[จำหน่าย E-Book ฟิคคริสสิง]ปลอกคอ(Omegaverse)[จบ]

ตอนที่ 24 : Special : ปลอกคอ 0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,828
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 770 ครั้ง
    2 เม.ย. 62




ปลอกคอ 0

 

 

 

 

ห้องหับขนาดเล็กมืดทึบ ถูกทำลายโดยลำแสงจากโคมไฟหลอดไส้บนเพดาน ฉายลงพื้นมองความสว่างเป็นวงกลมสะท้อนร่างคนสองคนนั่งประจันหน้าด้วยระยะห่างเว้นว่าง 3 เมตร หยาดเหงื่อหยดลงกระทบพื้นฝุ่นจับ ตาสีเขียวขุ่นหลุบมองเครื่องอัดเทปขนาดพกพาหรือที่เรียกกันว่า ซาวน์อเบาท์ บนพื้น เขาหยิบขึ้นมากดสวิสต์ เทปด้านในหมุนกรอไปก่อนชำเลืองมองชายร่างสูงผิวสีเข้มในชุดสูทสีดำตัดประณีตสวมโค้ททับนั่งฝั่งตรงข้าม มือแกร่งล้วงกระเป๋าหยิบบุหรี่พร้อมไฟแช็คโลหะสลักตราราชสีห์ล้อมกุหลาบ ไฟสว่างวาบ ตามด้วยควันเทาลอยละล่องจากก้นบุหรี่ติดไฟ

“ไอแอมโจเซฟ แอนเดอสัน สำนักข่าว CNN..จะขอทำการสัมภาษณ์มิสเตอร์ปราชญา บอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่รุ่นที่ 8” ภาษาไทยแปร่งสำนวนดังขึ้นพลางกลืนน้ำลายลงคอ รวบรวมความกล้าแล้วพูดต่อ

 

 

“ไอ..อยากทราบจุดเริ่มต้นของมิสเตอร์ปราชญา”

 

 

บอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่ อัลฟ่าหนุ่มผู้น่าเกรงขาม เยือกเย็น อ่านยากถึงขนาดที่นักข่าวมากประสบการณ์ทำงานยังเหงื่อตกจับจุดอารมณ์ไม่ออก สิงโตดึงบุหรี่ออกจากปากหนาได้รูป ผ่อนควันเหม็นคลุ้งออก ม่านสีขาวกระจายตัวบดบังดวงตาเบต้าชาวฝรั่งอาชีพผู้สื่อข่าวจนดูพร่ามัวไป

 

 

“ฉันฆ่าคนครั้งแรก เป็นชายแก่ที่ออกจากบ้านเพื่อหาซื้อของขวัญให้หลานในวันคริสต์มาสต์”

 

 

.

.

.

ปัง!!!!!!!!!!!

 

 

 

เวนิสแดนอารยธรรมเก่าแก่ สรวงสวรรค์แห่งอิตาลี ใต้ค่ำคืนเริงร่าด้วยเสียงเพลง แสงสีเสียงส่องสว่าง งานรื่นเริงสุดคึกคักในคืนหิมะโปรยปรายมาพร้อมเหล่าผู้คนแต่งตัวเป็นซานต้าแสนอบอุ่นโบกกระดิ่งเรียกลูกค้าพร้อมกิจกรรมแจกของขวัญให้แก่ผู้คนผ่านไปมา

 

 

..ซานต้าดับสูญ..

 

 

ตรอกซอยอัดมืดมิด เบื้องหลังเทศกาลหรรษา กลิ่นคาวสนิทเหล็กจากกองเลือดกระจายเป็นวงกว้างซึมเกล็ดหิมะสีขาวปุยนุ่ม ชายวัยชรานอนแน่นิ่งทั้งที่กอดกล่องของขวัญชิ้นใหญ่ห่อกระดาษติดโบว์สวยงามเอาไว้ ของขวัญเลอะเลือด..ยับยู่และไม่มีวันส่งไปถึงหลานสาวบนรูปถ่ายพกพาในกระเป๋าสตางค์หนัง กลิ่นของเขม่าดินปืนยังเด่นชัดแม้ว่าจะสวมที่เก็บเสียงเอาไว้แล้ว เศษผงมองไม่เห็นแต่รับรู้ได้ว่าแปดเปื้อนร่างคนเหนี่ยวไก

“คุณสิงโต” เตและนิวย้ำเรียก ชายร่างสูงผิวสองสีลดปืนลงอย่างเชื่องช้า หันหลังกลับมาสบตาเหล่าบุรุษในชุดสูทสีดำสนิทยืนรอรับคำสั่งหลายนาย

“กลับ” คำพูดคำเดียวสั้นๆ แล้วเดินผ่านผู้ครองตำแหน่งมือซ้ายและมือขวาแห่งลีโอนิกกลับขึ้นรถลีมูซีนสีดำ โดยไม่คิดต่อบทสนทนากับใครและไม่มีใครปริปากคุยกับเขา ทิ้งศพที่ลงมือสังหารเอาไว้โดยไม่คิดเหลียวหลังมอง

 

 

 

จากอิตาลีกลับคืนสู่ไทยในอีก 6 ชั่วโมงต่อมา..

 

 

 

 

“แค่กๆ สำเร็จไหม..” เสียงไอโคลกดังก้องในห้องนอนมืดมิด ปิดม่านสนิท ชายชราพ่ายผอมลงจนเห็นหนังหุ้มกระดูก ผมร่วงไม่เหลือซักเส้นนอนต่อสายออกซิเจนและท่อน้ำเหลือ สารพัดอุปกรณ์ทางการแพทย์คอยตรวจวัดร่างกายตลอดเวลา สัญญาณชีพจรอ่อนลงเรื่อยๆ คอยตอกย้ำบุรุษผิวสองสีที่กลับมานั่งอยู่ข้างเตียงกุมมือเจาะสายน้ำเกลืออันผอมแห้งเอาไว้

“ครับ ตามที่ปู่ต้องการ ผมกำจัดแฟมิลี่ที่คิดกบฏได้แล้วครับ” หลานชายยืนยัน ชายผู้เป็นปู่พยักหน้า ถอนหายใจโล่งอก พิศมองดวงหน้าคมหล่อเหลาไว้ผมปรกหน้าผากเอาแต่นั่งก้มหน้านิ่ง

“ดีดีมาก..จากนี้ไป....อนาคตของลีโอนิกรุ่นต่อไป อยู่ที่..หลา..น..

 

 

 

ติ๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

 

 

 

บอสแห่งลีโอนิกรุ่นที่ 7 นายปราบพยัคฆ์ เรืองโรจน์ ลาจากโลกนี้ไปด้วยโรคมะเร็งในตับระยะสุดท้ายด้วยวัย 70 ปี ท่ามกลางความสูญเสียอันยิ่งใหญ่ บังลังค์ไม่สามารถทิ้งให้ว่างได้ พิธีการเข้ารับตำแหน่งต่อจึงดำเนินต่อไปในวันเดียวกัน สิงโตยืนขึ้นมองเหล่าลูกน้องของปู่ที่กลายมาเป็นของเขา เดินเข้าแถวโค้งเคารพและนั่งคุกเข่าทีละคน ประคองมือซ้ายจูบหลังมือด้วยความเคารพคนแล้วคนเล่า สาบานตนรับใช้นายใหม่ด้วยชีวิต

 

 

 

สิงโต ปราชญา เรืองโรจน์ บอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่รุ่นที่ 8

 

 

 

หลังงานศพของบอสรุ่นก่อนจัดอย่างสมเกียรติ สมความยิ่งใหญ่ แขกเข้ามามากมาย การสนทนาที่แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงมีแต่เรื่องที่สิงโตไม่อาจเข้าใจได้ ได้แต่พยักหน้ารับฟังเงียบๆ ยิ้มบาง ตอบรับการแสดงความเสียใจจากแขกทั้งหลายจนผ่านพ้นสู่เมรุ เหลือเพียงเถ้าธุลีสีขาว ทุกคนต่างทยอยแยกย้ายกันกลับ สิงโตก็เช่นกัน ทันทีที่เท้าเหยียบพื้น เจ้าตัวตรงดิ่งขึ้นมาในห้องนอน ไม่ทันได้หายใจดี เตและนิวเดินเข้ามาสมทบ เหมือนอยากจะพูดอะไรแต่กลับถูกสิงโตยกมือห้ามไว้

“ขอผ-ฉันอยู่คนเดียวซักพัก”

มือซ้ายและมือขวาของปู่ที่กลายมาเป็นของสิงโตมองตากัน ก่อนโค้งลาแล้วถอยออกไปตามคำสั่ง ประตูปิดลงปั๊บ เจ้าของห้องวิ่งพรวดเข้าไปในห้องน้ำโก่งคออาเจียนลงในอ่างล้างหน้า

 

“แหวะ!!!!!

 

สำรอกซ้ำๆ ปลดปล่อยของเหลวรสฝืดเคืองออกจากปาก มือกำขอบอ่างแน่นจนขึ้นข้อขาว น้ำตาไหลพรากอาบหน้าหล่อคม ร้องไห้จนตัวโยนราวกับเด็กทารก ขาสั่นไปหมด อ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงจนเกือบทรงตัวไม่อยู่ ภาพของชายแก่ที่จากไปหลังกระสุนปืนปลิดชีพทะลุอกซ้าย..ลั่นไกด้วยมือเขาเอง

“ผมขอโทษ..ผ..ผมขอโทษ..ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ฮึก....ขอโทษ พร่ำเสียใจ กล่าวขออภัยจากคนตาย แต่หากไม่ลงมือ คนที่ตายจะเป็นเขากับอีกหลายชีวิตที่ภัคดีต่อลีโอนิกแฟมิลี่ สิงโตเปิดก๊อกน้ำ ล้างมือรุนแรง ถูจนมือเปื่อยไปหมด ทั้งที่รู้แก่ใจ..ต่อให้ล้างมือซ้ำๆแค่ไหน ก็ไม่มีวันลบความจริงที่มือเปื้อนเลือดเสียแล้ว

 

 

 

ศพแรกเปิดเส้นทางสู่ แดนนรก

 

 

 

.

.

.

 

 

 

เรื่องเล่าขานหลังนักข่าวยิงคำถามมา ได้รับคำตอบอันน่าตกใจที่แม้แต่นักข่าวมากประสบการณ์อดหัวเราะเสียไม่ได้

“ฮ่าๆๆๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไร ปิศาจอย่างคุณเนี่ยนะ เคยร้องไห้เพราะฆ่าคนตาย? Isn’t Joke!? โจเซฟหัวเราะให้กับเรื่องน่าเหลือเชื่อ สิงโตขยับยิ้มมุมปาก จดจ้องนักข่าวที่เผอเรอลืมตัว พอเห็นสายตาคมกริบก็รีบกลืนน้ำลายลงคอหยุดหัวเราะ ชายร่างสูงเอนกายพิงเบาะเก้าอี้เหล็ก แหงนหน้ามองโคมไฟจับฝุ่นล้อมด้วยแมลงหวี่บินว่อนเล่นไฟสนุกสนาน

“ที่จริง ฉันมือเปื้อนเลือดมาก่อนหน้านั้นแล้ว”

What!? ไหนว่าฆ่าคนครั้งแรก?

“ฉันไม่ได้เปื้อนเพราะฆ่า” สิงโตเว้นวรรคครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ  “ฉันช่วยคน”

 

 

 

.

.

.

 

 

แสงไฟสว่างจ้าแสบตา แต่เป็นดวงไฟสำหรับห้องผ่าตัด เด็กผู้หญิงนอนหายใจรัวรินด้วยอาการอุดตันในหลอดเลือดหัวใจ จำต้องผ่าตัดบายพาสอย่างเร่งด่วน บุคลากรของแพทย์ ณ โรงพยาบาลในวันนั้นติดหลายเคสผ่าตัดเป็นจำนวนมาก ไม่เพียงพอจนต้องขอยืมมือนักศึกษา Extern ปีสุดท้ายเข้ามาช่วยโดยมีอาจารย์หมอคอยกำกับ การผ่าตัดเป็นไปอย่างตึงเครียดทั้งหมอและพยาบาลหลายต่อหลายชั่วโมงจนในที่สุด

 

“สำเร็จ!!

 

เด็กผ่านพ้นขีดอันตราย สิงโตเป่าปากโล่งอกผ่านมาสก์ปิดปากก้มมองมือสวมถุงมือยางเปื้อนเลือด ดูน่าสะพรึงแต่กลับช่วยชีวิตหนึ่งให้รอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด

“เธอเก่งมากปราชญา เธอด้วยโชติกา ขอบใจนะ” อาจารย์หมอกล่าวชมนักศึกษาแพทย์ปีสุดท้าย คู่รักที่มีผลการเรียนโดดเด่นที่สุดในรุ่น หลังอาจารย์หมอออกไปจากห้อง แฟนหนุ่มสาว..อัลฟ่าโอเมก้ากับอุดมการณ์เปี่ยมศรัทรานำพาให้พวกเขาผ่านพ้นเรื่องราวในคืนนี้ไปได้ ถึงมือยางชุ่มเลือดถอดออก มือเปลือยเปล่าจับมือกันไว้แน่นไม่คิดปล่อย

 

 

 

อยากเป็นเทวดาเดินดิน

 

 

 

 

 

 

เกียรตินิยมอันดับหนึ่งคณะแพทย์ศาสตร์ สาขาวิชาแพทย์ศาสตร์ นายปราชญา เรืองโรจน์”

 

 

หอประชุมมหิดลสิทธาคาร แห่งมหาวิทยาลัยมหิดล ประกาศพระราชทานปริญญาบัตรสำเร็จการศึกษา สิงโตในชุดครุยสีดำแถบเขียวก้าวเข้ามารับใบปริญญาบัตรหลังผ่านชีวิตการเรียนมาหนักหน่วง มีทุกข์ มีสุข มีเหนื่อยท้อ ฮึดสู้ต่อสลับกันไปตลอดระยะเวลา 6 ปีเป็นสิ่งที่แลกมาอย่างยากลำบากเพื่อความสำเร็จในวิชาชีพดั่งใจหวัง..บัดนี้อยู่ในมือ แนบเข้าอ้อมอก ถือเอาไว้จนบัณฑิตคนสุดท้ายเข้ารับปริญญา  

เหล่าบัณฑิตในชุดครุยหลากสีตามคณะวิ่งกรูลงบันไดจากหอประชุมหรูสู่พื้นหินปูยาวขนาบสระน้ำกว้างสวยตัดเข้ากับหญ้าโล่งเตียน สิงโตวิ่งออกมาออกยิ้มร่าจนเห็นฟันขาวกอดคอแฟนสาวและหมู่เพื่อนพร้อมใจกันโยนหมวกสีดำขึ้นฟ้า

 

 

“จบแล้วโว้ย!!!!

“เย้!!!!!!!

 

 

บรรยากาศแสนรื่นเริงเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสำเร็จประดับบนดวงหน้าทุกคน นี่คือความสำเร็จครั้งหนึ่งในชีวิตที่ได้รับมา ก่อนเข้าสู่ชีวิตจริงของการทำงาน โลกเบื้องหน้าที่รออยู่อาจสาหัส ฟังจากอาจารย์และรุ่นพี่เล่ากันว่าหลังก้าวพ้นรั้วมหาลัย จงรู้ไว้ สังคมทำงานไม่ได้หอมหวาน แต่สำหรับสิงโตนี่ตั้งหากคือสิ่งที่เขารอคอยมาตลอด

 

 

 

สานฝันวัยเยาว์ อยากเป็นหมอเพื่อช่วยคน

 

 

 

รอยยิ้มหุบลงเป็นแนวเส้นตรง ตาคู่คมสังเกตเห็นเหล่าชายในสูทสีดำยืนรออยู่ริมถนน จับจ้องมาที่เขาอย่างเห็นได้ชัด หัวใจพองโตหล่นวูบลงตาตุ่ม หน้าตึงเครียด หงุดหงิดจำต้องเบือนหน้าหนี เพื่อนๆในคณะรวมถึงแฟนต่างทยอยแยกย้ายไปหาครอบครัวของตนที่รออยู่ตามจุดต่างๆในมหาวิทยาลัย ส่วนเขา..เดินหลบเลี่ยงออกไปหมายลัดเลาะสวนแถวเรือนไทยที่ค่อนข้างไร้ผู้คนและไม่มีคนเดินตามมาได้

 

 

 

หากแต่..บุรุษผิวขาวหน้าตี๋สะอาดสวมสูทสีดำเข้าขวางทางไว้

 

 

 

“ผมนิว เป็นมือขวาของบอส..ปู่ของคุณสิงโต”

“ผมบอกปู่ไปแล้วไง ว่าผมไม่อยากกลับบ้าน”

สิงโตตอบเสียงแข็ง หลังสอบแอดมิดชั่นติดได้คณะที่ฝัน เขาก็รีบติดต่อเช่าหอ เก็บข้าวของย้ายออกไปจากบ้าน หนีจากครอบครัวมาเป็นเวลา 6 ปีโดยไม่คิดกลับไปเลยซักครั้ง เขาเกลียดที่แห่งนั้น..เกลียดจนได้แต่ก่นด่าชะตาชีวิตตัวเองและตอนนี้เขาหนีมันได้แล้ว ขายาวสวมกางเกงแสลตสีดำสวนผ่านชายที่เข้ามาแนะนำตัวว่าเป็นมือขวาของปู่ ถ้าให้พูด..นี่เป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักกับลูกน้องที่ดูทรงแล้วคาดว่าอายุมากกว่าไม่กี่ปีแต่กลับได้รับความเชื่อใจแต่งตั้งเป็นมือขวา

 

 

 

เบื้องหลังชีวิตของนักศึกษาแพทย์ปราชญา เรืองโรจน์

ดำมืดกว่าที่ใครจะคาดคิด

 

 

 

“บอกแล้วไง ผมไม่ทำ”

“แต่ตอนนี้ลีโอนิกกำลังถูกโจมตี มีทั้งคลื่นใต้น้ำ ทั้งศัตรู และตอนนี้บอสป่วยหนักมาก คงอยู่ได้อีกไม่นาน” นิวอธิบายต่อ สิงโตชะงักเท้านิ่ง หยุดเดินเหลียวหลังมาสบตาอีกฝ่าย ตกตะลึงกับเรื่องราวของปู่ที่ตนปฏิเสธมาโดยตลอดตั้งแต่รู้ความจริงว่าธุรกิจของบ้านทำอะไรกันแน่ รวมถึงทำไมพ่อแม่ถึงด่วนจากไปตั้งแต่แบเบาะ

 

 

 

..มาเฟีย..

 

 

 

“ไม่..ยังไงฉันก็ไม่มีวันกลับไปทำเหมือนพ่อ เหมือนปู่.. ปฏิเสธข้อร้องขอ ส่ายหัวแรง เขาเลือกแล้วที่จะฉีกแนวเป็นในสิ่งที่อยากเป็น เลือกเส้นทางชีวิตในสิ่งที่อยากเลือก ไม่เจริญรอยตามเส้นทางที่บรรพบุรุษทำรุ่นสู่รุ่นอย่างหัวเด็ดตีนขาด นิวพ่นลมหายใจแรง กรอกตาแสดงท่าทีเหนื่อยใจออกมาเห็นได้ชัด

“ก็ได้ครับ ไม่ทำก็ได้ แต่ก็คิดซักหน่อยน่าจะดี คุณสิงโตคิดว่าที่คุณเรียนสนุกลุกนั่งสบาย มีเงินทองใช้ทุกวันนี้เพราะใคร”

 

 

โครม!!!!!

 

 

ตาตี่เล็กแสนราบเรียบมองคนที่กำลังกระชากคอเขากดกระแทกลงผนังที่ตรอกซอยมืดแสงตะวันยามเที่ยงส่องไม่ถึง มองหลานชายเพียงคนเดียวชักสีหน้าเกรี้ยวกราด แยกเขี้ยวคำรามเสียงดุดันใส่

“หุบปาก!!”

“ผมพูดความจริง คุณหนีไม่พ้นหรอกครับ” นิวไม่ทำตามคำขู่ แถมยังลอยหน้าลอยตาเถียงกลับมาอย่างไม่เกรงกลัว “ต่อให้พยายามรดน้ำพรวนดินจากปุ๋ยที่ต่างออกไป ยังไงเมล็ดพันธุ์นั้นก็ยังเติบโตเป็นต้นไม้พันธุ์นั้นไม่เปลี่ยน”

 

 

 

เกิดจากอะไร ย่อมเป็นเช่นนั้น..

 

 

มือสีเข้มผ่อนแรง คลายมือจากคอเสื้อ นิวกระชับเสื้อสูท มองดูบัณฑิตคณะแพทย์ศาสตร์พึ่งจบการศึกษามาหมาดๆแต่วันนี้พึงสังวรแล้วว่าปริญญาที่ได้มา ทำได้เพียงแค่แปะฝาบ้านโชว์ก็เท่านั้น เป็นเรื่องน่าเศร้าก็จริง แต่ชีวิตมันก็แบบนี้ต่อให้มีอำนาจล้นฟ้าก็ยังไม่สามารถได้ทุกสิ่งที่พึงปรารถนา

 

 

 

 

พระเจ้าอยากให้ทุกคนรักกัน ยังมิอาจทำได้

นับประสาอะไรกับมนุษย์

 

 

 

“ถ้าไม่อยากโดนโค่นตาย ก็รู้นะครับว่าควรทำยังไง สุดท้ายนี้ บอสฝากมาแสดงความยินดีสำเร็จการศึกษาด้วยครับ” นิวยื่นกล่องผ้ากำมะหยีสีน้ำเงินส่งมอบให้ตามคำสั่ง สิงโตรับมาเปิดดูทั้งแววตาเลื่อนลอย..ยืนตัวแข็งทื่อโดยไม่รู้ว่ามือขวาแห่งลีโอนิกแฟมิลี่จากไปเมื่อไหร่

 

 

 

..เข็มกลัดดอกกุหลาบทองคำ..

 

 

 

.

.

.

 

 

“ตลกร้ายกว่านั้นคืออะไรรู้ไหม” บอสแห่งลีโอนิกคนปัจจุบันเล่าเรื่องราวในอดีตให้นักข่าวฟังระหว่างสูบบุหรี่มวนที่ 3 ใบหน้าคมเลิกแหงนมองโคมไฟบนเพดานกลับมาสบตานักข่าวชาวอังกฤษที่รอคอยคำตอบด้วยสีหน้าลุ้นระทึกไปกับเรื่องราวของปิศาจน่าสะพรึง

“เด็กผู้หญิงที่ฉันผ่าตัดดันกลายเป็นหลานสาวของหัวหน้าแก๊งมาเฟียอัลเบิลติโน่ ศพแรกของฉัน”

What..” โจเซฟอุทาน

“ฉันก็อยากรู้ว่าเพราะอะไร ฉันถึงได้เลือกเป็นทั้งเทวดาและซาตานสำหรับครัวนั้น แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้ว” สิงโตกล่าวทั้งสีหน้าเรียบนิ่งไม่แยแส ไม่รู้สึกผิดในแววตาสีดำดั่งอีกาเฉกเช่นเดียวกับผมเสยเรียบ โจเซฟกลืนน้ำลายลงคออีกระลอกหลบตาอีกฝ่าย มือลูบหน้าผากล้านเลี่ยมปาดเช็ดเหงื่อออกไป เขาสูดลมหายใจลึกตั้งสมาธิกับเรื่องราวในอดีตสุดอัศจรรย์ จากว่าที่หมอผันตัวสู่มาเฟีย จากคนที่เปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณเมตตาเหตุใดถึงได้กลายเป็นเหี้ยมโหด

 

 

“ไออยากรู้เรื่องมิสแอน”

 

 

.

.

.

 

 

ร้านอาหารฝรั่งเศสย่านดังในกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน อาหารรสเลิศ คลอดนตรีบรรเลงจากไวโอลีน เชลโล่ และเปียโนบนเวทีเหมาะกับการดินเนอร์ใต้แสงเทียนเป็นที่สุด แอนอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวสวยสีเงินรับเข้าผิวขาว ผมสีดำดัดลอยปล่อยยาวเข้าชุดกับต่างหูเพชรเม็ดงามที่เธอทำงานเก็บเงินซื้อเองเข้ามานั่ง ณ โต๊ะที่แฟนหนุ่มสั่งจองไว้ เธอสวยมากเป็นพิเศษจนอัลฟ่าหลายคนเหลียวหลังมองตลอด แน่นอนว่าทำเอาอัลฟ่าคนเป็นแฟนหน้างอออกมาเห็นได้ชัดจนเธอยิ้มขำเขย่าแขนอีกฝ่ายพร้อมยื่นเมนูให้

“ไม่มีชูครีมกินแก้หึงนะสิง”

“เปล่าซะหน่อย” บ่นอุบอิบทั้งเสียงแผ่วเบา เขารับเมนูมาสั่งอาหารสองอย่าง ที่เหลือให้แอนรับช่วงต่อจัดการเองบริกรโค้งรับคำออเดอร์ก่อนเดินกลับออกไปรับงานต่อที่โต๊ะอื่น แอนลอบหัวเราะเบาๆนึกเอ็นดูคนรักแสนใจดีและสุภาพแต่ความจริงแล้วขี้หึงขี้หวงยิ่งกว่าอะไรดี

 

 

 

แต่ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบนะ ค่อนข้างชอบเลยทีเดียว

 

 

 

“วันนี้มีอะไรพิเศษรึเปล่าคะ?” หมอสาวถาม เธอยิ้มรอคอยสิงโตที่นั่งอยู่ตรงข้าม พลัน..ใบหน้าแต้มยิ้มหม่นหมองลงจนแอนเลิกคิ้วประหลาดใจ สิงโตเม้มปากแน่นเป็นแนวเส้นกำลังจะอ้าปากพูดบางอย่างแต่แล้วก็เงียบ..เขาเผลอลูบแก้วน้ำไปมาคลายความประหม่าใจ ขณะที่แอนก็มีท่าทีลุ้นรอฟังเช่นกัน

“ได้ข่าวว่าแอนช่วยชีวิตเด็กไว้ เก่งมากเลย งานแรกแอนก็โชว์ฝีมือสมเป็นเกียรตินิยมอันดับหนึ่งแล้ว” คำชมเสียแทนที่ดังออกจากปากหนาได้รูป แอนยิ้มภาคภูมิใจและพยักหน้ารับคำชมจากอัลฟ่าคนรักหลังห่างหายไปหลายเดือนนับหลังรับปริญญา ต่างคนต่างไม่มีเวลามาเจอหน้ากันด้วยภาระหน้าที่การงาน โดยเฉพาะอาชีพหมอ แทบไม่มีเวลาส่วนตัวเลย

“ไม่ขนาดนั้นหรอกสิง เป็นหน้าที่ของหมอ แล้วสิงล่ะเลือกไม่ใช้ทุนแล้วไปสมัครที่โรงพยาบาลไหนเหรอ รู้ไหมเพื่อนๆถามหาสิงกันให้ขวักเลยนะ” แอนถามกลับบ้างถึงเรื่องราวของคนรัก สิงโตเงียบ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มองโอเมก้าสาวที่คบหากันมาตั้งแต่ปีหนึ่งจวบจนปัจจุบันก็ 6 ปีแล้วที่พวกเราประคับประคองรักและดูแลกันมา

 

 

 

เธอจิตใจดี สวยงาม และรักในอาชีพหมอเหมือนเขา

 

 

 

“สิง..ไม่ได้สมัคร”

“จะเรียนต่อเฉพาะทางเลยเหรอ?

“เปล่า..คือสิง 

สิงโตเว้นวรรคครู่หนึ่ง คว้าจับมือนิ่มของแฟนสาวไว้ บีบแน่นจนเธอวางมือตอบด้วยใบหน้างุนงง

 

 

 

หมดเวลาสนุกแล้ว ปราชญา

 

 

 

“สิงต้องกลับไปทำงานที่บ้าน” เขาก้มหน้าลง ไม่กล้าสู้หน้าแฟนสาวที่รู้ว่าแท้จริงเขาคือใคร บ้านทำอะไร ไว้ใจเล่าทุกเรื่องราวที่สิงโตอยากหนีไปให้สุดทางให้คนรักฟัง พร่ำบอกเสมอว่าไม่อยากเป็นมาเฟีย ไม่อยากกลับไปทำงานสกปรกเหมือนบรรพบุรุษ หมายมั่นอยากเป็นหมอมีชีวิตธรรมดารักษาคนไข้ไปวันๆก็เท่านั้น..หลังจากเอ่ยความจริง อาหารมื้อหรูวางเสิร์ฟจืดสนิท..แอนพูดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ได้..นอกจากลูบหลังมือเบาๆ เป็นการปลอบโยน

“แอนเข้าใจ” ดวงหน้าสวยหวานพยักหน้า  “สิงจะบอกเลิกแอนถูกไหม”

ชายผิวสองสีสูดลมหายใจลึก กลั้นน้ำตาเอาไว้ ปกติแล้วไม่ใช่คนขี้แงแต่กับเธอผู้เป็นรักแรกพบ หมายมั่นจะสร้างครอบครัวด้วยกันทำให้อยากร้องไห้ออกมา ความเสียใจที่จำต้องกดให้ลึกและก็รู้ดีว่าเธอเสียใจไม่แพ้เขา..ไม่ไหวจริงๆ ไม่อยากเลิกกันเลยซักนิด มือแกร่งกุมกอดมือขาวเรียวที่ลูบหลังมือปลอบโยนเสมอทั้งที่ใจพังไม่ต่าง

 

 

 

หากดันทุรังขืนคบต่อ แอนจะไม่สามารถมีชีวิตปกติสุขได้อีก

เจ็บหัวใจที่จำต้องจากลาทั้งที่รักมากมาย

 

 

 

“แอนเลิกรักสิงก็ได้นะ”

“ไม่..แอนจะรักสิงตลอดไป” เธอให้คำสัญญา แม้ว่าหลังดินเนอร์แสนหรูค่ำคืนนี้ พวกเขาจำต้องแยกทาง ใช้ชีวิตดั่งเส้นขนานไม่มีวันบรรจบ ของขวัญที่เหลืออยู่คือเวลาแสนน้อยนิด ไม่เคยรู้สึกเพียงพอ จำต้องใช้เวลาอันมีค่าส่งยิ้มให้กันและกันร่วมรับประทานอาหารใต้แสงเทียน

 

 

 

เดทครั้งสุดท้ายระหว่างเรา

 

 

 

ไม่มีใครรู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่มีใครรู้ว่าอนาคตจากนี้ไป ลืมตาตื่นมาพบว่ามีชีวิตอยู่กับเรื่องราวที่สุขน้อยกว่าเมื่อวาน อดีตหอมหวานสุดท้ายเป็นเพียงอดีต..สิงโตทำใจไม่ได้จนต้องขอปลีกตัวออกมาหลบในห้องน้ำหลังเช็กบิล เขาปิดประตูลงกลอน ซบหน้าลงกับผนังร้องไห้ออกมาสุดเสียงราวกับเด็กทารกน้อย

“ฮือๆๆๆๆ” คร่ำครวญให้กับวันพรุ่งนี้จะมาเยือน จากนี้ไปสิงโตจะหายออกไปจากเพื่อนพ้อง จากอาจารย์ จากคนรัก กลับคืนสู่รังที่หนีมาตลอดชีวิต หลั่งน้ำตาให้กับความจริงน่าเจ็บปวดเกินคณา

 

 

 

ปวดใจเหลือเกิน จากนี้ไปจะมีชีวิตอย่างไรโดยไม่มีแอนเคียงข้าง

ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีเสียงปลอบ ไม่มีกำลังใจ ไม่มีกลิ่นกายหอมหวาน

ไม่มีอีกแล้ว..

 

 

 

หลังได้ปลดปล่อยอารมณ์แสนเศร้ามาเวลาประมาณหนึ่ง เขาจำต้องตั้งสติ สูดลมหายใจลึกเปิดประตูออกไปล้างมือ ล้างหน้าล้างตาอย่างเลื่อนลอย ทุกย่างก้าวต่อจากนี้..ชีวิตมีแต่เรื่องพลิกผันที่จำต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันเหมือนพ่อและปู่ เหมือนบรรพบุรุษสืบทอดต่อกันมา

 

 

 

ปึก!!!

 

 

“ขอโทษครับ พอดีเพื่อนผมเมา” นักศึกษาผู้ชายประคองอีกนักศึกษาคนหนึ่งที่ดูทรงแล้วเมามายหนักจนตัวแดงก่ำ วิ่งถลาสวนเขาเข้าไปในห้องน้ำ จมูกโด่งได้รูปสูดดมฟุดฟิด..กลิ่นหอมบางอย่างปลุกเร้าสัญชาติญาณอัลฟ่าในตัว

 

 

 

กลิ่น..กลิ่นชูครีมช็อกโกแลต?

 

 

 

 

“สิง” แอนเดินมาหาเขาแถวห้องน้ำ เธออธิบายว่าบริกรคืนเงินทอนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สิงโตยิ้มรับแฟนสาวมองตามแผ่นหลังเล็กบอบบางในชุดเดรสสายเดี่ยวเดินนำออกไป กลิ่นหอมหวานแสนเย้ายวนชวนสูดดมที่เขาชื่นชอบลอยล่องจากตัวหญิงสาว..กลิ่นหวานของขนมโปรดเสมือนชูครีมช็อกโกแลต

 

 

กลิ่นของแอนนี่เอง หลงนึกว่ากลิ่นตัวจากเด็กนักศึกษาชายคนนั้น..

ไร้สาระ จะเป็นไปได้ไง

 

 

.

.

.

 

 

“นายคิดว่าไง” หลังเล่าเรื่องของแฟนสาวที่เลิกรากันไปจบ บอสลีโอนิกแฟมิลี่ถามความเห็นนักข่าวกลับ ชายวัยกลางคนโคลงหัวนึกคิดครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจพยักหน้าหงึกหงัก ยอมรับการตัดสินใจของคนให้สัมภาษณ์ตามด้วยคำถามต่อมาจี้ลึกให้ชัวร์ว่าเรื่องที่เล่ามานั้นจริงหรือไม่

“จะบอกว่ามิสเตอร์ปราชญาไม่ติดต่อกับมิสแอนเลย?

“ใช่ ฉันไม่ได้คุยกับเธอนานแล้วและก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธออยู่ที่ไหน ทำอะไร แม้ว่าเพียงแค่ฉันดีดนิ้วลูกน้องก็พร้อมหาข้อมูลให้ได้ภายใน 10 นาทีก็ตาม” ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสูบบุหรี่ต่อจนเหลือครึ่งมวน โจเซฟทำหน้าเครียดเห็นได้ชัด เขามองออกว่านิสัยนักข่าวคงหมายมั่นซอกแซกหาจุดอ่อนมาตี จะได้มีประเด็นไปเขียนต่อ ใส่สีตีไข่มันส์ระเบิด แต่ข้อมูลที่ได้กับท่าทีไม่หยี่ระ ทำให้ไม่แน่ใจว่าจะเป็นการเปลืองพื้นที่หน้ากระดาษหนังสือพิมพ์หรือเปล่ามากกว่า

 

“ถ้างั้นไอถามเรื่องครอบครัวของมิสเตอร์ปราชญาบ้าง ไอรู้มาว่ามิสเตอร์ปราชญามีลูกพี่ลูกน้องหนึ่งคน”

 

 

คำถามนี้..ทำเอาสิงโตชะงักนิ่ง..เปลี่ยนมากอดอกนิ่งสบตาใคร่รู้ของนักข่าว ขณะเดียวกันฉายแววหวาดกลัวเมื่อร่างอัลฟ่าหลายคนซุ่มซ่อนในเงามืดเริ่มขยับเข้ามาใกล้ ทว่า..นายเหนือหัวกลับยกมือขึ้นห้ามไว้

“ใช่..ฉันมีพี่ชายหนึ่งคน เขาเป็นคนที่คอยสอนอะไรฉันหลายอย่าง” เสียงทุ้มนิ่งไร้อารมณ์เล่าถึงคนในคำถามที่ถูกพูดถึง แล้วหยิบบุหรี่เข้าปากสูบต่อ “หลายอย่างจริงๆ”

 

 

 

.

.

.

 

 

งานของมาเฟียไม่ใช่เรื่องง่าย หลายคนอาจจะบอกว่าเรียนหมอโคตรยาก แต่การทำธุรกิจใต้ดินยากยิ่งกว่า นอกจากต้องจับต้องของไม่โสภาแล้ว สิ่งที่ควรเหมาะนำมาใช้งานมากที่สุดคือ กฎหมายหนังสือนิติศาสตร์เล่มหนาหลายต่อหลายเล่มวางกองบนโต๊ะในห้องทำงานของปู่ที่กลายเป็นของหลานชายสายตรง ประมวลกฎหมายมาตราแล้วมาตราเล่าที่จำต้องอ่านให้เข้าใจ อันที่จริงใช้หลักการจำและเข้าใจซึ่งไม่ต่างอะไรจากชีววิทยานัก แต่สาระที่ทำให้สิงโตเหนื่อยใจหาใช่เรื่องนั้น

“เรียนเพื่อหาช่องโหว่” เขาบ่นหงุดหงิด ก่อนจะปิดหนังสือโยนลงกับโต๊ะ

“ไม่เอาน่าน้องชาย อย่าหน้างอแบบนั้นสิ” เสียงทุ้มแสนสุภาพดังขึ้นพร้อมหยิบหนังสือประมวลกฎหมายในมือยื่นกลับให้บอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่ สิงโตหันมองหนังสือแล้วเงยขึ้นสบตาชายผิวสีขาวอมเหลืองแบบชาวเอเชีย สวมแว่นทรงเหลี่ยมยกยิ้มอบอุ่นให้ “พี่อุตส่าห์ขนหนังสือสมัยเรียนมาให้เราศึกษาเลยนะ เราหัวดีจะตาย แป๊บเดียวก็จำได้แล้ว ”

“ผมรู้ว่าพี่ณัฐหวังดีกับผม แต่พี่เรียนเพื่อเป็นทนายใช้กฎหมายช่วยคนนะ..พี่ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอที่ต้องมาช่วยงานปู่”

“ทำไงได้สิง ชีวิตคนเรามันเลือกเกิดไม่ได้นี่”  คำตอบจากปากพี่ชายผู้เป็นลูกของน้าปูนซึ่งเป็นน้องสาวของพ่อ ตบแต่งงานกับสาวเบต้าได้ลูกชายเป็นพยานรักหนึ่งคนก็คือ พี่ณัฐ  พี่ณัฐเป็นคนหัวดี เรียนเก่ง ฉลาดและสุขุมนุ่มลึก เรียนจบนิติศาสตร์จากเมืองนอก กลับมาเปิดสำนักทนายความรวมถึงคอยช่วยให้คำปรึกษาด้านกฎหมายให้กับลีโอนิกแฟมิลี่อยู่เสมอ เรียกได้ว่า คนที่รู้งานมากที่สุดตอนนี้ไม่พ้นลูกพี่ลูกน้องเขา

 

 

 

กุนซือแห่งลีโอนิกแฟมิลี่

 

 

 

“พี่ควรมาเป็นบอสแทนผม ผมไม่อยากได้..” สิงโตบ่นอีกครั้งให้ญาติเพียงคนเดียวที่สิงโตไว้ใจและคุ้นเคยที่สุด เขาเริ่มระบายความในใจออกมาเหมือนสมัยเด็กที่มีอะไรไม่พอใจมักไปบ่นให้พี่ณัฐฟังเสมอ ถึงไม่เจอกันนานหลายสิบปี พี่ชายคนนี้ยังเป็นพี่ที่พึ่งพาได้เสมอมา ณัฐฟังแล้วก็หัวเราะร่วน ตบบ่าน้องชายที่วิ่งเล่นกันมาตั้งแต่สมัยยังเด็ก รวมถึงเป็นญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่

 

“จะเป็นได้ไง พี่เป็นเบต้านะ” และนี่คืออีกสาเหตุที่ตำแหน่งบอสตกเป็นของสิงโต ทั้งที่ควรเป็นของณัฐมากกว่า

 

 

 

 

กฎเหล็กสำคัญของลีโอนิก ผู้ที่จะเข้ารับตำแหน่ง บอส 

ต้องเป็น อัลฟ่าเท่านั้น

 

 

 

 

“ดูเหมือนเตนิวมาตามให้ไปเรียนยิงปืนแล้ว สู้ๆนะน้องชาย”  พี่ชายคนสนิทขยับตัวห่างจากสิงโตหลังเห็นมือขวาและมือซ้ายเดินเข้ามาในห้องทำงาน สิงโตกลอกตา พ่นลมหายใจแรงเบื่อหน่ายเห็นได้ชัด เขากำลังเบิกบานที่มีเพื่อนคุย กลับโดนตัดออกไปจากลูกน้องในชุดสูทสีดำหน้าตึงทั้งวันเข้ามาเบรกเอาไว้โดยไม่จำเป็นต้องอ้าปากพูดให้เมื่อย ตาคมกริบมองตามแผ่นหลังพี่ชายคนสนิทเดินออกไปจากห้อง ก่อนกลับมายังคนทั้งสองยืนรอเขาอยู่ เขาลุกขึ้นหยิบเอาปืนสั้นสีดำของปู่ในลิ้นชักเหน็บข้างเอวเดินนำออกไปโดยมีซ้ายขวาตามติดเป็นเงาไม่ห่าง

 

 

 

ปัง!!!!

 

 

 

กระสุนปืนยิงเข้าเป้ารูปคนในสนามยิงปืนที่ลีโอนิกแฟมิลี่สร้างเอาไว้ในรั้วบ้านสีดำ ไว้ใช้สำหรับฝึกซ้อมส่วนตัวของเหล่าลูกน้องรวมถึงหัวหน้ามาเฟียด้วยเช่นกัน สิงโตมองใบกระดาษ คะแนนที่ได้เยอะเข้าเป้าจริง แต่ทุกนัดกลับเลี่ยงไม่โดนจุดตาย มือซ้ายและมือขวามองปราดเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

“บอสเก่งนะครับ แต่ทำแบบนี้ระวังจะตายเอา” นิวปากคอเลาะร้ายยังไง ก็ยังเป็นเช่นนั้น สิงโตหน้าตึงมองตาขวางใส่มือขวาที่รับหูฟังกั้นเสียงไปเก็บเข้าที่ เตมองนายเหนือหัวคนใหม่สลับกับมือขวาที่เดินออกไปจากสนามยิงปืนเข้าโกดังอุปกรณ์เก็บของ

“ไอ้นิวมันก็ปากแบบนี้แหละครับ แต่เชื่อใจมันได้นะครับ”

“ใช่เหรอ เขาดูเกลียดผ-ฉันจะตายไป คุณก็ด้วย”  สิงโตเก็บปืนลงกระเป๋าเดินไปรับผ้าเย็นในถาดเหล็กจากแม่บ้านขึ้นมาซับเหงื่อไคลบนขมับ เตเงียบปากลงไม่ปฏิเสธแต่ก็ไม่ตอบตกลงอะไร อย่างที่เดาไม่มีผิด เบื้องหลังซ่อนสีหน้าเรียบนิ่งมือซ้ายและมือขวามีท่าทีไม่พอใจเขาจริง นี่ยังไม่รวมลูกน้องคนอื่นๆ ที่แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์ใดๆกันซักนิด

 

 

 

 บอสคนใหม่ดู เหยาะแหยะมึงว่าไหม

 

 

 

เขาแอบได้ยินกลุ่มลูกน้องนั่งดูดบุหรี่นินทากันในสวน มือแกร่งกำหมัดแน่น เดินหนีกลับเข้ามาในห้องนอน ทิ้งตัวลงกับเตียงนอนก่ายหน้าผาก ขบฟันกรามขึ้นสัน อยากเข้าไปสวนด่ากราดว่าใจจริงก็ไม่ได้อยากเป็น..ไม่อยากเลยซักนิด แต่มันเลี่ยงไม่ได้เสียตั้งหาก

ถ้วยคำจิกกัดจากมือขวาย้ำเตือนเสมอ..เขามองมือตัวเอง..ภาพยังคงติดตาไม่หาย ร่างของชายขราที่ถูกเขาเหนี่ยวไกปลิดชีพที่อิตาลี บินข้ามฟ้าไปกำจัดเสี้ยนหนามต้นตอผู้ปลุกปั่น แกนนำที่ก่อคลื่นใต้น้ำในหมู่พันธมิตร

 

 

คลื่นไส้จนอยากอาเจียนอีกรอบ นับจากวันนั้น ทุกครั้งที่จับปืน ภาพของชายชราแว้บเข้าหัวทุกวัน ฝันร้ายตามหลอกหลอนไม่เคยหลับได้เต็มตาซักวัน ชีวิตที่เคยช่วยคน วันนี้กลับต้องพรากชีวิตคนไป นั่นคือคนแรก แน่นอนว่าหลังจากนี้ตั้งใจจะไม่ให้มีคนต่อไป ควรจะจบลงเพียงเท่านี้และอยู่แบบสงบสุข ยังไงก็ได้..ให้ไม่เกิดเรื่องซ้ำรอยคาวเลือดเดิม

“แอน..” คิดถึงคนรักสุดหัวใจ จากวันนั้นห่างไปเกือบครึ่งปีแล้ว เขาดึงลิ้นชักหัวเตียงออกหยิบเอารูปถ่ายคนรักขึ้นมาดู

 

 

 

หมอคือเทวา มาเฟียคือปิศาจ

 

 

 

ก๊อกๆ

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น หลังสิงโตอนุญาต ประตูเปิดออกพร้อมการเข้ามาของซ้ายแห่งลีโอนิกแฟมิลี่ สิงโตขยับลุกขึ้นมานั่ง รีบเก็บรูปลงในกล่องลิ้นชัก “โทษที..มีอะไร?

“เมื่อวาน บ่อน A4 โดนตำรวจตรวจพบและจับได้ ผมเกรงว่าน่าจะมีคนในของเราเอาข่าวไปขาย” ดวงหน้าคมหล่อขมวดคิ้วหลังได้รับรายงานธุจกิจของลีโอนิกถูกตำรวจตรวจพับแล้วบุกเข้าปิด บ่อน A4 ถ้าจำไม่ผิดพี่ณัฐเล่าว่า นอกจากเป็นคาสิโนแล้ว ยังเป็นแหล่งหมุนเงินสำคัญแถวย่านภาคอีสาน การถูกพบเข้าเท่ากับว่าเสียขาทางการเงินเป็นอย่างมาก เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ถือเป็นเรื่องใหญ่พอตัวที่อาจสั่นคลอนความมั่นคงของลีโอนิกแฟมิลี่ต่อคู่ค้าคนอื่น

“ผมควรทำยังไง?

“ปิดปากพวกมัน” เตเสนอแนวทาง

“แบบนั้น..โหดร้ายไปไหม พวกเขาแค่ทำตามหน้าที่” สิงโตตาโต บีบมือแน่น เผลอตัวกัดปากเครียด

 

 

 

..ไม่อยากฆ่าใครอีกแล้ว..

 

 

 

“พวกเราก็ต้องทำตามหน้าที่เหมือนกันครับบอส ถ้าปล่อยให้ปากโป้ง ต่อให้เป็นมดเล็กตัวเดียว ก็อาจทำให้รังล่มจมได้” เตพูดเหมือนเสนอความเห็นก็จริง พอฟังดีๆค่อนข้างบังคับมากกว่า สิงโตกำหมัดแน่นกว่าเดิมจนเล็บจิกเนื้อ นึกถึงวันแรกที่เขาฆ่าคน ถ้าวันนี้ออกคำสั่งไป..มือจะยิ่งเปื้อนเลือดมากขึ้น..

“บอส-

“ขอเวลาผม..ขอเวลาฉันคิดก่อน”

ปัดไม่ให้คำตอบแก่ลูกน้อง เตมุ่นคิ้วเผยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนกลับมาตีหน้านิ่งเรียบ ในท้ายที่สุดเลือกทำตามคำสั่ง มอบเวลาให้นายเหนือหัวคนใหม่ได้พิจารณาตามต้องการ เขาเดินกลับไปยังประตูห้องนอน ขายาวไม่ทันก้าวออกกลับออกปากเตือนเจ้าของห้องทิ้งท้ายเอาไว้ 

 

 

“อีกเรื่องนึง จะหาว่าผมก้าวก่ายก็ได้ แต่ในฐานะที่ผมเป็นมือซ้ายให้กับปู่ของบอสมาก่อน ผมอยากจะเตือนว่าอย่าไว้ใจคุณณัฐมากเกินไป เว้นระยะบ้างก็ดีครับ”

 

 

อคติเพิ่มพูน..สิงโตไม่พอใจที่อีกฝ่ายกล่าวหาพี่ชายคนสนิท ญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ จากที่เฉยๆกับเต ตอนนี้พาลไม่ชอบขี้หน้าตามนิวไปอีกคน ทุกถ้อยคำวาจาที่กล่าวออกมาราวกับดูถูกสติปัญญาเขาเสียเหลือเกิน ทำเหมือนกับว่าบอสแห่งลีโอนิกรุ่นที่ 8 เป็นเด็กไก่กา

“พวกนายตั้งหาก ที่ไม่น่าไว้ใจยิ่งกว่า” เสียงทุ้มกระซิบต่อว่าคนที่ออกไปจากห้องแล้ว

 

 

.

.

.

 

 

สุดท้ายเวลาที่ขอมา..กลับไม่ทำอะไรให้เกิดผล ละเลยจนกลายเป็นเรื่องใหญ่ เตพูดถูกเรื่องมด แนวทางการแก้ไขก็ถูกเช่นกัน แต่สิงโตกลัวเกินที่จะออกคำสั่งจนสถานภาพของลีโอนิกแฟมิลี่ต่อสายตาคนบนดินและใต้ดินติดลบอย่างถึงที่สุดในประวัติศาสตร์ ลูกค้าเริ่มตีตัวห่าง พันธมิตรหลายกลุ่มขอถอนตัวไปสวามิภัคกับแก๊งอื่น

 

 

 

อำนาจลดลง..

 

 

 

“พวกเราถึงคราวสิ้นแล้วมั้ง” แม้แต่ความเชื่อใจของลูกน้องต่อนายก็ไม่มี ไม่มีหลักประกันใดเลยว่าจะนายเหนือหัวสามารถเป็นเสาหลัก คิดแก้ปัญหา ออกคำสั่งอะไรก็ได้ที่ทำให้สถานการณ์ในตอนนี้ไปในทางที่ดีขึ้น หากแต่..กลับว่างเปล่า จะหนทางไหน เสนอไปเท่าไหร่ ถ้าเกี่ยวโยงถึงชีวิตคน..สิงโตไม่ยอมกระทำ

“ลองเสนอให้บอสขอความช่วยเหลือมังกรวารีดูไหม”

“ถ้าบอสทำตัวเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อแบบนี้ มึงคิดว่าจะตอบรับการช่วยเหลือจากมังกรวารีเหรอวะ ดูก็รู้บอสไม่อยากฆ่าคน” หนทางที่เตและนิวแอบคุยกันเงียบๆ ในบ้านพักส่วนของลูกน้อง โดยไม่รู้เลยว่านายเหนือหัวแอบฟังอยู่ข้างนอก เขาออกมาชมจันทร์ ไม่คิดว่าจะบังเอิญได้ยินซ้ายขวากำลังนินทาตัวเองคาหู

 

 

 

ไม่อยากทำร้ายใคร ผิดมากหรือไร?

 

 

 

ราวกับเป็นตัวประหลาดในสถานที่แห่งนี้ รังนกที่กลับมากลายเป็นอะไรที่แปลกตาเกินกว่าจะอยู่ ในทุกย่างก้าวที่เดินจริงที่ลูกน้องไม่แสดงอาการอะไร ทั้งที่ลึกๆในใจขาดสิ้นซึ่งศรัทราในตัวนาย เอือมระอาสุดแสน แต่ด้วยคำสาบานตน ไม่มีทางเลือกนอกจากน้อมรับเคารพนายเหนือหัวไปวันๆอย่างไร้จิตวิญญาณ

“ดูเครียดๆนะเรา” พี่ณัฐชะโงกหน้ามองคนที่เอาแต่เหม่อ ไม่ยอมขยับพลิกหนังสือไปหน้าอื่นซักที สิงโตสบตาหลังแว่นพี่ชายทอดมองมาอย่างอบอุ่น รอยยิ้มกว้างเห็นฟันขาวขยับถามไถ่

“ผม..

“มีอะไรบอกพี่ได้ ระบายได้นะ พี่สัญญาจะไม่บอกใคร”  พี่ชายแสนดี  ที่ปรึกษา ให้คำสอนมากมายตั้งแต่วัยเยาว์ ผ่านมาแล้ว 10 ปี ฝ่ามืออุ่นที่ลูบหัวยังเหมือนเดิม นำพาให้เขาผ่อนคลายความกังวล ทลายความรู้สึกหนักอึ้ง ทลายปากหนักให้ขยับเอ่ยเล่าเรื่องราวต่างๆ ทั้งงาน ทั้งความเครียดให้ฟัง

 

 

และหลังจากนั้นจึงได้เรียนรู้เพิ่มอีกข้อ

คนที่พูดว่า จะไม่บอกใคร

นั่นแหละ..ร้ายกาจที่สุด..

 

 

 

เปรี้ยง!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

ขบวนรถแก๊งลีโอนิกแฟมิลี่ถูกซุ่มดักโจมตีจากตำรวจระหว่างเดินทางไปเปิดเจรจาทางการค้าที่ต่างจังหวัด พายุฝนคำรามสนั่นก้องสู้เสียงปืนดังเป็นตลอด ล้อรถขับดิ่งด้วยความเร็วลงถนนลาดชันหนีตำรวจจำนวนมากยกมาเกือบทั้งกรมบุกหมายเข้าจัดการแก๊งมาเฟีย

 

 

เอี๊ยดดดดดดด

โครม!!!!!!!!!!!

 

 

รถเสียหลักพุ่งเข้าชนต้นไม้ใหญ่ในป่าริมถนน คนขับรถตายคาที่ เตรีบเปิดประตูคว้าปืนออกไป นิวกระชากดึงบอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่ในสภาพถูกเศษกระจกบาดที่หัวคิ้ว เนื้อตัวฟกช้ำ แต่นั่นไม่เท่านิวที่เข้ามากอดไว้แน่นตอนรถพุ่งชนมีอาการสาหัสกว่า  อัลฟ่าทั้งสามคนจำต้องทิ้งรถ พากันหนีเข้าป่าวิ่งหัวซุกหัวซุน ทิ้งเหล่าลูกน้องที่สกัดกั้นคุ้มครองนาย ยอมสละชีพตามคำสั่งมือซ้ายขวา

 

 

 

มาเฟียที่ถูกตำรวจไล่ล่าได้

นั่นแปลว่า แก๊งได้เข้าสู่ ยุคมืด

พงหญ้ารกชันเสียดสีในทุกย่ำก้าว สิงโตเหลียวมองหลังทั้งหน้าตาตื่นกลัว แสงไฟส่องสว่างไล่ตามไม่หยุดหย่อน เตสบถคำรามระหว่างกดหัวนายตัวเองซ่อนไว้ในหลังก้อนหินขนาดใหญ่ นิวล้วงหยิบปืนที่ข้างเอวออกมาพร้อมสบตาคมของหนุ่มหน้าไทยที่คอยถือปืนคุ้มกันเอาไว้

“ผมกับไอ้เต จะไปล่อพวกตำรวจ พอได้ยินเสียงปืน ผมอยากให้บอสวิ่งให้สุดชีวิต ไม่ต้องหันหลังกลับมา เลยจากป่าข้างหน้ามีถนนอยู่ถ้าโชคดีอาจจะมีรถผ่านมา ขึ้นรถแล้วก็หนีไปซะ”

“แล้วพวกคุณ-

“ไม่ต้องห่วงพวกผม พวกผมเป็นมือซ้ายและมือขวาของคุณ นี่คือหน้าที่ของพวกเราทุกคน” นิวบีบบ่าหลานชายนายเหนือหัว นี่เป็นครั้งแรกที่สิงโตได้เห็นอารมณ์นึกคิดในดวงตาของมือซ้ายและมือขวา มันไม่ได้เอือมระอา ไม่ได้ท้อถอย แต่เปี่ยมไปด้วยห่วงใยอันหนักแน่น เขามีเรื่องมากมายอยากจะพูด..อยากคุยกับอัลฟ่าทั้งสองให้มากกว่านี้ เวลาไม่มากเพียงพอ..พวกเขาวิ่งออกไปแล้ว ทิ้งบอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่ไว้เพียงคนเดียว สิงโตล้วงหยิบปืนสั้นพกพาของปู่สืบทอดมายังมือเขาต่อ ถือเอาไว้แน่นทั้งลมหายใจถี่หอบ ตื่นกลัวจนคุมร่างให้หยุดสั่นไม่ได้

 

 

 

ปัง!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

ขายาวถีบตัวลุกจากพื้นแล้ววิ่งตรงไปข้างหน้า วิ่งสุดกำลังโดยไม่คิดเหลียวหลังมามองเสียงปืนดังสนั่น น้ำตาคลอเบ้า เจ็บปวดสุดแสน การตัดสินใจของเขามีแต่เรื่องผิดพลาดตลอดทั้งที่ไม่อยากทำร้ายใคร เหตุใดโลกถึงเหวี่ยงทุกอย่างทำร้ายเขาอย่างแสนสาหัส ชีวิตเรียนหมอ จบมาควรได้รักษาคน กลายเป็นต้องมาทุลักทุเล หนีตำรวจ ทำธุรกิจผิดกฎหมายทุกสิ่งอย่าง ผิดศีลธรรมอย่างไม่น่าให้อภัย

 

 

ทำไม..ทำไมกัน..ทำไมถึงเลือกเป็นเทวดาไม่ได้

 

 

 

เห็นแล้ว ปลายทางข้างหน้า มีถนนใหญ่จริงตามที่นิวบอก สิงโตวิ่งออกไปกระโจนข้ามรั้วกั้นระหว่างป่ากับถนนชะเง้อมองหารถที่พอจะโดยสารขอติดอาศัยไปด้วย มีอยู่จริง..มีรถกระบะหอบฟางคันนึงขับมา หัวใจเต้นส่ำรัว หนทางรอดชีวิตมาถึง

“เฮ้-

 

 

ปัง!!!!

ปัง!!!!ปัง!!!!ปัง!!!!

 

 

 

กระสุนยิงเข้าต้นขา ร่างสูงล้มไถลลงไปกับพื้นแขนถลอกเลือดซิบ ส่วนรถกระบะถูกปืนยิงตกไหล่เขาไปเฉยด้วยฝีมือ..ตำรวจหลายนายที่วิ่งรถผ่านด่านสกัดจากคนของลีโอนิกมาได้ ใบหน้าคมฉายฉาบตกตะลึง คาดไม่ถึงว่าตำรวจจะกระทำการอุกอาจแบบนี้ลงได้เขาหยัดกายรีบคลานจะไปหยิบปืนที่นอนบนพื้น

 

หมับ!!

 

 

มีคนชิงหยิบก่อน ดวงหน้าคมเข้มเลอะเลือดและคราบดินเงยหน้าขึ้น มองผ่านม่านฝนโหมกระหน่ำคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเป็นชายผิวขาวเหลืองรูปร่างหนาสูงไล่เลี่ย สวมเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีน้ำตาล ดวงหน้าอบอุ่นสวมแว่นตาอันแสนคุ้นเคย

“พี่ณัฐ?

“ละครศึกสายเลือดมาถึงตอนใกล้จบแล้วสิท่า” นายตำรวจยศสารวัตรลงจากรถ มองสองพี่น้องตระกูลมาเฟีย คำพูดของนายตำรวจทำเอาบอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่สับสนไปหมด ตาคู่คมมองลูกพี่ลูกน้องสลับตำรวจจำนวนมากยืนรายล้อมมองเหยียดต่ำอัลฟ่าผู้รับสานต่อแก๊งมาเฟียยิ่งใหญ่ ตอนนี้กลับนอนสิโยราบลงพื้น “รู้อะไรไหม พอเห็นแบบนี้ก็เชื่อณัฐสนิทใจ ที่ว่าบอสคนใหม่เหยาะแหยะ”

 

 

“พี่ณัฐ..เป็นสายให้ตำรวจเหรอ? 

 

 

ถามคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ณัฐถอนหายใจ ทอดสายตาอ่อนลงและหวดเท้าตวัดแตะที่ท้องเต็มแรงเหนี่ยว สิงโตกลิ้งหลุนๆไปกับพื้น คลุกหน้าลงไปดิน เขาไอสำรอกออกมาทั้งน้ำฝน ทั้งก้อนดินอัดเข้าปากจมูกจนแสบไปหมด เท่านั้นไม่พอ พี่ชายที่แสนดีย่างสามขุมเข้ามากระทืบซ้ำๆ

 

 

 

ผัวะ!!!ผัวะ!!!ผัวะ!!!ผัวะ!!!พลั่ก!!!!พลั่ก!!!!

 

 

 

“คนเรามันเลือกเกิดไม่ได้สิงโต ต่อให้พยายามแค่ไหน..สุดท้ายพี่ก็ไม่มีวันอยู่ในสายตาปู่”

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก”

ปลายเท้าเหยียบขยี้ต้นขา บิดไปมาบนแผลกระสุน สิงโตกรีดร้อง ครวญระงม มองหน้าพี่ชายที่กำลัง..ยิ้มผ่อนคลายเห็นได้ชัดกับการกระทำทารุณน้องชายลูกของลุง “พี่มันเบต้า ส่วนนายมันอัลฟ่า ทุเรศสิ้นดีที่คนโลกสวยแบบนี้ได้รับเลือก!

“รีบๆจัดการได้ยัง จะได้รับตำแหน่งใหม่อย่างที่ต้องการซักที” ตำรวจอ้าปากหาวเบื่อบทละครพี่น้องแย่งมรดกเต็มแก่ ณัฐยอมละเท้าออกจากร่างน้องชายถอยออกมา มองดูคนที่แย่งทุกสิ่งทุกอย่างไป ทั้งความรัก ความเอ็นดูจากปู่ รวมถึงตำแหน่งหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ควรเป็นของเขาทั้งที่เขาพยายามอย่างมาก หวังว่าความสามารถจะเปลี่ยนใจปู่ได้ซักวัน

 

 

 

..ว่างเปล่า..

 

 

 

“ได้ คุณได้ผลงาน ส่วนผมได้ลีโอนิก” มือแกร่งยกปืนขึ้นจ่อน้องชายที่ฝืนร่างเจ็บปวด ลุกขึ้นยืนหยัดทั้งตัวโงนเงนโชกเลือด ปากกระบอกเล็งเข้าที่ร่างในชุดดำยับเยิน ภาพในวันวาน น้องชายตัวเล็กอายุน้อยกว่า 6 ปีวิ่งร่าเริงไล่ตาม ร้องหาจะเล่นกับเขาในสวนกุหลาบดามัสก์หลังบ้าน ดวงตายิ้มหยีแสนสดใสไร้เดียงสา..

 

“พี่โคตรเกลียดมึงเลยว่ะ น้องชาย”

 

 

 

ปัง!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

เพราะเป็นปิศาจ จึงมีจุดจบน่ากลัว

ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ชีวิตคงดับสิ้น ไร้อ้อมกอดหรือใครที่เชื่อใจได้เลย..

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรนะ พ่อหนุ่ม”

!!!!

ตาลืมโพล่ง ภาพแรกที่เห็น..เป็นเพดานห้องสีฟ้าอ่อน ลมหายใจถี่ระรัวมองรอบกายอย่างหวาดกลัว ก่อนหยุดสายตาลงที่ใบหน้าขาวผ่องอ่อนโยนสวมแว่นตาทรงเหลี่ยมรับเข้าผมยาวประบ่า ประตูเปิดออกตามด้วยฝีเท้าใหม่ย่ำก้าวเข้ามา เธอหันไปสบตาชายวัยกลางคนผิวขาวจัดที่เดินเข้ามาคลายความสับสนให้

“จู่ๆ พ่อหนุ่มตกลงมาจากเหวกระแทกลงหน้ารถ ตอนแรกนึกว่าจะตายแล้ว ดีที่ไม่เป็นไร” สองสามีภรรยาอายุรุ่นราวคราวพ่อเป็นผู้ช่วยชีวิตสิงโตไว้ หลังจากถูกพี่ณัฐยิงตกเหว เขาก็จำอะไรไม่ได้เลย..

“วันนี้..วันที่เท่าไหร่ครับ..” ถามทั้งเสียงแหบแห้ง

“วันที่ 19 พฤศจิกายนจ้ะ” หญิงวัยกลางคนตอบ สิงโตคำนวณวันเวลาในหัว เท่ากับว่าเขาสลบไป 3 วันเต็ม พอลองหยัดกายดูพอขยับเขยื้อนได้แม้จะเจ็บอยู่บ้าน ก้มมองร่างกายท่อนบนเปลือยพันผ้าก๊อตเต็มไปหมด ต้นขาก็ถูกพันแผลเอาไว้เช่นกัน “ป้าดูแล้วได้แผลเป็นแน่ๆ น่าเสียดายจัง เป็นอัลฟ่ารูปหล่อซะด้วย”

“ไม่เป็นไรครับ..แค่นี้ก็ดีมากแล้ว..ขอบคุณ”

 

สิงโตกล่าวขอบคุณ เขาได้กลิ่นหอมเนยสดอ่อนมาจากตัวสาววัยกลางคนกับคอที่มีรอยคมฟัน จึงรู้ว่าเธอเป็นโอเมก้า ส่วนสามีเป็นอัลฟ่าอย่างไม่ต้องสงสัย ห้องนอนที่ได้ใช้พักฟื้นเหลือเพียงโอเมก้าวัยกลางคนกับหนุ่มอัลฟ่าเพียงลำพังสองคนอีกครั้งหลังเจ้าบ้านผู้ชายขอตัวออกไปทำงานที่คั่งค้างต่อ นัยน์ตาคู่คมกวาดมองห้องนอนทาสีฟ้าอ่อนสบายตา บนชั้นวางมีหุ่นยนต์ตัวต่อหลายตัวตั้งวางไว้ ก่อนสะดุดที่รูปถ่ายรวมครอบครัว..พ่อแม่ในช่วงอายุน้อยกว่าปัจจุบันถ่ายและลูกชายในชุดประถม..ผิวขาวผมดำตัดหน้าม้า ยิ้มตาหยีแก้มกางเหมือนก้อนซาลาเปา

 

 

“เห็นแล้วนึกถึงลูกชายเลย ไปเรียนมหาลัยที่กรุงเทพ นานๆจะกลับบ้านที น่าเสียดายที่เขาดันเกิดเป็นโอเมก้า” โอเมก้าผู้หญิงท่าทางใจดีเล่า สีหน้าท่าทางกังวลอยู่เล็กน้อยกับเผ่าพันธุ์ของลูก

 

 

 

ลูกชายน่าจะอายุน้อยกว่าไม่กี่ปี

 

 

 

“ลูกคุณน่ารักนะ”

“ค่ะ ตอนนี้โตเป็นหนุ่มแล้ว เจ้าตัวชอบบ่นว่าหล่อ แต่แม่ว่าเขาน่ารักอยู่ดี” รอยยิ้มสดใสกลับมาพลางป้องปากหัวเราะเบาๆ

“ชื่ออะไรเหรอครับ”

“ชื่อ-“

 

 

โทรศัพท์มือถือหญิงสาววัยกลางคนดังขึ้น การสนทนาระหว่างผู้ช่วยชีวิตกับผู้ได้รับการช่วยเหลือจบลง เธอขอปลีกตัวออกไปข้างนอก ปล่อยให้ชายหนุ่มอายุรุ่นราวใกล้เคียงลูกชายได้พักผ่อนต่อ สิงโตดึงผ้าห่มออกจากเอว หย่อนเท้าลงเหยียบพื้นประคองตัวเองเดินช้าๆทีละก้าว กวาดตาสำรวจห้องนอนที่ดูทรงแล้ว ทั้งหุ่นยนต์ตั้งโชว์ ทั้งนิตยสารดนตรี เน้นหลักไปทางกลอง โดดเด่นสุดน่าจะเป็นนิตยสารแฟชั่นผู้ชายที่สิงโตเปิดอ่านดูคร่าวๆ สีสันจัดจ้านผิดแผกจากเขาเห็นชัด

 

 

 

นี่น่าจะเป็นห้องลูกชาย ดูทรงแล้วสายเกรียนแหง..

 

 

สอดหนังสือคืนที่เดิมแล้วเดินออกไปสำรวจด้านนอก เดินลัดเลาะลงบันไดไม้มะฮอกกานีเคลือบเงาจนถึงชั้นล่าง เสียงของโอเมก้าสาวคุยโทรศัพท์ออกรสออกชาติอยู่ในครัวติดสวนเต็มไปด้วยกล้วยไม้หลากสีสัน สวยงามสบายตาและเรียบง่ายไปอีกรูปแบบหนึ่ง มองแล้วผ่อนคลายเบาๆก่อนเลือกละสายตาสำรวจต่อ เขาเห็นประตูห้องทำงานเปิดอ้าไว้ด้วยความใคร่รู้จึงวิสาสะเข้าไปข้างใน ห้องทำงานขนาดเล็กเทียบกับของปู่แล้วแค่ 1 ใน 4 ด้วยซ้ำ ที่เหมือนคืออัดแน่นไปด้วยเอกสารมากมายก่ายกองโต๊ะและชั้นวาง

“หืม?” คิ้วเรียวเลิกสูง ขยับเข้าใกล้โต๊ะกวาดตาอ่านเอกสารธุรกิจบนโต๊ะ

 

 

ตึก!!

 

 

เจ้าของห้องกลับเข้ามาพร้อมกาแฟร้อนในแก้ว มองคนเจ็บสลับเอกสารบนโต๊ะทั้งหน้าเหลอหลา

“คุณกำลังโกงบริษัท..” สิงโตเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง ชายอัลฟ่าวัยกลางคนเม้มปากแน่น ทำหน้าลำบากใจเห็นได้ชัด

“อย่าบอกเรื่องนี้กับแหม่มนะ”

“ผมไม่บอกหรอกครับ แต่ผม..ไม่เข้าใจ..คุณทำไปทำไม”

นักธุรกิจด้านโลจิสติกส์ถอนหายใจ วางแก้วกาแฟลงกับโต๊ะพร้อมรวบเอกสารเก็บลงแฟ้มซ่อนไว้ในลิ้นชักพร้อมลงกุญแจล็อคเอาไว้

 

 

“ออกมาคุยกันข้างนอกหน่อยไหม?

 

 

 

ไม่มีเหตุผลอะไรต้องปฏิเสธคำชวน อัลฟ่าสองคนแต่ต่างวัยเดินออกมายังสวนปลูกหญ้ามาเลเซีย เจ้าของบ้านหย่อนก้นลงกับพื้นก่อน สิงโตจึงนั่งลงตามข้างๆ ต่างคนต่างทอดมองคลองหลังบ้านทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ฝั่งตรงข้ามเป็นสวนกล้วยขึ้นดงออกเครือเขียวชอุ่มรอสุก ว่ากันว่ามนุษย์เรา มักชอบระบายให้คนไม่รู้จักฟังเพื่อความสบายใจ สิงโตคิดว่ากรณีของลุงคนนี้เช่นกัน..มองจากระยะห่างแล้วดูก็รู้ว่าไม่ต้องการให้ภรรยาผ่านมาได้ยิน

“บุหรี่ไหม”

“ผมไม่สูบ”

“พูดเหมือนฉันสมัยก่อน แต่พอทำงานเจอเรื่องเครียด ก็หันมาสูบจะได้สบายใจ” บุหรี่อัดซองตราสินค้า Marlboro Black Menthol ถูกหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกง เคาะลงบนมือใหญ่ป้อนออกมาหนึ่งมวนแล้วจุดไฟแช็คสูบ ควันสีขาวเหม็นลอยคลุ้งไปทั่วจนแขกผู้บาดเจ็บมุ่ยหน้าเหม็นกลิ่นออกมา “ใครๆก็อยากเกิดเป็นอัลฟ่า แต่ใครจะรู้ว่าการเกิดมาเป็นอัลฟ่านี่ลำบาก จะอ่อนแอก็ไม่ได้ ยิ่งเป็นผู้ชายยิ่งแล้วใหญ่ ก็มีแต่บุหรี่นี่ล่ะ ที่ใช้ระบายความเครียดได้”

 

 

ควันลอยละล่อง ลอยไป ลอยไป พัดพาทุกข์ในหัวใจ

 

 

 

“แต่อย่าให้เมียเห็นเชียวนะ ฮะๆ โดนด่าตายชัก”  เขามิวายเอ่ยติดตลก ดวงหน้าคมเข้มของอัลฟ่าหนุ่มมุ่นคิ้วลง เหลือบตามองบุหรี่ในซองและเหมือนอัลฟ่าวัยลุงรู้ตัว จึงยื่นซองมาที่เขาอีกครั้งโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยถามซ้ำ มือสีเข้มกำสลับคลายชั่งใจพักหนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจหยิบออกมามวนนึงจุดสูบบ้าง

 

 

 

คนแรกที่สอนให้รู้จัก บุหรี่

 

 

 

รสชาติสารนิโคตินช่างขมปร่า ครั้งแรกของการลองสูบ แสบคอจนสำลักน้ำตาเล็ด ไอโคลกรุนแรงโดยมีเสียงหัวเราะขำอยู่ข้างกาย สิงโตเบะปากมองบุหรี่ในมืออีกรอบใจอยากปาทิ้งลงแม่น้ำ..แต่อีกใจก็อยากลองอีกครั้งหนึ่ง ครั้งที่สองลองคาบปากสูบอีกครั้ง คราวนี้จับจังหวะคล่องขึ้น พอเริ่มได้ที่ทางเข้าไปจนชิน เขารู้สึกถึงการผ่อนคลายไปอีกแบบ

 

 

“ก็รู้นะว่าการโกงไม่ใช่เรื่องดี แต่ถ้าไม่ทำ ก็ไม่มีเงิน ที่สำคัญ..ถ้าไม่ทำ..พวกเราจะไม่มีบ้านอยู่ บางทีคนมันก็มีเหตุจวนตัว พอถึงเวลาตอนนั้น จะไว้ใจใครก็ไม่ได้ทั้งนั้น” คุณลุงผู้ช่วยชีวิตเล่าให้ฟัง พลางสูบอัดบุหรี่เข้าไปและผ่อนควันช้าๆ

“แม้ว่าลุงกำลังจะโกงเพื่อนตัวเองน่ะเหรอครับ” สิงโตถาม

“อันที่จริงจะว่าฉันที่เดียวก็ไม่ได้ มีข่าวเลาๆว่ามันจะโกงฉันเหมือนกัน” ใบหน้ากลมยกยิ้มหยัน เรื่องราวของเขากับธุรกิจที่ร่วมหุ้นกันก่อร่างสร้างตัวกับเพื่อนสนิท บัดนี้ถึงทางแยกด้วยเรื่องผลประโยชน์ที่มากขึ้น สวนทางกับมิตรภาพถดถอยลง

“ทำไมลุงไม่ลองคุยกับเพื่อนดีๆก่อน เราอาจจะหาทางช่วยกันแก้ปัญหาไปด้วยกันได้” เสนอแนวทางสันติวิธี เรียกเสียงหัวเราะจากนักธุรกิจอัลฟ่าเสียอย่างนั้น

“เธอเป็นคนใจดีมากกว่าที่คิดนะพ่อหนุ่ม แต่ในโลกความเป็นจริงไม่ใช่เรื่องง่ายแบบนั้น โลกของธุรกิจที่เรายืนอยู่ทุกวันนี้ถือคติ ใครดีใครได้ ใครตักได้ต้องตัก อย่ารอให้เกิดปัญหาและแก้ จงแก้ทันทีที่มองเห็นปัญหา เสียงนกกาทักต้องรับฟังเพื่อพิจารณาว่าจริงเท็จไหม”  คำสอนจากนักธุรกิจ โลกที่ลุงคนนี้เดินเป็นวงการธุรกิจอย่างหนึ่ง

 

 

 

สำหรับสิงโตที่เรียนหมอ สายอาชีพไม่เคยสอนอะไรแบบนี้ คิดแค่เอาชีวิตคนไข้เป็นที่หนึ่ง ช่วยให้ได้เท่านั้น คือผลลัพธ์ที่ต้องการ กับเส้นสายธุรกิจกลับไม่ใช่..

 

 

 

 

เดินหมากบนกระดานหมากรุก ต้องอ่านเกมให้ออก

อ่านออกก่อนคือ ผู้ชนะ

 

 

 

 

“ทำธุรกิจอยู่เหมือนกันสิท่า”

..ครับ” สิงโตขานรับทั้งเสียงอ้อมแอ้ม

“ถ้างั้นต้องเลิกเป็นคนใจดีได้แล้ว” บุหรี่หมดมวนถูกทิ้งลงพื้นอย่างไร้ค่า ปลายเท้าเหยียบขยี้ดับก้นไฟมอดสนิทแล้วเดินล้วงกระเป๋ากลับเข้าบ้าน ทิ้งคนบาดเจ็บที่ร่วงหล่นลงมาจากเหวสูงยามค่ำคืนไว้ในสวนริมคลองกับซองบุหรี่ สิงโตเหลือบตามองซองบุหรี่ข้างกายสลับกับบุหรี่ในมือก่อนทอดสายตาไปยังเส้นขอบฟ้ายามเย็น ดวงตะวันกำลังจะลาลับในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

 

 

“ใครดี ใครได้..งั้นเหรอ..” ทวนคำพูดนักธุรกิจ หยิบเอาซองบุหรี่ขึ้นมาพิจารณาอย่างเงียบงัน กระทั่งฝีเท้าที่ย่ำเข้ามาด้านหลังทำให้สิงโตเหลียวหลังไปมอง เตและนิวในสภาพเนื้อตัวสะบักสะบอมไม่ต่าง..ทั้งที่หนีไปก็ได้แต่ยังดั้นด้นออกตามหาเขาจนเจอ

“บอสครับ สถานการณ์ตอ-

“ฉันรู้” สรรพนามแทนตัวแปรเปลี่ยนไป โดยไม่จำเป็นต้องพยายามให้ดุดันเหมือนที่ผ่านมา นิวและเตชะงักไปชั่วขณะมองบุรุษร่างสูงลุกยืนเต็มความสูงถือซองบุหรี่เอาไว้

 

 

 

เกมส์กระดานจำต้องเดินต่อ ตราบสิ้นลมหายใจ

 

 

 

“ติดต่อพันธมิตร บอกพวกมันไปว่าถ้าจงรักภัคดี จะขึ้น %รายได้ให้ แต่ถ้าไม่ ยิงทิ้งให้หมด” คำสั่งเฉียบขาดไร้ซึ่งความลังเลจากบอสลีโอนิกคนปัจจุบันทำเอานิวและเตอ้าปากค้าง พวกเขามองชายหนุ่มผู้เป็นอัลฟ่าคว้าโค้ทสีดำเขรอะฝุ่นมีรอยกระสุนสวมทับ หยิบเอาไฟแช็คจุดบุหรี่สูบเดินสวนผ่านระหว่างมือซ้ายและมือขวาออกไป หันหลังให้ดวงตะวันลาลับฟ้าแสงสว่างริบหรี่ลงแทนที่ด้วยรัตติกาลมืดมิดยิ่งกว่าทุกคืน..

 

 

 

กลับตัวไม่ได้อีกแล้ว ในเมื่อชีวิตลิขิตให้เป็นปิศาจนัก

จะเป็นปิศาจเยี่ยง ราชา

 

 

โลกนี้สอนให้รู้ว่า..ความจริงช่างโหดร้ายมากบน โดยเฉพาะเส้นทางแสนมืดมิด หากไม่ฆ่าก็ถูกฆ่า หากไม่โกงก็ถูกโกง อยากได้ก็ต้องเอามาให้ได้โดยไม่สนวิธีการ ปรารถนาดีไม่จำเป็นต้องมีให้ใคร ถึงอย่างไรก็ใช่ว่าคนรับจะดีตอบกลับ ที่ผ่านมาสิงโตลงทุนให้ใจมากไปโดยไม่คิดกำไร โลกได้กล่อมเกลาทุกสิ่ง..ทุกอย่าง..ทุกทางเลือก ไม่มีวันยอมเสียเปรียบเด็ดขาด

 

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

 

 

นัยน์ตาคู่คมกริบทอดมองร่างของณัฐถูกมัดไพล่หลังซ้อมสะบักสะบอม โดนลูกน้องของเขาถีบลงไปในบ่อจระเข้ขนาดใหญ่หลังแพ้ให้กับน้องชายที่กลับมาทวงเก้าอี้คนได้สำเร็จในครึ่งปีต่อมา พี่ชายแสนดีจอมปลอมกรีดร้องโหยหวน กายเนื้อถูกคมฟันฉีกกระชากรุมทิ้งกิน เลือดทะลักหอมหวานดั่งไวน์รสเลิศสำหรับเหล่าสัตว์ร้ายนัก ดื่มด่ำให้กับอาหารมื้อดึกแสนโอชะมากมายถูกถีบร่วงตามมาอีกจำนวนมาก บทลงโทษที่คิดปรปักษ์กับลีโอนิกแฟมิลี่ โหดเหี้ยมและทารุณอย่างไม่น่าเชื่อ พันธมิตรที่อยู่ฝั่งสิงโตเบิกตาโพล่งตะลึงหันมองบอสที่ยืนอยู่ริมบ่อจระเข้ด้วยใบหน้าไม่ยี่หระ

 

“ดูและจำไว้ อย่าคิดทรยศฉัน”

 

 

จงทุรนทุรายให้สาสม

 

 

.

.

.

 

 

ปริศนาการหายตัวไปอย่างลึกลับของทนายหนุ่มลูกพี่ลูกน้อง รวมถึงตำรวจชั้นผู้ใหญ่และกลุ่มแก๊งวงการใต้ดินจำนวนมากจนสร้างความโกลาหลไปทั่วโลกได้รับการไขแล้ว โจเซฟมือสั่นระริกมองคนหนุ่มอัลฟ่าใจคอโหดร้ายป่าเถื่อน กระทำการสังหารหมู่อย่างเลือดเย็นไร้ความปราณี

 

“ทำไมไม่มีใครตรวจเจอหลักฐาน”

“เพราะฉันมีฝ่ายเก็บรายละเอียดที่ดี”

“จระเข้บ่อนั้น?

“กลายมาเป็นกระเป๋ากับเข็มขัดหนังจระเข้หลายแบรนด์ นายก็พึ่งถอยมาเป็นของขวัญวันเกิดให้เมียปีที่แล้วไม่ใช่เหรอ” สิงโตหลุบตาต่ำมองลงล่างนักข่าวที่สะดุ้งโหยงตกใจกับการที่อีกฝ่ายรู้เรื่องของเขา “เข็มขัดหนังนั่นก็ด้วย”

“เปลี่ยนไปเพียงเพราะนักธุรกิจโนเนมคนเดียว เหลือเชื่อจริงๆ” โจเซฟพยายามเบี่ยงประเด็นกลับมาในบทสัมภาษณ์ สิงโตกลับลุกขึ้นยืนดึงบุหรี่ออกปาก ปล่อยโยนลงพื้นแล้วเหยียบขยี้ดับก้นไฟ กลิ่นบุหรี่ฉุนกึกออกจากตัวชายสวมสูทสีดำขลับ ใบหน้าคมรับเกศาเข้มดั่งปีกอีกาปรายตามองนักข่าวที่ยังนั่งกุมซาวน์เบาท์ในมือแน่น

 

 

“ฉันว่าอันนี้น่าสนใจกว่า โจเซฟ แอนเดอสัน นักข่าวสังกัด CNN พยายามอย่างยิ่งที่จะเข้าหาเพื่อสัมภาษณ์ฉัน แต่จริงๆแล้วเป็นนกต่อให้ MI6 

 

 

เลือดในกายโจเซฟเย็นเชียบ ตาเบิกโพล่งตื่นตระหนก กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากสอดสายตาหาทางหนีทีไล่จากสถานที่นัดพบในการสัมภาษณ์ แต่ทว่า..สิ่งที่ทำเอาเขาจำต้องกรีดร้องคือนิ้วนางตัดด้วนม่วงคล้ำสวมแหวนทองคำสลักคำ J&S ในกล่องของขวัญที่ลูกน้องสิงโตมอบให้  “ซ..แซนดร้า!!!

“และที่น่าสนใจกว่าคือฉันซื้อ MI6 แล้ว สรุปสั้นๆก็คือ ฉันรำคาญความขี้เสือกของนักข่าวที่คิดล้ำเส้น”

สิงโตพ่นควันบุหรี่มองลูกน้องเอาปืนจ่อหัวแล้วยิง เพียงนัดเดียวสามารถสงบปากสงบคำนักข่าว CNN ตามเซ้าซี้พยายามทุกทางเพื่อเปิดโปง ซักไซ้ไล่เลี่ยหลายต่อหลายครั้งในการสัมภาษณ์ออกสื่อ รวมถึงละลาบละล้วงพยายามเจาะข้อมูลทางธุรกิจที่ไม่ควรให้คนนอกได้เห็น เขาก้มลงเก็บซาวน์เบ้าท์เปรอะเลือดในมือผู้ตายออกมา กดเปิดฝาแล้วหยิบเทปที่ไร้สายแต่แรกเริ่ม

 

 

ทุกคำถามที่ตอบไปไม่ถูกบันทึกไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

 

 

“เอาไปทิ้ง เก็บให้เรียบร้อย”

“ครับบอส”

 

 

.

.

.

 

 

รถลีมูซีนสีดำขับออกไปตามท้องถนนหลังจัดฉากขึ้นเพื่อเก็บกวาดนักข่าวน่ารำคาญหูรำคาญตา รวมถึงสาวโยงใยไปยังคนของ MI6 ที่คิดเสาะหาข้อมูลของสิงโต ซึ่งถูกเก็บไปนอนก้นทะเลโดยเครือข่ายลีโอนิกที่แฝงตัวอยู่ใน MI6 เป็นที่เรียบร้อยในวันเดียวกัน ดวงตาคู่คมเหม่อมองท้องฟ้าเป็นสีขมุกขมัว ตั้งเค้าฝนระหว่างขับผ่านเข้าสู่จังหวัดจันทบุรี หมายกลับบ้านไปชำระร่างกาย แล้วนอนพักผ่อน

2 ปีหลังมานี้ พยายามกันน่าดูที่จะหาจุดอ่อนของบอส” นิวกล่าวขึ้น สิงโตไม่ตอบอะไรนอกจากพยักหน้าเงียบๆ

 

 

 

 

พลิกผันยุคมืด นำพา ลีโอนิกแฟมิลี่ ขึ้นสูงสุดในประวัติศาสตร์

อัลฟ่าเกิดมาเพื่อเป็นผู้นำและเมื่อเป็น คิงแล้วไซร้ ยิ่งหนาวเหน็บ

 

 

 

ควันลอยละล่อง ปล่อยผ่านเรื่องตึงเครียดออกไป สิงโตพึงระลึกเสมอ หากคิดจะแข็งแกร่งให้ถึงที่สุด ต้องไม่มีจุดอ่อน ถึงสามารถเดินบทเส้นทางวงการใต้ดินและก้าวขึ้นมาจุดสูงสุดแห่งยอดพีระมิด มากมายสมญานาม กลายเป็นตำนานเรื่องเล่าน่าสะพรึงจนเด็กเล็กแดงฟังยังร้องจ้า

“นั่นอะไร?

“เหมือนเป็นพวกชั้นต่ำ ดักปล้นครับ” นิวอธิบาย “เอาไงดีครับบอส เปลี่ยนเส้นทางไหมครับ”

“ไม่ ไปสั่งสอนพวกมันซะ ที่กล้ามาขวางทางฉัน” สิงโตออกคำสั่งทั้งเสียงเจือหงุดหงิด คนขับรถจอดสนิทตามคำสั่ง เตก้าวลงไปจากรถชักปืนออกมาลั่นไกเสียงทะลุหัวอัลฟ่าชั้นต่ำที่กำลังจะเข้ารุมโทรมโอเมก้าผู้เคราะห์ร้าย นิวจึงก้าวลงตามหมายเข้าไปจัดการ แต่แล้วประตูหลังเปิดออกมาพร้อมกันจึงรีบจรลีคว้าร่มสีดำวิ่งเข้ามากางกันสายฝนตกหนักให้นาย

“เดี๋ยวบอส! ลงมาทำไมครับ!? อัลฟ่าหนุ่มผิวสองสียืนมองรถพลิกคว่ำกลางถนน..รถเก๋งสีน้ำเงินกับป้ายทะเบียนรถคุ้นตา ก่อนเหลือบมองไปสองร่างตรงเบาะหน้าคอหักตายคาที่ในรถ..

 

 

 

จำได้ไม่ลืม ลุงกับป้าที่ช่วยชีวิต

 

 

 

“บอส?

“ไม่มีอะไร” ละสายตาออกจากศพมาอีกหนึ่งชีวิตนอนสะบักสะบอมกลางเหล่าลิ่วล้อชั้นต่ำที่คิดก่อกวนดักปล้อนและหมายจะรุมโทรมต่อหากขบวนรถบอสลีโอนิกแฟมิลี่มาไม่ทัน ก็น่าจะไม่รอดแล้ว ท่ามกลางฝนตกหนักในเช้าวันอาทิตย์ แต่น่าแปลก..น่าแปลกที่กลิ่นหอมหวานละมุนละไมลอยทะลุผ่านกลิ่นชื้นดินและน้ำฝน กลิ่น..ที่ไม่มีวันลืมเลือน

 

 

“แอน?

 

 

ขายาวก้าวออกจากเงาร่ม ทิ้งบุหรี่ลงกับพื้น ก้าวไป..ก้าวไป..จนไปถึงร่างสั่นระริกบนพื้น

 

 

ไม่ใช่..

 

 

โอเมก้าหนุ่มผิวขาวซีดสวมสูทชุดเจ้าบ่าวเปื้อนเลือดนอนขุดคู่ขาหักบนพื้นถนนเจิ่งนองน้ำ นำพากลิ่นแสนหอมเรียกสายตากระเหี้ยนกระหือรือจากอัลฟ่าชั้นต่ำ นัยน์ตากลมโตสั่นระริกสบตาเขา..ดวงตาที่แสนเศร้า แสนกลัว แสนไร้เดียงสา ดูก็รู้ว่ามีชีวิตอยู่ดั่งคนธรรมดาแบบที่สิงโตวาดฝัน

 

 

 

ไม่พอใจเหลือเกิน ราวกับเงาสะท้อนตัวตนในอดีต

 

 

 

และไม่พอใจหนักมากใช่ว่าจะไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้คืออะไร หัวใจของเขาทำงานหนักขึ้นมาเสียอย่างนั้น เต้นแรงยิ่งกว่าครั้งแรกที่ได้พบแอนเสียอีก เกลียดเหลือเกิน ก้อนเนื้อนี้ดันขยับทั้งที่นิ่งมาได้ตลอดระยะเวลา 3 ปี ชีวิตพลิกกลับตาลบัตร ราวกับโชคชะตาเล่นตลกกับสิงโตอีกครั้ง อยากเป็นเทวดาก็ไม่ให้ อยากเป็นปิศาจก็อย่าหวัง สุดท้ายแล้วไซร้ จำต้องยอมรับความจริง พึงระลึกว่าแท้จริงแล้ว

 

 

 

สิงโต ปราชญา เรืองโรจน์ เป็นเพียง มนุษย์คนหนึ่ง

เพราะมนุษย์ย่อมมี จุดอ่อน

 

 


จุดอ่อนเกิดขึ้นกลางหัวใจเสียแล้ว และนั่นคือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง พร้อมความรู้สึกปรารถนาแรงกล้าอยากมอบปลอกคอให้โอเมก้าน้อยนอนหายใจรัวรินแทบเท้าอัลฟ่าผู้ได้รับสมญานามว่าคิง

 

 

 

แม้ว่าต้องบังคับยัดเยียดก็ตาม

 


 

END



++++++++++++++++++++++


อดีตของบอสมาแล้วค่ะ จากบอสคนดีย์กลายเป็นคนวร้ายๆได้ไง

เหลือสเปอีก 2 ตอนนะเด้อ


ไปก่อนนะคะ บายจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 770 ครั้ง

2,208 ความคิดเห็น

  1. #1621 @!k@w@_k (@aikawa_k) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 00:45
    โชคชะตาเล่นตลกกับบอสและน้องคริสมากอ่ะ สองคนนี้เกี่ยวพันกันมาใช้ได้เลยนะ ถึงว่าทำไมตอนแรกบอสถึงจับคริสเลย มันมีเงื่อนงำนี่เอง
    #1621
    0
  2. #1265 N-PPNP (@N-PPNP) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 00:12
    อ่านไปใจเต้นแรงตามบอสด้วย.
    #1265
    0
  3. #1167 แป้งเกียว (@siripachara) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 07:03
    อดีตของสิงโตคือสุดๆๆปเลยอ่ะ แถมลุงที่เปลี่ยนสิงโตได้ยังเป็นพ่อคริสอีก
    #1167
    0
  4. #1165 maprang2541 (@maprang2541) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 18:25
    ชอบ ตอนนี้สุดเลย ชอบมากก อ่านแต่ละฉากคือ ว้าวมาก ภาษาดี เนื้อหาดี วางเรื่องก็ดี สุดยอด ไรท์เก่งมากเลยอ่ะ
    #1165
    0
  5. #1150 ManowandManow (@manowloveyou) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 16:21
    เคยเจอกันมาก่อนแล้ว. ตอนนี้ก็เจอกันแล้ว

    ถึงอยู่คนล่ะที่แต่ยังไงก็ต้องเจอกันอยู่ดี คนมันเกิดมาคู่กันก้งี้สินะ. อุ้ยเขิน>///<
    #1150
    0
  6. #1104 [ May! Nie! Mo! ] (@mayniemo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 23:08
    ปมเยอะเชียว
    #1104
    0
  7. #1017 JaoJean (@Yeme_sama) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 17:35
    อ่านจอนนี้จบก็วนไปอ่านตอนแรกใหม่ คิดถึง
    #1017
    1
    • #1017-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 17:48
      อ่าน 0 แล้วย้อนไปตอน 1 ยาวลงมาตอนจบภาค 2 จะคอมพลีทจริง
      #1017-1
  8. #1007 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 21:52
    กรี้ดดดดดดดดดดดดด เป็นคนครว้ายๆที่รักเธอมากๆอ่ะ มีความเกี่ยวข้องเกี่ยวดองกันไปหมด คนมันจะคู่กันอ่ะ ก็คงไม่แคล้วกันดอก

    ตั้งแต่เจอที่ร้านอาหารแล้วนะ มาเป็นลุงป้าที่ช่วยชีวิตไว้ไปอีก แล้วแถมเป็นคนที่ให้ข้อคิดใครดีใครได้อีก สิบ สิบ สิบ!!!!

    ไรท์เก่งมากอ่ะ ผูกเรื่องแบบ โว้ววววววว คิดได้ไงฟร่ะ แถมยาวมากกกกกก อ่านจุใจ ฟินสุด

    บอสดุได้ใจสุด ผู้ชายแบดๆรว้ายๆ รักเลยค่ะ แอร๊ยยยยยยยยยยยย ที่บอกว่ารักเธอก็คือรักเธอจริงๆอ่ะ รักเธอข้างเดียวตลอดแปดปี โอ้ยยยยยยย บ๊อสสสสสสสสส ผัวขาาาาาาาาาาา แง รักผัวเค้า
    #1007
    2
    • #1007-1 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 21:59
      ถึงกลับย้อนไปอ่านตอนแรกอีกรอบ รุนแรงกับน้องจังเลยอ่ะ จริงๆแล้วก็....แล้วไอพวกที่ดักปล้นก็เป็นลูกน้องบอสเหรอ เหมือนบอสทำให้พ่อแม่น้องตายโดยอ้อมเลย แล้วที่ถามชื่อน้อง เพราะตอนแรกถามแล้วแม่น้องบอกไม่ทันบอกช้ะ?
      #1007-1
    • #1007-2 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 17:47
      ใช่ค่ะ เหมือนทำให้ตายทางอ้อมเลยค่ะ และก็แอบใส่ผลกรรมด้วย เพราะไปสอนเขา ถึงได้เกิดธุรกิจแบบนี้กระจายไปทั่ว วันนึงต้องมาเจอผลของการสอนเขานี่แล
      #1007-2
  9. #1004 Peppabee_ (@Peppabee_) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 20:56
    ตอนนี้ทำให้เข้าใจบอสขึ้นเยอะเลยค่ะ
    กว่าจะผ่านมาได้ มายืนในจุดนี้
    เก่งมากจริงๆ
    เรื่องของคริสกับบอสนี่เหมือนพรหมลิขิตเลยนะ สุดท้ายก็ได้มาอยู่ด้วยกันน่ะ ถึงจะทุลักทุเลไปบ้าง
    ที่จริงแล้ว บอสหลงรักคริสสินะ ก็ใช่ว่ากลิ่นทำให้นึกถึงแอน แต่ลึกๆก็รู้ ว่าไม่ใช่แค่นั้น เพราะก้อนเนื้อในอกมันบอกว่ามีอะไรมากกว่านั้น งือออออ ชอบบบบบ
    #1004
    1
    • #1004-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 17:48
      รักค่ะ รักตั้งแต่ตอนแรกพบ
      #1004-1
  10. #999 Sasitorn_TukTuk (@Sasitorn_TukTuk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 19:58
    ความเกี่ยวพันกันทุกด้านเลย ผู้ที่ช่วยชีวต ผู้ที่ทำให้เข้มแข็ง พ่อแม่คริสเอง
    #999
    0
  11. #998 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 19:53

    รักแรบพบมีอยู่จริงตั้งแต่ได้พบคริสสินะ

    #998
    0
  12. #987 parksukie (@parksukie) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 18:33
    กว่าจะมาเป็นบอสได้อย่างทุกวันนี้ ผ่านเรื่องราวมาเยอะจริงๆ สงสารบอสเหมือนกันนะ ไม่ได้อยากเป็นแต่ด้วยภาระหน้าที่มันบังคับให้เป็น ต้องทิ้งความฝันทุกอย่างมาอยู่กับความจริงที่โหดร้าย ส่วนคริสที่มาเจอบอสอาจจะเป็นโชคชะตาที่กำหนดไว้แล้วก็เป็นได้
    #987
    0
  13. #965 -ploysiwa- (@-ploysiwa-) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 15:14
    จากการอยากเป็นผู้ให้ แล้วอยู่ดีๆจะให้เป็นผู้ทำลาย มันก็จะรับไม่ได้ ต่อต้าน แต่สุดท้ายแล้วก็หนีไม่พ้น จำต้องรับตำแหน่งและทำหน้าที่ให้ดีด้วยชีวิตใหม่หลังจากตกเหว เพราะทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว โอเมก้าหนุ่มน้อยผู้โดนสวมปลอกคอก็เช่นกัน
    #965
    0
  14. #964 Sensibleyui (@Sensibleyui) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 15:12

    ว่าแล้วเชียว ว่าต้องหลงรักมาตั้งแต่ครั้งแรก
    #964
    0
  15. #951 JaoJean (@Yeme_sama) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 13:52
    บอสสส นี่ผ่านมาเยอะจริงๆ
    #951
    1
    • #951-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 14:16
      กว่าจะเป็นคิงได้ทุกวันนี้ ผ่านมาหนักหนามาก
      #951-1
  16. #950 New.wiee (@Newwiee00) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 13:50
    แบบนี้นี้เองน่าสงสารทั้งคู่นะทั้งบอสกับคริส
    #950
    1
    • #950-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 14:16
      เจอกันไปคนละแบบ
      #950-1
  17. #949 Sokiyon (@sokiyon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 13:11
    ชอบเรื่องนี้มากกกก
    #949
    1
    • #949-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 14:16
      ขอบคุณค่ะ
      #949-1
  18. #948 581156y581156y (@581156y581156y) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 12:06

    ถึงแม้จะกลิ่นเดียวกัน แต่การเต้นของหัวใจก็ต่างกันโดยสิ้นเชิงง. แต่งดีมากกก ชอบมากเลยค่ะ
    #948
    1
    • #948-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 14:17
      เรียกว่าบอสชัดเจนนะว่าแอนกับคริสแยกออกเป็นคนละคน ไม่ได้คิดเป็นตัวแทนแต่แรก ถึงแม้ตอนได้กลิ่นครั้งแรกหลงเข้าใจผิด
      #948-1
  19. #947 SK2818 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 11:50
    คือดีมากอะคะไขทุกข้อสงสัยเลย ชอบ ๆ เขียนมาเรื่อย ๆ นะคะจะคอยติดตามคะ
    #947
    1
    • #947-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 14:17
      ไขหมดทุกอย่างเลยค่ะ อันนี้
      #947-1
  20. #946 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 10:19

    กว่าจะมาเป็นคิงออฟเลโอนิก เส้นทางที่ผ่านมีแต่คราบน้ำตาของตัวเอง



    น้ำตาจากการถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่ต้องการมาทั้งชีวิต

    น้ำตาจากความสูญเสียอิสรภาพของตัวเอง

    น้ำตาจากการสูญเสียความรักครั้งแรก

    น้ำตาจากความไว้วางใจที่มีให้ญาติสนิทเพียงคนเดียว



    รักแรกพบก็มานะคะบอส ถึงแม้เหตุจะมาจากกลิ่นเดียวกันกับรักครั้งแรก แต่ใจมันเต้นต่างกันโดยสิ้นเชิง

    #946
    1
    • #946-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 14:18
      บอสร้องไห้มาตลอดจนวันนึง บอสก็ตัดสินใจไม่ร้องไห้อีกแล้ว นั่นแหละถึงได้กลายเป็นทุกวันนี้
      #946-1
  21. #945 Parneramyz (@parnparntheloser) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 10:08
    หนูรักคุณบลัด
    #945
    1
    • #945-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 14:18
      รักคนอ่านเช่นกัน
      #945-1
  22. #944 aeklumpan (@aeklumpan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 09:39
    คนเขียนแต่งดีมากกกก ชอบมาก ติดตามนะคะ
    #944
    1
    • #944-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 14:18
      ขอบคุณค่า
      #944-1
  23. #943 Mildmimii (@Mildmimii) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 09:34
    รออน้าาาา
    #943
    1
    • #943-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 14:19
      มาต่อแล้วค่ะ
      #943-1
  24. #942 nuying88 (@nuying88) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 08:37
    โว้ววว บอกไม่ถูก รู้สึกดี บอสรักคริสมากจริง ๆ
    #942
    1
    • #942-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 14:19
      ใช่ค่ะ เห็นปุ๊บชอบปั๊บ แถมเป็นลูกผู้มีพระคุณอีก
      #942-1
  25. #941 naniAm (@naniAm) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 08:32
    โอ้ยๆๆๆๆ เจ็บหัวใจ
    #941
    1
    • #941-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 24)
      20 พฤศจิกายน 2561 / 14:19
      น่าสงสาร
      #941-1