!


 

ตัวเปียกไปหมดชุดนอนแนบเนื้อขาวอวบ น้ำในอ่างเย็นแต่ร่างกายชายหนุ่มต่างวัยกลับร้อนผ่าว ใบหน้าเปียกน้ำห่างเพียงคืบเดียว ประสานสายตากัน

"จะไม่ถามสักคำเหรอ ทำไมกลับดึก วันนี้ไปไหนมา กินอะไรมายัง" กระซิบถาม..เสียงของผู้พันสิงโตดูอ่อนล้าแปลกๆคริสนิ่ง..จ้องตอบแววตาที่เยือกเย็นดุดันเสมอเหมือนทหารอื่นทั่วไป

 

 

ทหาร ตำรวจ ก็นักฆ่าดีๆ


 


 

แววตาของบุรุษผู้ไม่ยี่หระต่อคนตาย พวกเขาสามารถไร้ความรู้สึกได้ด้วยซ้ำเพื่อภารกิจ คริสเลือกปิดปากเงียบเสียง พลัน! ผู้พันสิงโตซุกหน้าลงกับบ่าขาว กอดรัดคนสะดุ้งตัวสั่น ขืนกายดัน ต่อต้านไว้อย่างแนบแน่น

"หยุด!!" ไม่เคยสั่งได้ น้ำล้นอ่างเลอะเทอะพื้นกระเบื้อง

"!! มึง..ไอ้สิ-"

จูบปิดปากอิ่ม ก่อนจะถอนออกแช่มช้า

 

"เรียก 'กัน' "

 

 

"ทำไมกู...ต้องเรียกกัน.." แย่ที่เด็กรับใช้ของสิงโตเป็นคนฉลาด ในความฉลาดของคนบางทีก็น่ารำคาญแต่ก็ช่วยดึงสติคนที่จมปลักในความมืด

"กัน..ชื่อมึงเหรอ?"

คนออกคำสั่งหยุดขยับเอวสอบ..นิ่งไป มองคนที่ร่วมหลับนอนด้วยทุกวันโดยที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจ มือแกร่งประคองดวงหน้ากลมแม้เจ้าตัวจะเบี่ยงไม่อยากให้มาแตะ

"ช่างเถอะ ลืมไปซะ"

อีกครั้งที่กล่าวทั้งเสียงเหนื่อย ดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ ต่อจากนั้นจับสังเกตได้ว่าอีกฝ่ายแววตารู้สึกผิดส่งทอมาพร้อมจับข้อมือขาวข้างซ้ายก้มหน้าจูบบนฝ่ามือ

 

 

การกระทำอะไร อ่อนโยนน่าประหลาด

 

 

วันนี้มาแปลกจนเด็กนักศึกษาทำตัวไม่ถูก อึ้งทึ่งมองดูคนที่พรมจูบมือของเขาทุกตาราง ก่อนจรดปากหยุดนิ้วนางซ้าย

"เคยมีความรักไหม?" สิงโตถามขึ้นมา
 

คริสส่ายหัวตอบ

"แล้วเคยคิดจะรักใครไหม?" ทหารถามอีกครั้ง คริสเข้าใจโดยพลัน เขากำมือซ้าย ดึงมือกลับมาซุกใต้ผิวน้ำเย็น


 

 

"ไม่ใช่กับมึงแล้วกัน"

 

 

คำตอบทำเอาทหารยศพันเอกนิ่งไปพักหนึ่ง โดยที่ตายังสบตอบเด็กนักศึกษาแกนนำผู้ถูกลบชื่อออกไปจากประวัติศาสตร์ด้วยอำนาจของเขา 
 

"....." สิงโตลุกจากอ่างไปทิ้งคนที่โดนข่มขืนไว้ในอ่างน้ำเย็นเชียบ มือขาวซีดดึงกางเกงร่นมาถึงเข่าขึ้นสวมใส่ ดวงตากลมคลื่นไส้มองของเหลวขาวขุ่นลอยบนผิวน้ำปะปนฟองสบู่ ลอยล่องมาจากช่องทางสีหวาน


 

คำไหนคำนั้น ไม่มีวันเสียหรอก

 

TBC

++++++++++++

ท ทหาร อดทน 

ธ ธง ต้องนิยม

น หนูกวักไกว

บ ใบไม้ทับถม

 

#ฟิคผู้พัน

ไปก่อนนะ บายจ้า


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #31 071727 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 02:07

    ทำยังไงจะผ่านพ้นนะ

    #31
    0
  2. #20 Exokainini (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 19:51
    โอ๊ย สงสารน้อง แต่ก็แอบกลัวน้องเป็นสต็อกโฮมซินโดม ฮือ
    #20
    1