My husband #สามีผมเป็นฆาตกร (END)

ตอนที่ 5 : My Husband 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    12 ก.ค. 62




My Husband 5

 

 

 



ห้องลับถูกใช้อีกครั้งในคืนนี้ ลูกคิดต้องนั่งรอจนกว่างานอดิเรกของสิงห์เสร็จถึงจะเริ่มมื้อเย็นที่ตระเตรียมไว้พร้อมกับส้มในกระจาดทุกวันเป็นของหวานหลังของคาว ในห้องอาหารที่เปิดไฟสว่างเพียงหนึ่ง ท้องฟ้ายามราตรีมีเพียงแสงดาวระยับตาประดับประดาเบื้องบน ดูงดงามจับตาแต่หาได้ทำให้หัวใจของผู้รอแช่มชื่น เสียงครืดคราดดังติดต่อกันหลายชั่วโมงเรื่อยมา ลูกคิดตัวสั่น มือยกกุมขมับ ปิดหูแน่นจนจิกเล็บเข้าเนื้อ

 

 

 

ครืดดดดดด

ครืดดดดดดดดดด

ครืดดดดดดดดดดดดดด

ครืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

 

ลูกคิด

!!!!!!

ลูกคิดสะดุ้ง ตกใจ ปล่อยมือจากหู เงยหน้าช้าๆ สิงห์ยืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่ตอนไหนไม่อาจทราบได้ ปากอิ่มสีชมพูสั่นและเม้มแน่น ต้องตั้งสติ ทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร ฝืนใจกินข้าวทั้งที่ไม่อยากอาหาร รสชาติของข้าวผัดฝีมือตนชวนฝืดคอทั้งที่ปรุงรสเหมือนเดิมทุกครั้งในขณะที่สิงห์กินได้หน้าตาเฉย

 

ช้อนส้อมกระทบกันอยู่ได้..น่ารำคาญ

 

                แคร้ง!

 

ลูกคิดกินไปสองคำก็วางช้อนส้อมลงแล้วหยิบน้ำมาดื่มต่อจนหมด สิงห์เลิกคิ้ว เงยหน้าขึ้นมองสามีของตัวเองที่ข้าวพร่องไปนิดเดียวทำไมลูกคิดกินน้อย”

“ผมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่

ใช้วิธีตัดปัญหาด้วยการหยิบส้มมาแกะให้ สิงห์ยังคงจ้องไม่ละสายตา ยังเป็นเรื่องที่ลูกคิดไม่เข้าใจว่าทำไมคนๆนี้ชอบมองเขานัก ไอ้เจ้าดวงตาสีดำดั่งทะเลคืนเดือนมืดอ่านไม่ออกชวนให้รู้สึกดำดิ่งในเหวลึกไร้หนทางตะกายหนี บางครั้งก็เหมือนดวงตาของสัตว์ป่าในพงไพรสมชื่อเจ้าตัวที่ชาชินกับการล่าจนแทบไม่รู้สึกถึงความกระหายในนั้น มือขาวอวบเรียงชิ้นส้มสวยลงในจานและยื่นส่งให้สิงห์ จากนั้น..ก็นั่งเงียบเหมือนทุกวันผ่านมา

 

 

แคร้ง..แคร้ง..

 

เลขาพี่ท้องจู่ๆสิงห์ก็เปิดปากพูด...ครั้งแรกในรอบ 2 ปีอันสุดแสนน่าประหลาดที่เล่าถึงคนนอกบ้านให้ฟัง ลูกคิดเลิกคิ้วฉงนสนเท่ห์ มองคนที่จับช้อนส้อมกินข้าวผัดต่อหน้าตาเฉยโดยที่ตายังจ้องนิ่งมายังผู้ร่วมอาศัยในชายคาเดียวกัน

 

พี่ทำ?

“เปล่า”

 

ตาคมเลื่อนไปมองผลไม้สีส้มในกระจาด

 

พวกเรามีกันไม่ได้

......

 

ข้อจำกัดด้วยเพศสภาพมันแน่ชัด ต่อให้พยายามทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามประเพณีแค่ไหน ต่อให้ทำทุกอย่างให้สิงห์พอใจแค่ไหน มีเพียงเรื่องนี้ที่ลูกคิดทำให้สิงห์ไม่ได้

 

 

หมดประโยชน์

               

 

คิดออกได้อย่างเดียว ลูกคิดเริ่มตัวเย็น ขนลุกชันทั้งร่างพลางนั่งกุมมือใต้โต๊ะแน่น..ชายหนุ่มผิวขาวจัดรวบช้อนและวางจานเปล่าไร้เศษข้าวของสามีซ้อนใต้จานอาหารของเขายกเข้าไปล้างในครัว เหลือจานส้มที่สิงห์กินและเหลือทิ้งไว้ให้หนึ่งชิ้นก่อนลุกหายเข้าไปในห้องน้ำที่ลูกคิดเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แช่อาบ

 

แคร้ง!

 

เก็บจานสะอาดลงในชั้นวางเสร็จ ลูกคิดเดินเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนออกมาจากครัว มองส้มหนึ่งชิ้นที่เหลือ

…..

ถือจานไว้เข้ามาในครัว เทชิ้นส้มลงถังขยะ ก่อนล้างจานเก็บให้เรียบร้อย

 

 

                ซ่า!! ซ่า!! ซ่า!!!!!!!!

 

 

ปิดก๊อกน้ำในอ่างล้างจานเดินออกมาอีกรอบ เลือดในกายลูกคิดเย็นเชียบ เขาตวัดตามองไปยังจานสีขาวใบเล็กตั้งบนโต๊ะกินข้าว ส้มหนึ่งชิ้นวางอยู่บนนั้น..สลับชะโงกหัวไปมองชั้นวางจาน ไม่มี..ไม่ได้ถูกล้าง ก่อนรีบก้มมองมือที่ยังเปียกชุ่มน้ำ กลิ่นน้ำยาล้างจานยังติดมืออยู่ไม่จาง

               

 

ตึก..

 

 

เสียงฝีเท้าย่ำก้าว ลูกคิดหันไปมองสิงห์เดินลงบันไดมาจากชั้นบน สวมสูทประณีต แต่งตัวดูดีเดินผ่านลูกคิดไปโดยไม่คิดทักทายและไม่ยอมพกกระเป๋าสักใบติดตัวไปด้วย

 

พี่จะไปไหน?” ลูกคิดหลุดปากถาม

....

“พี่สิงห์?

....

 

 

ปัง!

 

 

ออกไปจากแล้ว..

คืนนั้นลูกคิดนอนคนเดียวเป็นคืนแรก

ลูกคิดนอนตะแคงมองข้างตัวไร้ร่างชายหนุ่มผิวสีเข้ม ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเตียงที่หลับนอนมาตลอด 2 ปีจะกว้างได้ขนาดนี้ ฝ่ามือจับผ้าปูเตียงลูบไปมาสัมผัสผิวผ้า..ช่างลื่นและเย็นเยียบ ตากลมเหม่อมองออกไป คืนนี้ดวงจันทร์ยังส่องแสงสีเงินตกกระทบพื้นแต่มาไม่ถึงเตียง

 

 

 

...

 

เช้าวันรุ่งขึ้นสิงห์ก็ยังไม่กลับมา ลูกคิดเริ่มทำอาหารจนเสร็จพร้อมจัดเตรียมบนโต๊ะอาหารพร้อมกับกาแฟดำหอมกรุ่นในถ้วยกระเบื้องราคาแพง เขามองเจ้าชิ้นส้มถูกทิ้งค้างคืนไว้จนแมลงหวี่ตอมก่อนนั่งลงกับเก้าอี้ เฝ้ารออีกนิดเผื่อสิงห์จะกลับมาในอีกชั่วโมงหรือสองชั่งโมงก็ยังดี

 

 

ติ๊ก..ติ๊กติ๊ก..ติ๊ก

 

 

เข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อยๆตามกาลเวลา จากตะวันยังไม่ส่องแสงเต็มฟ้าจนตระหง่านขึ้นมอบแสงสีทองสว่างทุกสารทิศ ไอร้อนทะลุกระจกติดม่านกระทบแผ่นหลังกว้างของผู้อาศัยเพียงหนึ่งที่ยังนั่งนิ่งไม่ไปไหน มองเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามยังคงไร้ร่างของสามี

 

 

ไม่กลับมา....

 

 

ข้าวไข่ข้นชีสเย็นชืดไปแล้วสิ้น ลูกคิดลุกพรวด เดินดุ่ยๆไปคว้ากุญแจและออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว

 

ปัง!!!!!

 

 

 

 

                เอี๊ยด!!!

 

รถแท็กซี่จอดสนิทหน้าร้านกาแฟ Drink Coffee ทันทีที่ก้าวลงจากรถ ลูกคิดพุ่งตรงเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว เปิดประตูอย่างแรงจนกระดิ่งหน้าร้านสั่นส่งเสียงดังมากกว่าปกติ พุ่งสายตาไปยังแคชเชียร์ พลัน..หัวใจที่เต้นถี่แรงค่อยๆสงบลงเมื่อได้พบหน้าพนักงานบาริสต้าสาวผมบ๊อบยืนยิ้มละมุนให้อยู่ประจำที่เดิม

 

 

ดาหลายังอยู่ครบ 32 ดี

 

 

“สวัสดีค่ะคุณลูกคิด สั่งอะไรที่ไม่ใช่กาแฟดีคะ” คำถามต้อนรับประจำเจาะจงพิเศษเฉพาะกับลูกค้าคนนี้

...ขออเมริกาโน่

ดาหลาทำหน้าทำตาแปลกใจ เธอเงียบไปแล้วกดออเดอร์ให้ตามที่ลูกค้าสั่ง ไม่นานอเมริกาโน่หรือกาแฟดำแบบเย็นใส่แก้วส่งถึงมือขาวค่อนอวบป้อม ลูกคิดรับกาแฟที่เขาไม่เคยคิดแตะต้องนอกจากชงให้คนอื่น

 

 

รสชาติขมจนเปรี้ยวยิ่งกว่าไวน์

 

 

ลูกคิดเบะปากหลังดูดไปคำแรกก็แทบพ่นอยากจะพ่นทิ้ง แต่เขากลั้นใจกลืนลงคอและฝืนดูดต่อไปเงียบๆในร้านกาแฟโดยมีดาหลาคอยมองเป็นระยะ ก่อนจะโดนผู้จัดการสะกิด เธอจำต้องเลิกมองลูกค้าที่สนิทสนมกันกลับมาโฟกัสกับงานประจำของเธอต่อ กระทั่งในที่สุด..หลังดาหลาเลิกงาน ลูกคิดเข้ามาชวนเธอให้ช่วยอยู่เป็นเพื่อนฆ่าเวลา คุยกันไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนที่มีเรื่องสนใจคล้ายกันสามารถคุยกันได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด จากตอนแรกแค่ตั้งใจส่งขึ้นรถไฟฟ้า กลายเป็นว่าลูกคิดยอมซื้อตั๋วขึ้นไปนั่งด้วยกันต่อ

รถไฟฟ้าชับเคลื่อนล้อไปตามทางรถไฟใต้ท้องฟ้ายามเย็นสีแดง ในขบวนรถนับจากต้นสถานี เวลานี้กลับไร้ผู้คนไม่มีใครนอกจากคู่ชายหนุ่มหญิงสาว พวกเขาเลือกนั่งฝั่งตรงข้ามกัน ลูกคิดเงยหน้าจากอเมริกาโน่หมดแก้วในมือมองบาริสต้าสาวตรงหน้า

 

 

เราต่างสบตากัน เราต่างมีคนของตัวเอง

 

 

 

“ฝืนทำไมคะ”

“ผมไม่อยากนอน กาแฟมีคาเฟอีนทำให้ตื่นตัว

 

 

กึ่ง!!!!!

 

 

รถไฟฟ้าหยุดรอสับรางจนเสร็จ แล้วเดินขบวนต่อ

 

 

ตื่นตัวจากอะไรคะ?” ดาหลาถามต่อ ลูกคิดพูดไม่ออก หลุบตามองแหวนแต่งงานบนนิ้วนางซ้าย หมุนเล่นไปมา ก่อนเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองเธอผู้นั่งในจุดอาทิตย์ตกดิน เงามืดบดบังหน้าบาริสต้าสาว แสงสีแดงแสบตาสาดส่องจนพร่ามัว

ผมไม่รู้คำตอบที่ไปไม่ถึงคนถาม เมื่อเธอลงจากรถไฟฟ้าไปแล้ว ประตูปิดสนิทเหลือแค่ลูกคิดคนเดียวในขบวน

 

 

 

 

 

สิงห์ไม่กลับบ้านมาสามวันแล้ว

สามวันที่ลูกคิดนั่งทำอาหารสองจาน โดยที่อีกจานไม่มีคนกลับบ้านมากิน

 

 

หวี่ หวี่ หวี่

 

 

ชิ้นส้มในจานเริ่มเน่าเฟะ แมลงหวี่ตอมร่วมสิบกว่าตัว ลูกคิดขบฟันแน่น..เขากำหมัด กำ...จนข้อพับนิ้วเป็นรอยกดแหวน เวลา..สามวันที่ฝืนดื่มกาแฟ ทุกมื้อ ทนกับรสเฮงซวยโคตรขมชวนสากลิ้นอันไม่ต้องรสนิยมการกินแม้แต่นิด

 

 

เพล้ง!!!!

 

 

 

จานของสิงห์แตกกระจาย อาหารเกลื่อนพื้น ลูกคิดฟุ่บหน้าลงกับโต๊ะอาหาร ขบฟันกรามขึ้นสัน เอ่ยทั้งเสียงกดต่ำเปี่ยมไปด้วยน้ำโหและสั่นเครือจะเล่นแบบนี้..ใช่ไหมพี่สิงห์..”

บุรุษผิวขาวตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ตัวสั่นจนโต๊ะสั่นตาม มือกำหมัดแน่นแล้วกระแทกทุบโต๊ะซ้ำๆ

 

 

ปึง!!!ปึง!!!ปึง!!!!

 

หวี่ หวี่ หวี่ หวี่ หวี่ หวี่ หวี่ หวี่ หวี่

 

 

แมลงหวี่บินวนเข้าตอมชิ้นส้มเน่าไม่ยอมไปไหน เรียกพวกพ้องมาเรื่อยๆ เสียงกระพือปีกดังระงมน่ารำคาญเข้าเกาะเป็นจากสิบเป็นร้อยแทบมองไม่เห็นชิ้นเนื้อส้มนอกจากตัวแมลงหวี่เดินไต่ยั่วเยีย ลูกคิดหยิบชิ้นส้มเน่าเฟะนั่นที่ยังมีแมลงหวี่บินตอมยัดเข้าปาก

 

กริ๊ก..

 

กลอนประตูขยับ ลูกคิดเงยหน้ากลั้นใจกลืนส้มรสชวนอ้วกลงคอ ดวงตาแดงก่ำรื้นน้ำตา มองคนที่เดินเข้ามาในบ้าน ในที่สุด..สิงห์กลับมาบ้านแล้วในชุดสูทตัวเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากวันก่อนออกจากบ้าน

 

แอ๊ด...ปัง...

 

นัยน์ตาคมกริบมองซากอาหารกระจายพื้นกับจานแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ลูกคิดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ปรับลมหายใจให้กลับมาสม่ำเสมอ ก้มหน้างุดไปหยิบไม้กวาดในครัว กวาดซากอาหารให้หมด ไม่กล้าสบตาสามีพื้นห้องจนสะอาดไร้ที่ติ

สิงห์เดินเข้าไปเชยคาง เกลี่ยปากอิ่มที่มีแมลงหวี่เกาะ ดิ้นรน บี้จนตาย

ยินดีต้อนรับกลับมาครับพี่สิงห์..รสจูบที่ห่างหายไปสามวันประทับบนปาก ไออุ่นแผ่กระจายซาบซ่าน สิงห์สอดลิ้นเข้ามาควานชิมรสจูบในปากอิ่มที่ยังคลุ้งคลั่กไปด้วยส้มเน่าและซากแมลงหวี่มากมายอย่างไม่นึกรังเกียจ

อา....อา.....อา....อ.........า...........

ลมหายใจกระชั้นชิด หอบถี่ ตักตวง สามีของเขาหายไปไหนมาคำถามนั้นใจก็หวั่นเกรงจนไม่กล้าเปิดปากถามออกไป สิงห์เหวี่ยงลูกคิดกดลงโต๊ะอาหาร ปลดเสื้อออกโยนทิ้งไปที่ไหนสักแห่งในมุมห้อง สิงห์กระเสือกกระสนเข้ามาขึ้นคร่อม ลูกคิดเองก็รวบกอดตอบรับอีกฝ่ายแนบแน่น ต่างคนต่างขยำขยี้กันและกันเบียดอัดเป็นก้อนกลมเสมือนเป็นหนึ่งเดียว ร่างกายไหวแรงจนน่ากลัว ไม่มีท่าทีหยุดง่ายจนกว่าจะสุขสมอารมณ์หมายระหว่างกันและกัน

 

เอาจนเช้า เอาจนเย็น เอาจนดึก  

เอา เอา เอา เอา เอาให้หนำใจ

 

 

ปึก!!!!!!! ปึก!!!!!!! ปึก!!!!!!! ปึก!!!!!!! ปึก!!!!!!! ปึก!!!!!!!ปึก!!!!!!!

 

 



TBC







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

75 ความคิดเห็น

  1. #67 Chowa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 19:42
    คืออัลลัยอ่ะ. งงมากแม่
    #67
    0
  2. #59 pearrysis (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 20:09

    นี่มันนิยายอะไรฟร่ะเนี่ย
    #59
    0
  3. #38 PandaHaHe (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 00:23

    อันนี้คือน้องติดความจิตมาจากพี่

    หรือจริงๆน้องก็จิตเหมือนกันหว่า

    แต่อ่านแล้วน่ากลัวทั้งคู่ล่ะ

    #38
    0
  4. #28 minkymine (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 01:55

    จากลึกลับ ก็เริ่มจะน่ากลัวทั้งคู่แล้ว ทั้งคู่เลย T _ T

    #28
    0
  5. #24 Sasitorn_TukTuk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 22:45
    เป็นเพราะส้มหรือเปล่าที่ทำให้สิงไม่กลับบ้าน
    #24
    1
    • #24-1 blood_hana(จากตอนที่ 5)
      16 กรกฎาคม 2562 / 23:48
      มันเป็นไอค่อนนั่นแล แต่จะใช่ไหม แล้วถ้าใช่คืออะไร ต้องลองตีความเอาครัช
      #24-1
  6. #23 molyarat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 14:41

    มาต่ออีกน้าาา
    #23
    1
    • #23-1 blood_hana(จากตอนที่ 5)
      16 กรกฎาคม 2562 / 23:48
      ต่อแล้วจ้า
      #23-1
  7. #22 Vambest (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 01:25
    ไม่ใช่ละ ลูกคิดก็จิตนี่หว่า...

    สังเกตจากพฤติกรรมตอนโกรธแล้วทุบโต๊ะ จากนั้นหยิบส้มเน่าเข้าปาก ชัดเลย
    #22
    2
    • #22-1 molyarat(จากตอนที่ 5)
      13 กรกฎาคม 2562 / 14:41
      น่าจะนะ
      #22-1
    • #22-2 blood_hana(จากตอนที่ 5)
      16 กรกฎาคม 2562 / 23:48
      ตอนนี้กลับมาบ้านแล้วนะ
      #22-2
  8. #21 ChitraPiromnukul (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 23:49

    คุณสิงห์หายไปไหนมาสามวัน..
    #21
    2
    • #21-1 blood_hana(จากตอนที่ 5)
      16 กรกฎาคม 2562 / 23:49
      นั่นสิ ไปไหนนะ มาต่อแล้วจ้า
      #21-1
  9. #20 เด็กสาวผู้หวาดกลัว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 19:29
    สนุก

    รอตอนต่อไปนะคะ

    น่าติดตามมากค่ะ
    #20
    1
    • #20-1 blood_hana(จากตอนที่ 5)
      16 กรกฎาคม 2562 / 23:49
      ขอบคุณค่า มาต่อแล้วนะ
      #20-1