[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 17 : Under red 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    2 ส.ค. 63

 

Under red 17


 


 

รถหรูมากมายเลี้ยวเข้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่าสีเหลืองสไตล์บ้านขนมปังขิง ไฟสีส้มทองเรืองรองในยามราตรีบ่งชี้ว่าสถานที่แห่งนี้กำลังจัดงานรื่นเริง สนุกสนาน ทั้งที่นอกรั้วนั้นไซร้มีประชาชนอดอยากปากแห้งกับเผด็จการที่อ้างเอาความชอบธรรมที่เรียกว่าประชาธิปไตยโบกไว้เบื้องหน้า ถึงแม้ตัวการจะระเห็จออกไปต่างประเทศแล้วผลพวงจากบาดแผลยังไม่จางหายและสังคมชนชั้นสูงแทบไม่สะเทือนจากเหตุการณ์วันวิปโยคแม้แต่นิดเดียว เฉกเช่นเดียวกับการจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดหรูหราของพลเอกณรงค์ในวันนี้ 
 

คริสกระชับสูทก้าวลงจากรถเต่า เดินตามหมอเด่นเข้ามาในงานเลี้ยงที่คนอย่างเขา โดยเฉพาะเกิดมาเป็นคนจีนไม่มีโอกาสย่างกรายด้วยซ้ำ หนำซ้ำยังรู้สึกได้ถึงสายตาหยามจากคุณหญิงคุณชายพร้อมกับคำสบถเหยียดเชื้อชาติเบาๆลอยมา 

"ลูกเจ๊กมาทำอะไรที่นี่"

"ขายน้ำเต้าหูล่ะมั้งคุณหญิง คิกๆ"

ฉุนอยู่เหมือนกัน แต่ไม่อยากจะให้ค่าสนใจ เขามาที่นี่มีเป้าหมายเพียงหนึ่งคือฉวยโอกาสแทรกซึมเพื่อหาข่าว นัยน์ตากลมทึ่งกับสิ่งสวยงามเมื่อก้าวมาถึงสวนตัดแต่งสวย ประดับไฟงาม ดอกไม้ช่อใหญ่ติดริบบิ้นสีแดงเงาเลื่อม อันเป็นสีวันเกิดของท่านนายพล อาหารจัดเป็นแนวค็อกเทลตั้งบนโต๊ะปูผ้าขาวอย่างดี วงดนตรีออเคสตร้าบรรเลงบนเวทีไพเราะจับใจและมีบริกรคอยบริการเสิร์ฟเครื่องดื่มถึงมือแขกทุกคน

"รับเครื่องดื่มอะไรดีครับคุณหมอ" บริกรชายแวะหยุดตรงหน้าหมอทหาร

"ขอเป็นไวน์แก้วนึงแล้วกัน อีก 2 แก้วเป็นน้ำส้ม"

"โธ่ ผมอายุเกินแล้วนะครับ" เด็กรับใช้ของหมอเด่นโอดครวญ 

"ไม่ได้ พรุ่งนี้มีสอบไม่ใช่เหรอเรา" หมอเด่นเตือนก่อนใช้แก้วไวน์ชนปลายจมูกเด็กรับใช้ตัวเองอย่างหยอกเย้าต่อหน้าต่อตาคริส

 

 

..คนของทหาร..
 


 


 

"น้องคริส"
 

"ขอบคุณครับ" รับน้ำส้มจากหมอเด่นมาถือไว้ กวาดสายตาสอดส่องไปทั่วงาน เดินเตร่ไปเตร่มาไร้ทิศทาง เอาแต่ตามหลังหมอหนุ่มกับเด็กรับใช้ของหมอไปตลอด

"มองหาใครเหรอ?" หมอเด่นทัก

"เปล่า!" เสียงสูงจนอีกฝ่ายยิ้มแปลกๆ คริสไม่ชอบ เหมือนโดนคนมองขำ ทำทีเป็นกระดกน้ำส้มดื่มต่อแทน 


 

"คุณรู้เรื่องเลือกตั้งใหม่รึยัง?" 
 


 

คริสชะงักฝีเท้า หันไปมองต้นบทสนทนาจากทหารกลุ่มหนึ่งไม่ไกลลอยเข้าหู เป็นเกี่ยวกับการเมือง ณ ตอนนี้จากอีกฟากหนึ่ง เขาอาศัยจังหวะที่หมอเด่นควงเด็กของตนไปคุยกับสังคมคุณหญิงคุณนาย คว้าจานเล็กทำทีเดินเข้าไปหาอาหารหยิบใส่จานแถวๆกลุ่มทหารนั้น
 

"อ๋อ น่าปวดหัวสุดๆไปเลย ท่านนายพลณรงค์เองก็สั่งให้จับตา ม. เจ้าปัญหานั่นอยู่"

"ซ้ายจัดมากทางนั้น ทางนี้ก็มีพวกขวาจัดเช่นกัน พูดดังมากก็ไม่ได้นะผู้กอง เราไม่รู้มีใครบ้างในนี้ เลาๆมาว่าจะหาทางพาเขากลับมา"

"ผมรู้น่า ไม่คุยแล้วๆ เฮ้อ..สงบสุขยาวๆไม่ได้รึไงนะ..แบบนี้ผมคงต้องเลื่อนงานแต่งกับแม่มณีไปอีกปีหน้าล่ะมั้ง.." ทหารโอดครวญในใจ 
 

คริสกำฐานแก้วน้ำส้มแน่น อย่างที่คาดเดาไม่ผิด การกลับมาของถนอมมีคนในคอยหนุนหาทางช่วย นี่เท่ากับว่าสิ่งที่พวกเขาชาว 14 ตุลาดั้นด้นมาสูญเปล่าหากสำเร็จ หากจับประเด็นต่อดีๆ ก็เหมือนจะมีทหารที่ไม่เห็นด้วยอย่างเช่นกลุ่มที่จับเข่านินทากันตรงนี้
 

 

 

มีทหารจับตาดูพวกไอ้ธีร์


 


 

พวกทหาร 2 คนนั้นขยับตัว คริสตกใจรีบคีบไก่ราดซอสใส่จานลวกๆและก้าวถอยหลังออกไปอย่างเร่งรีบ

 

ตุบ!!!

 

"อุ้ย!!"

"ข..ขอโทษครับ!" 

ไม่ทันระวังหลังชนกับผู้หญิงในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้ากับถุงมือสีขาวหุ้มข้อเล็กๆ เธอผิวขาวเนียนสวยผมดำขลับมัดมวยรวบสูงสวมเครื่องเพชรเม็ดงามบ่งบอกฐานะร่ำรวย สวยมาก..สวยจนเด็กหนุ่มมหาลัยปี 4 ตาค้าง

"ผมเก็บให้ครับ" คริสได้สติรีบก้มลงเก็บกระเป๋าถือตกพื้นให้เธอ

"เกิดอะไรขึ้นครับคุณนีร์"

คริสใจเต้นน่าฉงนหลังได้ยินเสียงคุ้นหู เขาหยัดกายเต็มความสูง ถือกระเป๋าใบน้อยจับจ้องสายตาไปยัง..พันเอกสิงโตสวมสูทตัดประณีตเดินเข้ามาเรียกหญิงสาวสวย

ต่างคน..ต่างอึ้ง โดยเฉพาะทหารอย่างสิงโต แปลว่า..ไม่ได้คิดเลยสักนิดว่าคริสจะโผล่มางาน

"ขอบคุณนะคะ" นีร์รับกระเป๋าใบเล็กไปถือและตรงกลับไปหาทหารหนุ่มยศผู้พัน ยืนเคียงข้างใกล้ชิดสนิทสนมจนน่าฉงน กระทั่งข้อสงสัยไขกระจ่างเมื่อเจ้าของงานวันเกิดเดินควงภรรยาเข้ามาทักทายสิงโตกับสาวสวยปริศนา

"ผู้พัน ขอบคุณนะไปรับหนูนีร์ให้"

"ไม่เป็นไรครับคุณหญิง"

ภรรยาของพลเอกณรงค์ยิ้มให้พันเอกสิงโต แววตาของเธอพราวระยับมีเลศนัยบางอย่าง จับจ้องมายังหนุ่มสาวต่างวัยแต่ดูเหมาะสมกันอย่างยิ่งยวด ในที่สุดคริสก็ได้เจอหัวหน้าและเมียหัวหน้าของสิงโตวันนี้ พวกเขาสวมแหวนคู่กันบนนิ้วนางซ้าย แหวนทองแถมยังประดับเพชรหรูหลายบาท กินหรูอยู่สบายในฐานะครอบครัวทหาร หญิงวัยกลางคนที่ยังสวยไม่สร่างควงแขนพลเอกณรงค์ ชายชาติทหารร่างสูงภูมิฐานตามวัย อายุมากแต่ดูดีมีสง่าราศี

"เด็กคนนี้ใครกัน?" คุณหญิงถามถึงชายหน้าตี๋ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนจีน ขณะที่พลเอกณรงค์จ้องนิ่งไม่ไหวติ่งด้วยสายตาทหาร

"มากับผมเองครับ รุ่นน้องร่วมมหาลัยเดียวกัน" หมอเด่นแทรกขึ้นมา ดึงคริสที่จ้องสิงโตไม่วางตามาไว้ด้านหลัง ขณะที่พันเอกสิงโตผู้เป็นเจ้าของเด็กรับใช้กลับมองตอบสั้นๆแล้วละสายตาไปให้ความสนใจหญิงสาวในเดรสน้ำเงินแทน

"น้องนีร์ไปอยู่นอกมานาน พึ่งได้กลับมาไทย อะไรๆก็อาจไม่คุ้น ดิฉันขอฝากผู้พันดูหน่อยนะ"

"ได้ครับคุณหญิง" สิงโตขานรับสุภาพแล้วบริการดูแลสาวสวยต่อ ผายมือพาเธอไปเดินชมสวนต่อในงานโดยมีพลเอกณรงค์กับภรรยามองตามหลังเด็กรุ่นลูกรุ่นหลานเดินคู่กันไป

"เหมาะกันเนอะคุณ"

"อืม"

ตามประสงค์ที่ภรรยาต้องการ เฟ้นหาสามีดีมีชื่อให้หลาน คริสได้ยินการคุยของผู้ใหญ่ทุกอย่างหมดจนเข้าใจว่าทำไม..ถึงได้โผล่มากับผู้หญิง..ทำไมถึงหายหัวไปร่วมเดือน 

ที่แท้ก็ไปรับหลานสาวของคุณหญิง มีผู้ใหญ่หมายจับให้ดองกันไม่ต้องสงสัย เครือญาติไม่พอ เครือข่ายขยายอำนาจงาน อะไรจะเหมาะสมกันไปมากกว่านี้ แถมผู้หญิงคนนั้นก็สวยมากเสียด้วย

 

 

ราวกับวิญญาณหลุดลอย..

 

 

สุราในงานมีเช่นกัน คริสวางน้ำส้มแล้วหยิบมาแก้วนึง ไม่เคยนึกอยากดื่มแต่วันนี้กลับต้องการรสขมปร่านี้ไหลลงคอ 
 

 

รสเดียวกับจูบ

 

 

"น..น้องคริส!" หมอเด่นหันมาอีกทีตกใจ คริสเล่นยกกระดกรวดเดียว 3 แก้วเพียวๆ 

 

แคร้ง!

 

กระแทกวางบนโต๊ะแล้วต่อแก้วใหม่ ดื่มแทนน้ำเปล่าจากแสบร้อนลำคอสู่ด้านชา ร้อน..ร้อนไปทั้งตัว..ร้อนไปถึงดวงตา..

 

.

.

.

 

อีกด้านหนึ่งของสวนในศาลากลางน้ำ นีร์ทอดมองวิวฟ้าดาวเต็มไปหมดสะท้อนบนผิวน้ำเช่นกันราวกับโลกนี้มีผืนฟ้าทั้งบนและล่าง กลิ่นหอมดอกซ่อนกลิ่นปลิวตามสายลมหอมเย้าเคล้าใจเธอและเขา หนุ่มสาวต่างวัยแต่ดูเหมาะสมจนใครต่อใครต่างชมเปาะและลุ้นให้ดองกัน

"ผู้พันชอบทางช้างเผือกไหมคะ?" ราตรีนี้มืดมากจนเห็นทางทอดยาวสีม่วงอมฟ้า ม่านหมอกตัดผ่านสีดำงดงามจับตา 

"คุณนีร์ชอบเหรอครับ?" 

"ค่ะ แต่เรื่องเล่าในตำนานน่าเศร้านะคะ" นีร์เว้นวรรคครู่หนึ่งและเล่าต่อตามประสาคนเรียนอักษรศาสตร์มา "ที่ญี่ปุ่นบอกว่าทางช้างเผือกคือแม่น้ำสวรรค์ สร้างมาเพื่อขวางกั้นไม่ให้เจ้าหญิงทอผ้ากับชายคนเลี้ยงวัวได้มาพบเจอกัน เว้นแต่จะเป็นวันที่ 7 เดือน 7"

"ผมไม่สันทัดเรื่องวรรณกรรมเท่าไหร่" พันเอกสิงโตตอบไปตามความจริง นีร์ป้องปากหัวเราะหมุนตัวกลับมาสบตาคมกริบสีดำของทหารหนุ่มที่คอยดูแลเธอมาตลอด 1 เดือนเต็ม

"แต่ผู้พันมีเปียโนในบ้านนะคะ จะบอกว่าทหารไม่มีสุนทรีย์เลยเหรอ?"

เธอช่างถาม ช่างคุย พูดจาฉะฉาน ออกแนวต่างจากหญิงไทยพอตัว จะเรียกว่าเป็นสาวสมัยใหม่ก็ว่าได้ เขาเลือกที่จะเงียบและเบี่ยงกลับเข้าเรื่องเล่าของเธอต่อ 
 

"ทำไม 2 คนนั้นถึงถูกห้ามเจอล่ะครับ"

 

 

ทางช้างเผือก

 

 

"พวกเขาละเลยหน้าที่ค่ะ" นีร์หลับตาลงและลืมช้าๆ มองทางช้างเผือกสวยงามซ่อนเรื่องราวน่าสลดใจ 

"บทลงโทษเป็นสิ่งที่สมควรแล้ว" 

"ตอบสมเป็นทหารเลยนะคะ"

"ผมเป็นทหาร" อาชีพของเขา เกิดมาดำรงตำแหน่งและยึดมันในหน้าที่ นีร์ขยับยิ้มบางเบา ชำเลืองมองคนข้างกายที่แหงนมองทางช้างเผือกสะท้อนในดวงตาสีดำดั่งถ่าน เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าชมทางช้างเผือกผ่านตาคนดูสวยงามกว่าบนฟ้า

"ใกล้เวลาพิธีการท่านนายพลขึ้นเวทีแล้ว เราเข้างานดีกว่าครับ" เขาแทรกพูดขึ้นก่อนที่นีร์จะเอื้อมไปควงแขนอีกฝ่าย 

"..ค่ะ" ชวด..จึงต้องลดมือลงมาจับกระเป๋าน้อยเดินคู่กันไปเงียบๆ ระหว่างทางเขาส่งหลานสาวเมียเจ้านายไปคุยกับเพื่อนสังคมชั้นสูงก่อนแยกตัวไปเข้าห้องน้ำห้องท่าให้เรียบร้อย ทางเดินในบ้านค่อนเปลี่ยว หลายคนรื่นเริงในโถงบอลรูม ริมสระ 


 


 

แอ๊ด...

 

 

ทำธุระเสร็จสรรพ ครั้นเปิดประตูพบพลเอกณรงค์ยืนกอดอกแน่นรออยู่

"...." สิงโตโค้งเคารพแล้วเดินปลีกตัวออกไป

 

 

ปึง!!!!

 

 

 

ทหารยศน้อยถูกผลักติดกำแพง ใบหน้าคมเข้มมองทหารยศนายพลจ้องตามาหาเขา..ทอประกายปวดร้าวแจ่มชัด

"ท่านนายพลครับ"

"...."

"ท่านนายพล"

"กัน...พี่"

สิงโตเงียบไปอึกใจหนึ่งและย้ำชื่อของตน

 

"ผมชื่อสิงโต"
 

 

ทหารพลเอกกลืนน้ำลายลงคอ ขอบตาร้อนผ่าว สะท้อนร่างในอ้อมแขน กางคร่อมไว้ กักกันบนทางผ่านไร้ผู้คน ในเงามืดที่ไม่มีใครเห็นและเสียงรื่นเริงดังจนกลบเสียงคุยของเรา 2 คน

"ท่านนายพล-"

"เลิกเรียกนายพลๆ สักที!" พลเอกณรงค์ขึ้นเสียง ดีที่เพลงดังจึงกลบทุกอย่างสิ้น เขาก้มหน้าลงต่ำ ร่างสั่นไหวจนไม่อยากเชื่อว่านี่คือทหารผู้องอาจคุมกองบัญชาการมากพันนาย

"เรียกพี่รงค์เหมือนเดิม" มือหยาบกระด้างที่เลิกจับอาวุธไปนานเข้าประคองหน้าคนหนุ่ม พันเอกสิงโตดันอีกฝ่ายให้ถอย...แต่อีกคนไม่ยอม

"ท่านนา- อื้อ!!"

นายพลณรงค์เข้ากดจูบลงบนปากหนาได้รูป บดขยี้ปากทหารเด็กกว่า ดูดเม้ม กลืนกิน จาบจ้วงไม่หยุดหย่อน ตักตวงหิวกระหายจนต้องกลืนน้ำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

ทหารซับซ้อนกว่าเปลือกนอกที่เห็น

 

 

"กัน..พี่คิดถึง.." พร่ำบอกนามเก่าซ้ำๆ ซุกไซ้คอหนาสีเข้ม บังคับครอบครองร่างในอ้อมแขนที่ดิ้นพล่าน ขัดขืน ให้ยอมเสียแต่โดยดี

"ท่านนายพล..อย่า"

คำห้ามปรามหาได้เข้าสมอง ทหารยศพลเอกล้วงมือลงต่ำไปใต้เข็มขัดและจูบซ้ำๆ สอดลิ้น หาความหวานใต้อาชีพแข็งแกร่งของกันและกัน

 

หมับ!!

 

พลเอกณรงค์ถูกหยุดไว้หลังมือสีเข้มใหญ่จับข้อมือไม่ให้สอดเข้ามาใต้ขอบกางเกง

"มันจบแล้วพี่ จบตั้งแต่พี่เลือกคุณหญิงแล้ว พี่รู้ตัวไหม พี่เป็นผู้ใหญ่ที่เห็นแก่ตัว!" ทหารยศพันเอกผลักอีกฝ่ายออกเต็มแรง 

"กัน!!!ฟังพี่ก่อน!!!" ไล่ตามลูกน้องวิ่งออกด้านประตูด้านหลัง พันเอกสิงโตแทบหยุดหายใจ ไม่คิดว่าจะเจอคริสยืนอยู่ตรงนั้น ดวงหน้ากลมแป้นแดงจากสุราในมือแต่คงไม่น่าทำให้แดงไปยันตาคลอเบ้า ขณะที่พลเอกณรงค์หน้าซีด ท่าทางตื่นกลัวเห็นได้ชัด..

"ไชโย" คริสขยับยิ้มยิงฟันชูแก้วแล้วดื่มรวดเดียวจนหมด วางบนโต๊ะแล้วเดินหันหลังให้ ออกไปรวมตัวในงานแทน..

"ผมจัดการเอง ท่านนายพลรีบไปขึ้นเวทีเถอะครับ" 
 

พลเอกณรงค์เลือกที่จะหนีกลับไปทำหน้าที่สามีที่ดีของภรรยาคุณหญิงมากยศถาบรรดาศักดิ์ ส่วนเรื่องตามเช็ดก็ทิ้งให้ลูกน้องไล่เก็บเอา ขายาวจ้ำอ้าวไม่กี่ก้าวก็เข้าประชิดเด็กรับใช้ของตนยืนโซเซเมามาย หยิบเหล้าแก้วใหม่ขึ้นดื่มต่อ
 

"คริส มาคุยกันหน่อย" หายไปเป็นเดือน ทีนี้ปรี่มาคว้าแขนขอคุย คริสไม่ยอมมองหน้าเอาแต่มองเหล้าบนโต๊ะ ท่าทางเมามากแต่ยังสติดี พอประคองตัวอยู่

"ไม่บอกหรอก ไม่ต้องกลัว กูไม่อยากยุ่งเรื่องลับๆ ของมึง"คริสตอบสั้นๆ ดกรวดเดียวหมดและหยิบแก้วต่อไป พลัน! ทหารหนุ่มผิวเข้มแย่งชิงดื่มหมดรวดเดียว

 

"พอ ไปคุยกัน"

"ไม่.." คนเมาเอ่ยทั้งเสียงเย็นเยียบ สิงโตกัดปากแน่น ออกแรงดึงแขนอีกฝ่าย คราวนี้หนักกว่าเดิม..คริสสะบัดเต็มแรงและเริ่มโวยวาย

"ไม่..ไม่...ไม่ๆๆๆๆ มึงทำแบบนี้ทำไมวะ!!!!!"
 

"คริส! หยุดเดี๋ยวนี้!!" คำรามเสียงต่ำดุ ไม่ได้ผล อีกฝ่ายยิ่งเดือดดาลกว่าเดิม
 

"มึงทำไปทำไม!! ทำไม!!"


 


 

ปึก!! ปึก!!

 

 

ต่อยอกทหาร ผลักอีกฝ่ายแรงจนเซหน่อยๆ คนในงานเริ่มเอะใจหันมามองคนเมามายแรงขี้มดพันเอกสิงโตเม้มปากแน่น ตัดสินใจใช้กำลังกระชากคริสกลับขึ้นรถ

"งั้นกลับไปคุยที่บ้าน"

"กูไม่กลับบบบบบบบบบบบ อื้อ!!!!!!!!"

ลากถูจนดันเข้ารถเสร็จ ปากหนาได้รูปจัดการกดจูบปิดปากเด็กผิวขาวจนได้ยินแต่เสียงร้องอู้อี้

"จ่า ออกรถ"

"ไม่!!! ปล่อยยยยยกู อื้อ!!!!!!"

รถทหารขับออกไปโดยที่เบาะหลังมีเสียงจูบกดปิดปากตลอดทางไปถึงบ้าน ตะโบมจูบไม่หยุด ปิดปากร้องอู้อี้ ลิ้มรสขมปร่าสุราในโพรงปากนิ่มซ้ำๆที่ยังรั้นจะร้องโวยวายดิ้นพล่านเป็นหมาบ้า

 

 

ทำไม...

ทำไม...

ทำไมถึงทำแบบนี้...

 

 

คำถามก้องในหัว ตาแดงก่ำ น้ำตาอาบแก้ม จดจ้องหน้าคมหล่อของทหารที่ย่ำยีได้ทุกวันดั่งปิศาจแต่กลับอุ้มชูเลี้ยงดูครอบครัวเขาดั่งเทวดา ตกลงควรรู้สึกอย่างไร ควรทำตัวเยี่ยงไร เป็นเด็กรับใช้มาตลอดแต่พอในงานก็กลับไปดูแลควงคู่ผู้หญิง พอลับหลังก็พลอดรักกับลุงเขยของผู้หญิงคนนั้น

 

 

โสโครกจนเจ็บใจ

 

 

 

กลับมาบ้านราชการสำหรับทหาร ไฟปิดมืด แม่บ้านอยู่ก็เหมือนไม่อยู่ ป่านนี้เธอคงซุกใต้ผ้าห่ม ปิดหูปิดตาไม่กล้าช่วยเด็กรับใช้เหมือนเคย การวิวาทยังไม่จบสิ้น ประตูปิดสนิท พันเอกสิงโตจะลากขึ้นชั้น 2 ทว่าคริสขืนตัวสู้สุดแรง ปัดแจกันลายครามตกแตกกระจายพื้นบาดผิวเลือดไหลซิบ


 

เพล้ง!!

 

"คริส!"  ด้วยอารามตกใจ เขาหยุดใช้กำลังหันมาดูแผลลึกบนมือขาว คริสอาศัยจังหวะนี้สลัดจนหลุด
 

"มึงแม่งโคตรทุเรศ!!!! มึงไปรับหลานสาวเขา แล้วมึงแอบจูบกับลุงเขยเขาหลังบ้าน!!!!!!! โสโครกสิ้นดี!!!!!!!" คริสชี้หน้าด่าทหารที่ตาวาวโรจน์แต่เก็บความโมโหไว้ในใจ

"ไม่รู้อะไรอย่าพูด" สิงโตกัดกรามขึ้นสัน

"ไม่รู้? เออ กูไม่รู้อะไรเลย!!!!" คริสทุบอกตัวเองแรง

 

ปึก!!!!!ปึก!!!!!!

 

 

"ไม่รู้เลยว่ากูได้โตมาด้วยเงินของมึง ไม่รู้เลยว่าพ่อกูไปขอเงินมึง ไม่รู้เลยว่าวันนึงมึงจะ..กลับมาข่มขืนกู!! กูเป็นแกนนำที่โง่และน่าละอายที่สุดใน 14 ตุลา!!!!!"

 

 

ไม่รู้

 

 

"ฮึก...ฮือๆ กูไม่รู้..ม..ไม่รู้อะไรแล้ว..มึงมันยังไงกันแน่ อาสารักชาติแต่ก็รับคำสั่งยิงพวกกู จะหาหลานแต่จูบลุง มึงดูแลกูทำไม....ฮึก...มึงทำแบบนี้ทำไมวะ อยากให้กูเป็นโสเภณีของมึงเหรอ.."

น้ำตาร่วง หยดแล้ว หยดเล่า คริสแขนเสื้อสูทเช็ดหน้าลวกๆ หัวร้อนปวดขมับไปหมด ร้องไห้จนปวดหัว หายใจแทบไม่ออก สะอื้นฮักหรือเพราะสุราทำให้เมามายถึงได้กลายเป็นคนระเบิดอารมณ์แบบหาต้นสายปลายเหตุไม่เจอ

 

 

โกรธน่ะใช่

แต่โกรธเรื่องอะไร?


 


 

บรรยากาศในบ้านมีแต่เสียงครวญสะอื้นดังก้องนาน จนในที่สุดทหารหนุ่มเป็นฝ่ายจำยอมเปิดปากพูดก่อน

 

"ฉันเคยเป็นเด็กรับใช้ของท่านนายพล"

 

ความจริงในความสัมพันธ์เร้นลับในหมู่ทหาร คริสควรไม่แปลกใจหลังได้เห็นสภาพตัวเอง เห็นหมอเด่นกับนักศึกษาแพทย์คนนั้น ย้อนกลับไป หมอเด่นกับสิงโตก็อาจเคยมีอะไรแบบนี้

แล้วทำไม..ถึง..บีบใจเหลือเกิน..

 

TBC

+++++++++++++

มีเพิ่มฉากค่ะ 555

อดีตผู้พันมาแระ 

#ฟิคผู้พัน

ไปก่อนนะ บายจ้า

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #74 3653768 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 10:01
    ยังไงเนี่ย..ชีวิตผู้พันยังมีอะไรอีกมากมาย
    #74
    1
  2. #73 /_ / (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 22:07

    อ้าวอิพี่ พีคไปอีกกกก

    #73
    1
  3. #72 209090 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 19:34
    เกียต ผู้พัน กับ นายพล ดูๆยังมีใจให้กัน

    สงสารคริส
    #72
    1
  4. #71 mimmii_boo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 19:06
    มีเมียแล้วก็ควรหยุดมายุ่งกับผู้พันนะคะท่านนายพล!!!!
    #71
    1
  5. #70 071727 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 19:00
    ใจจะขาดหน่วงมากเลย ขออนุญาต เกลียดนายพลณรงค์ได้ไหม มันเศร้ามากเลย ที่มาที่ไปเยอะจังไม่รู้จะสงสารใครดีชีวิต
    #70
    4
  6. #68 209090 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 18:24
    ว่าแล้ว 555
    #68
    1