[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 12 : UNDER RED 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    10 ก.ค. 63

 

 

 

 


 

 

Under RED 12

 

 

"มันเป็นหน้าที่ เพื่อชาติ"


 


 

เพื่อชาติ เพื่อประเทศ เพื่อความเป็นไปของคนในแผ่นดิน คำตอบของการออกไปร่วมรบทั้งที่เป็นวันลาพักร้อนของทหารยศพันเอก หากถามว่านี่เป็นกงการอะไรของสิงโต ปราชญา ไหม ก็ดูจะมิใช่เสียทีเดียว เสียงทุ้มเย็นยังติดหัวนักศึกษารัฐศาสตร์ปี 4 มาหลายชั่วยาม มือขาวป้อมสะกิดเล็บไปมา ตาจ้องจันทร์ครึ่งดวงบนฟ้ามืดมิดประดับประดาดวงดารา 

 

 

ดั่ง..ภาพสะท้อน

 

 

น่าขันกับความคิดที่เห็นตัวเองในดวงตาของทหารผู้นั้นที่แสนจะใจร้าย อำมหิต หนึ่งในกองพันร่วมสังหารเพื่อนพ้องไปหลายศพในวันที่ 14 ตุลา ต่อให้มือหาได้เปื้อนเลือด การออกคำสั่งก็เท่ากับเปื้อนไปแล้วเช่นกัน แม้วันนั้น..มันอยู่ย่ำยีศักดิ์ศรีแกนนำคนที่ 14 ไม่เห็นสิทธิเสรีภาพทางกายและใจและยังกระทำมาไม่หยุดจวบจนสัญญาว่าจะไม่ทะเลาะกันในช่วงที่เที่ยวพักร้อนด้วยกัน

 

 

เพื่อชาติ

 

 

 

เข็มนาฬิกาเดินไปทุกครา ใต้ความเงียบสงบของบ้านพักริมทะเล คริสนอนตะแคงมองฟ้านอกหน้าต่าง บรรยากาศเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา ทว่า..เขากลับรู้สึกหนักอึ้งในอกขั้นหนักเมื่อคิดว่าใต้ความสงบนี้ ถัดไปในป่าละอูกำลังมีศึกรบราฆ่าฟันอยู่ไม่ไกล จะต้องมีคนเจ็บ มีเลือด มีความกลัวแล่นริ้วร่างในทุกย่างก้าว

 

 

ก๊อกๆ

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น คริสวิ่งพรวดลงบันไดไปยังหน้าบ้าน

 

 

แอ๊ด..

 

 

เขาพบกับเด็กผู้หญิงมัดเปียกับหญิงสาวอายุราวๆ 30 ยืนอยู่ จำได้ติดตาคริสว่าทั้ง 2 คนเป็นคนในรูปถ่ายขาวดำของทหารผู้บาดเจ็บคนนั้น
 

"ยังไม่นอนเหมือนกันเลย" เธอยิ้ม

"..ก็ทำอะไรไปเรื่อยครับ" คริสหลบตาภรรยาของทหาร "มาที่นี่มีอะไรเหรอครับ? แล้วสามีคุณ?"

"ปลอดภัยแล้วจ้ะ" เป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับครอบครัวที่สมาชิกในบ้านปลอดภัย แต่ก็ยังมีเรื่องไม่เข้าใจอีกอย่าง อดสงสัยไม่ได้จนเด็กนักศึกษาผู้เป็นอดีตแกนนำออกปากถาม

"เอ่อ...แล้วทำไมมาหาผม"

"เป็นห่วงจ้ะ ในฐานะเข้าใจคนของทหาร"

 

 

คน..ของทหาร..

 

 

คริสอึกอัก ไม่อยากยอมรับการถูกมองแบบนี้

"เป็นน้องชายผู้พันสิงโตเหรอ?"

"ประมาณนั้นครับพี่" ให้เธอเข้าใจแบบนั้นก็ยังดีกว่า อย่างน้อยคำว่า 'คนของทหาร' เหมารวมถึงผู้เกี่ยวของกับทหารคนนั้น ไม่ว่าจะญาติหรือครอบครัวก็ตาม คริสตัดสินใจออกจากบ้านมานั่งเล่นกับอีกฝ่ายที่ลานม้าหินใต้ต้นมะพร้าวกลางรีสอร์ทเพื่อไม่ให้เป็นที่ครหาต่อสายตาชาวบ้านในเชิงฉันท์ชู้สาว เธอคนนี้มีชื่อว่า พิมพ์ภา ส่วนลูกสาวชื่อผิง เป็นภรรยาของจ่าเจียมศักดิ์ พวกเขานั่งฟังเสียงคลื่นทะเลซัดชายฝั่งดังเป็นระยะก้องชัดหู ยิ่งยามราตรี ยิ่งได้ยินทุกเสียงธรรมชาติรอบกายแจ่มแจ้งกว่าตะวันตระหง่านฟ้า 

"ผมไม่เป็นไรหรอกครับพี่พิมพ์" คริสพูดด้วยอารามเกรงใจ เวลานี้อีกฝ่ายควรอยู่กับสามีมากกว่า

"ถ้าไม่เป็น ตี 2 ต้องหลับตาแล้วนะ พี่ก็เป็นแบบนี้ พี่เข้าใจ" เธออุ้มลูกสาวนอนหลับปุ๋ยคาอก "อีกอย่างพี่เจียมก็ปลอดภัยแล้ว หมอให้กินยาแล้วก็หลับพักผ่อน"

จากระยะทางโรงพยาบาลไม่ไกลจากที่พักตากอากาศนัก พิมพ์ภาจึงเดินทางมาหาคริส เข้ามาพยายามชวนคุยไปเรื่อยๆให้คริสได้หัวไม่โล่ง เขาก็โตพอเข้าใจจุดประสงค์ของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเหตุใดจึงมีอาการเช่นนั้น

"พี่พิมพ์"

"จ้ะ?"

"พี่คิดไงกับทหาร"

คำถาม..
 

พิมพ์ภาสูดลมหายใจลึกแล้วถอนออกมาช้าๆมองลูกสาวในอ้อมแขน 

"ท่าทางจะฝั่งเด็ก14ตุลาใช่ไหม?" 

เลือดในกายคริสเย็นเชียบ เธอคนนี้ผู้เป็นภรรยาของฝั่งตรงข้ามจับได้ ถึงกระนั้นก็ไม่กลัวที่จะบอกไปว่าอุดมการณ์ของเขาคืออะไร 

"ถ้าผมบอกใช่ล่ะ"

"พี่และสามีก็ใช่"

 

เด็กหนุ่มนักศึกษาตาโตตกใจ

 

"แต่..พี่.."

"ทหารใช่ไหม?" 

 

ทหาร ภรรยาทหาร ครอบครัวทหาร แล้วเหตุไฉนจึงออกปากพูดมาว่าเป็นฝั่งเดียวกับใบไม้ร่วงระนาว 

"มันมีอะไรอีกเยอะนะ บางครั้งหน้าที่กับเสรีภาพทางความคิดก็ไม่สามารถสอดคล้องกันได้และทหารจัดอยู่ในพวกนั้นมากสุด"

คริสพูดไม่ออก เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้จะเถียงอะไร จังงังไปหมด 
 

"ผมรู้ว่าเขา...เป็นหนึ่งในคนรับคำสั่งให้ฆ่านักศึกษา.." จำได้ดี การสนทนาผ่านโทรศัพท์..

"แล้วเคยถามรึยังว่าผู้พันอยากทำไหม?" พิมพ์ถามย้อนอย่างนึกอ่านออกว่าพี่น้องคู่นี้ไม่ค่อยลงรอยเสียเท่าไหร่ หน้ากลมแป้นส่ายหัว จะว่าไป..ไม่เคยคิดเปิดอกคุยกันเลย เจอหน้าก็มีแต่เขาด่าทอตะคอกใส่ อีกฝ่ายก็ลงมือใช้กำลัง จบลงที่วินาศสันตะโรไปได้ทุกวัน 
 

มือป้อมบีบกันแน่นพลางกลืนน้ำลายลงคอ เราทะเลาะกัน เราต่างกันแต่สุดท้ายหัวใจเรากลับทำเพื่อสิ่งเดียว ไม่ว่าจะดำ-ขาว ซ้าย-ขวา


 


 

ประเทศชาติที่ยืนอยู่ในวันนี้

 

 

 

บางที..พิมพ์ภาอาจพูดถูก ลึกๆแล้วสิงโตอาจไม่ต่างจากคริสก็เป็นได้..ยังมีความเป็นคนแต่ด้วยหน้าที่ จึงถูกสอนให้ทิ้งเรื่องนั้นไปก็เป็นได้ นี่ก็เป็นอีกมุมมองหนึ่งที่ไม่เคยนึกถึงมาก่อน

 

 

อคติบังตา

 

 

"โทรเลขมาแล้วๆ" 

4 วันต่อมา..ข่าวที่ทุกคนรอคอยมาถึง ชาวบ้านแถวนั้นวิ่งตาลีตาเหลือกช่วยกันกระจายข่าวให้คนรับทราบ
 

"ปราบคอมมิวนิสต์ได้แล้ว" 
 

พิมพ์ยิ้มโล่งใจที่ฝั่งชนะเป็นฝ่ายนี้ แต่ในเรื่องที่ดีก็มีข่าวร้ายเช่นกัน

"แต่"

"แต่อะไรลุง?" คริสโพล่งถามอย่างนึกฉงนตัวเอง

"มีทหารตาย 2 นาย"

 

.

.

.

 

รถทหารแบกร่างห่อผ้าขาว 2 ร่างซับเลือดชุ่มไปทั้งผืนกลับมาจอดที่กรมทหาร 

ศพแรกเป็นลูกตาสี

อีกศพเป็นพ่อของพี่น้องฝาแฝดหญิง

และมีทหารผู้บาดเจ็บ บางคนโคม่า บางคนก็เล็กน้อย

มีคนดีใจและคนร้องไห้จากการรอการกลับมาของทหาร บางคนได้กอดกายเนื้อที่หัวใจยังเต้นและ...บางคนได้กอดเพียงศพ กรีดร้องทั้งน้ำตา ทหารทยอยเดินทางกลับมารวมถึงพันเอกสิงโต เขาโดดลงจากหลังรถและออกคำสั่งให้หน่วยแพทย์พาคนเจ็บไปส่งต่อที่โรงพยาบาลใกล้เคียง

"....." ตาคู่คมเบิกกว้างเล็กน้อยที่เห็นคริสยืนอยู่ในหมู่คนของทหาร เด็กนักศึกษาผิวขาวสำรวจ มองร่างกำยำในชุดพรางมีแผลตามตัวประปราย ก่อนไปดูแข็งแรงสมบูรณ์ สะอาดสะอ้าน แต่ขากลับเลอะเทอะมอมแมมยิ่งกว่าหมาวัดข้างถนน

และเป็นเช่นนี้ทุกพลทหารที่ลงพื้นที่
 

"พี่พิมพ์ลากกูมาเป็นเพื่อน"คริสให้คำตอบโดยที่ตาจ้องสภาพสะบักสะบอม เปื้อนเขม่า มีแผลถลอก มีรอยเฉียดกระสุน คิ้วแตกด้วย ขอบตาโหลลึก อดหลับอดนอนมาหลายคืนก่อนพักร้อนด้วยซ้ำแต่ก็ยังเลือกแบกปืนสู้

และคริสก็..พูดอะไรไม่ออกอีกเลย อีกฝ่ายก็เอาแต่เงียบใส่ลูกเดียวกระทั่งสายตาคู่คมเย็นชาจำต้องละจากไปมองชาวบ้านวิ่งเข้ามากล่าว 'ขอบคุณ' ทหาร

"ขอบคุณที่ช่วยพวกเรา"

 

 

ทหารอาจจำเป็นต่อความสงบในเรื่องสมควรแก่เหตุ

​​​​​
 


 

 

"ผู้พันทำแผลไหมครับ" หมอทหารวิ่งมาดูอาการ พันเอกสิงโตส่ายหัวตอบ

"ไม่ต้อง ฉันมีแผลไม่มาก ไปดูคนอื่นไป" สิ้นคำสั่ง หมอทหารตะเบ๊ะมือล่าถอยกลับไป 
 

ร่างสูงผิวสีเข้มในชุดพรางนั่งรถมากับคริสกลับไปยังบ้านพักตากอากาศในหัวหิน ไร้บทสนทนากันและกันกระทั่งเปิดประตูกลับเข้าบ้าน ดวงตากลมจ้องมองแผ่นหลังเปื้อนดิน มีเศษกิ่งไม้ใบหญ้าเกาะและยังมีคราบเลือดเปรอะชุด กลิ่นคาวสนิมปนเปเหงื่อคลุ้งชัดหาได้ชวนพิสมัย ไม่โสภาเอาเสียเลย..

"เฮ้ย ไปอาบน้ำ" คริสร้องไล่ทหารที่เล่นทิ้งตัวนอนบนเตียงทันที

"เหนื่อย.." เสียงอู้อี้ดังจากหมอนทั้งแววตาอ่อนล้า คริสดึงแขนอีกฝ่ายให้ลุกจากเตียง แต่เจ้าตัวไม่ยอมให้ความร่วมมือ มือแกร่งเกาะหมอนแน่น คล้ายจะงอแงก็ว่าได้ ไม่สมขนาดตัวสักนิด

"ไป อาบ!!"

"...." เงียบใส่เด็กรับใช้ไปอีก

"เออ! ถ้าไปอาบ กูจะอาบให้"

ทีนี้ไวเชียวนะ!! ไหนว่าเหนื่อย!!! พันเอกปราชญา เรืองโรจน์ ยอมสะโหลสะเหลเข้าห้องน้ำ ถอดชุดทหารเหม็นเหงื่อ เขม่าปืน ระเบิด โยนกองทิ้งในตะกร้า

 

 

ซ่า....

 

 

ฟักบัวรดน้ำกระทบร่างเปลือยสีเข้ม มือขาวคอยถูสบู่ ขัดไปตามตัวโดยเลี่ยงไม่ถูแรงตรงแผล เหตุใดจึงทำเช่นนี้ คริสคิดว่าเหตุผลนั้นเพราะไม่อยากนอนกับคนตัวเหม็น..เขาควรบอกตัวเองเช่นนั้น ใช้เวลานานอยู่เหมือนกันจนสามารถทำให้กลิ่นสาบหายแทนที่ด้วยกายากำยำหอมสบู่ ลดมือลงล้างตามตัว ลงต่ำไปแถวหน้าท้องมีลอนคลื่นกล้ามมัดแบบที่คริสไม่มี

"...."

 

ซ่า....ซ่า....

 

สายน้ำยังรดร่างทหารนั่งบนเก้าอี้เตี้ยไม่ขาดตอน ละอองไอกระทบกระจกจนขึ้นฝ้าขาวพร่ามัวบดบังฟ้าใกล้รุ่งสาง คริสช้อนตามองเข้าไปในดวงตาคม สิงโตจ้องเขา..ไม่ยอมขยับไปไหน จ้องตลอดด้วยแววตาที่หากไม่เย็นชาก็ดุ ไม่หื่นกามก็โกรธ นั่นคือสิ่งที่คริสเห็นมาตลอดตั้งแต่ตกในสถานะเด็กรับใช้


 


 

หายจากกันไป 4 วันเต็ม..

 

 

แววตาของพันเอกสิงโตในยามนี้ คริสไม่เคยเห็นมาก่อน แววตา..เหมือนจ่าเจียมยามมองพิมพ์ภาผู้เป็นภรรยากับผิงลูกสาว เขาไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร เมื่อก่อนช่างแม่งไป ทว่าหลังได้คุยกับพิมพ์ภา เห็นเรื่องในป่า เห็นสิ่งที่ทหารทำ 

 

 

หนังคนละม้วนกับใบไม้ร่วงกลางกรุงเทพ

 

 

"มึงอยากพูดอะไรไหม?" ไม่รู้จึงถาม..

"เรียกชื่อฉัน" ทหารยศพันเอกปริปากพูดโดยใช้ตาจ้องคนหนุ่มผิวขาวทำตัวชะงักนิ่ง มือป้อมถือฟักบัวค้างเติงขณะกำลังนั่งคุกเข่าหน้าขาสีเข้มเปื้อนโคลน สายน้ำไหลลาดล้างมันออกไปเจิ่งนองพื้นกระเบื้องสี่เหลี่ยมเล็กๆสีขาวในห้องน้ำชื้นแฉะ

"...."

"...."

 

ไม่เคยกล่าว

 

 

"............สิง..โต.."

 

 

นามวีรบุรุษควบสัตว์ร้ายในเครื่องแบบ
 

 

 

TBC

+++++++++++++

คนของทหารต้องอดทนไม่แพ้กัน

#ฟิคผู้พัน

ไปก่อนนะ บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #48 071727 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:53

    เราคนนึง ที่อยู่ฝั่งผู้พัน มาแต่แรก แต่ก็ไม่เคยที่จะสนับสนุนให้ผู้พันทำร้ายน้อง แต่ก็อยากให้น้อง ลองพูดและคิด ในแง่ดีบ้าง แต่ก็สงสารน้อง อยากให้ปรับความเข้าใจต่างคนต่างมีเหตุผล ดูกันให้มากกว่านี้คุยกันถามไถ่ซึ่งกันและกันคงจะดีขึ้นไม่มากก็น้อยขอให้เข้าใจกัน เอาใจช่วย

    #48
    1
  2. #47 นิรนาม (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 21:40

    ปลดล็อคไปอีกขั้นเรื่องหน้าที่

    #47
    1
  3. #46 3653768 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 21:36
    เมื่อไหร่คริสตะยอมดีๆกับผู้พันสักที
    #46
    1
  4. #45 Areerat_KS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 15:31
    ต่อจากนี้ไปคริสคงจะเข้าใจผู้พันมากขึ้น
    #45
    1