[E-bookฟิคคริสสิง]Under RED[จบ]

ตอนที่ 10 : Under red 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    23 มิ.ย. 63

 

 

 

Under red 10

 

ที่เที่ยวของสิงโต ไม่ใช่ตลาด ไม่ใช่ชุมชนพื้นเมือง ไม่ใช่ทะเล..กลับเป็นเขตอุทยานแห่งชาติน้ำตกป่าละอู เลือกสถานที่ได้สมเป็นทหาร ลุยป่าลุยเขาเสียจริง!

"แฮ่กๆ" คริสหอบแดก เหนื่อย ผิวขาวแดงร้อนเหงื่ออาบเดินเท้าตั้งแต่เช้าผ่านเข้าไปในทางเข้าอุทยาน แรกๆก็ทำทางดีอยู่หรอก พอลึกไปเรื่อยๆทางเดินเริ่มซับซ้อน ถนนลูกรังเล็กๆขรุขระ จนตอนนี้กลายเป็นทางถางต้นหมากรากไม้ไว้ลวกๆไว้จากการเข้าสำรวจของผู้คนแถวนั้น เขานั่งลงใต้ต้นไม้ ถลกขากางเกงขาสั้นขึ้นเผยต้นขาขาวลื่นเหงื่อ

"อีก...อีกไกล..ไหมวะ?" ถามพันเอกสิงโตที่ดูไม่เหนื่อย

"อีกครึ่งทาง"

"หา!!" คริสอ้าปากค้าง

"โอ๊ย.." และหลุดเสียงงอแง ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเที่ยวแบบนี้ ส่วนใหญ่จะไปแค่เล่นน้ำทะเลกับครอบครัวและเพื่อน เดินตลาด แวะอ่านหนังสือในหอสมุดแห่งชาติบ้าง ลุยมากสุดก็แค่เล่นว่าวท้องสนามหลวง ตากลมอ่อนล้าแหงนมองฟ้าแดดเปรี้ยงมีต้นไม้สูงชันปกคลุม หลายชั่วโมงที่เดินมาตลอดถือว่าป่าลึกแล้ว กลับกลายเป็นยังไม่ถึงเป้่หมาย

"พักก่อนได้ไหม" อดีตแกนนำนักศึกษาไม่ยอมลุก

"พักตอนนี้ฟ้ามืดพอดี"

"ก็เหนื่อยอะ!"คริสกระแทกเสียงบ่น กอดอกแน่น แก้มใสพองป่องแดงชื้นเหงื่อ

"...." สิงโตจ้องมองแก้มใสพลางกัดปากกลืนน้ำลายลงคอ ส่วนคนบ่น 'ร้อนๆ' ก็ไม่ทันสังเกต เอนหัวพิงแหงนหน้าขึ้นฟ้าโชว์คอขาวมีเม็ดเหงื่อเป้งใหญ่ไหลลาดบนผิว ช่างน่าอิจฉาจนไม่อยากเกิดเป็นคนแล้วหลอมละลายตัวเองเป็นเหงื่อบนร่างคริส..คงจะวิเศษมากยามวิ่งไหลไปตามผิว จากคอ ลงเนินอก ไปยังท้องแบนมีกล้ามนิดๆ ผ่านหลุมสะดือไปต่อใต้ขอบกางเกงขาสั้น

ทหารกลืนน้ำลายอีกระลอก ไล่อาการกระเหี้ยนกระหือรือเหล่านั้นลงไปด้วย 'สัญญา' แล้วขยับนั่งยองๆ หันหลังให้เด็กนักศึกษาปี 4

ไม่ต้องพูดก็รู้ เหมือนที่หาดทราย ยื่นมือมา หยิบยื่นความช่วยเหลือให้..

"มึงแบกของนะ" สิ้นคำกล่าวสิงโตหันขวับ ตาโต ยิ้มมุมปาก "หยุดคิดเข้าข้างตัวเอง กูถามเพราะกูไม่มั่นใจต่างหาก"

คริสต่อว่าใส่ทหารยศสูง พลางเช็ดเหงื่อลวกๆ รอยยิ้มบนหน้าคมจางหายไป กลับมานิ่งขรึมยากจะอ่านใจเหมือนทุกวัน

"ก็แบกมาตลอด นายมั่นใจฉันได้"

คริสมุ่นคิ้วกับคำพูดของสิงโต ครั้นจะถามต่อ กลับโดนตัดบทด้วยการเร่งรัด "ขึ้นมา"

ดูจากแววตาท่าทางอยากบังคับ อดกลั้นน่าดู คริสรู้ ถ้าไม่สัญญากันคงบังคับกระชากหิ้วเขาขึ้นบ่า

"เออ รู้น่า ย้ำอะไรนักหนาวะ แม่ง.."

แขนขาวอวบคล้องรอบคอนายทหาร ขึ้นขี่หลังกว้างแกร่ง ทางเดินต่อจากนั้นรกชันกว่าเดิมดั่งที่คิดโอดครวญไม่อยากไปต่อ แต่อย่างน้อยในอีกครึ่งทางที่เหลือพันเอกสิงโตเป็นพาคริสไปต่อ ด้วยพละกำลังทหารแข็งแรงสมอาชีพ ทรหดอดทน ต่อให้เหงื่อโชกตัวต้องแบกทั้งของแบกทั้งคนก็ไม่ปริปากบ่น

กลิ่นเหงื่อผู้ชายคลุ้ง คริสเคยได้กลิ่นแบบนี้จากสิงโตเวลาอยู่บนเตียง เวลา..ที่ปลุกปล้ำเขาแล้วรุนแรงจนเหงื่อโทรม

 

 

เวลานี้ต่างออกไป

 

 

เหงื่อไหลกาฬทหารหนุ่มผิวสีเข้มมาจากการสงบศึก ไม่มีบังคับ มาจากการรอคอยและยอมอดทนกับการตอบรับจากประชาชนเด็กนักศึกษาคนหนึ่ง คริสเหลือบตามองทางตรงหน้า มองย่างก้าวรองเท้าเดินป่าที่มีแต่สิงโตย่ำเหยียบพื้นก่อนกลับมามองต้นคอสีเข้มเปียกเหงื่อ

 

 

ทนเหม็นเหงื่อได้มากกว่าเดิมนิดนึง

 

 

ใช้เวลานานอยู่เกือบชั่วโมงกว่า สังเกตจากดวงอาทิตย์เปลี่ยนตำแหน่งกับเงาต้นไม้ใหญ่ทอดเพี้ยนไปจากเดิม ในที่สุดก็มาถึงต้นกำเนิดเสียงน้ำไหลดังสูสี นก แมลง ในป่าลึก

น้ำตกที่ธรรมชาติสรรสร้าง งดงามเสียจนคริสหลุดอุทาน พอพันเอกสิงโตปล่อยลงพื้น เขารุดหน้าวิ่งไปคุกเข่าเกาะริมทางน้ำไหลทันที

"โห!!น้ำใสมาก!!!"

ใสเห็นตัวปลาหาไม่ได้ง่ายๆในเมือง มือขาวป้อมหย่อนจุ่มลงน้ำ เจ้าปลารีบสะบัดครีบว่ายหนี สัมผัสเย็นสดชื่นรับบรรยากาศดี ไม่คิดเลยว่าหัวหินที่ขึ้นชื่อทะเลจะมีของดีซ่อนในป่า เจ้าตัวกวักน้ำล้างหน้า ซึมซับระคนชะล้างเพิ่มความกระปรี้กระเปร่า ก่อนช้อนมือตักน้ำยกขึ้นดื่ม

 

กึก..

 

พลัน..นึกถึงอีกคน..ทหารหนุ่มผู้แบกทุกสรรพสิ่งจนมาถึงปลายทางหาที่ดีๆตั้งเต็นท์จนเสร็จ พันเอกสิงโตยกแขนปาดเหงื่อออกลวกๆ เขารู้สึกถึงฝีเท้าใกล้ๆ หันไปเจอหนุ่มนักศึกษาผิวขาวหิ้วกระติกน้ำมา..ยื่นให้

"...."

"...."

ไร้คำพูดจากัน เด็กนักศึกษาเฉตามองไปทางอื่น สิงโตรับกระติกน้ำมา

"ขอบใจ" กล่าวขอบคุณในความมีน้ำใจ คริสเบือนหน้าออกไปอีกทางและวิ่งกลับไปน้ำตก ทิ้งสิงโตไว้กับน้ำสะอาดในลำธารเติมให้ใหม่ในกระติกส่วนตัวของเขา หมุนฝาเปิดยกดื่ม น้ำสะอาดสดชื่นคลายกายาร้อนระอุ ดื่มด่ำจนจุใจก่อนปิดฝาสนิท รอยยิ้มเห็นฟันขาวผุดขึ้นบนดวงหน้าคมเข้มแบบไทยแท้ยามมองกระติกสลับเด็กนักศึกษาเอาแต่ตื่นเต้นกับการสำรวจน้ำตกสวยงามสมชื่ออุทยานแห่งชาติ

 

 

น้ำตก สายธารา ใดเล่าจะงามเท่า

 

 

 

ตูม!!

 

ร่างขาวเหลือกางเกงในตัวเดียวโดดลงเล่นน้ำโดยทิ้งกองเสื้อไว้กับโขดหิน ผุดหัวขึ้นจากผิวน้ำ เสยผมเปียกลู่เปิดหน้าผาก มองน้ำตกเบื้องหน้าไหลสู่แอ่งธารด้านล่างขึ้นฟอง เจอแบบนี้ค่อยหายร้อนเป็นปลิดทิ้ง ตากลมสังเกตเห็นเจ้าปลาว่ายไปมาก็นึกหมั่นเขี้ยวสนุก กางมือป้อมตั้งท่า พุ่งตะปบจับปลา

 

วืด

 

พลาด ไม่เป็นไร เล็งใหม่

 

วืด

 

พลาด

 

วืด วืด วืด

 

"ฮะ.."

คริสหน้างอไม่พอใจ หันไปชักสีหน้าใส่ทหารหนุ่มนั่งเอาเท้าแช่น้ำบนริมน้ำตกหัวเราะขำในลำคอ

"ตัวต่อไป มึงคอยดู กูไม่พลาด"

เล็งเป้าไปที่เจ้าปลาน้อยว่ายน้ำดุ๊กดิ๊ก ค่อยๆ ย่องไปแล้วตะครุบ!!!

 

 

ตูม!!!

 

 

วืดตามเคย..คริสทุบกำปั้นลงน้ำ อายมากหน้าแตกต่อหน้าทหารที่เขาชิงชัง

"ทำมาขำ มึงทำได้รึเปล่าเถอะ!" กระแทกเสียงใส่ พันเอกสิงโตเลิกคิ้วผินหน้ามองยอดน้ำตกสูงชันก่อนหันกลับมามองหนุ่มนักศึกษาผิวขาวเปียกน้ำทั้งตัว

"พนันรึเปล่า?" ชายร่างกำยำถาม

"ได้ อยากได้อะไรแต่ถ้าจับไม่ได้ มึงต้องไปแก้ผ้านั่งสมาธิใต้น้ำตก" คริสชี้นิ้วไปยังโขดหินใต้น้ำตก

"แล้วถ้าฉันจับได้ นายต้องทำตามที่ฉันขอ"

เริ่มหวั่นใจนิดๆแต่..ทิฐิมากกว่า จะสักเท่าไหร่เชียว ทหารไม่ใช่ชาวประมงเสียหน่อย

"เหอะ! ได้ จับให้ได้แล้วกัน"

ท้าทายมาขนาดนี้ อีกฝ่ายตอบสนองด้วยการลุกขึ้นถอดเสื้อผ้า เผยผิวสีเข้มกล้ามแน่นเป็นลอน หน่อยเท้าก้าวลงในลำธาร

 

 

กุกกักๆ

 

 

 ไม่น่าเลยจริงๆ คริสหน้าซีดมองปลาหลายตัวในกระป๋อง ควรเอะใจว่าจับปูลมได้ก็น่าจะจับปลาได้เช่นกัน..

 

 

ตายห่าแล้วกู

 

 

คริสทึ่งหัวแรง สะดุ้งโหยงเมื่อพันเอกสิงโตขึ้นจากน้ำพร้อมปลาตัวสุดท้ายดิ้นขลุกในมือ

"กูจะไปนั่งสมาธิ" ตีมึนไม่รับรู้ ทว่า..โดนดึงแขนลากกลับขึ้นฝั่งจนเซถลาปะทะร่างเปลือยเปียกในสภาพสวมกางเกงในตัวเดียวเช่นกัน

"เหี้ย!" คริสตกใจ..ส่วนตุงกระทบขาอ่อน

"นั่นของฉัน ของนายอีกอย่างตามสัญญา ฉันจะขออะไรก็ได้" ทหารยศผู้พันกดต่ำเน้น ท้วงติงสิทธิ์ คริสนิ่วหน้ากับแรงบีบตรงแขนมากขึ้น หน้ากลมแป้นจมอกแน่นกล้ามเปียกน้ำ เงยมองหน้าคมล้อมกรอบผมสีดำเปียกลู่ในระยะประชิดที่เห็นบ่อยในทุกคืนวันอย่างไม่เต็มใจ

ตัวสั่น อยากต่อยปากตัวเอง ไอ้ปากพาจน!!

"ถ้างั้น.." สิงโตหยุดวรรคคำพูด ตาคมพราวระยับ โน้มหัวไปใกล้คนขืนเกร็งยกไหล่ขาวมน กระซิบคำขอ สมรางวัลผู้ชนะ

 

 

.

.

.

 

เข้าสู่ช่วงใกล้มืด ในคืนนี้วางแผนค้างกันริมน้ำตก จุดกองไฟเล็กๆไล่สัตว์ร้ายหน้าเต็นท์ แสงสว่างจากเพลิงร้อนไหวกระทบร่าง 2 ร่าง เงาใกล้กัน

 

 

ชาย 2 คน

ทหารกับนักศึกษาหัวขบถ

ปราบปรามกับประท้วง

 

 

ต่างฝ่ายไม่ควรอยู่ด้วยกันในราตรีนี้ คนแพ้ดำเนินคำขอคนชนะทั้งลำบากใจนัก

 

เปรี๊ยะๆ

 

ไฟลุกโชนเผาเศษไม้ โลมเลีย ร้อนเร่า..เจ้าปลาย่างเสียบไม้ปักวางรอบกองไฟ คริสสะบัดหน้าพรืดหยิบปลาย่างส่งให้สิงโตพร้อมคดข้าวหุงจนสุกดีในหม้อสนามใส่จานให้อีกฝ่าย 

"ช้อน?"

"ฮึ่ย!" คริสขบฟันกรอด หยิบช้อนส่งให้คนแบมือรอรับบริการ 

"อร่อย ย่างเก่งสมเป็นลูกเจ้าของร้านข้าวมันไก่" คำแรกเข้าปาก กล่าวชมในรสมือเด็กรับใช้

"ย่างปลากับหุงข้าวง่ายๆ เปล่าวะ" คนทำอาหารบ่นหงุงหงิงไม่พอใจหยิบส่วนของตนกินบ้าง

 

 

 

"ฉันขอให้คริสทำกับข้าวให้กินทุกวัน ทุกมื้อตลอดไป"

 

 

 

ฟังดูแล้วก็เหมือนจะไม่มีอะไร แต่มันมีจนคริสหยองในอก เจตนาที่สิงโตต้องการคือการให้เขาให้ทำหน้าที่เหมือนพวกบรรดาเมียเพื่อนทหาร 

"ง่าย ใครก็ทำได้ แต่ต่างตรงเป็นฝีมือนาย"

สิงโตอธิบายให้ฟังแล้วกินปลาย่าง คริสนิ่งไป กัดเนื้อปลากิน เงียบ เลือกไม่พูดต่อ แสร้งเป็นไม่เข้าใจจุดประสงค์ที่ต้องการสื่อ ตราบใดไม่สานต่อก็ไม่มีวันสำเร็จไปได้ นั่นคือทิฐิที่คริสตั้งมั่นไว้ในใจให้วันนึงสิงโตหมดความอดทนอกแอกตายยอมปล่อยเขาจากสถานะเด็กรับใช้ในวันหนึ่ง

"ทำอะไรเป็นบ้าง นอกจากข้าวมันไก่ ปลาย่าง หุงข้าว" ทหารหนุ่มถาม

"เยอะ" คริสตอบปัด"กูได้ทั้งจีนทั้งไทย ก่อนพ่อทำข้าวมันไก่ก็ลองขายกับมาหลายอย่าง"

"แล้วอาหารฝรั่ง ทำได้ไหม?"

"ทำลาซานญ่า ผัดมักกะโรนีได้"

"ถ้าอย่างนั้นฉันก็โชคดี จากนี้ไปจะได้กินทุกวัน" น่าเจ็บใจแท้ คำขอของสิงโตไม่ได้มีผลวันนี้วันเดียวเล่นดักทางขอตลอดไปอีก บทจะมีสมองก็มีจนน่าโมโห พวกทหารมันยังไงกัน!?

"จิ๊!" สัญญาก็ต้องเป็นสัญญา ยืนกรานว่าจะไม่ทำอะไรที่สิงโตอยากได้แล้ว ดันพลาดปากผล็อยไปท้า ใครมันจะไปรู้ว่าจับปลาเก่งโคตร โมโหเดาะลิ้นหงุดหงิดก็เท่านั้น พลาดไปแล้วก็ยากแก้ไข กลับไปกรุงเทพคราวนี้ มิวายต้องเข้าครัวจนได้

หลังกินมื้อเย็นเสร็จ พวกเขาเปลี่ยนมาเป็นชุดลำลองอีกตัวสำหรับนอน ประสบการณ์นอนในเต็นท์บอกได้เต็มปากจากใจคริสเลยว่าหาจุดไหนก็ไม่สบายตัว ขยับตัวไปมาบ่อยจนทหารยศพันเอกนอนข้างกายตื่น

"เป็นอะไร?"

"กูนอนไม่หลับ" พื้นแข็งขนาดนี้ใครจะบ้านอนหลับ ฉงนงุนงงว่าเหตุใดสิงโตหลับตาลงได้บ่นเสร็จก็พลิกตัวไปมาหาด้านนอนที่สบายที่สุด ก็ยังไม่มี

"!!!!!" 
 


 

กุกกัก กุกกัก

 

เต็นท์สั่นไหว คริสจะร้องแต่โดนมือแกร่งตะครุบปิดปาก แขนกำยำอีกข้างรวบเข้ามากอด ดึงเขาให้มานอนทับบนตัว 
 

"นอนซะ" หนุ่มผิวขาวหน้าไทยเชื้อสายจีนขืนตัวให้ตายก็ไม่หลุด แขนแน่นกล้ามล็อคเอว หนำซ้ำกดหัวแนบอก "ดีขึ้นไหม?"

คริสยอมนิ่งเงียบแค่อึดใจหนึ่ง ไม่ตอบว่าดีหรือไม่ดี เลือกถามกลับไปแทน

"มึงคิดว่าทำแบบนี้ กูจะใจอ่อนรึไง?"

ไม่ใช่คนไร้เดียงสา ถึงไม่เคยมีความรักมาก่อนก็ดูคนออกอยู่ สิงโตแสดงออกหลายอย่างว่าคิดกับคริส 'เกินกว่า' สถานะเด็กรับใช้

ไร้คำตอบ สุดท้ายก็จำต้องยอมรับว่านอนบนตัวชายชาติทหารคนนี่นิ่มกว่า อุ่นกว่ามาก อาจเพราะเพลียจัดจากการเดินทางคริสจึงหลับตาลงง่ายดาย ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น..

 


 

TBC
 


 

++++++++++++
 

#ฟิคผู้พัน
 

ไปก่อนนะ บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

168 ความคิดเห็น

  1. #44 3653768 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 18:54
    น่าจะมีอะไรมากไปกว่านั้นนะไรท์😁
    #44
    1
  2. #40 071727 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 07:46

    ถ้าผู้พันอดทนทำดีตั้งแต่ครั้งแรกก็คงไม่ต้องเกลียดกันแบบนี้ใช่มั้ย

    #40
    0
  3. #39 wadarat (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 18:34

    คริสไม่ต้องนอนพื้นแข็งแล้ว อ้อมกอดผู้พันทั้งนิ่มทั้งอุ่น

    #39
    1