[E-bookฟิคคริสสิง]ปลอกคอ(Omegaverse)[จบ]

ตอนที่ 11 : ปลอกคอ 2 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 976 ครั้ง
    9 พ.ย. 61

ปลอกคอ 2 : ตอนที่ 2

 

 

 

 

“แหวะ!!!!

 

อาเจียน เวียนหัว คลื่นเหี้ยน ผ่านมาแล้วร่วม 3 เดือน หน้าท้องที่เคยแบนราบนูนป่องเห็นได้ชัดจนต้องใส่เชิ้ตตัวโคร่งยาวปิดสะโพกกับกางเกงยางยืดสำหรับพยุงครรภ์ คริสเกาะชักโครกคย่อนสิ่งปฏิกูลในลำคอ รสขมเฝื่อนอมเปรี้ยวผ่านออกจากปากอิ่มลงไปสู่คอห่าน

 

 

 

..แพ้ท้อง..

 

 

 

เงาคืบคลานทาบทับหลัง ไม่ต้องมองก็รับรู้ได้ว่าเป็นใคร แค่เงายังรู้สึกชิงชังจนอยากจะหลีกหนี ไม่ต้องการให้ร่างกายสัมผัสเศษเสี้ยวของเงาร่าง แต่ก็ช่างยากนัก ร่างกายที่อ่อนล้าเกินกว่าจะเคลื่อนตัวจึงทำได้เพียงแค่เขยิบไหล่หลบฝ่ามือที่กำลังเอื้อมแตะ

 

…..

…..

 

คนเอาแต่ใจ..ก็ยังเป็นคนเอาแต่ใจ รู้ทั้งรู้ว่าปฏิเสธก็ยังดื้อดึงเข้ามารวบกอดเขาเข้ามาให้พิงอก กลิ่นหอมควันแมกไม้จางผสมใบชาและดอกมัสก์คละคลุ้งปนเปกับบุหรี่ติดตามเสื้อผ้า..ชวนสำรอกแต่..แต่ทว่า..สัญชาติญาณของโอเมก้ายามตั้งครรภ์มันช่างก่อปฏิกิริยาน่าละอายแก่ใจนัก

 

“ดมซะ”

“ม..ไม่..

“คริส ดม ซะ”

 

สิงโตออกคำสั่งทั้งเสียงดุดัน รู้ดีว่าภรรยากลั้นหายใจเอาไว้ ฝ่ามือหนาจึงออกแรงกดศีรษะกลมให้ซุกแผงอกยิ่งขึ้น อีกมือคอยลูบหลังไปมา

 

 

 

หนทางคลายสภาวะตึงเครียดยามตั้งครรภ์ที่ดีที่สุด

ดมกลิ่นอัลฟ่าผู้เป็นเจ้าของปลอกคอ

 

 

 

เพียงแค่เผลอหายใจ กลิ่นหอมยิ่งกว่าบุปผางามในสวนพฤกษาชวนโหยหา จิตใจคิดต่อต้าน แต่ร่างกายไขว่คว้ากักกอดอัลฟ่าหนุ่มแน่น วงแขนขาวรัดเอวสอบ รัดประหนึ่งงูเพศเมียที่โหยหารักจากเพศผู้ หลับตาพริ้มผ่อนคลายยามดมกลิ่นฟีโรโมนจากคนที่เป็นเจ้าของรอยกัดที่คอ..พ่อของเด็กในท้อง..คนพลิกชีวิตคริสให้จมจ่อมนรก

 

 

 

อาการวิงเวียนหายไปทีละนิด..

 

 

 

ไม่มีใครพูดอะไรนอกจากความเงียบโรยราเข้าปกคลุม ไร้บทสนทนาระหว่างอัลฟ่าผู้เป็นราชากับโอเมก้าผู้เป็นภรรยา มีเพียงอ้อมกอดมอบไออุ่นที่ยังบ่งชี้ว่าในห้องน้ำหรูหรานี้ยังมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ สัมผัสแสนอันตรายที่สุดลูบหลังไปมา..เคลื่อนขึ้นมาต้นคอขาวประดับรอยกัด เคล้นคลึงนวดเฟ้นเบามือก่อนขึ้นไปลูบหัวอย่างเบาหวิวดั่งขนนก

 

 

อยู่เช่นนั้นซ้ำไปมาจนกว่าคนในอ้อมแขนเข้าสู่นิทราอย่างสงบ

.

.

.

 

 

 

กลิ่นของอัลฟ่าที่แสนอันตรายที่สุดในโลกใบนี้ อยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่คิด ไม่เคยคิดว่าชีวิตต้องมาอยู่ใต้ชายคากับคนที่อาศัยในโลกที่คนธรรมดาอย่าง คริส พีรวัส ไม่มีวันเอื้อมไปถึง แต่แล้ว..ทุกอย่างกลับตาลบัตรลง พร้อมกับโลกแห่งความจริงกระชากเขาให้ตื่นขึ้นมามีชีวิตใหม่ในขุมนรกหยั่งรากลึกยิ่งกว่าอเวจี ชีวิตที่ดำเนินไปอย่างเรื่อยเปื่อยเพียงแค่หายใจเข้าออกไปวันๆ ไม่ต้องรีบตื่นไปทำงาน ไม่ต้องสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงาน ไร้แรงกดดันจากเจ้านาย ไร้ครอบครัวมิตรสหาย

 

 

 

 

รอบกายล้อมอัลฟ่าแก๊งมาเฟีย สังคมใหม่จำต้องเผชิญ

เป็นเพียงกายหยาบที่ยังอยู่ ณ สถานที่นี้

 

 

 

“คุณแม่คะ หยิบหมวกให้หวานน้อยหน่อยค่ะ” หวานน้อยชี้นิ้วไปยังหมวกปีกกว้างบนที่แขวนหมวกบนฝาผนัง คริสยิ้มเอ็นดูมองลูกสาวพยายามเขย่งเอื้อมมือป้อมเล็กๆ ไปคว้าปีกหมวก เขาเดินเข้าไปหยิบมาแล้วสวมใส่ให้พลางปัดเส้นผมสีดำขลับเข้มดั่งขนอีกาออกก่อนจัดปกเสื้อคอบัวเข้าชุดเดรสสีน้ำเงินลายจุดยาวถึงเข่า

“อย่าดื้ออย่าซนนะคับ เดินเหินอะไรต้องระวัง อย่าไปกรงสัตว์มาก ห้ามเดินใกล้น้ำมากด้วย เราว่ายน้ำไม่เป็นนะ”

“อือหึ! หวานน้อยไม่ดื้อ ไม่ซนค่ะ จะจับมือคุณพ่อตลอดเวลาเลย” พอได้ยินสรรพนามถึงอีกบุคคล รอยยิ้มหยักบนปากอิ่มค่อยๆมลายหายไปทีละนิด แต่ยังฝืนยิ้มน้อยๆเอาไว้ คริสมองลูกสาวที่คว้าจับมือแกร่งข้างตัวไว้แน่น..มองมือน้อยๆในการกอบกุมของฝ่ามือสีเข้มที่เขาไม่อยากจะหันไปมอง เช่นเดียวกับกลิ่นบุหรี่จัดปะปนกับกลิ่นฟีโรโมนของชายผู้ยิ่งใหญ่ถูกขนานนามว่า คิงที่ไม่เคยคิดอยากได้กลิ่นเลยซักวัน

 

 

 

 

ทว่า..หัวใจยังเต้นส่ำ ตราบใดที่ลูกยังคงอยู่

 

 

 

“คุณแม่คะ อย่าลืมสัญญานะ”  หวานน้อยทวงสัญญาในตอนเช้าตรู่ คริสยิ้มหวาน พยักหน้าตอบรับคำกับลูกสาวก่อนจะหยัดกายยืนเต็มความสูงลูบหัวน้อยๆใต้หมวกปีกกว้างไปมา

“สัญญาคับ รอกลับมากินได้เลย”

 

 

 

รถลีมูซีนสีดำตามด้วยขบวนรถสีดำอีก 2 คันขับออกไปจากรั้วบ้าน ห่างไกลออกไปจนลับสายตา คริสยืนมองส่ง..ลูกสาวของเพียงคนเดียวของเขาจนวินาทีสุดท้าย กระทั่งประตูรั้วเคลื่อนปิดลงโดยอัตโนมัติ ตัดขาดสายตาจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง พร้อมเริ่มต้นวันใหม่อีกวันในกรงขังทองคำอันแสนหรูหราแต่หาได้สุขใจ ดวงหน้าขาวผ่องหมองลงเมื่อไร้เงาลูกสาว

 

 

 

ไร้รอยยิ้ม ไร้แววตามีชีวิตชีวา..

 

 

 

“คุณคริส ป้าเตรียมอุปกรณ์พร้อมแล้วค่ะ” แม่บ้านผิวสีดำเข้มชัดสวมยูนิฟอร์มกับผ้ากันเปื้อนสีดำเดินเข้ามาตามอย่างนอบน้อม คริสทำเพียงพยักหน้าเล็กน้อยเดินตามเข้าไปในครัว รับผ้ากันเปื้อนที่แม่บ้านอีกคนยืนถือรอส่งให้เขารับมาผูกเอวอย่างช่ำชอง ขายาวสวมกางเกงสามส่วนหยุดลงที่หน้าเค้าท์เตอร์ครัวที่จัดเตรียมแป้งสาลี เครื่องตีไข่ สารพัดอุปกรณ์ทำขนมเอาไว้พร้อมวัตถุดิบที่ใช้สำหรับทำของหวานรองรับการกลับมาของลูกสาวหลังไปเที่ยวสวนสัตว์กับบิดาของเธอ

“ผมต้องทำอะไรบ้างครับ”

“ถ้างั้นทำไส้ช็อกโกแลตกันก่อนนะคะ ก่อนอื่นตั้งไฟอ่อนๆ ก่อนค่ะ แล้วก็นำนมสด น้ำตาล ¼ ถ้วย เกลือป่นเล็กน้อย ผสมกับช็อกโกแลต” คริสมองตามแม่บ้านอัลฟ่าที่เริ่มตั้งเตาทำเป็นตัวอย่าง เขามองและเรียนรู้ทำตามอีกฝ่าย ตั้งใจทำตามคำสอนของอีกฝ่ายที่กำลังถ่ายทอดวิชาทำขนมหวานที่หวานน้อยละเมออยากกินตั้งแต่เมื่อคืน

“แบบนี้ใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะคุณคริส เก่งมากค่ะ หลังๆมานี่คุณคริสเรียนทำอาหารเก่งทั้งคาวทั้งหวานจนป้ากลัวตกงานแล้วนะคะเนี่ย”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ถ้าป้าชื่นตกงาน ผมเบื่อแย่เลย วันๆแทบไม่มีอะไรทำ” คริสกล่าวทั้งรอยยิ้มสุภาพให้อีกฝ่ายระหว่างเคี่ยวส่วนผสมที่เป็นไส้จนข้นแล้วจึงนำมาพัก ขั้นตอนต่อมาคือการเตรียมทำแป้งสำหรับ ชูครีมที่เป็นขั้นตอนยากยิ่งกว่าตัวไส้เสียอีก มือขาวขยับไม้พายนวดผสมแป้ง น้ำตาล เนยสดลงไปตามคำสอนพร้อมลงมือปฏิบัติจากปากป้าชื่น

 

 

 

 

การเข้าครัว เป็นอีกอย่างที่กลายเป็นกิจกรรมยาใจ

อย่างน้อยก็ได้ทำอะไรอร่อยๆให้ลูกกิน

 

 

 

“คนเร็วๆเลยค่ะ กันแป้งติดหม้อ” ป้าชื่นย้ำ คริสจึงเร่งมือกวนแป้งให้เร็วตามอีกฝ่ายบอกในชามเหล็กจนได้เนื้อแป้งสีเหลืองนวลได้ที่ ขั้นตอนต่อไปคือนำแป้งใส่ถุงเตรียมบีบขึ้นรูปบนภาชนะถาดเหล็กที่รองรับไว้สำหรับนำเข้าตู้อบ แม่บ้านสาวลอบมองคนของนายเหนือหัวด้วยรอยยิ้มเอ็นดูกับท่าทีมีชีวิตชีวาขึ้นเมื่อจับอุปกรณ์ในครัวเรือน สีหน้าและแววตาตั้งอกตั้งใจทำเอาเธออดปลื้มใจกับอีกฝ่ายเสียไม่ได้

 

 

 

ความรักของแม่บริสุทธิ์ยิ่งนัก แม้นที่มาหาได้สวยหรู

 

 

 

“พูดถึงเหมือนมากๆเลยนะคะ คุณหนูหวานน้อยชอบกินชูครีมช็อกโกแลต เหมือนบอสไม่มีผิด

 

 

กึก!!

 

มือขาวชะงักถุงนิ่ง นัยน์ตากลมโตละสายตาจากถาดเหล็กที่ขึ้นรูปแป้งชูครีมไปได้ 6 อัน ไปสบสายตาปลื้มปริ่มของแม่บ้านผิวสีคล้ำเข้ม จ้องมองด้วยแววฉงนสนเท่ห์ 

 

 

“คุณสิงโตชอบกิน..ชูครีม?

 

 

 

ป้าชื่นพยักหน้าตอบรับ..คริสตัวแข็งทื่อหลังได้รับฟังคำตอบยืนยันต่อมาจากคนเก่าคนแก่ที่อาศัยอยู่กับบอสลีโอนิกแฟมิลี่มาเป็นเวลานานแสนนาน ถึงเรื่องราวในสิ่งที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน “บอสชอบกินชูครีมช็อกโกแลตมาตั้งแต่ตัวน้อยๆเลยค่ะ แต่ก่อนป้านี่แหละทำให้กินประจำเลย เห็นคุณหนูหวานน้อยแล้วก็นึกถึงบอสตอนอายุเท่าคุณหนูเลยค่ะ”

 

 

 

 

ยิ่งนานวัน..ยิ่งเหมือน..

 

 

 

 

โครม!!!!!!!!!!

 

 

“คุณคริส!!? “ แม่บ้านปริ่มตาฉงนงุนงง จู่ๆ โอเมก้าหนุ่มละมือจากอุปกรณ์ทำขนมทั้งหมด ปัดกวาดทุกสิ่งอย่างบนเค้าท์เตอร์ทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตาอีกฝ่ายที่อ้าปากเหวอค้างกับพฤติกรรมก้าวร้าวน่าสะพรึงกลัว ป้าชื่นตัวสั่นมองชายหนุ่มผิวขาวก้มหน้าลงต่ำหายใจหอบหนัก กำหมัดแน่นอยู่อย่างนั้น

 

 

“ค..คุณคริส”

…..  

“ค..คุณคริส..คุณโอเค-

..ป้าชื่น..ผมขอแป้งแพนเค้ก”

 

 

.

.

.

 

 

 

นาฬิกาเจ้าคุณปู่โบราณราคาแพงส่งเสียงเข็มนาฬิกาทุกครั้งที่ก้าวเดิน ท้องฟ้าเปลี่ยนสีสันจากฟ้าครามกลายเป็นแสงสีแดงเรืองรองยามเย็น เหล่านกน้อยบินคล้อยกลับคืนรังเฉกเช่นเดียวกับลูกสาวเพียงคนเดียวที่ตอนนี้นั่งใช้ส้อมจิ้มเขี่ยแพนเค้กราดน้ำผึ้งเคียงคู่ไอติมวานิลลาแต่งสตอเบอรี่สดผ่าครึ่ง 3 ลูกไว้อย่างสวยงามในจานกระเบื้องเคลือบดูดีโรยไอซิ่งไม่ต่างจากร้านขนมหวานหรูในห้างแม้แต่นิด

“เป็นอะไรหวานน้อย หน้ามุ่ยจัง ไปสวนสัตว์ไม่สนุกเหรอคับ”

“สนุกค่ะ แต่..หวานน้อยไม่อยากกินแพนเค้ก”  คนเป็นแม่เงียบลง ลูกสาวบึนปากเงยหน้าสบตามองมารดาที่เอาแต่นั่งก้มหน้านิ่งอยู่ข้างกายบนโต๊ะอาหารตัวยาวหรูหรา ตากลมโตใสซื่อปริ่มมองออดอ้อนอีกฝ่ายพร้อมกับคำขอ

 

 

 

“คุณแม่ทำชูครีมช็อกโกแลตได้ไหมคะ เมื่อเช้าคุณแม่บอกว่าจะทำ-

“แม่ไม่ทำ!

 

 

เป็นครั้งแรกที่คริสใช้เสียงแข็งกร้าวดุดันใส่ลูกสาว ลืมตัวถลึงตามองเด็กน้อยที่นั่งบนเก้าอี้ หวานน้อยสะดุ้งตกใจหน้าเสีย น้ำตาคลอเบ้า ดวงหน้าเสียใจของลูกสาวดึงสติคนเป็นแม่ให้กลับมา ท่าทีเกรี้ยวกราดคลายลงเหลือเพียงสีหน้าสำนึกผิด ก่อนที่น้ำตาเม็ดเป้งจะร่วงเผาะ ปลายนิ้วโป้งรีบประคองแก้มยุ้ยปาดเช็ด เกลี่ยออกก่อนจะไหลริน

แม่หมายถึง แม่ทำไม่เป็น ลองแล้วก็ไม่ค่อยอร่อย แม่ไม่อยากให้หวานน้อยกินของไม่อร่อยไงคับ” แถเนียนให้คำตอบกับลูกสาว หวานน้อยเลิกเบะปาก พยักหน้าเชื่อเขาหมดใจแทนที่ด้วยรอยยิ้มไม่ติดใจสงสัยอะไร

ไม่เป็นไรค่ะ หวานน้อยจะกินที่คุณแม่ทำให้” เด็กสาวยอมตัดแพนเค้กเข้าปากกินเคี้ยวตุ้ยๆ คริสยิ้มให้ลูกสาวพลางลูบหัวน้อยๆไปมาอย่างรักใคร่..ก่อนเหลือบตาขึ้นไปสบตาคู่คมจ้องเขม็งไม่วางตาที่ประตู

 

 

“กินไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่มา”

 

 

 

.

.

.

 

 

 

รู้จักกันมานานพอ อยู่ด้วยกันจนเรียนรู้โดยไม่ต้องเอ่ยพูด เพียงแค่สายตาที่ส่งมา คริสก็รับรู้ได้ว่าสิงโตต้องการคุยกับเขาเป็นการ ส่วนตัว ขายาวขาวนวลก้าวเดินออกมาในสวนหลังบ้านที่ปรับใหม่หมดเป็นแบบญี่ปุ่นทั้งหมด เดินลัดเลาะผ่านต้นไผ่ตัดแต่งกิ่งสวยงามไม่ให้รกรุงรัง คลอเคลียเสียน้ำวนรื่นหัวเบาสบายจากกระบอกไม้ไผ่ในบ่อน้ำกว้างเลี้ยงปลาคาล์ฟเอาไว้มากมายหลายตัว แหวกว่ายอวดสีสันส้มแดงขาวงดงามใต้สะพานไม้ขนาดเล็กที่สร้างให้ข้ามไปอีกฝากหนึ่งที่โรยหินไว้รอบมีม้าอยู่ในกลางและปลีกวิเวกแสนสงบด้วยต้นไพ่สูงให้ร่มเงาซึ่งแลกมาด้วยการโค่นต้นกุหลาบดามัสก์เกือบครึ่งนึงในบ้านลงไป

 

 

 

บอสลีโอนิกแฟมิลี่นั่งอยู่ที่แห่งนั้นกับชุดน้ำชาอังกฤษ..

 

 

“นั่งสิ” สิงโตผายมือลงบนที่นั่งฝั่งตรงข้าม คริสเดินไปนั่งตามคำขอของอีกฝ่าย ตากลมโตมองบุรุษร่างสูงผิวสีแทนเข้มกำลังดีเข้ากับรูปร่างเต็มไปด้วยกล้ามกำยำที่เก็บซ่อนไว้ใต้โค้ทสีดำราคาแพงที่มักสวมทับสูทตัดประณีตเสมอ ก่อนหลุบตามองถ้วยชาว่างเปล่าที่ไม่มีน้ำชาใดๆ จึงเข้าใจได้ในทันที มือขาวประคองกาน้ำชาร้อนกำลังดีรินลงในถ้วยอย่างระมัดระวังไม่ให้ล้นออกก่อนจะส่งให้อีกฝ่ายที่เอาแต่กอดอกจ้องมองเขาอย่างไม่วางตา

 

 

“ทำไมไม่ทำให้ลูกกิน” คำถามจากอัลฟ่าผู้เปี่ยมอำนาจยิ่งใหญ่เกินคณา คริสวางกาน้ำชาลงในสำรับ เงยหน้าสบตาตอบ

“ผมจะไม่ยอมให้หวานน้อยเหมือนคุณสิงโตไปมากกว่านี้แล้ว และตอบ..อย่างแนวแน่

 

 

 

 

ตาสีดำยากแก่การหยั่งความคิด

ตาสีดำอัดแน่นทุกความชิงชัง

ต่างสบตากันนิ่ง ไม่มีใครคิดละหนี

 

 

 

ดวงหน้าคมคายหล่อเหลาเสยผมเรียบ หยิบชาขึ้นมาจิบ ไม่โดยไม่แสดงท่าทีอะไร ลิ้มละเลียดรสชาคาโมมายล์กลิ่นหอมอ่อนละมุนละไมเหมือนบรรยากาศที่เงียบสงบในธรรมชาติรายล้อม คลอเสียน้ำไหลเอื้อยอิ่งจากกระบอกไม้ไผ่โยกสลับไปมาตามมวลน้ำไหลผ่าน

 

 

กริ๊ก..

 

 

ถ้วยชากระทบจานรองเบามือ ปริมาณชาลดลงไปเพียงเล็กน้อย สิงโตจ้องมองโอเมก้าตรงหน้าอีกครั้ง

“เกลียดถึงขนาดไม่อยากให้ลูกมีส่วนเหมือนฉันเลยเหรอ?

 

 

คำถามจากบอสลีโอนิกแฟมิลี่ คำถามจากอัลฟ่าผู้เป็นเจ้าของปลอกคออันหาได้เต็มใจ คำถาม..จากบุรุษผู้น่าสะพรึงยิ่งกว่าซาตานในขุมนรก หลายคนถึงกับกล่าวว่าความตายเพื่อไปเจอซาตานอาจจะปราณีเสียยิ่งกว่าการพบเจอกับบอสลีโอนิกแฟมิลี่ ซึ่งคริสขอยืนยันว่าทุกคำเล่าอ้างเหล่านั้นล้วนจริงทุกประการ

 

“8 ปีที่ผ่านมา คุณรู้คำตอบแล้ว วันนี้ผมก็ยังยืนยันให้คำตอบเดิม

 

 

สิงโตเคาะนิ้วลงบนโต๊ะในสวน กระตุกยิ้มมุมปาก มองคนตรงหน้าที่จ้องตอบเขาอย่างไม่ไหวติ่ง แววตากลมโตแสนสั่นไหวคือความกลัวเด่นชัด กระนั้น..ก็ยังเลือกที่จะสู้เพื่อยืนกรานในคำตอบเพื่อความ ชัดเจนคริสไม่อาจเดาได้ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน เลวร้ายสุดก็คงจับเขาข่มขืนกลางโต๊ะม้าหินนี้ด้วยซ้ำ ทั้งร่างกาย ทั้งปลอกคอ สูญเสียทุกสิ่งอย่างให้สิงโตไปหมด

 

 

 

 

ไม่ยอมเสีย หัวใจเด็ดขาด

 

 

 

 

“นายเป็นโอเมก้าที่ดื้อที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา” สิงโตหันไปทอดมองวิวในสวนแทน ก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบอะไรบางอย่างออกมา ที่ทำเอาคริสหวาดระแวงจนไม่อาจคุมร่างกายให้หยุดสั่นลงได้

“มีอะไรจะให้”  กล่องสีดำเขียนด้วยภาษาอิตาลีผูกริบบิ้นสีทองขนาดเล็กยื่นส่งให้คริส คริสมองกล่องตรงหน้าสลับใบหน้าคมหล่อเหลาของอัลฟ่าหนุ่มที่จ้องมองตรงมาอย่างรอคอย ถึงใจเขาไม่อยากรับของจากคนตรงหน้าขนาดไหน..แต่สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือกนอกจากทำใจรับมาให้อีกฝ่ายสมใจกับการบีบบังคับ ถ้าขัดขืนดื้อดึงไม่เอาก็จบลงถูกบังคับให้รับของอยู่ดี

 

 

 

แกร๊ก..

 

 

 

ริบบิ้นสีทองดึงออกไป คริสเปิดฝากล่องกำมะหยีสีดำออก ภายในเป็นนาฬิกาข้อมือผู้ชายสายโลหะกลไกไขลานสวยงามสีทองอร่าม

 

 

‘BULGARI MAGSONIC SONNERIE TOURBILLON WATCH’

 

 

 

“ทำไมทำหน้าอย่างงั้น” สิงโตถาม

“ผ..ผมรับไม่ได้..” คริสหน้าซีดพอเห็นแบรนด์และรูปลักษณ์ของนาฬิกาในกล่อง แถมยังทำหน้าตาตื่นตระหนก อึ้งทึ่งกับของที่สิงโตนำมาให้เขาจนเผลออ้าปากค้างทำตาโตอย่างเก็บอาการไม่อยู่

 

 

“ของฝากจากอิตาลี นายก็อยากได้ไม่ใช่เหรอ

ผมดูในทีวีแล้วคิดว่าสวยดีเฉยๆ ไม่ได้อยากจะ-

“คิดว่าสวย ก็แปลว่ามีความอยากได้ ผิดตรงไหน 

 

สิงโตตัดบท คริสมองนาฬิกาโลเลสลับกับอีกฝ่าย พลางนึกย้อนถึงเหตุการณ์ในอดีตเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน

 

 

.

.

.

 

 

เสียงหอบครวญบนโซฟายามดึกจบลง คริสผลักดันแผงอกแกร่งให้ลุกออกจากตัวหมายหนีไปชำระล้างร่างกายเปื้อนมลทินอย่างไม่เต็มใจจากการพุ่งเข้าใส่หลังส่งลูกสาวเข้านอนเสร็จสรรพ ช่วงเวลาก่อนสิงโตจะบินไปอิตาลีกลับใช้กำลังบังคับขืนใจโอเมก้าหนุ่มอีกครั้งโดยไม่สนเสียงห้ามปราม..ไม่สิ..ไม่เคยเลยซักครั้งที่จะสนใจว่าคริสจะให้หรือไม่ให้

 

 

เครื่องตอบสนองทางอารมณ์เท่านั้น

อ้าขาก็เท่านั้น

 

 

“คุณสิงโต..ปล่อยผม..

“ฉันอยากดูหนัง ดูกับฉันก่อน”

 

เอาแต่ใจแค่ไหน คนเหนื่อยจนอยากจะนอนใจจะขาด ยังบังคับให้ถ่ายตาดูหนังเป็นเพื่อน คริสหมดแรงที่จะดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่งกำยำ จึงปล่อยให้อีกฝ่ายโอบอุ้มร่างเขาขึ้นมานั่งตัก ปล่อยให้อีกฝ่ายสวมกอดจากด้านหลังโดยมีผ้าโค้ทสีดำตัวเดียว ใหญ่พอห่อคลุมร่างเปลือยเปล่าพวกเขาเอาไว้  

จอโทรทัศน์ขนาดใหญ่สว่างวาบในห้องรับแขกมืดสนิท กระทบร่างคนหนุ่มสีผิวแตกต่างกันบนโซฟา เปิดมาถึงก็พบกับละครดังหลังข่าวพลอตเรื่องยอดนิยมแนวแย่งสามีภรรยาอะไรเถือกนั้น สิงโตกดเลื่อนผ่านไปทันที ช่องแล้วช่องเล่าจนมาหยุดที่หนังสยองขวัญไล่ฆ่ากัน

 

 

ไม่..ไม่..แจ็คกี้..แจ็กกี้ โอ้พระเจ้า..’ นางเอกกำลังคร่ำครวญถึงเพื่อนคนสุดท้ายตายจากไป ร่างของแจ็กกี้นอนจมกองเลือดสภาพคอหักตายในป่า เสียงหมาหอนโหยหวนชวนดังระงมในหนัง ยิ่งเพิ่มอาการวิตกจริตให้นางเอกมากไปกว่าเดิม และรวมถึง..โอเมก้าบนตักอัลฟ่า..

 

 

“กลัว?

“ผมไม่ได้กลัว..” ตอบทั้งที่ใจสั่น เหงื่อซึมมือ และยิ่งหน้าซีดกว่าเดิมเมื่อสิงโตกดเร่งเสียงดังขึ้น..ใจอยากจะขอให้เปลี่ยนช่องหรืออะไรก็ได้ แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะบอกอีกฝ่าย

 

 

ตึง!!!!!!!!!ตึง!!!!!!!!!ตึง!!!!!!!!!ตึง!!!!!!!!!

 กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

 

ผีปรากฏกายในสภาพเลือดอาบท่วมร่างในชุดสีขาวผมยาวกระเซิงคลาน 4 ขาบิดแขนขาหักงอไล่ตามนางเอกอย่างรวดเร็ว คริสหวีดร้องเสียงหลงตกใจเผลอซุกกอดบอสหนุ่มที่เอาแต่นั่งดูตาไม่กระพริบ นิ่งเสมือนหินสโตนเฮดก็ไม่ปาน

“ไหนว่าไม่กลัว”

“ป..เปลี่ยน..ช่อง..

“ขอดีๆ”

“เปลี่ยนช่องเถอะ....ผมขอ..” คำขอทั้งเสียงสั่นเครือ น้ำตาร่วงพล่อย คริสเกลียดหนังผี กลัวผีขึ้นสมอง แต่ไม่เคยบอกให้ใครรับรู้นอกจากพ่อแม่และก๊อต..ก็ไม่เคยมีใครรู้เรื่องนี้ ดวงหน้าขาวซุกอกแกร่งแน่นซบหาทั้งตัวสั่นเทากระทั่งวงแขนแกร่งกระชับกอดแน่นรัดให้เข้าตัวมากขึ้น

 

“หึ”

 

เหมือนได้ยินแว่วเสียงหัวเราะในลำคอ ไม่แน่ใจว่ามาจากสิงโตหรือหนัง แต่หลังจากนั้นเจ้าตัวก็ยอมเปลี่ยนช่องไป ช่องสถานีใหม่มาแทน ทว่า..รายการกำลังคั่นด้วยโฆษณานาฬิกาใหม่แบรนด์ดังโดยพรีเซนเตอร์จากดาราหนุ่มเผ่าเบต้าประเทศอิตาลีที่ขึ้นชื่อในแนวหน้าฮอลลีวูด ข้อมือสวยประดับนาฬิกาผู้ชายหรูหราสีทองสายเหล็กแบรน BULGARI MAGSONIC SONNERIE TOURBILLON ที่มีกลไกไขลานและเสียงกังวานแสนละเอียดละออ

 

 

สวย..จนยากจะละสายตา..

 

 

 

“ชอบแบบนี้เหรอ” สิงโตเอ่ยถาม นี่อาจเป็นการชวนคุยก็เป็นได้ โอเมก้าหนุ่มหลังได้สติกลับมา พยายามขืนตัวออกจากอีกฝ่ายแต่คนหนุ่มผิวสองสีไม่ยอมให้ไปง่ายๆ ยิ่งรัดแน่นจนยากจะสลัดให้หลุด ดิ้นได้แค่สองสามทีอีกฝ่ายก็ถือวิสาสะเอาหน้าเกยบ่าขาวนวลพร้อยรอยจูบทุกอณูผิว โดยเฉพาะลำคอขาวที่เต็มไปด้วยรอยกัดย้ำซ้ำรอยเก่าที่ตีตราไว้แสดงเจ้าของ

“ก็ดูสวยดีครับ” จำยอมต่อบทสนทนาให้อีกฝ่ายพึงพอใจ มีชีวิตอยู่เหมือนรับคำสั่ง ทำให้พอใจก็พอ..

 

 

 

.

.

.

 

 

แต่ใครจะไปคิดว่าแค่เรื่องราวการพูดคุยที่คริสเองก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ กลับทำให้นาฬิการาคาสูงลิ่ว คนธรรมดาเดินดินทำงานทั้งชีวิตก็ไม่อาจซื้อได้มาอยู่ตรงหน้าและตกเป็นของเขา ปากอิ่มเม้มแน่นเป็นแนวเส้น รู้สึกลำบากใจยิ่งขึ้นไปกว่าเก่ามองของราคาแพงที่ได้มาจากคนที่ปรารถนาอยากให้หายไปจากชีวิตมากที่สุด

“ทำแบบนี้ไป ผมก็ไม่ตอบรับคุณสิงโตหรอกนะครับ”  คริสวางนาฬิกาคืนใส่กล่อง ทิ้งไว้แบบนั้นหวังว่าคำยืนกรานจะทำให้สิงโตรู้สึกตัวและเอาของมีค่านี้กลับไป

 

 

 

ต่อให้สิ่งเย้ายวนจากคิง ช่างหอมหวานเพียงใด

อย่าหวังว่าจะซื้อหัวใจของเขาได้..ไม่มีวัน..

 

 

 

“ฉันรู้”  สิงโตดื่มชาจนหมดถ้วยและลุกขึ้น..แต่ไม่รับนาฬิกากลับไป ก่อนหยิบบุหรี่ใต้กระเป๋าเสื้อโค้ทด้านในขึ้นมาจุดสูบเดินจากไปโดยทิ้งท้ายไว้เพียงเสียงทุ้มเรียบกระซิบเย็นชายากจะสลัดออกไปจากหัว


ฉันก็แค่อยากให้

 


และจากจรไป ทิ้งไว้เพียงนกน้อยในกรงทองกับนาฬิกาหรูหรา กลางสวนญี่ปุ่นงดงามใต้ท้องฟ้าเปลี่ยนสีเข้มสู่รัตติกาล

 

 

TBC




++++++++++++++++++++++ 


อัพแล้วค่ะ ขยายเพิ่มอดีตเรื่องราวในช่วงระหว่าง 5 ปีที่ผ่านมา


ไปก่อนนะคะ บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 976 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,344 ความคิดเห็น

  1. #2293 Uooota (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2563 / 18:41

    ฉันรู้ ฉันแค่อยากให้

    #2,293
    0
  2. #2234 Nafphon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 13:51

    แค่พี่สิงอ่อนโยนลงทุกอย่างจบ คริสก็ใจอ่อนแล้ว

    #2,234
    0
  3. #2167 avvang (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 07:09
    พ่อน่ะรัก แค่รักผิดวิธี คนโดนกักกันมาแปดปี มันยากจะทำใจให้รักอะ ฮือ คำว่าอยู่ๆไปก็รักมันใช้ได้เสมอไป พ๊ออออออ
    #2,167
    0
  4. #1568 RealThxnB (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 21:55
    เชื่อแล้วว่าเกลียดจริง55555555
    #1,568
    0
  5. #1481 someonelol (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 05:03
    คุณแม่รับรักจากคุณพ่อเถอะ ถ้าเค้าไม่รักพูดจริงๆคริสจะตายไปตั้งนานแล้ว
    #1,481
    0
  6. #1284 Severus_KS (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 20:46
    หน่วงนะตอนนี้ คนนึงมีใจ แต่อีกคนผลักไส เจ็บหัวใจดีแท้
    #1,284
    0
  7. #1092 Kray (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 03:09
    เป็นการอ่านที่เศร้ามาก คืออ่านไปก็ร้องไห้เกือบจะทุกตอน เข้าใจคริสนะ แต่ก็สงสารสิงโตมากๆ มันเป็นความรู้สึกที่อึดอัดบอกไม่ถูก รักเค้าทั้งๆ ที่รู้ว่าเค้าเกลียด มันต้องไม่โอเคมากๆ เอาใจช่วยสิงโตนะ
    #1,092
    0
  8. #940 N-PPNP (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 08:22
    งื้อออออ​
    น้องหวานน้อยกินแพนเค้กไปก่อนนะลูก​ แม่เค้ายังไม่รักคุณ​พ่อ
    #940
    0
  9. #529 Sensibleyui (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 14:25

    ฮรือออออออ สงสารบอส
    #529
    0
  10. #511 PraewShiny (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 13:50
    บอสรักนะหนู รีบๆ รักบอสเถอะค่ะ พลีส พลีส
    #511
    0
  11. #322 PhreaPair Bang (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 11:16
    น้องใจแข็งมาก แง้
    #322
    1
    • #322-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 18:23
      ไม่ดีเหรอ
      #322-1
  12. #307 suwapak2546 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 22:10
    บอสคะ อย่าแกล้งลูกหนูค่ะ ขอร้อง
    #307
    0
  13. #306 eba (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 22:08

    รับแบบฉบับของบอส..งื้อออ

    #306
    1
    • #306-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 19:45
      เขินล่ะสิิ
      #306-1
  14. #301 Nabhat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 21:35
    ความเกลียดชังที่ฝังลึกที่มีต่อบอส ทำเอาคนรอบตัว แม้กระทั่งลูก เกือบกลายเป็นที่รองรับอารมณ์ที่ไม่ได้ตั้งใจจะมี คงเครียด และพยายามปิดกั้นตัวเองอย่างมาก ที่จะไม่คล้อยตามความรู้สึกที่เป็นไปตามธรรมชาติที่ควรจะมี ก็อยู่กันมาตั้ง 5 ปี มันต้องมีร้อน มีหนาวบ้างล่ะนะ
    #301
    1
    • #301-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 19:41
      เครียดมากเลยค่ะ น้องฟิคนี้เก็บกดสูงมาก สูงกว่าซิมโบลิคอีกนะ
      #301-1
  15. #295 Hare-Akira (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 17:37
    ชอบขยายอันนี้อ่ะ ได้เห็นบอสแกล้งเมียด้วย แต่จะออกไปทางโหดๆ ตามสไตล์ของบอส
    #295
    0
  16. #289 onc_nami (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 15:55
    พอขยายแล้วคือก็ได้เห็นอะไรๆในตัวบอสมากขึ้นนะ ไม่รู้จะสงสารใคร คริสก็น่าสงสารเพราะโดนทำร้ายมาเยอะ บอสก็หน้าสงสารที่คริสใจแข็งมาก แต่ว่าก็ทำตัวเองด้วยแหละส่วนนึงน่ะ
    #289
    1
    • #289-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 19:26
      ขยายมาเราจะเข้าใจบอส ภาค 2 นี่เป็นภาคที่เขียนเพื่อให้เข้าใจบอสมากขึ้นแล
      #289-1
  17. #284 aomm_choco (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 15:05

    เอาจริงๆคือบอสรักเมียมากเลยนะ งื่อออออ

    #284
    2
    • #284-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 15:13
      รักค่ะ ตอนล่าสุดนี่ก็ชัดนะ
      #284-1
  18. #283 Oinokru (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 13:26
    รอค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา สนุกอ่ะ ชอบ เเต่สงสารบอสนะ เห้อออออ ขอให้มีความสุขกันไวๆเด้อออออ
    #283
    1
    • #283-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 15:14
      บอสก็น่าสงสาร คริสก็น่าสงสารนะ
      #283-1
  19. #282 pppear65 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 12:27
    อ่านตอนนี้ละสงสารบอสจังแหะ
    #282
    1
    • #282-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 15:14
      บอสรัก แต่เขาไม่รักตอบ ก็จะหน่วงใจ
      #282-1
  20. #281 อันนี้บัตเตอร์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 11:10
    แบบ บอสหลังจากทำร้ายๆ กับน้องไว้ตอนมาทำดีกับเขานี่ทั้งงอ่อนโยนทั้งเจ้าเล่ห์ในตอนที่กอดน้องตอนแพ้ท้อง มันละมุนมากอ่ะ พอขยายออกมาแบบนี้ก็เกลียดบอสไม่ลง แต่ก็ให้ทำใจให้ลืมไม่ได้ อยากกอดน้องไว้เลยฮึบมาก
    #281
    2
    • #281-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 15:15
      ฮาาาา บอสก็คือบอสอ่ะเนอะ เป็นคนร้ายๆ
      #281-1
  21. #280 Kellee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 08:25

    มาถึงตอนล่าสุดก็สงสารบอสเหมทอนกันนะ ต่อให้ที่ผ่านมาด่าบอสก็เถอะ

    #280
    2
    • #280-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 15:16
      ตอนล่าสุดจะด่าไหมนิ
      #280-1
    • #280-2 Kellee(จากตอนที่ 11)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 15:48
      ไม่ด่าก็ได้ แต่เหนื่อยใจกับทั้งคู่แทน เฮ้อ (ได้แต่ถอนหายใจ)
      #280-2
  22. #279 ryokiller13 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 07:49
    งื้อออออ ยิ่งอ่านยิ่งหน่วงและก็ยิ่งชอบมากเรื่อยๆๆๆๆ ชอบความใจแข็งของน้อง ดีๆๆๆอย่าไปยอมเลย คนที่ทำร้ายบังคับเรามาตลอดจะให้รักก็แปลกเกินนนน
    #279
    1
    • #279-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 15:16
      มาดูกันน้องแข็งแค่ไหน
      #279-1
  23. #278 Atchyfone (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 07:11

    หน่วงมาก สงสารหวานน้อยด้วยยย ฮืออ

    #278
    1
    • #278-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 15:16
      หวานน้อยคือแบบ ใสๆไม่รู้ไรเลย
      #278-1
  24. #277 BlackWolf-T (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 23:33
    จะพูดไง.. คือ.. อืม.. เหนื่อยใจแปลกๆ.ไม่รู้สิ.ถึงมาเฟียจะแสดงอะไรออกมาแต่แบบ.. เหนื่อยใจแปลกๆอ่ะ.ก็ดีนะที่ดูห่วงใย.แต่ชั้นคงเหนื่อยใจกับการกระทำของ3ปีที่ผ่านมาที่ทำให้คริสเขาเป็นแบบนี้

    เห้ออออ.ตอนนี้แอบอยากเห็นธุรกิจของอัลฟ่าตนนี้แล้วแฮะว่าเจรจาแบบไหนทำยังไง
    #277
    1
    • #277-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 15:17
      เพลียใจอ่ะเหรอ ถถถ เดี๋ยวก็จะได้เห็นแล ธุรกิจมืดๆ
      #277-1
  25. #276 xoap (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 23:29
    เข้าใจความรู้สึกคริสนะ เสียให้คนที่เกลียดเกือบทุกอย่าง จะเก็บไว้อย่างเดียวคือหัวใจที่จะไม่ยอมให้ไป ส่วนที่ขยายเพิ่มชอบหมดเลย โดยเฉพาะส่วนของหวานน้อย อิอิ
    #276
    1
    • #276-1 blood_hana(จากตอนที่ 11)
      6 พฤศจิกายน 2561 / 15:17
      ใช่ๆๆๆ นี่เลย ถูก
      #276-1