[จำหน่าย E-book ฟิคคริสสิง] Good morning Tutor(จบ)

ตอนที่ 27 : Special - Good morning tutor : Suki

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 345 ครั้ง
    17 ส.ค. 62


 


Good morning tutor : Suki

 

 


โห!!! หิมะ!! นนท์อยากไปบ้าง

วีดีโอคอลหมุนกล้องไปยังหิมะตกลงมาท้องฟ้ายามเช้า นักศึกษาปริญญาโทสวมที่ปิดหูสีขาวประดับขนนุ่มกับผ้าพันคอแดงและเสื้อโค้ทหนาสีน้ำตาล เสียงทุ้มหัวเราะนึกเอ็นดูใบหน้าตื่นเต้นของเด็กที่เขาเคยสอนพิเศษให้ครั้งอยู่ไทย จากวันนั้นบินมาจากบ้านเกิดเพื่อทำตามความฝันของตัวเองด้วยการเรียนต่อทางด้านเศรษฐศาสตร์ในลอนดอน นี่เป็นปีแรกที่ คริส พีรวัส เจอหิมะ เขาตื่นเต้นมากจนคอลไปหานนท์ ลูกชายของคนรักเล่าเรื่องราวน่าอัศจรรย์ที่ไม่อาจเจอได้ในไทยให้อีกฝ่ายฟัง

“ปิดเทอมลองขอพ่อดูสิ”

ช่วงนี้พ่อยุ่งๆอ่ะ ไม่ว่างเลย.. นนท์หงอยลง แสดงอาการเดียวกับสมัย สิงโต ปราชญา เกเรไม่อยู่บ้าน ติดหญิงติดเที่ยว แต่เวลานี้กลายเป็นคนติดงานแทน แถมธุรกิจของสิงโตไปได้สวยตั้งแต่ไปเปิดสาขาที่สิงค์โปร์ ไหนจะเล่นหุ้นเก่งจนคนขอไปสัมภาษณ์ลงนิตยสารอีก  เรียกได้ว่า สิงโต ปราชญา เรืองโรจน์ กำลังก้าวไปข้างหน้าเรื่อยๆ กลายเป็นที่จับตามองของคนไทยและต่างชาติในฐานะนักธุรกิจอายุน้อยร้อยล้านประสบความสำเร็จ ชีวิตของสิงโตก็ถูกเล่าเป็นแรงบันดาลใจให้คนล้มลุกคลุกคลานมากมาย

 

 

 

หลุมลึก กักขังไม่ได้อีกแล้ว

 

 

 

“พ่อทำงานหนัก น้องนนท์ต้องเข้าใจนะ” คริสปลอบพร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนให้ เด็กประถมพยักหน้าเชื่อฟังเขาแต่โดยดี

นนท์คิดถึงแม่อ่ะ เมื่อไหร่จะครบปี 2 ปีสักที..’ นนท์กล่าวเสียงระคนงอแงคิดถึงคนที่ออกไปเรียนต่อไกลห่าง ต่อให้คอลหากันทุกวันเป็นประจำ แต่ก็ห่างไกลจากสัมผัสนัก ได้เห็นแต่หน้า ได้ยินแต่เสียง สื่อถึงกันเพียงเท่านี้

“คิดถึงพ่อคริสได้ไหม..เรียกใหม่” คริสจั๊กจี้สรรพนาม สอนหลายรอบจนจะครึ่งปีแล้วนะ..

พ่อคริสยาวไป แม่แหละสั้นดี พ่อก็ชอบจะตายนนท์ยิ้มเฉ่ง

 

 

 

เดี๋ยวต้องมีเคลียร์ คริสคิดเคืองในใจ เด็กจะเอาแต่ใจขนาดนี้ได้ไงถ้าไม่มีแบ็คอัพ

 

 

ช่วงนี้พ่อไม่กลับบ้านเลย นนท์เบื่อพี่ส้มด้วย อยากให้แม่กลับมาสอน บ่นหงุงหงิงทำหน้าอ้อนใส่ อยากเถียงเรื่องคำแทนตัว แต่อาการเหงาของนนท์สำคัญกว่า เห็นแล้วอยากเข้าไปลูบหัว นั่งข้างๆ คอยกอดปลอบแต่ทำไม่ได้..

“ตอนนี้เรียนกับพี่ส้มไปก่อนนะครับ พี่ส้มใจดีจะตาย”

แต่พี่ส้มไม่เหมือนแม่นี่..นนท์อยากได้แม่..

“ไม่งอแงนะน้องนนท์”

นนท์ทำปากคว่ำเซ็ง โคตรเหมือนสิงโตเข้าไปทุกวันในเวลาไม่ได้ดั่งใจ คริสมองนาฬิกาบนมือถือ ถ้าตีเป็นที่ไทยก็น่าจะ 5 ทุ่มได้ จึงเลยบอกให้นนท์เข้านอน ซึ่งเด็กก็ทำตามโดยดี ไฟหัวเตียงปิดลง เหลือเพียงจอมือถือส่องสว่างกระทบหน้าเด็กชายผิวสองสี ใบหน้าของเด็กที่เป็นมากกว่าลูกศิษย์ เป็นมากกว่าน้อง เปรียบได้ดั่งลูกของเขาแม้จะไม่เกี่ยวข้องโดยสายเลือดกันก็ตาม

 

 

คนละเวลา คนละซีกโลก

 

 

นนท์คิดถึงแม่

“คิดถึงเหมือนกัน”

อยากให้พ่อมาคอลด้วยกันจัง

..อืม..เดี๋ยวก็ได้คอล ราตรีสวัสดิ์นะน้องนนท์” สายตัดไปแล้ว คนไทยในต่างแดนเอนหลังพิงกำแพง รอยยิ้มหุบลง เหม่อมองหิมะโปรยปราย ช่วงหลังมาสิงโตแทบไม่โผล่มาคอลไลน์พร้อมกับลูกชายหรือคอลมาคุยส่วนตัวกับคริสเลยและที่บอกว่างจะบินมา จนทุกวันนี้ครึ่งปีแล้ว

 

 

ก็ยังไม่เคยบินมา..

 

 

 

 

รู้ดีว่างานยุ่ง รู้ว่าไปได้สวย คริสรู้ผ่านแชทไลน์กับอ๊อฟรวมถึงข่าวสารทางทีวีเรื่องนักธุรกิจอายุน้อยที่ประสบความสำเร็จในเวลาสั้นๆ เขารู้เหมือนที่นนท์ต้องรู้ แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้

คริสอยู่ที่อังกฤษตัวคนเดียว มีเพื่อนเป็นชาวบราซิลอยู่คนหนึ่ง ร่วมแชร์หอด้วยกัน แต่ในพักหลังทางนั้นดันติดหญิง เลยไม่ค่อยได้คุยกันอีก ถอนหายใจออกมาปะทะอากาศหนาวจนกลายเป็นไอขาวลอยล่องแล้วจางหายไปในอากาศเหลือเพียงแต่หิมะตกลงมาไม่มีท่าทีจะหยุดเอาง่ายๆ

 

 

 

ความเหงามาพร้อมห่างไกล

 

 

มือสวมถุงมือสีน้ำตาลถูจมูกแดงโร่จากหิมะไปมา ก่อนตัดสินใจพิมพ์ไลน์ไปหาพ่อของนนท์ผู้เป็นคนรักของเขา

 

 

 

Kristtp

วันนี้จะกลับบ้านไหมครับ คริสพึ่งคุยกับน้องนนท์ น้องนนท์เหงา ยังไงก็อย่าลืมให้เวลาลูกด้วยนะครับพี่สิง

 

 

 

ส่งไปแล้ว นับเวลาไป..ก็ยังไม่อ่าน ตัวคริสเองก็ต้องเข้าเรียนแล้ว จำต้องเก็บมือถือลงกระเป๋าโค้ทเข้ารั้วมหาวิทยาลัย ตั้งสมาธิกับการร่ำเรียนให้สมกับการเป็นนักเรียนทุนที่อาจารย์เชื่อมั่นและยื่นโอกาสเหล่านี้ให้เขารับเอาไว้ เวลาผ่านไปกระดาษสมุดหน้าว่างเปล่าถูกขีดเขียนรายละเอียดต่างๆตามกระดานดำในห้องเรียน ออกมาจากมหาวิทยาลัยอีกทีก็ดึกแล้ว คริสกระชับเป้สะพายเก่าก่อนซุกมือลงในกระเป๋าเสื้อโค้ทเดินฝ่าหิมะกลับเข้ามาในหอที่อยู่ถัดออกไปจากมหาวิทยาลัยอ๊อกซ์ฟอร์ดไปอีก 2 ช่วงตึก ไฟในห้องเปิดออกไร้ซึ่งร่างรูมเมท คาดเดาได้ไม่ยากว่าคงไม่กลับอีกตามเคย เขาวางกระเป๋าลงที่ปลายเตียงก่อนตรงไปยังตู้เก็บของหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วยมาต้มกิน

 

 

ยังไม่อ่าน..

 

 

 

ระหว่างเปิดหน้าจอมือถือเช็คไลน์ ไม่ขึ้นคำว่า read  หนุ่มชาวไทยผิวขาวผ่องปวดหนึบในอกฉับพลัน ความผิดหวังถาโถมพาลเอากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปด้วยความรู้สึกฝืดเคืองในลำคอ ก่อนยกมือขึ้นมาคลึงต่างหูเพชรติดหูซ้ายนึกถึงชายผิวสีเข้มผู้ติดต่างหูเพชรคู่กัน 

 

 

อยากได้ยินเสียง อยากกอด อยากคุยกัน อะไรก็ได้ ส่งสติ๊กเกอร์ผ่านทางแชทมาก็ยังดี

ความรู้สึกเหล่านี้ งี่เง่าไปไหม?

 

 

 

“ฮึก..” ปากบอกให้นนท์เข้าใจ แต่กลายเป็นคริสเองที่ร้องไห้ น้ำตาหยดลงในถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปร้อนหอมกรุ่น ยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตากลั้นใจกินต่อแม้จะไม่รู้สึกถึงความอร่อยเลย เหม่อมองไปนอกหน้าต่าง หิมะยังคงโรยรายามค่ำคืนแห่งความเหงาอีกหนึ่งวัน..

 

 

ก๊อกๆ

 

 

เสียงเคาะประตูทำให้ต้องรีบปาดเช็ดหน้า ลุกไปเปิด

Ronald, Why you...come..?

“ว่าไงคริส”

“คุณรอด!? มาทำอะไรที่นี่ครับ!?

ร้องตกใจเมื่อเปิดประตูมาเจอพ่อของสิงโตแทนที่จะเป็นรูมเมทชาวบราซิล  คุณรอด เรืองโรจน์ ก้าวเข้ามาพร้อมกับถุงขนมมีทั้งคุ้กกี้ แครกเกอร์หลายห่อ ช็อกโกแลตหลายกล่องและนมจืดกล่องใหญ่อีก 2 กล่องปริมาณ ทุกอย่างในถุงเป็นสิ่งที่เงินกักเก็บไว้สำหรับใช้จ่ายส่วนตัวของคริสไม่สามารถซื้อได้ด้วยซ้ำ

“มาประชุมกับทางบริษัทที่อังกฤษ จำได้ว่าคริสเรียนที่อ๊อกซ์ฟอร์ดก็เลยแวะมาเยี่ยม ดูท่าปรับตัวได้อยู่นะ นี่ของฝาก”

“ขอบคุณนะครับ ผมเกรงใจคุณรอดจัง” คริสยิ้มรับของและไหว้ขอบคุณนำไปเก็บขนมลงตู้ ก่อนเข้าโซนครัวขนาดเล็กรินน้ำใส่แก้วจัดเสิร์ฟให้แขก

“ไม่ต้องเกรงใจ เราครอบครัวเดียวกันแล้ว เธอเรียกฉันว่าพ่อได้แล้วนะ” ในตอนแรกก็กังวลว่าอีกฝ่ายจะรับได้ไหมที่สิงโตคบหากับผู้ชาย ยังจำได้ดีหลังคืนที่ตกลงปลงใจคบหาเป็นแฟน บรรยากาศในห้องรับแขกบ้านเรืองโรจน์วันนั้น..

 

 

.

.

.

 

 

 

จิ๊บๆ จิ๊บๆ

 

นกร้องขับขานราวกับบรรเลงเพลงต้อนรับการกลับมาของรอดในช่วงวันหยุดพักผ่อน บินตรงจากอเมริกาข้ามกลับมายังประเทศไทยถึงในตอนเช้าตรู่ สิ่งแรกที่เจอคือลูกชายลุกเข้ามาหาเขาพร้อมกับคำพูดว่า ขอคุยด้วยหน่อยจากนั้นพวกเขาทั้ง 4 คน สิงโต คริส นนท์ และรอดผู้นั่งรวมกันในห้องรับแขกหรู

“ผมคบกับคริสและจะแต่งงานกับคริสด้วย” สิงโตบอกตรงๆกับบิดา คริสหน้าเหวอ อ้าปากค้าง หันไปมองแฟนหนุ่มที่โพล่งมาแบบไม่คิดเกริ่นนำตามที่เตี๊ยมกันไว้ เจาะเข้าประเด็นชนิดขวานผ่าซาก รอดเบิกตาโพล่งตกใจมองลูกชายสลับติวเตอร์ที่จ้างวานให้มาสอนหลานไปมา คริสถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ก้มหน้าหลบตาอีกฝ่าย มือเย็นไปหมด..กลัวโดนด่า..

“ผ..ผมขอโทษ”

“ขอโทษทำไม นายไม่ได้ทำอะไรผิด” สิงโตแทงศอกใส่คริส มุ่นคิ้วไม่พอใจ

“แต่-

“ถ้าพูดขอโทษอีกคำเดียว พี่จะจูบนายตรงนี้ เดี๋ยวนี้ด้วย!” คนอย่างสิงโต ปราชญา คำไหนคำนั้น อย่าคิดว่าไม่กล้า เรื่องบ้าบิ่นผ่านมาหมดแล้ว กะอีแค่จูบโชว์ชาวบ้านชาวเมืองถือว่าเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วสำหรับเขา แน่นอนว่าคำขู่แฝงเอาจริงอย่างไม่ต้องสงสัยได้ผลชะงัก คริสยกมือปิดปากแน่นหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู ในขณะที่นนท์ร้อง ว้าวตาเป็นประกายชื่นชมพ่อตัวเองเสมือนเป็นไอดอลเสียอย่างนั้น!!

 

 

 

โดนแน่ๆ ยังไงก็โดน

แต่ถึงจะโดน เราสองคนก็ตัดสินใจแล้วจะจับมือกันไม่ปล่อยอย่างเด็ดขาด

 

 

 

“อืม..เข้าใจแล้ว”   แต่กลายเป็นว่ารอดไม่ว่าอะไร พยักหน้าเข้าใจ ทำเอาสิงโตและคริสเป็นฝ่ายงงแทน

“ดีแล้วที่เป็นคริส จะได้เอาแกอยู่”  

ทั้งที่คริสอุตส่าห์เตรียมใจรับมือกับพ่อของสิงโต ทุกอย่างดันลงตัวแบบที่ไม่น่าเชื่อ แถมคุณรอดยังยิ้มดีใจที่สิงโตเลือกคริสเป็นคู่ชีวิตที่พร้อมจะสร้างครอบครัวอย่างจริงใจไปด้วยกันในอนาคตภายภาคหน้า

 

 

จบลงด้วยดีในเวลาอันสั้น

 

 

.

.

.

 

 

 

“คุณ..พ่อ..” จากวันนั้น รอดก็บินกลับไปนาซ่า ทำงานต่อ ไม่ได้เจอกันอีกจนคืนนี้ คริสลองเรียกแล้วรู้สึกขัดเขินชอบกลจนแก้มขึ้นริ้วสีแดง รอดยิ้มพอใจตบบ่าคริสก่อนหยิบน้ำขึ้นดื่ม

“ช่วงนี้ได้คุยกับไอ้สิงและนนท์ไหม?” รอดถาม

“คุยครับ ตะกี้ก็คุยกับน้องนนท์” คริสตอบ

“แสดงว่าคุยกับนนท์ แต่ไม่ได้คุยกับไอ้สิง?

 

 

 

บรรยากาศเงียบลงทันควัน รอดเลิกคิ้วฉงนสนเท่ห์

 

 

 

“ทะเลาะกันเหรอ?

“เปล่าครับ..พี่สิงงานยุ่งๆน่ะครับ เลยไม่ค่อยได้คุย..ผมก็เรียนด้วย..” ชายวัยกลางคนผิวสองสีมองนักเรียนทุนเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไม่ยอมสบตาเขา

“คริส”

“ครับ? คริสเงยหน้าจากบะหมี่ถ้วย ขานรับพ่อแฟน

“ฉันจะบอกว่า จริงๆไอ้สิงอยู่ที่ซุปเปอร์ใต้หอเธอ”

 

 

 

 

ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

คริส พีรวัส วิ่งกระหึดหอบลงมาใต้หอพักทั้งชุดนอน เข้าไปในร้านซุปเปอร์มาร์เก็ตใต้หอ ประตูบานเลื่อนเปิดออก เจอเข้ากับ..คนที่ส่งไลน์ไปไม่ยอมอ่าน คนที่งานยุ่งพัลวันจนไม่ว่างคอลคุยกัน คนที่..กำลังจ่ายเงินรับถุงร้านสะดวกซื้อ!!!!

 

 

“อ้าว..”

 

 

ต่างคนต่างเงียบ ต่างตกใจทั้งคู่

 

 

“คริสเดี๋ยว! อย่าพึ่งไป!!” สิงโตวิ่งไล่ตามหลังคนที่วิ่งหนีดุ่ยๆขึ้นหอพัก คริสถึงห้องคว้าปิดประตู สิงโตไม่รอช้าเร่งสปีดพุ่งเข้าตัวดันประตูยื้อแรงสู้ ไม่ยอมให้เจ้าของห้องปิดประตูได้โดยง่าย

“ถอยไปพี่!” คริสโวยวายใส่

“ไม่ถอย! เปิดประตูให้เข้าไปดีๆเดี๋ยวนี้! เร็วๆ เดี๋ยวไข่แตก”

“ไข่แตกก็เรื่องของพี่สิง!!”

“เรื่องของพี่คนเดียวได้ไง พี่ซื้อมาทำสุกี้กับเรานะ!”

“เอ้าๆ เอะอะอะไรกัน2คนนี้ ? หยุดเลยนะ! ผู้ใหญ่สุดที่อยู่ในห้องเอ่ยทั้งเสียงดุดัน คริสชะงักตกใจ เลยเป็นช่องว่างให้ชายหนุ่มแบดบอยผิวสองสีอาศัยจังหวะทีเผลอดันประตูเข้ามาให้ห้องพักได้สำเร็จ สิงโตปาดเหงื่อพลางมองคนนั่งดื่มน้ำชิลบนโต๊ะเล็กกลางห้องพักในหอนอก

“ว่าแล้ว พ่อบอกคริส” ดวงหน้าหล่อคมมุ่นคิ้ว จิ๊ปากไม่พอใจ

“ทำไมบอกไม่ได้ แกไม่ได้บอกคริสเหรอว่าจะมาวันนี้” รอดถามกลับ

“โห พ่อ ผมจะเซอร์ไพรส์น้อง จบแล้ว”  สิงโตลูบหน้าแรงก่อนวางถุงอาหารสดกับโต๊ะ ตาเหลือบเห็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่กินไปนิดหน่อยก่อนหันไปมองเจ้าของห้องกอดอกทำหน้างอไม่พอใจ

“ทำไมกินมาม่า”

“อย่างอื่นแพงครับ”  คริสตอบเสียงแข็งใส่ อารมณ์ไม่ดี โกรธก็โกรธ น้อยใจก็น้อยใจ ไลน์ไปไม่อ่านแล้วโผล่มาไม่คิดบอกอะไรสักนิดเดียว รวมถึง..

“แม่งอนพ่อได้ แต่ห้ามงอนนนท์นะพ่อบอกให้นนท์ไม่บอกแม่อ่ะ พ่อเป็นคนวางแผนคนเดียว” นี่ก็อีกคน คุยกันไปหยกๆ ก็ไม่คิดบอกเขาเช่นกัน เด็กชายผิวสองสีเข้ามาจับมือป้อม ส่งสายตาอ้อนวอนขอแบบเดียวกับสิงโตใช้เวลาอ้อนอยากได้อะไรขึ้นมา

“เดี๋ยวนะนนท์ นี่พ่อนะ พ่อไง.. “ สิงโตร้องเสียงหลง ชี้นิ้วมาที่ตัวเอง ลูกชายกลับเมินเฉยไม่สนใจ กระพริบตาปิ๊งๆ ยิ้มยิงฟันให้ชายหนุ่มผิวขาว ซึ่ง..ได้ผล..คริสถอนหายใจสอดมือใต้รักแร้และอุ้มนนท์ขึ้นมานั่งตัก ก่อนตวัดตามองเคืองใส่คนเป็นพ่อเด็กที่ยิ้มร่า แกว่งขาสบายใจที่ไม่โดนโกรธ ลอยตัวสบายไปแล้ว

“พี่ไม่อ่านไลน์คริส”

“ก็เตรียมเดินทางอยู่ เลยวุ่นๆ”  คนที่เอาแต่เดินสำรวจห้องพักเหมือนบ้านตัวเองตอบกลับมาอย่างนั้น

“งอนเก่งนะเรา” เดินเข้ามาดึงแก้มขาวนุ่ม คริสปัดมือแกร่งออกจ้องดุใส่ สิงโตกลับยิ้มขำเสียอย่างนั้น เขาอยากจะโกรธ เหวี่ยงอารมณ์เสียใส่ แต่พอได้เห็นตัวเป็นๆของอีกฝ่ายแล้ว..ความโกรธลดลง หลงเหลือเพียงน้อยใจและสุดท้ายก็แทนที่ด้วยความรู้สึกดีใจท่วมท้น

“ถ้างั้นพ่อกลับก่อนนะ จะได้อยู่คุยกัน” รอดเห็นบรรยากาศเข้าเค้าว่าดีขึ้น ไหนจะเรื่องของเด็กอีก ผู้ใหญ่อย่างเขาไม่ควรอยู่เป็นก้างขวางคอเสียเท่าไหร่จึงลุกจากเก้าอี้ กำลังจะคว้าเสื้อโค้ท

“อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิครับคุณรอ- พ่อ”

“อยู่กินก่อนนะปู่” 

คริสและนนท์ช่วยกันพูดรั้งไว้ วิศวกรวัยกลางคนมองหลานและคนรักของลูกชายไปมา ชั่งใจพักใหญ่ ใจหนึ่งเขาอยากอยู่ร่วมสังสรรค์ด้วย ติดที่อีกคนจะโอเคหรือเปล่า

 

 

 

เวลาแก้สมการของเขา นานกว่า กินเวลากว่า ไม่รู้ว่า..จะพอมีพื้นที่ให้ใส่คำตอบได้หรือยัง

 

 

 

“ไม่มีงานพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ กินกับหลานหน่อยจะเป็นอะไรไป”  ตามด้วยสุดท้ายเป็นเสียงทุ้มติดประชดนิดหน่อย สิงโตพูดแค่นั้นและก็ยกถุงอาหารเข้าไปจัดวางในครัว รอดมองตามแผ่นหลังลูกชายเช่นเดียวกับคริส  อดีตนายจ้างและครูสอนพิเศษมองตากันก่อนจะยิ้มออกมา

“ยิ้มอะไรกันฮะ?” นนท์เอียงคอถาม

“ไม่มีอะไรครับ เล่นกับปู่ก่อนนะ”  คริสปล่อยให้นนท์เล่นกับคุณรอดไปก่อน ส่วนตัวเองปลีกเข้ามาในส่วนครัวขนาดเล็ก ยืนมองสิงโตทยอยเอาของสดในถุงออกมาจัดวางบนเคาน์เตอร์ แล้วก็ยืนงงค้างอยู่อย่างนั้น ทำงานในครัวไม่เป็นสักอย่างขนาดจะใช้มีดยังทำหน้ามึนๆอยู่เลย

“คริสทำเองดีกว่าไหมพี่”

“เอาดิ” ตอบทันทีเลยนะ..รู้เลย..ซื้อมาอย่างเดียวกะให้คริสทำแต่แรก  สิงโตหลีกทางให้คริสเข้ามาจัดการตระเตรียมวัตถุดิบ ล้างผักสดแช่ไว้ในอ่างก่อนนำขึ้นมาหั่นอย่างช่ำชองจัดเรียงใส่จานขนาดใหญ่สวยงามตามด้วยเนื้อหมู เห็ด ไก่และเนื้อสดแลเป็นชิ้นสไลด์สวยๆเรียงวางเอาไว้เป็นระเบียบ ระหว่างนั้นสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายกำลังยืนเท้ามือกับโต๊ะจ้องมองมาที่เขาตลอด

“อะไรพี่สิง ยิ้มอยู่ได้คนเดียว ระวังคนคิดว่าเป็นบ้านะพี่”

“อืม พี่บ้ารักคริส”

 

 

ฉึบ!!!

 

 

 

อื้อหือ เกือบหั่นโดนนิ้ว คนผิวขาวหน้าแดงช้ำ ก้มหน้าก้มตาหั่นแครอทต่อ แต่แล้วสิงโตกลับเข้ามาสวมกอดหลัง เกยคางบนไหล่

“เฮ้ย พี่สิง คริสไม่ถนัด” คริสสะดุ้งตกใจ

“ไม่ถนัดหรือเขิน” สิงโตกระซิบถามข้างหูแดงระเรื่อ “อย่างอนนาน เวลาเจอกันมีน้อย เดี๋ยวจะขาดใจตอนพี่กลับไปนะ”

....

“กลับไปงานคงยุ่งกว่าเดิมด้วย เวลาน้อยลง อาจจะไม่มีเวลาปลีกมาคอลมาคุยไลน์-

 

 

 

ฟอดดด

 

 

 

คนที่กำลังพร่ำเพ้อว่าตัวเองงานยุ่งสุดแสนจำต้องหยุดปาก หลังคริสหันมาหอมแก้มเขาและรีบกลับทำเตรียมของอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มลุคแบดบอยในชุดสีดำเสยผมเจาะหูข้างเดียวกัดปากมองตามนักศึกษาปริญญาโท นึกหมั่นเขี้ยวอยากขย้ำเสียตอนนี้ ถ้าไม่ติดที่ลูกและพ่ออยู่ล่ะก็นะ รับรองได้เคาน์เตอร์นี้จะต้องถูกใช้งานอย่างคุ้มค่า

ในที่สุดก็เสร็จสิ้นเป็นสุกี้หม้อใหญ่ ไอร้อนชวนอบอุ่นในสภาพอากาศหนาวแดนเมืองหลวงในอังกฤษ ว่ากันว่าที่มาของเมนูนี้คือกุศโลบายในการสานสัมพันธ์ครอบครัว คริสทอดสายตามองชายทั้ง 3 คนกับความสัมพันธ์กระเด็นไปคนละทิศทาง

 

 

วันคืนอันยาวนาน ในที่สุดก็ประกอบกลับมาจัดรูปเข้าที่ทางเหมือนเดิม

 

 

“แม่ กินลูกชิ้นๆ” นนท์คีบให้ลูกชิ้นใส่ถ้วยให้คนหนุ่มผิวขาวหน้ากลม

“พ่อคริสไงน้องนนท์” นนท์ไม่พูดต่อเหมือนจงใจเลือกเมินและคีบลูกชิ้นให้ปู่กับพ่อต่อ คริสทำอะไรไม่ได้นอกจากมองแรงใส่สิงโตที่กินอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าตัวก็รู้นะว่าโดนมอง ดันยักคิ้วให้อีก เกลียดระคนหมั่นไส้นิสัยกวนโอ๊ยเสียจริง!

“อร่อยดี” รอดคุยขึ้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น  “ถ้าไม่คริส ก็คงไม่มีมื้อนี้”

 

ประโยคต่อมาที่ทำเอา คริสประหม่า

 

 

“และถ้าพ่อไม่จ้างคริสก็ไม่มีมื้อนี้” สิงโตพูดต่อในระหว่างใช้ตะแกรงลวกเนื้อ “ขอบคุณที่พ่อจ้างคริส”

คำขอบคุณจากลูกชาย มลายหายไปนานแสนนานกลับคืน รอดน้ำตาคลอเล็กน้อยก่อนรีบยิ้มกลบไว้และกินต่อ ท่ามกลางรอยยิ้มของนนท์และคริส เฝ้ามองความสัมพันธ์พ่อลูก รอยร้าวลึกมานานตามกาลเวลากำลังประสานด้วยกาวใจมากขึ้นทีละเล็กละน้อย  บรรยากาศไออุ่นครอบครัว คริสสัมผัสได้ถึงสิ่งนั้นเหมือนครั้งพ่อแม่ยังมีชีวิต

 

 

บ้านเรืองโรจน์เป็นครอบครัวของคริสด้วยเช่นกัน

 

 

 

 

.

.

.

 

 

สุกี้หมดหม้อ จานชามล้างเสร็จวางเก็บในครัว รอดขอตัวกลับไปนอนโรงแรมที่จองไว้ เหลือเพียง นนท์ สิงโต และคริสกินเสร็จก็ทยอยกันอาบน้ำเสร็จก็มารวมตัวคุยกันและกัน นนท์คุยจ้อพักใหญ่และก็หลับไปบนเตียงของคริสตามประสาเด็กน้อย คริสลูบหัวลูกเลี้ยงของตนไปมาอย่างนึกเอ็นดู แล้วหันไปบอกคนเป็นพ่อทอดมองลูกชายด้วยสายตาอบอุ่นอ่อนโยน

“พี่สิงนอนเตียงเพื่อนคริสก็ได้นะ คริสโทรขอให้แล้ว” ห่มมาให้นนท์เสร็จ กำลังขึ้นนอนกลับต้องสะดุ้ง เมื่อสิงโตเบียดเข้าด้านหลังนอนตะแคงสวมกอดคริส

“พี่จะนอนกับคริส” ลมหายใจอุ่นรดต้นคอบนพื้นที่แคบเบียดเสียด

“พี่สิง! เดี๋ยวตกเตียง!” ปรามเสียงกระซิบ

“กอดกันไว้ก็ไม่ตกแล้ว” วงแขนสีเข้มรวบกอดทั้งคริสและนนท์เอาไว้ นนท์ขยับตะแคงมากอดคริสด้วยเช่นกัน

 

 

 

เหมือนแฮมในแซนวิชชัดๆ

 

 

 

คริสมอง 2 พ่อลูกที่กอดเขาไว้แน่นเสียจนขยับตุกติกไม่ได้ อึดอัดไปหมด ฝั่งนนท์ไม่เท่าไหร่แต่ฝั่งสิงโตนี่สิ..

“ย..อย่าไถพี่..”

“ตื่นเหรอ หืม? 

 

 

จำเป็นไหมต้องถามด้วยเสียงเซ็กซี่ไอ้พี่สิงโตตต  คริสด่าในใจ

 

 

“คริสจะนอน”

“แต่พี่ตื่นแล้ว..”

“พี่สิง!น้องนนท์อยู่!”

หันไปอ้าปากด่า กลับโดนจูบเข้าให้ สิงโตจูบนำทาง จากปากแนบชิดรุกร้ำด้วยการสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวพันลิ้นน้อยไม่ประสีประสา คริสไม่รู้ว่าจูบแบบไหนเรียกว่าเก่ง แต่รู้อย่างว่าสิงโตทำให้คริสเป็นเด็กน้อยทุกครั้ง ในยามจูบกันและกอดกัน ร่างกายร้อนผ่าวปวดขัดไปหมดโดยเฉพาะช่วงล่าง มือสากแกร่งลูบไล้ผ่านหน้าท้องขาวแบนราบสอดผ่านขอบกางเกงยางยืด ฝ่ามือร้อนปรบเปรอผู้มาเรียนต่อไกลถึงลอนดอน คริสสะดุ้งไหว หอบโยน เม้มปากแน่นกลั้นเสียง สิงโตขยับยิ้มพอใจ ตาคมกริบแวววาวชวนใจสั่นที่เห็นผ่านแต่จอมือถือมาพักใหญ่ ในวันนี้ได้กลับมาสบตากันตรงๆแล้ว อกซ้ายเอ่อล้นไปด้วยความคิดถึง ดวงตากลมโตคลอเบ้าขึ้นมา

“พี่สิง..คริสเหงา..” หลุดความจริงในใจออกไป “ค..คิด..อา..ถึง”

“เหมือนกัน นนท์ด้วย” สิงโตตอบทั้งเสียงแหบพร่า กดจูบลงบนหูซ้ายใส่ต่างหูเพชรเหมือนหูซ้ายของเขา ตามด้วยจุมพิตบนเปลือกตาปลอบ คริสหลับตาลงซึบซับอ้อมกอดเหล่านั้นไว้ จากขัดขืนก็โอนอ่อนปล่อยให้อีกฝ่ายรุกเข้ามาภายใน มือป้อมปิดปากแน่น สิงโตก็เช่นกัน เขาขยับเป็นจังหวะโดยเลี่ยงไม่ให้เด็กผู้หลับใหลตื่นมาเห็นอะไรโจ่งครึ้ม

 

 

 

กึก!! กึก !! กึก!! กึก !! กึก!! กึก !!

 

 

 

หัวเตียงกระทบผนังเป็นจังหวะ ไม่แรงมากแต่ก็ใช่ว่าเบาเกินไป สั่นไหวพองามให้ผู้หลับใหลไม่รู้สึก ไปเรื่อยๆระมัดระวัง ปลดปล่อยความคิดถึง หวง ห่วงหากันและกัน ท่ามกลางหิมะตกด้านนอก ร่วงหล่น แสนเย็นเยียบ ใต้ค่ำคืนหนาวของอังกฤษ

 

 

 

 

อบอุ่นกว่าทุกวันที่ผ่านมา

อุ่นจนร้อนยิ่งกว่าเตาผิงไฟฟ้าในห้องพักเสียอีก

 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

ตะวันขึ้นฟ้ายามเช้าสาย เป็นคราวที่คริสต้องไปส่ง รอด สิงโตและนนท์แทนที่สนามบิน รอดแยกไปก่อนยังไฟลท์บินกลับอเมริกา เหลือสิงโตและนนท์รอเครื่องกลับไทย บรรยากาศทุกอย่างเหมือนวันที่คริสจากไปอังกฤษไม่มีผิด เพียงแต่ต่างสถานที่ ต่างเวลาก็เท่านั้น

“ไปซ้ายๆ  ชนะ!!”

“เยส!!”

นนท์ไฮไฟว์กับคริสหลังเล่นเกมส์ด้วยกันชนะ ใบหน้ากลมหันไปยังสิงโตที่เอาแต่อ่านกระแสหุ้นอยู่ แล้วกดช้อนซื้อ กดขายอยู่อย่างนั้น คริสอ่านออกเหมือนกันแต่ให้เล่นเป็นโป๊กเกอร์ก็ไม่ไหว ไม่ถนัดทางนี้นัก ต่อให้เรียนเศรษฐศาสตร์มาก็ใช่ว่าจะเทพหุ้นไปทุกคน เรียกได้ว่าคนเล่นเป็นก็คือเป็นไปเลย ใช้เวลาสั้นๆก็ได้เงิน อย่างเมื่อซักครู่ สิงโตได้ไปหลายล้านบาทแล้วหน้าคมหล่อยิ้มพอใจกับยอดเงินที่ได้ในวันนี้และเก็บมือถือลง รอยยิ้มมากเสน่ห์ที่ขนาดสาวฝรั่งยังเขินอาย

 

 

 

คงเสน่ห์เหลือร้ายไม่เปลี่ยน 

 

 

 

ประชาสัมพันธ์ประกาศเรียกไฟลท์บินไปยังไทยแล้ว  ในที่สุดเวลาก็สิ้นสุดลง 2 คนพ่อลูกลุกขึ้น คริสมองสิงโตและนนท์ทั้งหน้าหงอยเห็นได้ชัด ก่อนจะโดนมือแกร่งจับแก้มไว้ ไออุ่นสุดโหยหาจนเผลอเอนหน้าซบลง

“อย่ากินแต่มาม่า ซื้อของตุนให้แล้วทีหลังเงินไม่พอให้บอก พี่จัดการให้”

“ครับ..”

“และก็หัดกินผักเยอะๆบ้าง”

...จะพยายามครับ” ไอ้อันหลังนี่ยากหน่อย คริสนึกถึงรสเหม็นเขียวแล้วหยีแรง

“ถึงไทยนนท์จะคอลไลน์มาหาแม่นะ”

“พ่อคริสครับน้องนนท์ พี่สิง บอกน้องนนท์ให้เรียกคริสว่าพ่อทีสิ” คริสขอให้สิงโตช่วย สิงโตยักไหล่หันไปยิ้มขยี้หัวลูกชายเสียอย่างนั้น นนท์วิ่งเข้ามากอดเอว อ้อมกอดจากเด็กเล็กๆ ไออุ่นโหยหาไม่ต่างจากพ่อเด็ก พอเห็นแบบนี้ก็เผลอทิ้งเรื่องสรรพนามแทนตัวไปและกอดตอบแน่นๆ ซึบซับไออุ่นของเด็กน้อยเอาไว้ให้มากที่สุดก่อนปล่อยมือจากกัน

“พี่รอคริสเสมอนะ”  กำชับให้มั่นใจ คริสเบิกตาเล็กน้อยก่อนจะยิ้มตอบ พยักหน้ารัวๆ

“คริสจบแล้วจะรีบกลับไป คริสสัญญา”  กล่าวคำสัญญาย้ำอีกครั้งพร้อมกอดส่งสิงโตเป็นคนสุดท้าย ไออุ่นจากพ่อลูกประทับติดตรึงบนตัวเขาแผ่เข้าไปถึงใจก่อนส่งทั้งสองคนผ่านเกตไป หลังผู้โดยสารครบเครื่องบินขึ้นสู่ฟ้า จากไปแล้วทั้ง 2คน..คริสคลี่ยิ้มบาง ยืนมองส่งผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ จับต่างหูคู่เอาไว้

 

 

 

เหงา ว้าเหว่ มันเกิดขึ้นได้

ตราบใดที่มั่นคงต่อสัญญาใจ ความเหงาเหล่านั้นก็ได้แต่พ่ายแพ้หมดรูป

 

 

 

พวกเขาทั้งสองคนเอาชนะอุปสรรคได้ในวันนี้และภาวนาว่าวันต่อๆไปจะสามารถเอาชนะได้ดั่งวันนี้เช่นกัน คริสขยับยิ้มยามมองเครื่องบินค่อยๆห่างออกไปจนกลางเป็นจุดเล็กบนฟ้าที่มองไม่เห็นแล้ว เขายังมีบ้านให้กลับไปอยู่ บ้านหลังใหม่เต็มไปด้วยไออุ่นรัก เสมือนหม้อสุกี้นั่นแหละ

 

 

End



+++++++++++++++++++++++++++


อันนี้เป็นสเปตอนสุดท้ายที่จะลงเน็ตแล้วนะคะ 

เหลือตอนจบแท้จริงที่จะแถมให้ในเฉพาะรวมเล่มชื่อตอน Good morning Tutor : epilogue


เหลือแต่จัดหน้ากับพรูฟแล้วค่ะ คาดว่าเร็วสุดน่าจะเปิดจองประมาณกลางเดือนกันยายน เดี๋ยวยังไงจะแจ้งให้ทราบอีกทีนะ ผ่านช่องทางเดิมๆที่กล่าวไว้

หากสงสัยอะไรติดต่อเราได้ที่เพจและทวิตนะคะ แต่ทางทวิตเราจะตอบไวกว่า @blood_hana ค่ะ


ไปก่อนนะ เจอกันอีกตอนประกาศเปิดพรีออเดอร์รูปเล่มค่ะ บายจ้า


  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 345 ครั้ง

763 ความคิดเห็น

  1. #729 Mytheries (@Mytheries) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 23:41
    อ่านวันเดียวจบจริงจังนะเนี่ยเป็นเรื่องที่ดีมากกก(ก.ไก่ล้านตัวว)สนุกทุกเรื่อวที่แต่งเลยยขอบคุณนะ ( :
    #729
    0
  2. #726 parinyadakhim (@parinyadakhim) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 20:34

    ชอบบบบมากค่ะรักเลย
    #726
    0
  3. #718 Emptps (@farsaiii) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 23:28
    เย่ๆ จบแล้วจ้า ซุ่มอ่านรวดเดียวจบ แล้วเม้นทีเดียว เป็นเรื่องที่อ่านแล้วเสียน้ำตามากสุดในบรรดาฟิคทั้งหมดของบลัดเลยอ่ะ

    ให้แง่คิดเยอะมากอ่ะ

    อยากบอกไรท์ว่าตามอ่านอยู่เด้อ แต่ดองบ้างเม้นช้าบ้าง ^^
    #718
    0
  4. #716 ticha_paew (@ticha_paew) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 15:42
    เนื้อเรื่องดีมากเลย ลุ้นมาตลอด เป็นความรักที่อบอุ่นสุดๆ ทุกอย่างลงตัว ที่มีภาคต่อจากเรียนจบ จะดีมากเลย อิอิ
    #716
    1
    • #716-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      28 สิงหาคม 2562 / 21:30
      ไม่มีภาคต่อแล้วค่ะ แต่บทสรุปของฟิคนี้เป็นตอนที่อยู่ในเฉพาะรวมเล่มนะ
      #716-1
  5. #714 pari3841 (@pari3841) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 23:07

    ดูอบอุ่นและน่ารัก

    #714
    1
    • #714-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:25
      อบอุ่นเหมือนหม้อสุกี้
      #714-1
  6. #713 Bibblegum (@Bibblegum) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 19:56
    อืม.. จบแบบนี้คือดีที่สุดแล้ว เป็นตอนจบที่เราไม่มีความรู้สึกว่ายังค้างหรือต้องมีต่อ จบสวยจริงไร ขอบคุณค่ะไรท์
    #713
    1
    • #713-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:25
      จะบอกว่ามีอีกเรื่องที่มีต่ออ่ะค่ะ เราไปลงในเล่มให้ในจุดนั้น เป็นตอนจบแท้จริงน่อ
      #713-1
  7. #712 piti345 (@piti345) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 06:52

    HAPPY ENDING สมใจจุงเบยคร้าบท่านนนนน
    มันดีมากๆๆๆเลยนะเนี่ยคุณขา สุดยอดจริงๆโอียไม่รู้จะหาคำไรเหมาะเวลานี้!!!
    #712
    1
    • #712-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:26
      ฮาาา ยังไม่จบนะ มีต่ออีก แต่ลงในเฉพาะรวมเล่มค่ะ
      #712-1
  8. #711 zzzPLAzzz (@zzzwanmaizzz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 23:22

    กลับมาเป็นครอบครัวที่อบอุ่นกันซักทีนะ ดีใจจัง
    #711
    1
    • #711-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:37
      แต่ยังไม่จบนะ มีตอนสุดท้ายในรวมเล่มอีกค่ะ อันนั้นคือคอมพลีทของฟิคนี้แระ
      #711-1
  9. #710 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 23:03

    แม่คริส..ชอบๆๆๆคำนี้จังเป็นความสัมพันอันอบอุ่นของครอบครัวให้กับมามีความสุขอีกครั้ง..ขอบคุณไรท์นะมีความสุขจัง..รอเล่มตอนจบที่แท้จริง
    #710
    1
    • #710-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:42
      คริสรู้สึกเพลียมาก ไม่อยากได้คำนี้เลย 555 เปิดให้พรีเล่มแล้วจ้า อ่านรายละเอียดได้น่อ
      #710-1
  10. #709 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 13:21
    แม่คริสเป็นสายสัมพันธ์ในครอบครัวที่แท้จริง และครอบครัวที่แสนอบอุ่นก็กลับมาอีกครั้ง เป็นพาสที่น่ารักมากๆ อิ่มเอมใจ ขอบคุณไนท์จบแบบสมบูรณ์มากๆ
    #709
    1
    • #709-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:42
      ยังไม่จบจ้า เหลืออีกตอนแต่แถมให้ในรวมเล่มครัช
      #709-1
  11. #708 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 09:50

    "หม้อสุกี้ในตำนาน สานสัมพันธ์ในครอบครัว"



    ในที่สุดทุก ๆ ความสัมพันธ์ที่พยายามประคับประคองกันและกันก็สมบูรณ์เสียที คุณติวเตอร์ที่ได้เปลี่ยนสถานะเป็น "แม่" โดยสมบูรณ์คงจะเรียนจบกลับมาเป็นเสาหลักอีกหนึ่งคนให้น้องนนท์ได้พักพิงและเสริมสร้างความแข็งแกร่งของครอบครัวเนอะ



    ว่าแล้วผมก็ต้องย้อนกลับไปอ่าน "คืนนั้นในห้องรับแขก" กันเลยทีเดียว กว่าจะคุยกันรู้เรื่องเล่นเอาซะเกือบจบเลย

    #708
    1
    • #708-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:43
      ตรงเรียนจบนี่ต้องไปต่อในรวมเล่มอ่ะค่ะ บลัดเขียนไว้ในนั้นแล้ว
      ที่เลือกสุกี้เพราะที่มาของอาหารเป็นกุศโลบายเพื่อการนี้จริงๆ
      #708-1
  12. วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 09:32
    อบอุ่น...ชอบความรู้สึกของพวกเค้ายิ่งอยู่ด้วยกันยิ่งอบอุ่นน่ารักมากค่ะ
    #707
    1
    • #707-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:43
      อุ่นเหมือนหม้อสุกี้เลย
      #707-1
  13. #706 feliona_p (@pinkykitty) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 08:59
    ชอบคอนนี้ที่สุด อบอุ่นมากก
    #706
    1
    • #706-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:43
      ขอบคุณค่า
      #706-1
  14. #705 takemyturns (@takemyturns) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 07:11
    อบอุ่นมากค่ะ
    #705
    1
    • #705-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:44
      อุ่นเหมือนหม้อสุกี้ อิอิ
      #705-1
  15. #704 0898194997 (@0898194997) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 03:11
    รอพรียุ่นะจร๊
    #704
    1
    • #704-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:43
      มาแล้วจ้า เปิดให้พรีแล้วน่อ
      #704-1
  16. #703 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 02:22
    พากันไปหาคริสกันทั้งคริบครัวเลยยยย เซอไพร์สเลยจริงๆ รีบเรียนให้จบแล้วกลับมาน้าาาา สู้ๆ
    #703
    1
    • #703-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:50
      จะจบง่ายๆไหมนี่สิ ป โทมันยากอยู่นะ ถถถ
      #703-1
  17. #702 piti345 (@piti345) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 01:44

    ขอบคุณนะคะไรท์ที่จัดเซอไพร์สให้ทั้งคริสและคนอ่านเลยอ่ะนะ!! เป็นสเปที่แสนสเปมากๆๆๆดีงามสุดๆ

    มาดึกเชียวเีนะวันนี้นอนมะหลับเลยได้อ่านทันทีที่ไรท์อัพอ่ะ
    รักนะคะไรท์
    #702
    1
    • #702-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:50
      ขอบคุณที่ติดตามเรื่องนี้เช่นกันค่ะ
      #702-1
  18. #701 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 01:29
    ง่าาาคุณบลัด อยากอ่านต่อแล้วค้าบ จะรอพรีนะคะ
    #701
    2
    • #701-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 27)
      26 สิงหาคม 2562 / 20:51
      เปิดให้พรีแล้วจ้าได้ตั้งแต่วันนี้ถึงสิ้นเดือนตุลาคมปี 62 น้า
      #701-1