[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 29 : Under red 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    20 ส.ค. 63

 

 

Under red 29

 

'อาผิงอีไม่อยากดองกับลูกเฮียแล้ว'

"ไอหยา..อั๊วขอโทษแทนลูกด้วย ลูกอั๊วรีบร้อนรับลูกค้า อยากช่วยงานอั๊วเท่านั้น อยากให้อาเจียงพูดกับอาผิงอีกทีได้ไหม" ขอร้องเจ้าของร้านซาลาเปา หากดองกันก็จะเกื้อหนุนทำมาค้าขายขึ้นไป ทว่าลูกสาวฝ่ายนั้นวิ่งหัวฟัดเหวี่ยงกลับบ้าน ไปฟ้องพ่อแม่ว่าถูกคริสเมินใส่ไม่ใยดีและก็ไม่มีท่าทีสนใจเธอด้วยซึ่งเท่ากับหักหน้าญาติผู้ใหญ่ด้วยเช่นกัน ท้ายสุดเจ้าของร้านข้าวมันไก่จำต้องคอตก วางหูโทรศัพท์ทั้งถอดถอนใจ 

 

 

หากมีครอบครัว

จักล้างมลทินที่มิอยากเอ่ยถึง

 

 

คืนจันทร์กระจ่างเดือนธันวาคม อากาศหนาวเหน็บ คนแก่ปวดฉี่ง่าย ครั้นอายุมากหูรูดไม่ค่อยจะดี เจ้าของร้านข้าวมันเข้านอนไปไม่ทันดีจำต้องเดินออกมาจากห้องนอน

 

"อ...อ้า.."

เอี๊ยด!!เอี๊ยด!!เอี๊ยด!!

 

เสียงเตียงโยกน่าขนลุกดังจากห้องนอนลูกชายคลอกระเส่า ตามด้วยคำรามฮึมฮัมในคอ คนเป็นพ่อตัวแข็งทื่อ ทำไมจะจำไม่ได้ในเมื่อเขาเคยขังปิดตายห้องนี้ร่วมอาทิตย์ช่วง 14 ตุลา

 

 

..มลทิน..

 

 

หัวอกคนเป็นพ่อ ทุกวันนี้ใช่จะรับได้ ลึกสุดใจในความเห็นแก่ตัวคาดหวังว่าลูกชายจะแต่งงานกับผู้หญิง มีลูกมีหลานสืบสกุล

 

 

"แรงๆ ร...แรง...อีก...อ้า!!"

เอี๊ยดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

มือเหี่ยวย่นสั่น เอื้อมไปแตะลูกบิด 

 

 

"...." จำใจทิ้งลงข้างลำตัว เขามองตาลูกชายก็รู้แล้วว่าหวั่นไหวจนกลบความชิงชังไปหมดสิ้น จำใจต้องปิดหูปิดตาถอยออกมา อีกด้านหนึ่งของประตูอันร้อนเร่าไปด้วยเซ็กส์ระหว่างอดีตทหารกับอดีตแกนนำ ชายกับชาย เพศเดียวกัน ห่างเหินมานานนับปีและบรรจบตรงห้องนอนของคริส พีรวัส จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ลึกซึ้ง

​​​​​​

 

ปึก!!ปึก!!!

 

 

ร่างขาวโพลนแดงระเรื่อ แอ่นสะโพกยินยอมรับแก่นกายสีเข้มเข้ามาในร่าง ห่างกันมานานทั้งแน่นทั้งคับจนสิงโตนิ่วคิ้วก่อนเปลี่ยนเป็นเลิกสูงยามสัมผัสบนฝ่ามือขาวทาบแก้มสากไว้ยังไม่ได้โกนหนวด

ตาประสานกัน..สีดำที่อยู่คนละฝั่งของอุดมการณ์ 

คริสหลุบมองร่างกายแข็งแรงแต่ผอมลงไปกว่าเดิมมาก กล้ามมัดน้อยลงเห็นได้ชัด ตากลมหลุบลงต่ำไปใต้สะดือยังบริเวณไรขนกระทบก้นขาวช้ำมือ เร่งจังหวะถี่ยิบไม่หยุด

"อ..อา...อึก!"

เจ็บระคนสุขสม อ้าขาราวกับเป็นโสเภณีร่านสวาทแต่ก็ร่านเพียงกับคนๆนี้ ยินยอมทอดกายจนแทบลืมว่าจุดเริ่มต้นระหว่างเราเกิดจากอะไร ปากบดเบียดจุมพิตต่อกัน อ่อนโยน ดูดดื่ม ไหลไปตามกระแสห้วงอารมณ์ 

"สิงโต" 

นามนี้ตั้งให้เองกับปาก ลืมไปนานแสนและรื้อฟื้นกลับมาได้ นามแด่ชีวิตใหม่ทหารคนหนึ่ง

"สิง..อา...ต..โต..แรงอีก"

เรียก..เรียก..และเรียกหา

สะโพกแกร่งเพิ่มความเร็วจนร่างด้านใต้หัวสั่นโคลง ปากอิ่มเผยอครางสุขสมไม่หยุด ไออุ่นที่คิดถึง ตอนได้มาง่ายไม่เห็นค่า พอหายไปก็โหยหาเป็นนัก คริสกอดแน่น จิกหลังสีเข้มไปตามแรงปรารถนาพุ่งพล่าน ขายาวขาวรัดเอวสีเข้มแน่นไม่คิดปล่อย ถูกจับพลิกไปพลิกมาจนเสร็จสมใจ สิงโตหายใจหอบ ปลดปล่อยจุดสุดยอดไปในตัวชายเชื้อสายจีนอายุน้อยกว่าหลายปี หน้าคมซุกลงกับอกขาวกระเพื่อมขึ้นลงไม่ต่างกับเขา นิ้วป้อมลูบหลังอีกฝ่ายเล่นจนสะดุดกับรอยแผลเป็นใหม่ไม่เคยเห็น..จากกระสุน 6 ตุลา..

 

ตึกตัก ตึกตัก

 

"ขอคริสบ้าง.."

ใต้คืนที่ดาราเต็มฟ้า หน้าหนาวกับสายลมเย็นละเลียดผิวเปลือยบนเตียงอันเป็นจุดเริ่มต้นระหว่างพวกเขาที่ไม่สวยงาม

 

แตกต่างไปหมด ไม่น่าบรรจบ

 

คริสกดอดีตทหารลงเตียงแล้วขึ้นคร่อมคืน สลับตำแหน่งกัน ขาสีเข้มจับแยกออกรับแก่นกายของเด็กหนุ่มกดเข้าไป

"อ..อา.."

 

ข้างในสิงโตเป็นของคริส

ข้างในคริสก็เป็นของสิงโต

 

คนหนุ่มผิวขาวไม่คิดเช็ดของเหลวไหลตามโคนขาตน หมกมุ่นตั้งใจเพียงขยับสะโพกใส่อดีตทหารใต้ร่าง ปากหนาได้รูปครางออกมา เสียงแหบพร่าสั่นไหว คริสโน้มหน้ากดจูบซ้ำๆบนปาก ปลอบโยน ทะนุถนอม ลูบไล้ไปตามสันกรามจนมาถึงแผงอกเป็นลอนคลื่น

 

เอี๊ยด!!เอี๊ยด!!เอี๊ยด!!

 

ระลอกสองเกิดในคนละบทบาท ทำได้ดีไม่แพ้กัน ตอบสนองความสุขเรื่องบนเตียงได้ยอดเยี่ยมถึงใจ เหนือกว่าสิ่งอื่นใดคือการได้กลับคืนมาแล้ว 

"กลับบ้าน" คริสกระซิบข้างหูร้อนผ่าวสีเข้มพร้อมสวนเอวใส่ไม่ยั้งกับคนข้างใต้ สิงโตนอนเงียบทำเพียงกอดตอบเด็กน้อยที่ไม่ใช่เด็กอีกแล้วเอาเขาไปจนถึงฝั่งด้วยกันอีกรอบ

 

.

.

.

 

ป๊อกๆๆ

 

เสียงสับไก่ดังตั้งแต่เช้ายังไม่สาง พ่อของคริสตื่นมาเตรียมของพร้อมค้าขาย มือเหี่ยวชะงักมมีดอีโต้ยามพบสิงโตนั่งอยู่ในร้านมืดๆคนเดียว..ตาฝ้าฟางเพ่งมองย่ามบนโต๊ะ กล้าๆกลัวๆไม่น้อยแต่ก็อดไม่ได้ที่จะถาม

"ผู้พันจะไปใช่ไหมครับ?"

"นายอยากให้ฉันไปอยู่แล้ว ไม่ต้องอ้อมค้อม" ทหารตาดุเป็นวิสัย แข็งเป็นกิจจะ คนเป็นพ่อค้าหาเช้ากินค่ำไปวันๆจะเอาอะไรไปสู้ จึงก้มหน้าหลบตาหรืออีกนัยยะก็ละอายใจที่โดนอ่านใจ

 

 

หมดประโยชน์กับลูกชายก็เฉดหัวส่ง

 

 

"นายเป็นพ่อที่รักลูกมากและฉันก็รักคริสมากเช่นกัน" รักมากถึงไม่อยากให้ไปติดร่างแหไปด้วย เขาไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีบ้านและมีสถานะเคยติดคุกในฐานะฆาตกรประทับตัวไปตลอดชีวิต เหม่อมองไปยังรูปถ่ายครอบครัวแสงโพธิรัตน์ในกรอบไม้เล็กๆ ช่วงนั้นแม่ของคริสยังอยู่แต่เป็นสภาพป่วยระยะสุดท้ายยืนขนาบลูกชายเอาไว้โดยมีเปียโนมือสองจากน้ำพักน้ำแรงอดีตทหารคนนี้มอบให้เป็นของขวัญวันเกิด ทว่า..ทุกสิ่งอย่างก็เทียบเท่าข้าวมันไก่ห่อนึงไม่ได้ คุณค่าทางใจไม่ได้อยู่ที่ราคาเสมอไป 
 

น้ำใจของเด็กน้อยกลายเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้ปราชญา เรืองโรจน์ อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปในโลกอันแสนโหดร้ายและปรารถนาปกป้องดูแลเด็กคนนั้นให้เติบใหญ่โดยปราศจากเรื่องร้ายๆ น่าเสียดายที่ไม่อาจทำได้สำเร็จแถมยังหน้ามืดตามัวไม่หักห้ามใจสร้างแผลบนกายใจอีกฝ่าย หากยังอยู่ต่อไป..อาจจะมีแผลเพิ่มมากขึ้นไปเรื่อยๆจากสถานภาพทางสังคมของเขาในปัจจุบัน

"คริสเป็นเด็กใจดี เป็นคนดีช่างเสียสละ เขาอาจไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วฉันประทับใจเขามากที่กล้าเป็นปากให้ประชาชนใน 14 ตุลา" สิงโตเอ่ยชมคริสให้พ่อของคริสฟัง พูด..ชม..นับถือ..แสดงความคิดได้โดยไร้ซึ่งหน้าที่ค้ำคอ นิยาม 'วีรชนผู้กล้า' เหมาะควรแล้ว การที่สุดท้ายแม้เราจะเป็นเพียงหมากบนกระดาน แต่การกล้าลุกขึ้นยืนแสดงความต่าง มันไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่ผิดอะไรเลย ถ้าหากเรื่องจบด้วยการไม่มีคนตาย หาจุดร่วมกันได้ก็คงดี

 

 

ฝันเฟื้อง

ไม่มีการแตกแยกใดจบสวยหรู

 

 

ร่างสูงผิวสีเข้มแบกย่ามขึ้นบ่าเดินออกไปจากร้านข้าวมันไก่ ห่างออกไปก่อนอรุณรุ่งจะฉานแสงโดยมีคำบอกลาจากเจ้าของร้านข้าวมันไก่ไล่ตามหลัง

"โชคดีนะครับ ขอบคุณผู้พันทุกอย่าง"

เจ้าของร้านข้าวมันไก่มองส่งจนอดีตทหารไกลออกไปลับสายตา ภาวนาหวังว่าจะไม่เจอกันอีก เขาโล่งอกมากที่อีกฝ่ายเข้าใจและยอมถอยออกไปจากคริส รอยยิ้มแต้มบนหน้า มองท้องฟ้าเปลี่ยนสีไปช้าๆ นกออกบินจากรังออกหากิน นับว่าเช้านี้สามารถเปิดร้านได้อย่างสบายใจ

 

 

ป๊อกๆๆๆ

 

 

ข้าวมันไก่แสงโพธิรัตน์ย่านเยาวราชคนเริ่มคึกคักขึ้น แห่มากินข้าวมันไก่แต่เช้า เจ้าของร้านยิ้มตาหยีเสิร์ฟไม่หยุดมืออย่างขยันขันแข็ง ทุกจานถือเป็นเม็ดเงิน เขาถือว่ามีความสำคัญหมดและต้องตักตวงให้มากสุดเพื่อกินอยู่ใช้

"คริส ช่วยป๊าหน่อย!"ตะโกนเรียกลูกชาย หลังจากคนเยอะเรื่อยๆเสียจนทำไม่ทัน

"เฮ้อ..ไอ้ลูกคนนี้.." ส่ายหัวระอาใจและวิ่งขึ้นไปเคาะประตู

 

ก๊อกๆ

 

"คริส มาช่วยป๊าหน่อย คนเยอะแล้ว"

​​​​​​ไม่มีเสียงตอบกลับ..เจ้าของร้านข้าวมันไก่มุ่นคิ้ว หลุบมองลูกบิดประตู

"คริส?" และตัดสินใจเปิดประตูห้องนอนออก

 

แอ๊ดดดดดด..

 

 

TBC

+++++++++++

ตอนนี้มีชื่อว่า ร..ร...รรรรรรรร..ริบะ

#ฟิคผู้พัน

บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #150 mimmii_boo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 07:15
    คริสรึเปล่า คริสหนีตามพี่สิงไปรึเปล่า??
    #150
    1
  2. #149 3653768 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 03:53
    คริสได้ยินจึงวิ่งตามผู้พันไปแล้ว..นะๆไรท์
    #149
    1
  3. #148 071727 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 01:45
    จะขอเดานะ ว่าตอนนี้ได้ หอบผ้า ไปดักรอพี่สิงโตข้างหน้าแล้ว ไปอยู่ด้วยกันปล่อยให้ป๊าขายข้าวมันไก่ คนเดียวไปก่อน แล้วค่อยกลับมาเยี่ยมก็แล้วกันเนาะ ฮ่าๆๆตามใจฉัน อยากจะมโนแบบนี้
    #148
    1
  4. #147 /_ / (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 19:31

    หนีตามผู้ชายรึป่าว555

    #147
    1
  5. #146 Nafphon (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 18:31

    คริสสสไปไหน ขอให้คริสสมหวังกับพี่สิงโตน้า

    #146
    0
  6. #145 071727 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 17:15
    จะเป็นยังไงต่อไปคริส ไม่ได้อยู่ในห้องใช่ไหม

    คริสแอบ ตามพี่สิงโตไปใช่ไหมหรือ

    คริสเป็นอะไรไป ไปที่ผ่านมามันเจ็บมากพอแล้ว ขอสักที่เถอะนะ ให้เขามีความสุขกันบ้าง
    #145
    1