[E-bookฟิคคริสสิง]ปลอกคอ(Omegaverse)[จบ]

ตอนที่ 15 : ปลอกคอ 2 : ตอนที่ 6 (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 926 ครั้ง
    13 พ.ย. 61



ปลอกคอ 2 : ตอนที่ 6

 

 

 

 

แคร้ง!

 

 

กระสุนนัดสุดท้ายผ่าออกได้สำเร็จลงในถาด รวมกันทั้งสิ้น 4 นัดตามลำตัว หมอสาวผู้เป็นโอเมก้าตั้งหน้าตั้งตาเย็บแผลจนเสร็จก่อนดึงหน้ากากอนามัยออกจากปาก เธอถอดถุงมือยางชุ่มเลือดออกและปิดไฟผ่าตัดสว่างจ้าลงก่อนหันไปมองบุรุษอัลฟ่าร่างสูงในสภาพหัวยุ่งเนื้อตัวถลอกฟกช้ำ คิ้วแตกและมีรอยกระสุนเฉียดไหล่จนเลือดซิบ

“ปลอดภัยแล้วค่ะ โชคดีที่ดูแล้วไม่มีเลือดคลั่งในสมอง” แอนบอกหลังดูชีพจรบนหน้าจอกลับสู่สภาวะปกติ มองผ้าก๊อตพันแผลรอบหน้าผากที่หัวแตกเย็บ 8 เข็ม ก่อนคว้าเอาผ้าสีขาวสะอาดค่อยเช็ดซับเลือดอาบชโลมตามใบหน้าคมสันลากลงไปลำคอหน้าทั้งมือสั่น ยิ่งพิศมองสภาพบาดเจ็บสาหัสของคนบนเตียงผ่าตัด ตาคู่สวยน้ำตาคลอก่อนไหลรินออกมาจนต้องยกมือปิดปากต้องกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้

“ผมขอโทษนะครับ คุณแอน..” เตกล่าวขอโทษอีกฝ่ายอย่างสำนึกผิดยามเห็นหมอสาวโศกเศร้า การวนกลับมาเจอกันอีกครั้งระหว่างสิงโตและแอนหลังขาดการติดต่ออย่างสิ้นเชิงมาหลายปี แต่แล้วราวกับโชคชะตายังไม่ตัดเชือก เมื่อคลีนิคที่เตประคองสิงโตเข้ามากลับเป็นของ แอน โชติกา เพียรรักษา แฟนเก่าของนายเหนือหัว

 

 

 

บุญยังไม่หมด..พ้นขีดอันตรายไปอย่างหวุดหวิด..

 

 

 

แอนเม้มปากแน่นเป็นแนวเส้น ไม่พูดไม่จา ไม่ยินดีรับคำขอโทษจากมือซ้ายแห่งลีโอนิกแฟมิลี่ ได้แต่กุมมือแกร่งขึ้นมาทาบแก้มแล้วจูบมือด้วยความคิดถึงเกินคณา รักและห่วงหาเป็นที่สุด

“ท..ทำไม..สิงต้องเจอเรื่องแบบนี้..ฮึก..ทั้งๆที่สิง..ใจดีกว่าใครทั้งหมด” เธอตัดพ้อโชคชะตาของคนรัก ที่ถูกลิขิตเอาไว้ให้เป็นในสิ่งที่ไม่พึงปรารถนา โกรธตัวเองที่ไม่อาจช่วยเหลือคนรักให้หลีกหนีออกไป

“แอนขอโทษ....ขอโทษที่ช่วยอะไรสิงไม่ได้เลย..

 

 

.

.

.

 

 

รถเก๋งสีดำสนิทจอดลงหน้าบ้าน 2 ชั้นหลังเล็กแถวพระประแดง เตลงจากรถเดินไปเปิดประตูหลังให้โอเมก้าสาวผู้ช่วยชีวิตสิงโตเอาไว้ในอเมริกา เธอก้าวลงจากรถโดยไม่ลืมหันมาขอบคุณอีกฝ่ายที่ใจดีขับรถพามาส่งบ้านทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้

“ไม่ได้หรอกครับ คุณแอนเป็นผู้มีพระคุณของบอส ไม่ว่าบอสจะความจำเสื่อมหรือบอสจำความได้ บอสไม่มีทางปล่อยให้คุณแอนกลับเองในเวลามืดค่ำแน่นอนครับ” เตโบกมือไม่ถือสา แอนยิ้มบางโดยไม่ลืมกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายย้ำอีกครั้ง เธอก้มหน้าลงต่ำมีท่าทีเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ซึ่งเขาเองจับสังเกตได้จึงยืนนิ่งรอ..รอให้อีกฝ่ายพูดออกมา

“คุณคริส..” เธอเอ่ยนามโอเมก้าหนุ่มที่ได้พบเจอวันนี้..ชื่อเดียวกับเจ้าของเบอร์ที่โทรเข้าช่วงเวลาพักฟื้นร่างกายในคลีนิกที่อเมริกาอย่างหลบๆซ่อนๆ จนเธอจำต้องรับสายแทนสิงโตที่นอนหลับอยู่ ด้วยความสงสัยจึงแอบไล่เช็กประวัติการโทรในมือถือเครื่องสีดำหน้าจอแตก..

 

 

 

จำนวนการโทรหา ‘Krist’ มากที่สุด

 

 

 

ใจร่วงไปตาตุ่ม จากพฤติกรรมพอคาดเดาได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างคนรักเก่ากับคนชื่อคริสไปในทิศทางใด กระทั่งสิงโตมีสภาพพร้อมเคลื่อนย้าย ประกอบกับสามารถติดต่อความช่วยเหลือจากเครือข่ายที่ไว้ใจได้ของลีโอนิกแฟมิลี่ในอเมริกา พวกเขาทั้งหมดพากันครึ่งเฮลิคอปเตอร์บินหนีกลับมาไทยได้สำเร็จ และเนื่องจากสิงโตไม่แข็งแรงพ่วงความจำเสื่อมไหนจะสถานการณ์ไม่สู้ดี ลีโอนิกแฟมิลี่ต้องการหมอที่ไว้ใจได้ดูแล แอนจึงปิดคลินิกชั่วคราว อาสาขอดูแลสิงโตร่วมเดินทางกลับมาไทยด้วย ทำให้เธอมีโอกาสได้พบกับคนที่ชื่อว่า..คริส..

“ท่าทางไปไม่ค่อยดีกับสิง ใช่ไหมคะ” พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาจากการสังเกตท่าทีอีกฝ่ายต่อสิงโต

“เรื่องนี้ผมตอบคุณแอนไม่ได้ นอกบอสกับคุณคริสครับ” เตให้คำตอบที่ฟังดูแล้วก็ไม่ได้อะไรมากไปกว่าเดิม แอนเม้มปากพยักหน้าก่อนจะยิ้มเบาบางออกมา มองส่งอีกฝ่ายขอตัวกลับขึ้นรถแล้วขับออกไปไกลจนลับสายตา

 

 

.

.

.

 

 

ซ่า

 

 

ไข่ดาวในกระทะ 3 ฟองทอดสะเด็ดน้ำมันส่งเสียงดังเปรี๊ยะๆ นับจากสิงโตกลับมาไทยก็ผ่านมาร่วมอาทิตย์กว่าแล้ว เป็นไปตามที่หมอสาวบอกไว้ พอพักฟื้นไปอาทิตย์ก็กลับมาเดินเหินได้คล่องขึ้นหน่อย จะมีก็แต่แขนขวาที่จำต้องเข้าเฝือกเอาไว้รอเวลาให้กระดูกที่หักเชื่อมต่อกัน นัยน์ตากลมโตเหลือบมองสวนผ่านหน้าต่างห้องครัว..อัลฟ่าที่แสนโหดร้ายกลับนั่งอยู่บนเสื่อใต้ต้นไผ่มองดูหวานน้อยที่ชวนเล่นหม้อข้าวหม้อแกงทั้งเสียงเจื้อยแจ้วในวันหยุดสุดสัปดาห์

 

“ร้านหวานน้อยยินดีต้อนรับค่ะ วันนี้คุณพ่ออยากกินอะไรคะ”

“อ..เอ่อ..น้องหวา- อ่า..ลูกอยากทำอะไร พ่อก็กินได้หมด”

“ไม่เอาสิคะคุณพ่อ คุณพ่อต้องบอกหวานน้อยสิว่าอยากกินอะไร” 

 

หวานน้อยพองลมจนแก้มป่องไม่พอใจใส่บิดา สิงโตพยายามเล่นกับเด็กผู้หญิงสายพันธุ์อัลฟ่า แต่พอเผลอก็แสดงท่าทีประหม่า เงอะงะไม่รู้ว่าควรต่อบทสนทนากับเด็กอย่างไร โดยเฉพาะกับเด็กที่พบว่าเป็นลูกสาวในไส้กับโอเมก้าหนุ่มที่จำไม่ได้ซักนิดว่าไปเจอกันได้ยังไง ตอนไหน แล้วรักกันจนถึงขั้นตบแต่งได้อย่างไร

“ชูครีมช็อกโกแลตล่ะกัน” สิงโตเลือกตอบของกินโปรดปรานที่สุดแทน หวานน้อยตาเป็นประกายระยิบระยับพยักหน้ารัวๆ

“ของโปรดของคุณพ่อสินะ แม่ค้าจะทำให้นะคะ เอาชิ้นใหญ่ๆเลยยย” ฟังจากลูกสาวที่ขะมักเขม้นหยิบเอาดินน้ำมันมาปั้นเป็นก้อนๆแล้วใช้ที่นวดแป้งของเด็กนวดลงบนเขียงพลาสติกโดยมีสิงโตจ้องมองอย่างใคร่รู้ว่าเด็กจะจินตนาการสร้างสรรค์ไปแค่ไหน

 

 

 

..ท่าทีเหมือนหมอ..

 

 

 

“คุณคริสคะ ให้ป้าเอาแกงเทโพไปตั้งโต๊ะเลยไหมคะ”

“อ่า..ครับ ตั้งได้เลยครับป้าชื่น”

คริสละสายตาจากสองพ่อลูกกลับมายังแม่บ้านผิวสีดำคล้ำเข้มร่างอ้วนทวน มองดูเธอตักแกงเทโพในหม้อที่เขาทำไว้ใส่ชามกระเบื้องเข้าชุดสวยงามราคาแพงยกไปจัดวางที่ห้องอาหาร ก่อนหันกลับมาใช้ตะหลิวช้อนไข่ดาว 3 ฟองวางสะเด็ดน้ำมันก่อนวางลงในจานอีกใบส่งให้แม่บ้านชื่อนิ่มรับไปตั้งโต๊ะต่อ เขาถอดผ้ากันเปื้อนแขวนไว้ข้างผนังเดินออกจากประตูครัวด้านหลังเข้าไปเรียกลูกสาวให้มากินข้าว

“หวานน้อย หยุดเล่นก่อน ได้เวลากินข้าวแล้วคับ”

“ค่า!!!” หวานน้อยละมือจากการปั้นชูครีมชิ้นที่ 3 เอาไว้ในจานพลาสติกสีชมพู วิ่งแจ้นเข้าไปในบ้าน คริสกำลังเดินตามหลังลูกสาว แต่ทว่า..หางตาเหลือบไปเห็นบอสแห่งลีโอนิกพยายามหยัดตัวลุกจากเสื่อ ดูเหมือนจะไม่ง่ายอย่างที่คิด คริสยืนมองคนที่แข็งแรงจะล้มจะลุกอย่างเงอะงะอยู่อย่างนั้นซ้ำไปมา ผิดกับท่าทีน่าเกรงขามในทุกย่างก้าวก่อนเสียความทรงจำ ดูทรงแล้วน่าจะเจ็บแผลที่ขาจนไม่สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง

 

 

 

..ควรสมน้ำหน้าใช่ไหม..

 

 

 

หมับ!!

 

 

มือสอดเข้าเอวพร้อมหยิบเอาแขนซ้ายขึ้นมาคล้องคอ สิงโตหันมองคนที่เข้ามาช่วยเหลือพยุงให้เขาสามารถลุกขึ้นยืนได้

“ขอบใจนะแอน”

“ไม่เป็นไร” หมอสาวยิ้มอ่อนโยนให้ชายหนุ่ม เธอเป็นคนเดียวที่เรียกรอยยิ้มบนหน้าคมคายได้..รอยยิ้มกว้างเห็นฟันขาวเรียงสวยที่ไม่เคยเห็นมาก่อนตั้งแต่รู้จักกันมา เท้าสวมแตะชะงักฝีเท้า ก้าวถอยกลับไปยืนจุดเดิม..หันหลังให้กับอัลฟ่าโอเมก้าหนุ่มสาวแล้วเดินกลับเข้าบ้าน

 

 

.

.

.

 

 

ช้อนส้อมกระทบกันเป็นระยะและด้วยการมาเยือนของหมอแอนเพื่อนัดตรวจร่างกาย มื้อเช้าของวันจำต้องจัดจานเพิ่มอีกที่หนึ่งโดยมีป้าชื่นปรนนิบัติตักให้ หมอแอนนั่งลงบนที่นั่งข้างหัวโต๊ะฝั่งซ้าย อยู่ข้างๆสิงโตและนั่งในฝั่งตรงข้ามกับคริส บทสนทนาดังเป็นระยะระหว่างคนสองคนไปตลอดโดยมีลูกสาวตัวน้อยที่หมอแอนชวนคุยเป็นระยะ นับจากวันแรกที่พบเจอหวานน้อยมีท่าทีเกร็งหมอแอนอยู่บ้าง แต่พอได้เจอหน้าหลายวันเข้าก็เริ่มสนิทสนมมากขึ้นเรื่อยๆ ตามประสาเด็กอารมณ์ดีมีมนุษย์สัมพันธ์ดีเป็นทุนอยู่แล้ว

 

“ไอ้บอลมันแต่งงานแล้วเหรอ จริงดิ”

“อื้อ มีลูกหัวปีท้ายปีเลยนะ นี่ไง ลงในเฟสด้วย”

“ไหนๆ ขอสิงดูด้วยคน”

 

แอนเปิดมือถือ ยื่นส่งให้สิงโตดู สิงโตชะโงกมาใกล้หัวแทบจะชนกันอยู่แล้วจากระยะที่คริสกะโดยประมาณ เขาตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ มองทั้งสองพูดคุยถึงเพื่อนร่วมคณะแพทย์ที่ตบแต่งมีครอบครัวสุขสันต์ดี มีลูกเต็มบ้าน อีกหน่อยคงมีหลานเต็มเมืองแล้วก็เอาลงเฟสอวดชาวบ้านไปทั่ว

“ดีนะลูกหน้าได้แม่มา ไม่งั้นสงสารแย่”

“ไม่เอาสิง ไปพูดแบบนั้นได้ไง”

“ฮ่าๆ ก็มันจริงนี่นา” สิงโตหัวเราะร่วน ก่อนโดนแอนตีแขนเบาๆเข้าให้ ท่าทางหัวเราะคิกคักเหมือนโลกนี้มีเพียงสองคน เผลอๆคงลืมไปแล้วว่ามีคริสและหวานน้อยนั่งกินข้าวอยู่ด้วย มือขาวป้อมยกน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้วก่อนวางลงบนจานรองแก้ว

 

 

แกร้ง!!

 

 

อาจจะวางแรงไปหน่อย..เสียงเลยดังกังวานจนสิงโตและแอนรู้ตัว รีบเขยิบห่างกลับไปเว้นระยะห่างเหมือนเดิม ตากลมโตมองหมอสาวตรงหน้าก่อนเลื่อนตาไปยังคนหัวโต๊ะที่ก้มหน้ากินข้าว ไม่ยอมมองสบตาเขาซักนิดเดียว..แถมยังมีท่าทีกระอักกระอวนใจเห็นได้ชัด

“น้องหวานน้อย หมอซื้อขนมมาฝากด้วย ไม่รู้จะชอบไหม” หมอแอนหาเรื่องเปลี่ยนบรรยากาศโดยการหันมาชวนคุยกับเด็กน้อยที่พึ่งกินข้าวเสร็จไปหมาดๆ พอได้ชื่อว่าขนม หวานน้อยตาเป็นประกายชูมือรับกล่องขนมจากอีกฝ่ายมาเปิดดู ก่อนจะอุทานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นสุดขีด

“โหหหหหหห ชูครีมช็อกโกแลต!!! ขอบคุณนะคะหมอแอน!!!

สำเนาถูกต้องเหมือนสิงเปี๊ยบเลย รู้เลยว่าลูกสิงแน่ๆ”  แอนยิ้มเอ็นดูเด็กน้อยที่ยกมือไหว้ขอบคุณ ก่อนแกะกล่องหยิบชูครีมอัดแน่นไส้ช็อกโกแลตกัดเข้าปากเคี้ยวคุ้ยแก้มกาง คริสเม้มปากเป็นแนวเส้นมองลูกสาวสลับคนตรงหน้าที่แอบหันมาสบตากันแล้วยิ้มหวานซึ้งให้กันเห็นได้ชัด

 

 

 

..ส่วนเกินชัดเจน..

 

 

 

“คุณคริสกินได้นะคะ แอนซื้อมาฝากคุณคริสด้วย”

“ผมไม่ชอบกินชูครีมช็อกโกแลตครับ” คริสตอบกลับเสียงเรียบนิ่ง บรรยากาศกลับสู่มาคุเหมือนเดิม แอนหน้าเจื่อนลงเห็นได้ชัด สิงโตเห็นท่าไม่ดีเลยยื่นมือรับกล่องชูครีมที่ถือค้างไว้มาแกะกล่องเปิดกินเอง กันไม่ให้อีกฝ่ายเก้อเขิน

“เจ้านี้ที่สิงซื้อประจำสมัยเรียนนี่ ดีที่ยังอยู่ มือเขาไม่ตกเลยนะ อร่อยเหมือนเดิม”

“อืม ตอนแรกแอนกลับมาไทยก็ไม่รู้ว่าเขาเลิกทำไปยัง ดีที่ยังไม่ปิดร้านไป”

“ดีแล้ว ปิดไปเสียดายแย่ จำได้ไหม ที่สิงชวนแอนไปตระเวนลองหาเจ้าอื่นกินกัน สุดท้ายก็กลับมาตายรังร้านนี้อยู่ดี”

“จำได้สิ แอนจำได้หมดนั่นแหละ” เธอตอบกลับพลางมองหน้าหล่อเหลาด้านข้างกับผมสีดำดั่งอีกาปล่อยปรกหน้าผากเหมือนสมัยเป็นนักศึกษา..นั่งกินชูครีมเคี้ยวทั้งรอยยิ้มไปถึงแววตา เหมือนวันวานในห้วงความทรงจำที่ดีที่สุดของแอนเช่นกัน

 

 

 

..ไม่เคยลืมเลยซักครา ฝังแน่นลึกสุดใจ..

 

 

 

“ถ้ากินหมดแล้วผมขอเก็บจานนะครับ” คริสลุกจากเก้าอี้ ดึงจานข้าวเปล่าซ้อนเป็นชั้นพลางรวบช้อนเก็บ แม่บ้านจะเข้ามารับช่วงต่อทำแทน ทว่า..คริสกลับโบกมือไล่ให้ถอยออกไปพร้อมยกจานชามทั้งหมดขึ้นหมายเดินเข้าไปล้างในครัว อย่างน้อยก็หาเรื่องปลีกตัวหนีบรรยากาศชื่นมื่นถึงวันเก่าของคนทั้งสองไปได้เสียที

 

แล้วนี่หวานน้อยชอบถ่ายรูป ไปสวนสัตว์ด้วยไหม

ชอบๆ หมอแอนรู้ได้ไงอ่ะ”หวานน้อยอุทาน

หมอเดาจากคุณพ่อของเราน่ะสิ เหมือนพ่อมากๆเลยนะ” 

 

คริสชะงักที่กำลังเก็บชุดจานหลุมของหวานน้อย เงี่ยหูฟังอย่างกับเรื่องแปลกใหม่ที่เขาพึ่งรับรู้เกี่ยวกับสิงโตในวันนี้ สำคัญกว่านั้นคือลูกสาวที่ไม่อยากให้มีส่วนใดเหมือนสิงโต เป็นเพียงดวงใจเพียงหนึ่งที่เป็นแรงใจให้มีชีวิตอยู่ต่อไปในโลก กลับกลายเป็นว่ายิ่งนานกลับมีส่วนเหมือนสิงโตเข้าไปเรื่อยๆ

 

 

 

ไม่จริง..อีกแล้วเหรอ..

 

 

เห..คุณพ่อชอบไปสวนสัตว์เหมือนหวานน้อยเหรอคะ ไม่รู้เลยอ่ะ คุณพ่อไม่เคยบอกเลย หวานน้อยมองตาพ่อปริบๆ

ผม-เอ่อ พ่อไม่เคยบอกเลยเหรอ?สิงโตเลิกคิ้วงุนงง ถามเด็กกลับไป มองเด็กผู้หญิงพยักหน้าหงึกหงักยืนยันคำตอบ แอนทำหน้าแปลกใจอยู่หน่อย ทั้งที่เป็นพ่อลูกกันและมีงานอดิเรกที่เหมือนกัน แต่ทำไมสิงโตในปัจจุบันถึงเลือกไม่เล่าให้ลูกสาวฟังเสียอย่างนั้น?

 

 

 

ราวกับ..ไม่อยากให้ใครรู้..

เพื่ออะไร?

 

 

 

“ถ้างั้น ไว้คุณพ่อหายดี หมอพาคุณพ่อกับหวานน้อยและคุณคริสไปเที่ยวสวนสัตว์กัน ดีไหม?

“ไปค่ะๆ” หวานน้อยพยักหน้ารัว กล่าวทั้งเสียงตื่นเต้น

 

 

โครม!!

 

 

กองชามตั้งสูงกระแทกวางลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ทำเอากลุ่มสนทนาแตกกระจาย สะดุ้งตกใจมองชายหนุ่มผิวขาวจัดที่ก้มหน้านิ่งกำหมัดแน่นจนมือสั่น

ผมว่า นี่ยังไม่ใช่เวลาที่คุณสิงโตกับหวานน้อยควรออกไป คริสแย้งไอเดียท่องเที่ยวของหมอแอนทั้งเสียงเย็นน่าใจหาย

ไม่เป็นไรหรอกคุณคริส ไปสวนสัตว์เปิดใหม่ใกล้ๆเอง ไม่ได้น่ากลัวอะไร อีกอย่างลูกน้องสิงก็ไปหลายคน

ถ้าไม่น่ากลัว คุณสิงโตจะมีสภาพแบบนี้เหรอ!!” เขาตวาดเสียงดังใส่หมอสาว แต่แล้วจำต้องหยุดเมื่อมีอีกเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาปกป้องแขกผู้มาเยือนทั้งเสียงดุ ถึงไม่มากเท่าทุกคราแต่เปี่ยมด้วยอำนาจคงเดิม

 

“คุณคริส! พูดดีๆก็ได้ ไม่เห็นต้องเสียงดังใส่แอนเลย”

 

คริสหันไปมองคนที่นั่งประจำหัวโต๊ะชักสีหน้าหงุดหงิดใส่เขา จริงอยู่ที่คริสมักทำให้สิงโตหงุดหงิดไม่พอใจหลายครั้ง แต่ในหลายครั้งไม่เคยส่อแววตารำคาญมาก่อน แววตา..ที่ใช้กับลูกน้องกับคนข้างนอกเวลาทำเรื่องไม่ถูกใจเป็นประจำ รู้สึกเหนียวคอขึ้นมา จุกแน่นจนกลืนน้ำลายลงคอแล้วเจ็บหนึบลงไปถึงกลางใจที่บีบรัดแน่น ลมหายใจติดขัดไม่ทั่วท้องขึ้นมาฉับพลัน  เขากวาดตามองไปรอบโต๊ะ ทั้งสิงโต ทั้งแอน แม่แต่หวานน้อย ต่างมองคริสเหมือนเป็นตัวประหลาด..

 

 

 

..เจ็บ..อีกแล้ว..

 

 

 

“อยากไปนักก็ไปเลยคุณสิงโต ดีซะอีก ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ผมจะได้ยกหินออกจากอก แต่ผมไม่ให้หวานน้อยไป ผมห่วงความปลอดภัยลูก” ยืนกรานเจตนาชัดเจนทั้งเสียงดุและเย็นเชียบแบบที่หวานน้อยก็ไม่เคยได้ยินจากแม่มาก่อนทำเอาขนลุกเกรียว มองหน้าหาพ่อหมายจะหนีไปหา แต่กลับถูกแม่จับมือไม่ยอมให้ไป ไอเย็นแผ่กระจายคราวนี้หาได้มาจากบอส แต่กลับแผ่ออกมาจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาบอสแห่งลีโอนิกแทน

“อย่าทะเลาะกันเลยค่ะ แอนผิดเองที่คิดไม่รอบคอบ ขอโทษนะคะคุณคริส” สุดท้ายหมอสาวเป็นฝ่ายออกปากขอโทษทั้งแววตาสำนึกผิด คริสจึงยอมปล่อยมือหวานน้อย แล้วยกกองจานชามขึ้นเดินเข้าห้องครัว หวานน้อยรีบวิ่งไปกอดสิงโตแน่น คนถูกกอดสะดุ้งเล็กน้อย ก้มมองเด็กที่เป็นลูกสาวตัวสั่นเทา..ถึงจะจำไม่ได้แต่เขาก็เลือกทำสิ่งที่ควรทำคือการกอดตอบและลูบหัวปลอบโยนด้วยสัมผัสทะนุถนอมอันแสนแผ่วเบา

 

 

 

.

.

.

 

 

“แอนกลับเองจะดีเหรอ สิงให้คุณเตพาไปส่งดีกว่าไหม”

“ไม่เป็นไรสิง แอนเรียกแท็กซี่กลับเองได้ แอนเกรงใจคุณเต”

สิงโตดึงดันเดินไปส่งแอนที่หน้าบ้านผ่านทางเท้าปูหินในสวนสไตล์ญี่ปุ่นสวยงาม ดูสงบ เรียบง่าย และรื่นรมย์ชวนสบายตา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีกลิ่นกุหลาบดามัสก์จากต้นคละคลุ้ง ที่ทำให้รู้สึกว่าสวนนี้ไม่ญี่ปุ่นจ๋าจนเกินไป โดยมีเหล่าลูกน้องในชุดดำเป็นบอดี้การ์ดคอยเดินตามอารักขาอยู่ไม่ห่างไกล เตรียมเข้าชาร์ตในกรณีที่สิงโตเกิดเจ็บแผลหน้ามืดเป็นลมขึ้นมา

“สวนแบบญี่ปุ่นก็ดีไปอีกแบบนะ” แอนชมพลางทอดตามองธรรมชาติรอบด้าน

“ก็ดีอยู่..ไม่คิดเลยว่าอนาคตสิงเปลี่ยนแนวมาชอบสไตล์ญี่ปุ่นแล้ว” สิงโตเว้นวรรคครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ ขอโทษแทนบุคคลที่ออกอาการฉุนเฉียวรุนแรงกลางมื้อเช้า “สิงขอโทษแทนคุณคริสด้วยนะ”

“ไม่สิง เรื่องนี้แอนผิดเอง” แอนส่ายหัว

“ไม่ สิงเข้าใจ แอนอยากให้สิงสบายใจ มันเป็นวิธีการรักษาอย่างหนึ่งในการฟื้นความทรงจำ” สิงโตเข้าใจถึงเจตนาของเธอ แอนยิ้มบางพยักหน้ายอมรับคำปลอบโยน ท่าทีคร่ำเครียดระคนสำนึกผิดผ่อนคลายลง

“ขอบคุณที่สิงเข้าใจแอนนะ”

“สิงเรียนหมอมานะ ถึงสิงจะพบว่าอนาคตไม่ได้เป็นหมอ แต่สิงไม่ลืมหรอก”

มือแกร่งประคองหน้าหญิงสาวเอาไว้ เกลี่ยพวงแก้มใสอย่างถนอมรักเหมือนวันวาน สัมผัสอ่อนโยนที่ห่างหายไปนานหลายปี อบอุ่นล้นทะลักใจจนดวงหน้าอ่อนหวานมิอาจกลั้นน้ำตา

 

 

“ไม่ลืมเด็ดขาด เหมือนที่สิงไม่ลืมแอน

 

 

 

ความทรงจำที่ดีที่สุด ห้วงเวลามือไม่เปื้อนเลือด

 

 

 

อัลฟ่าหนุ่มดึงร่างโอเมก้าสาวเข้ามากอดแน่น แอนกอดตอบปล่อยน้ำตาออกมา เสียงครวญสะอื้นที่เธอกักเก็บเอาไว้มานานหลายปีและน้ำตาไหลรินลงบนอกกว้างแกร่งที่โหยหาเป็นที่สุด คนที่มอบดวงใจทั้งดวงให้ ไม่ยอมเอาคืนกลับไป ไม่คิดปันใจให้ใครอื่นอีกแล้ว..

 

 

ทั้งหมด..อยู่ในสายตาใครบางคนที่ซุ่มซ่อนหลังต้นไผ่ยักษ์สูงชัน..

 

 

 

คุณคริส..หน้าคุณ..” เตและนิวเดินผ่านมาเห็นเข้าพอดี ทั้งสองจ้องมองมาที่โอเมก้าเพียงหนึ่งเดียวในบ้านด้วยสายตาแปลกใจ คริสเลิกคิ้วฉงนสนเท่ห์พลางคลำไปตามหน้าตัวเอง..

 

 

เปียก?

 

 

สัมผัสเปียกชื้นที่แก้ม..ไม่หยุดหย่อน คริสแตะจับซ้ำๆทั้งความรู้สึกสับสน

“คุณคริสร้องไห้ทำไมครับ” มือขวาผู้เถรตรงก็ยังขวานผ่าซากเหมือนเคย ถามเข้าให้โดยไม่สนเตที่สะกิดปรามยิกๆที่ข้อศอก

“ผมนึกได้ว่าอบขนมปังไว้ ขอตัวนะครับ” ชายผิวขาวจัดรีบวิ่งกลับเข้าบ้าน สวนผ่านมือซ้ายและมือขวา โดยไม่คิดสนใจฟังเสียงเรียกไล่หลังที่ไม่ทันได้จับฟังให้ดีว่าพูดอะไรบ้าง เขาวิ่ง..วิ่ง..และวิ่ง..จนไปถึงห้องครัวไร้ผู้คนและปิดประตูล็อคไว้ ลมหายใจถี่หอบหนักหน่วง อกกระเพื่อมสั่นไหว ยกมือเช็ดน้ำตาออกไปอย่างลวกๆแล้วล้วงหยิบเอานาฬิกาเรือนหรูสีทองขึ้นมาดูหน้าปัดโชว์กลไกไขลานตามฉลุลายสวยละเมียดละไม

 

 


.

.

.

 

 

ฤดูหนาวเดือนตุลาคมมาเยือน โดยเฉพาะวันที่ 18 เดือนนี้อันเป็นวันสำคัญของคริส สาเหตุสำคัญที่ทำให้เขาและชายหนุ่มอัลฟ่าร่างสูงใหญ่ผู้เป็นคนรักมานั่งดินเนอร์ในร้านอาหารญี่ปุ่นหรูหราในโซนห้องส่วนตัวที่ทำประตูบานเลื่อนคั่นไว้ตัดขาดพื้นโต๊ะสาธารณะด้านนอก

“สุขสันต์วันเกิด ก๊อตขอให้คริสมีความสุข สุขภาพแข็งแรง และก็รักก๊อตไปนานๆนะ” ก๊อตอวยพรพร้อมยื่นของขวัญให้

“ไอ้บ้า มีอย่างที่ไหน อวยพรให้รักตัวเองเยอะๆกัน” คริสแห้วเสียงใส ก่อนจะยิ้มขำกับมุกติดตลกของอีกฝ่ายแล้วรับของขวัญมาแกะเปิดกล่องดู ของขวัญวันเกิดที่คนรักเลือกมาให้เป็นแว่นกันแดดสีดำแบรนด์เนมสุดเฟี้ยวทรงฮิตติดเทรนด์มาให้ คริสยิ้มชอบใจแล้วนำมาสวมใส่ ทำท่าเก๊กหล่ออวดคนรัก

“หล่อป่ะ”

“หล่อที่สุดเลยครับแฟน”

“ปากหวาน แบบนี้สิ ค่อยน่ารัก”  คริสยืดอกภูมิใจ ก่อนถอดแว่นกันแดดเก็บใส่กล่อง แล้วหยิบตะเกียบคีบซูชิโรลเข้าปากเคี้ยวตุ้ยจนแก้มป่องย้วยน่าน้วยเสียจนก๊อตอดใจไม่ไหวหยิกแก้มไปหนึ่งที แล้วก้มหน้าจัดการซูชิในสำรับของตนบ้าง

“เออ เมื่อวานนี้ พี่อู๋ซื้อนาฬิกา MICHAEL KORS เป็นของขวัญครบรอบการคบกันให้ไอ้เฟียต อย่างสวยอ่ะ”

“อืมๆ” ก๊อตพยักหน้าหงึกหงัก คีบซูชิกินไม่บันยะบันยัง คริสหรี่ตามองคนที่เอาแต่กินลูกเดียว ไม่สนใจฟังเสียจนนึกหมั่นไส้ ตีต้นแขนอีกฝ่ายดึงสติให้เงยหน้ามองตากัน

 

 

“ก๊อต ทำไมก๊อตไม่ซื้อนาฬิกาให้คริสบ้างล่ะ”

 

รู้ว่าฟังแล้วดูงี่เง่าและนิสัยไม่ดีที่มาถามอะไรแบบนี้ทั้งที่อีกฝ่ายก็ซื้อของขวัญมาให้แล้วแท้ๆ แต่คริสก็อดน้อยใจไม่ได้ ทั้งที่เขาพยายามพูด พยายามเล่า พยายามอย่างมากที่จะชี้นำก๊อตโดยการเดินผ่านร้านนาฬิกาอยู่บ่อยๆ ช่วงใกล้วันเกิดทุกปีให้รู้ว่าใจจริงแล้วอยากได้ของขวัญเป็นนาฬิกา

 

 

ไม่เคยสมประสงค์

 

 

“เขาว่ากันว่า ให้นาฬิกาจะเลิกกัน ก๊อตไม่อยากเลิกกับคริสไง” เหตุผลทำเอาคริสหน้าแดงก่ำ หยิบเอาโคล่ามาดื่มแก้เขิน ก๊อตยิ้มเอ็นดูพลางขยี้หัวคนรักนึกหมั่นเขี้ยว

 

 

.

.

.

 

 

ถึงไม่ซื้อนาฬิกาให้ สุดท้ายก็เลิกรากับก๊อตอยู่ดี..จบลงโดยที่ไม่มีโอกาสเอ่ยคำล่ำลา จากกันด้วยเอกสารสัญญากู้เพียงหนึ่งฉบับ ใจสลายกับความจริงเจ็บแสนเจ็บ กับชีวิตตรอมตรมยาวนานจนคริสลืมไปแล้วว่าโลกภายนอกเป็นเช่นไร มาคิดดูอีกที อาจเพราะนาฬิกาเป็นของแพงก๊อตไม่อยากซื้ออะไรแพงๆให้เขาก็เป็นได้ ขาทั้งสองข้างหมดแรงที่จะยืน ทรุดไถลลงไปนั่งกองพื้นเสียดื้อๆ

 

 

 

เหตุใดนึกถึงเรื่องนี้ ?

 

 

 

ยกมือเช็ดน้ำตาไหลรินอีกระลอก ปวดหนึบอกจนไปถึงหัวชวนทรมาน มีแต่เรื่องไม่เข้าใจแสนน่ารำคาญเต็มไปหมด

 

“ผมเกลียดคุณ..”  พร่ำบอกตลอดระยะเวลา 8 ปี..ไม่เคยเปลี่ยน..

 

 

 

TBC

+++++++++++++++++++++++++


ไวไหม ไวมาก พอเริ่มเข้าแก่นของภาค โอ้โห ไฟลุกมาก ทำไมไฟมาเยี่ยงนี้ 

ตอนนี้ขยายเยอะเลยค่ะ 


ไปก่อนนะคะ บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 926 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,342 ความคิดเห็น

  1. #2297 Nafphon (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2563 / 22:05

    ท้องลูกคนที่สองท้องน่าจะยังไม่โต

    #2,297
    0
  2. #2262 monnak12 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 21:15
    เดี๋ยวนะแล้วลูกในท้องอ่ะ;_;ไม่เห็นกล่าวถึงเลย
    #2,262
    1
  3. #2238 Nafphon (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 15:06

    สงสารคริส เมื่อไรคริสจะมีความสุขซะที

    #2,238
    0
  4. #1982 Chowa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 23:26
    อ่านอีกครั้งก็ร้องตามคริสฮืออออออ
    #1,982
    0
  5. #1577 RealThxnB (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 22:46
    เจ็บที่ใจ แงงงงง
    #1,577
    0
  6. #1478 Anggiegenlazee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 02:04
    จะร้องไห้ สงสารคริสสสสส เจ็บมากที่ไม่ใช่ความทรงจำที่ดีของสิงอ่ะ จุกๆ ใจสั่นนน
    #1,478
    0
  7. #1015 N-PPNP (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 06:58
    น่าสงสารสุดก็คุณแม่น้องน้ำหวานนี่แหละ​

    ร้ายก็ช้ำ​ ลืมก็ช้ำ​

    เหมือนจะรู้ตัวว่ารักแล้วแต่ก็ไม่อยากจะยอมรับว่ารักคนที่เกลียด...
    #1,015
    0
  8. #671 xoap (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 23:54
    ยิ่งรีไรท์ยิ่งสงสารคริสอะ อยากให้คริสตัดใจจากบอสสสส
    #671
    0
  9. #644 onc_nami (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 17:52
    เห้อ กว่าจะรู้ตัวว่ารู้สึกยังไงต้องเสียน้ำตาไปเท่าไรกันนะคริส
    #644
    0
  10. #533 Sensibleyui (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 16:01

    ฮรือออออออออออ
    #533
    0
  11. #471 chanapax (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 03:09
    ฮือสงสารคริสสส รู้ตัวเองเถอะลูกว่าหนูคิดกับเขามากกว่านั้นจริงๆ มันเจ็บอยู่ในอกจะร้องไห้แล้วสงสารน้องง
    #471
    0
  12. #444 jporn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 17:45
    ฮือออออออออ ถ้าคริสทนไม่ไหวแล้วหนีไปล่ะ คราวนี้ก้จะไม่มีใครตามแล้วใช่มั้ย งื้ออ หน่วงมาก
    #444
    0
  13. #442 PichapornPalm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 17:03
    ด่าไม่ลง โคตรอึดอัดเลย เมื่อไหร่จะมีความสุข แบบตอนหน้าคืนดีกันเลยได้ม้ะ5555
    #442
    1
    • #442-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:39
      อัพแล้ว ลองอ่านดู
      #442-1
  14. #441 ManowandManow (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 16:50
    คริสร้องเราก็ร้อง ฮือออ แต่อย่างช่วงนี้ก้ทำให้คริสรู้ความรู้สึกตัวเองมากขึ้นอ่ะ อยากตอนต่อไปแล้วอ่ะไรท์
    #441
    3
    • #441-2 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:40
      มาต่อแล้วค่ะ
      #441-2
    • #441-3 ManowandManow(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:41
      เร็วจังไรท์ ขอบคุณมากค่ะรักไรท์เลยยยยยยย
      #441-3
  15. #440 BlackWolf-T (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 16:35

    จุกมาก.. ฮืออออ
    #440
    1
    • #440-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:40
      กินอีโน
      #440-1
  16. #437 janjoa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 13:40

    ร้องแล้วนะ
    #437
    0
  17. #436 aomm_choco (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 12:43

    สงสารคริสสสสสส

    #436
    1
    • #436-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:40
      หน่วงเนอะตอนนี้
      #436-1
  18. #435 P_noey26 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 11:58
    สงสารคริส ชีวิตไม่เคยได้รับความสุขเลย มีแต่เรื่องเจ็บปวดตลอดเวลา😭
    #435
    1
    • #435-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:40
      รันทดอ่ะ นี่รันทดกว่าซิมโบลิคอีก
      #435-1
  19. #434 MooAonnn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:44
    คิดว่าตอนนี้คริสน่าจะให้คำตอบตัวเองได้แล้วแหละ ไอ่อาการทั้งหมด ที่เป็นเวลาเห็นหมอแอนกับบอสอยู่ด้วยกันว่ามันคืออะไร และตัวเองรู้สึกยังไงกับบอส
    #434
    1
    • #434-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:41
      ยังค่ะ ยังไม่ได้เลย
      #434-1
  20. #433 KaewsKaews (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 10:00
    สงสารคริสที่สุด ฮืออออออออ ต้องเจ็บไปอีกนานแค่ไหน
    #433
    1
    • #433-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:41
      ต้องรอดู อาจจะเจ็บจนจบ
      #433-1
  21. #432 sunday59_59 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 09:43
    ใครไหวไปก่อนเลย ทางเราไม่ไหวแล้ว สงสารน้องคริสจับใจ
    #432
    1
    • #432-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:41
      อย่าทิ้งกานนน
      #432-1
  22. #431 Bub-Ble-B (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 09:11

    งืออออ สงสารคริส ทำไมรู้สึกโกรธหมอแอน โกรธพี่สิงด้วย 5555

    #431
    1
    • #431-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:41
      อย่าไปโกรธเลยยยย
      #431-1
  23. #430 LovelyRath (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 08:43
    ไม่อยากให้คริสรักบอสเลย นี่จำได้แม่นเรื่องกลิ่น
    #430
    1
    • #430-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:42
      อะไรก็เกิดขึ้นได้ค่ะ ขยายแล้ว บอกเลย
      #430-1
  24. #429 Nabhat (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 08:35

    หากเคยเป็นความทรงจำที่ดีที่สุด ในช่วงเวลาที่บอสมือสะอาดที่สุด ก็ไม่แปลกหากจะย้อนกลับมาเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดอีกครั้ง ในเมื่อตอนที่ต้องเลิกรากันไป ไม่ใช่ด้วยการหมดรัก แต่เป็นเพราะเหตุจำเป็น



    แต่หมอคงลืมบางอย่างไปว่า หมอกำลังช่วยรื้อฟื้นความทรงจำที่หายไปในช่วงเวลาปัจจุบัน ไม่ใช่การเข้ามาแทรกแซงในขณะที่ลูกและเมียเขายังอยู่ร่วมชายคาบ้าน ถึงแม้ว่าในเวลานี้บอสจะจำชีวิตในปัจจุบันไม่ได้ก็ตาม และการพาตัวเองเข้ามาผูกพันกับคนในครอบครัวคนอื่น ในขณะที่รู้ว่า ครอบครัวเขามีความคลอนแคลนอยู่แล้ว นั่นหมายถึง ความเห็นแก่ตัวของหมอ กำลังทำให้ครอบครัวเขาแตกแยกมากขึ้น


     

    แต่ก็ว่าไม่ได้ล่ะนะ ความสุขของคนไข้กับคนรักษา ต้องมาก่อนคนรอบตัวเสมอ

    #429
    2
    • #429-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:43
      นางไม่ได้แทรกแซงนะ มาทำหน้าที่หมอแล ถ้ามองมุมคริสจะคิดเป็นแทรกแซง ที่ต้องเข้ามาตรวจถึงในบ้าน ก็บอสอาการไม่ดี ต้องเก็บความลับไว้ จริงๆนางก็ไม่ได้เทคริสนะ ชวนคริสไปเที่ยวด้วยซ้ำ
      #429-1
  25. #428 BlackDragon_MN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 08:15
    คุณแม๊.......น้อนนนนนนนนนาน เจ็บปวดใจสินะลูกจ๋า ร้องไห้เพราะเค้าไปสนสาวอื่น แต่ก็ไม่ยอมรับอยู่ดีว่ารักเค้า ฮรืออออออ

    บอสก็จำอะไรไม่ได้เลย นั่งหัวชนกันให้คันใจยิบๆอีก มันน่านัก!

    แล้วก็.....แอ๊นนนนนนนนนนนน เป็นห่วงดูแลดีจริ้งจริงงงงง ถึงขนาดปิดคลีนิคตามกันมา เอาเลยจ้าาา
    #428
    1
    • #428-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:43
      อาจจะร้องไห้เจ็บใจ คิดถึงก๊อตก็ได้นะ
      #428-1
  26. #419 imsft. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 07:15
    เฮ้อ...จะด่าก็ด่าไม่ลง มันก็เป็นวิธีกระตุ้นความทรงจำที่ดีนะ ให้ไปทำอะไรที่เคยทำบ่อยๆ แต่ก็แบบที่คริสบอก มันอันตรายเกินไป ยิ่งสภาพบอสดูไม่จืดแบบนี้อีก หมอแอนคิดน้อยไป คริสเองก็ใช้อารมณ์กับเขามากไป แต่เข้าใจแหล่ะ อยู่ดีๆก็เหมือนเป็นส่วนเกินก็ต้องเจ็บเป็นธรรมดา ยิ่งกับคนที่พร่ำบอกว่ารัก กักขังเอาไว้ในกรง ให้ทั้งของที่ต้องการไปพร้อมๆกับยัดเยียดของที่ไม่เคยคิดอยากได้โอนอ่อนไปทั้งที่สมองไม่ยอมรับนั่นแหละ ไม่ร้องนะคะคนดี หนูเสียน้ำตามากไปแล้ว บอสนะบอส จำได้เหมือนไหร่ขอยิงซ้ำอีกสักนัดได้ไหม โกรธเนี่ย ทำลูกฉันร้องไห้ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง แค่ต้องหวาดกลัวจากการถูกเรปก็แย่พอแล้ว ต้องมายอมรับว่าตัวเองรักคนที่ทำร้ายตัวเองในวันที่เขาบอกรักคนอื่นอยู่อีกหรอ!
    #419
    2
    • #419-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 17:46
      คืนเราจำได้ว่า ตอนซิมโบลิคแบบสิงเละมาก แต่ปลอกคอนี่เหมือนน้องจะเละแทนอ่ะ ฮาาาาา
      แต่อธิบายแบบสื่อสิ่งที่เราอยากพูดในตัวคริสหมดเลยนะ เก่ง

      แอนคิดน้อยไป คริสใช้อารมณ์มากไปจริงค่ะ
      #419-1
    • #419-2 imsft.(จากตอนที่ 15)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 19:33
      อย่าแซวเร๊าาาาาาาาา
      #419-2