[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 30 : Under red 30

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    22 ส.ค. 63

 

 


 

sds

Under red 30


 

รถไฟเคลื่อนตัวออกจากกรุงเทพสู่ต่างจังหวัดไกลหลายไมล์ สายลมหนาวต้องดวงหน้าคมตัดผมออกแล้ว หนวดเคราโกนออกไป ชีวิตใหม่เดินหน้าต่อสู่ปุถุชนธรรมดา นัยน์ตาคมเหม่อมองถุงพลาสติกมัดยางว่างเปล่า เงินก้อนสุดท้ายแลกเป็นตั๋วรถไฟตั๋ว จากจรมาเพียงลำพังดั่งนกกระจอกบินผ่านฟ้ามาตัวเดียว วิทยุทรานซิสเตอร์จากครอบครัวอบอุ่นหอบหิ้วติดมือมานั่งฝั่งตรงข้าม หมุนเปิดหาคลื่นฟังตามประสาคนติดรายการวิทยุ ดนตรีสลับเสียงซ่าๆเป็นระยะดังขึ้น ขับขานโดยนักร้องเสียงไพเราะถ่ายทอดบทเพลงแสนเศร้า โดดเดี่ยว ของนกตัวหนึ่ง..

 

 

'นกน้อยคล้อยบินมาเดียวดาย

คิดคิดมิวายกังวลให้หม่นฤทัยหมอง

ขาดมวลมิตรไร้คนสนิทคู่เคียงครอง

หลงใหลหมายปองคนปราณี

ขาดเรือนแหล่งพักพำนักนอน

ขาดญาติบิดรและน้องพี่

บาปกรรมคงมีจำทนระทม..'

 

 

'​​​​​​ชะตาชีวิต' เพลงพระราชนิพนธ์ของสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวบีบหัวใจอดีตทหาร สิงโต ปราชญา เรืองโรจน์ ไม่เหลืออะไรเลย..ต่อให้เหลือก็ต้องกลั้นใจตัดทิ้งไป

 

 

ยอดดวงใจ..รักมากกว่าอะไรทั้งหมด

 

 

จากเช้ามืดสู่ฟ้าสางและการเดินทางมาถึงจุดหมาย ขายาวก้าวลงจากขบวนรถไฟสู่สถานีหัวหิน กลิ่นอายท้องทะเลลอยปะทะตามสายลมชวนหวนนึกถึงพักร้อนที่มีคริสอยู่ด้วย เราดีกันตามสัญญาได้เพียงไม่กี่อึดใจและจบที่วิวาทขัดแย้งให้เจ็บช้ำกันไป นับจากนี้ ณ ที่อำเภอนี้จะไม่มีเหตุแบบนั้นอีกแล้ว ช่วงหน้าหนาวไม่มีใครมาทะเลกัน ทางใต้ไม่มีคนเที่ยวให้วุ่นวาย สำหรับสิงโตถือว่าดีมากแล้วกับการใช้ช่วงจังหวะนี้หลบหนีคนคิดแค้นทั้งหลายมาหาพื้นที่สงบ ใช้ชีวิตยาวนานและตายไปเงียบๆ ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครต้องจดจำว่าครั้งหนึ่งเคยได้ชื่อว่าเกิดเป็น 'ทหาร'

"หลังนี้พอได้ไหมครับผู้พัน"

สิงโตเดินเข้าไปสำรวจบ้านไม้เล็กๆ ริมทะเลในอำเภอหัวหิว ไม่ได้หรูหราเหมือนบ้านพักที่เคยอยู่ แต่สภาพดูดีใช้บังแดดบังฝนได้ อาจต้องปัดฝุ่นทำความสะอาดเสียหน่อยตามประสาบ้านพักข้าราชการปล่อยร้าง ไม่มีคนมาประจำนาน

"ขอบใจไอ้กิ่ง"

"ไม่เป็นไรครับ ผู้พันช่วยหน่วยผมกับชาวบ้านที่หัวหินไว้ เรื่องแค่นี้ถือว่าเล็กน้อยมาก"

สิงโตยิ้มขอบคุณเพียงมุมปาก ตบบ่าเพื่อนที่เคยร่วมรบกันมา 2 ครั้ง ร้อยโทกิ่งการุณตะเบ๊ะมือให้ ต่อให้อีกฝ่ายออกจากราชการไปแล้วด้วยเหตุ 6 ตุลา เหล่าคนหัวหินรู้จักดีว่าทหารคนนี้เป็นเช่นไร 

 

 

ความดีส่วนความดี

หน้าที่ส่วนหน้าที่

เรื่องเลวทรามก็อีกส่วน

มนุษย์เราก็มีเพียง 3 สิ่งเท่านี้ในตัว

 

 

สิงโตวางย่ามลงกับโซฟาคลุมหนังสือพิมพ์เก่าขึ้นสีเหลืองกรอบ กวาดตามองในบ้านไปรอบๆอีกครั้ง 

"พรุ่งนี้ผมจะให้พวกจ่ามาช่วยทำความสะอาดนะครับ" ร้อยโทกิ่งเสนอ

"ไม่เป็นไร ฉันทำเองได้" 

"แต่-" 

"ไม่เป็นไร มันรบกวนงานคนอื่น" สิงโตปฏิเสธน้ำใจ เขาไม่อยากให้เรื่องของตนไปขัดขวางการทำงานใคร 

 

กึก..

 

สะดุดตาเข้ากับสิ่งหนึ่งตั้งริมหน้าต่างบานใหญ่ หันหน้าออกไปทิศชายฝั่งทะเล ถูกปล่อยให้ฝุ่นจับไม่มีใครดูแล สิงโตเดินเข้าไปใกล้ มองนานพักหนึ่งก่อนเปิดฝา..เผยแป้นสีขาวดำเรียงโน้ตไว้

ปลายนิ้วกดลง..ไร้เสียง..

"เปียโนของลูกสาวผู้พันดรุณน่ะครับ มันเสียแล้ว ลูกสาวแกเลยทิ้งไว้ที่นี่ ให้ผมเอาคนมายกไปทิ้งไหมครับ?" ร้อยโทกิ่งถาม สิงโตส่ายหัว ปิดฝาเปียโนลง ทหารประจำกรมในอำเภอหัวหินกลับไปแล้ว เหลือเพียงอดีตทหารเพียงลำพังในบ้าน

 

 

..ชะตาชีวิต..

 

 

คลื่นทะเลซัดฝั่งเป็นระลอก นัยน์ตาคมกริบมองวิวออกไปยังร้อยโทกิ่งเดินเคียงคู่กับขวัญ ทั้งคู่แต่งงานกันให้ในอีก 2 ปีหลังสิงโตกับคริสเดินทางกลับกรุงเทพ พวกเขามีชีวิตครอบครัวผาสุข คาดว่าทั้ง 2 คงได้พูดคุยกัน คบหากันจนตัดสินใจเลือกเป็นครอบครัวเดียวกันและอีกไม่นานก็จะมีลูกหลานสืบต่อไป

 

 

..ตัวคนเดียว..

 

 

ใช้เวลาเกือบ 2 วันเต็มปัดกวาดบ้านช่องให้สะอาดเอี่ยม พอไม่มีคนทำให้ สิงโตค้นพบว่าเหนื่อยเอาเรื่องจนนับถือใจแม่กวางขึ้นมาซึ่งตอนนี้ก็ไปดูแลบ้านช่องให้กับทหารคนใหม่ที่เข้ามาประจำบ้านหลังนั้นแทนเขาแล้ว จากนั้นก็ต้องหางานทำ หาเงินมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง เขาตั้งใจว่ารับจ้างแถวนี้โดยส่วนมากยังวนเวียนกับวงการทหาร อาทิเช่น เดินสำรวจป่า แบกหาม ซ่อมนั่นนี่เท่าที่ทำได้รวมถึง..เปียโน..

 

'????'

 

กดแป้นเรียกเสียงโน้ตดังกังวาน อาจไม่ดีเท่าตัวที่เขาซื้อและโดนทางการริบไปแล้วแต่ก็พอถูไถเล่นเป็นเพลงได้อยู่

 

'????????????????????????????????????????????'

 

เพลงเดียวที่เล่นเป็น มือแข็งจับแต่ปืน ระเบิด บรรเลงเพลงดังของบีโทเฟน นักเปียโนที่ทหารอย่างเขาไม่เคยคิดสนแต่งขึ้นมา ปลายนิ้วไล่เรียงไปตามความทรงจำ เรียนรู้อย่างตั้งใจ

 

'????'

 

ครึ่งเพลง เพียงท่อนแรก ได้เท่านี้..
 

 

ปลายนิ้วสีเข้มหยุด ละมือจากแป้นเปียโน ยิ่งเล่นยิ่งปวดใจ กำหมัดแน่นก่อนคลายทิ้งลงข้างลำตัว

 

ตัดสินใจดีแล้ว

 

"ผู้พันเก่งมากเลยครับ ซ่อมได้ด้วย" ร้อยโทกิ่งแวะมาเยี่ยม หิ้วเหล้ามาขวดนึงหมายสังสรรค์หลังเลิกงานตามประสาทหารที่นิยมชมชอบสุรามาก

"ฉันแกะเอา แต่ไม่ได้หมด ไว้มีเงินมากกว่านี้จะไปหาช่างซ่อมโดยตรง"

ยามเหล้าเข้าปาก เราก็คุยกันไปได้เรื่อยทุกเรื่องราว เล่าถึงอดีตยาวไปสมัยร่วมรบแถวชายแดนเขมรกัน ในช่วงเวลากินไม่อิ่ม นอนไม่เต็มตื่นก็ยังมีเรื่องในชวนคิดถึงพวกพ้องพี่น้องทหารทั้งคนที่ตายจากไปยันคนมีชีวิตอยู่ ชีวิตของพวกเขาสวมหมวกเหล็กและลั่นไก วินาทีนั้นคำสั่งถือเป็นที่สุด หน้าที่เหนือสิ่งอื่นใด จดจำไว้และลุยเข้าไปปกป้องดินแดนและประเทศชาติ

"ผ่านมานานมากเลยนะครับนับจากจบสงครามชายแดน"

"อืม" สิงโตครางรับในลำคอ

"ว่าแต่ผู้พันเล่นเปียโนเป็นด้วยเหรอครับเหนือคาดมาก ทหารอย่างเราไม่ค่อยเหมาะกับเครื่องดนตรีแบบนี้ หีบเพลงยังพอเข้ามากกว่า แต่ๆ ผมไม่ได้ว่าผู้พันนะ! ผมหมายถึงดูแปลกๆ"ร้อยโทกิ่งเมาแล้วพูดก็ไปเรื่อย หลุดความคิดในใจออกมา สิงโตไม่ถือสาคนเมา เขาเข้าใจ ขนาดตัวเองก็เริ่มมึนหน่อยๆ

"ฉันก็ไม่ได้อยากเล่นในตอนแรก" หลุบตามองเหล้าในแก้ว น้ำแข็งละลายไปช้าๆ

"ฉันอยากให้เขาเล่นให้ฟัง.." 

"เขา?" ร้อยโทกิ่งทวนคำถาม อดีตทหารนั่งขอบตาร้อนผ่าว กระดกเหล้าดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

"ฉันอยากเล่นเพลงนี้ให้จบ ช่วยถามให้หน่อย มีครูสอนได้ไหม?" หยิบปากกาขีดเขียนชื่อเพลงลงในกระดาษ

 

'fur elise'

 

 กระดาษน้อยไหว้วานส่งให้ร้อยโทกิ่ง เราดื่มกันจนหมดขวดจึงแยกจากกันไป บ้านกลับมาเหลืออดีตทหารหนุ่มคนเดียวอีกครั้ง รัตติกาลหน้าหนาวมืดสนิททอแสงสลัวสีม่วงระยับพาดผ่านแบ่งครึ่งฟ้า แหงนมองออกไป..ทางช้างเผือกแสนสวยงามเคลือบบังตำนานน่าเศร้า หวนนึกถึงเพลงพระราชนิพนธ์ตลอดการนั่งรถไฟในท่อนสุดท้าย

 

 

'ท้องฟ้าสายัณห์ตะวันเลือน

แสงลับนับวันจะเตือนให้ใจต้องขื่นขม

หากเย็นลงฟ้าคงยิ่งมืดยิ่งตรอมตรม

ชีวิตระทมเพราะรอมา

จวบจันทร์แจ่มฟ้านภาผ่อง

เฝ้ามองให้เดือนชุบวิญญาณ์

สักวันบุญมาชะตาคงดี'

 

 

ให้กาลเวลาเยียวยา คงจะดีขึ้น..สักวันหนึ่ง

 

TBC

+++++++++++++

ชะตาชีวิต 

#ฟิคผู้พัน ตอนหน้าน่าจะจบแระ ช่วงนี้มหกรรมเคลียร์ไหมากมาย 

ไปก่อนนะ บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #166 SukjamKengasawig (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:41
    คิดถึงผู้พันกับคริสจังเลย
    #166
    1
  2. #165 lumpalin_love (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 18:39
    คิดถึงผู้พันนะคะ...🥀🥀🥀🥀🍃🍃🍃
    #165
    1
  3. #161 nana_567717 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 13:21

    คิดถึงคริสกับผู้พันแล้วค่า

    #161
    1
  4. #160 071727 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 12:32
    ก๊อกๆมีใครอยู่ไหมคะมาตามหาผู้พัน สิงโต กับน้องคริสค่ะผู้พันหายไปไหนคะคิดถึงมากเลย รีบกลับมาไวๆนะคะคิดถึงมาก
    #160
    1
  5. #159 Nafphon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 23:08

    รอน้าไรท์ คริสมาสอนผู้พันเร็วๆๆ❤😄

    #159
    1
  6. #156 /_ / (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 20:45

    รอนะคับ

    #156
    1
  7. #155 Nick (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 18:24

    หนีพ่อมาเลย มาเป็นคุณครูสอนพี่สิงของน้องคิดนะ ขอแบบแฮปปี้เอนดิ้งจ้า

    #155
    1
  8. #154 mimmii_boo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 11:09
    คุณครูน้องคริสจะมาสอนไหมน๊าาาาาา
    #154
    1
  9. #153 /_ / (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 09:12

    เดียวเด็กดื้อก็มาป่วนอีกเชื่อสิ

    #153
    1
  10. #152 071727 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 09:03
    สักวันชะตามาฟ้าคงดี ....นี่ไง จะตามมา เดี๋ยวฟ้าก็ส่งคนดีมา รออีกนิดเนาะ ใจเย็นๆ คู่แล้วไม่แคล้วกันนะบอกรักน้องด้วยนะ ไม่รู้แหละเรามโนแล้ว คุณบลัดฮานะ ไม่ต้องทิ้งมาม่าเรานะ เราอิ่มแล้ว เราอยากกินขนมหวานบ้าง
    #152
    1
  11. #151 209090 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 06:24
    ครูที่จะมาสอนเพลงให้ ต้องเป็นคริส แน่เลย มันต้องเป็นแบบนั้น
    #151
    1