[E-book ฟิคคริสสิง]Shadow Story[END]

ตอนที่ 6 : Shade Shadow 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    24 ก.ค. 62




Shade Shadow 6

 

 



ปวดหัวมากจนอื้ออึงนี่คือสิ่งที่รู้สึกเป็นอย่างแรกครั้นลืมตาขึ้น คริสพบว่าตัวเองนอนอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกของเจ้านาย ไม่ใช่เรื่องดีนักที่คนใช้อย่างเขาจะมาใช้สิ่งของในบ้านหลังนี้นอกจากไม้กวาด ไม้ถูพื้น ผ้าขี้ริ้ว อุปกรณ์ทำสวนและเครื่องครัว เขาตื่นตระหนกยิ่งขึ้นไปกว่าเดิมหลังได้ยินเสียงเรียกชื่อดังข้างหู

“คริส” นายหญิงของบ้านมองมาด้วยสีหน้ากังวลใจเห็นได้ชัด

“คุณแนน..ผม..

“อย่าพึ่งขยับ คริสสลบคาห้องน้ำไป หัวฟาดขอบอ่างด้วย”

สิ้นเสียงหวานเจือปนไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย พี่เลี้ยงเด็กควบคนใช้แตะหัวตัวเองเบาๆ สัมผัสได้ถึงผ้าก๊อตแปะเอาไว้ สมองเริ่มประมวลผลความทรงจำก่อนหน้าล้มวูบไปก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาอีกรอบแต่ฝืนกลืนความคลื่นเหี้ยนทั้งหมดลงไปในลำคอก่อนยกมือไหว้ขอบคุณอีกฝ่ายที่คอยดูแลปฐมพยาบาลเขาไว้

“ขอบคุณครับ”

“ต้องขอบคุณสิงต่างหาก สิงเป็นคนเข้าไปช่วยและก็ทำแผลให้คริส”

คนร้ายกาจเอาแต่นั่งกอดอกนิ่งด้วยท่าทีเคร่งขรึมไม่พูดจาอะไรบนโซฟาเดี่ยว ต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องหมดเรี่ยวแรงทั้งกายใจจนเกิดเรื่องล้มป่วยบาดเจ็บกลับเป็นคนเข้ามาให้ความช่วยเหลือ จะให้รู้สึกขอบคุณ..ไม่ง่ายเลยที่จะเป็นเช่นนั้น แต่ด้วยสายตาของคุณแนนกับน้องแก้วตา ผู้หญิง 2 คนที่ไม่ได้รู้เรื่องโสมมในบ้านระหว่างหัวหน้าครอบครัวกับพี่เลี้ยงเด็ก

 

 

แสงสว่างควรคงอยู่

 

 

“ขอบคุณครับ..” ยกมือไหว้ กล่าวขอบคุณความเลวร้ายของชีวิตด้วยเสียงแผ่วเบา สิงโตทำเพียงพยักหน้าตอบแบบขอไปที

“สิง เด็กไหว้ทั้งที ยิ้มแย้มรับหน่อย อยู่มาตั้งหลายเดือน ไม่ทำความสนิทสนมกันเลย” แนนบ่นใส่สามี คริสเฉตาแสร้งมองไปทางอื่นแทน ฝีเท้าย่ำวิ่งเตาะแตะเข้ามาใกล้ เด็กผู้หญิงตัวน้อยมัดแกละคว้ามือพี่เลี้ยงขึ้นมาแนบแก้มยุ้ยนุ่มนิ่มกล่าวถามไถ่ทั้งเสียงเจื้อยแจ้วสดใส ดึงสายตาหนีบทละครแสร้งเป็นห่างเหินระหว่างตัวเขากับเจ้าบ้านผู้ชายให้กลับมายังลูกสาวเจ้าของบ้าน

“พี่คริสหายป่วยไวๆนะคะ” แก้วตายิ้ม

“ขอบคุณนะน้องแก้วตา”  ขอบคุณจากหัวใจระคนนึกเอ็นดูความไร้เดียงสาดั่งผ้าขาว ยิ้มตอบรับความอ่อนโยนของเด็กน้อยและเมตตาจากนายหญิง

 

 

เจิดจ้าจนเจ็บ ผิดที่กลายเป็นเงา

ชีวิตที่ไม่ได้ต้องการแบบนี้สักนิด

 

 

แผลหายสนิทในอาทิตย์ต่อมานับจากล้มในห้องน้ำ หลายครั้งที่เดินสวนผ่าน ปะหน้าค่าตากับสิงโตในบ้าน ทว่า..สิ่งที่เกิดขึ้นคือการเมินผ่านไปราวกับพี่เลี้ยงเด็กเป็นเพียงธาตุอากาศ ไม่เข้ามาวุ่นวายกับคริสสักพักแล้ว แต่ก็ไม่อาจไว้วางใจได้ตราบใดที่อ่านใจอีกฝ่ายไม่ออก ตราบใดที่ยังอาศัยชายคาบ้านหลังนี้กับคนที่กระทำการสุดจะทนจนไม่เหลือพื้นที่ใดบนเรือนกาย  เหมือนทุกอย่างจะดีแต่เรื่องไม่ดีเรื่องใหม่ประดั่งเข้ามา

“อยู่ไหนนะ?” คริสเดินวนเป็นหนูติดจั่น ตั้งแต่ในห้องนอนของน้องแก้วตา ห้องครัว ห้องน้ำ ใต้โต๊ะ ตามลิ้นชักเก็บของ ตรวจทุกซอกมุมจนมาถึงห้องรับแขกทั้งสีหน้าว้าวุ่นใจ สิงโตละสายตาจากไอแพตมองเด็กหนุ่มผิวขาวสวมเสื้อยืดคอเปื่อยสีฟ้ากับกางเกงขาสามส่วนมีท่าทีลกลนควานหาอะไรบางอย่างจนน่าสงสัย

“หาอะไร?

“ค..คือ..มือถือผมหายครับ..” คริสสะดุ้งตัวสั่นยามตอบคำถามอีกฝ่ายหลังจากไม่ได้คุยกันมาร่วมอาทิตย์ วันนี้เป็นวันอาทิตย์ก็จริง นายผู้หญิงกลับไม่หยุดอยู่บ้านออกไปทำงานที่คั่งค้างให้เสร็จอะไรซักอย่างที่คริสก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก เท่ากับว่าหากเกิดอะไรขึ้น..อีก..เหมือนผ่านๆมา ก็หมดทางรอดพ้น สิงโตพ่นลมหายใจเบื่อหน่ายหยิบมือถือของตนขึ้นมากดเบอร์ลูกจ้างที่จำต้องเมมติดเครื่องไว้โทรออกไป

 

 

ไม่มีสัญญาณจากหมายเลขที่ท่านเรียก กรุณาฝากข้อความหลังสิ้นสัญญาณ

 

 

“หายได้ไง”

“ไม่ทราบครับคุณสิง ผมอาจจะทำตกตอนไปจ่ายตลาด” ลองหาทั่วบ้านก็ไม่เจอเหลือห้องรับแขกห้องสุดท้ายก็ไม่เจอเช่นกัน มีทางเดียวก็ทำตกหายข้างนอกแถวไม่มีสัญญาณสัณนิฐานว่าน่าจะมาจากแบตหมด ลำพังมือถือ Sumsung hero ราคาไม่กี่ร้อยไม่น่ามีใครคิดขโมยแน่นอน สิงโตตัดสายทิ้งแล้วลุกมาคุยกับลูกสาวที่นั่งเล่นบ้านตุ๊กตาอยู่บนพื้นพรม

“แก้วตาแต่งตัวนะคะ พ่อจะพาไปห้างกัน”

“เย้!! คุณพ่อจะพาแก้วตาไปเที่ยว” เด็กน้อยชูมือยิ้มดีใจ ทิ้งตุ๊กตาของเล่นแล้ววิ่งขึ้นบันไดไปผลัดเปลี่ยนชุดในห้อง คริสกำลังเดินตามหมายจะขึ้นไปดูแลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กในฐานะพี่เลี้ยงเด็ก ทว่า..เสียงทุ้มนิ่งฟังดูดุตลอดเวลาทำให้ขายาวขาวเนียนชะงักหยุดเดิน

“นายก็ด้วย ไปแต่งตัวซะ” คำสั่งสั้นๆชวนฉงนสนเท่ห์ ถึงสงสัยแค่ไหนหน้าที่ของลูกจ้างทำได้เพียงผงกหัวรับคำสั่งเท่านั้น

 

 

.

.

.

 

ผู้คนจอแจเดินกันขวักไขว่ในสถานที่เรียกว่าห้างสรรพสินค้า โดยเฉพาะยิ่งตั้งอยู่ใจกลางตัวเมืองกรุงเทพ ยิ่งยกระดับความหรูหราขึ้นไปอีก ร้านค้าแบรนด์เนมที่ต้องอาศัยการเข้าคิวเป็นรอบๆเพื่อเข้าชมสินค้าหลายต่อหลายร้าน ร้านอาหารที่มีบริกรคอยดูแลลูกค้าอย่างไม่มีที่ติ ลานน้ำพุล้อมด้วยรูปประติมากรรมสไตล์โมเดิร์นสวยติดแสงสีใต้สระให้ดูงดงามและที่สำคัญคือผู้คนที่เข้ามาล้วนแต่งกายดูดีผิดจาก คริส พีรวัส อย่างเห็นได้ชัด เขายืนอึ้งหมุนตัวมองไปรอบกายด้วยความรู้สึกประหม่าสุดแสนขนาดหาชุดที่ดูดีที่สุดมาใส่แล้วก็ยังไม่วายโดนมองเหยียดตั้งแต่ รปภ. หน้าห้าง

 

 

คนใช้เห็นได้ชัด

 

เด็กหนุ่มบ้านนอกตัวปอนๆมองตามหลังพ่อลูกเดินจูงมือกัน พ่อหล่อและลูกสาวน่ารัก แต่งเนื้อแต่งตัวดูดีทุกระเบียดนิ้วสมฐานะเจ้าของบ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้านคนรวย ไม่แปลกที่คนทั่วไปจะมองพ่อลูกด้วยสายตาชื่นชมเสียส่วนใหญ่ ขายาวสวมกางเกงสีดำเข้ารูปก้าวนำเข้าไปยังช็อปไอโฟนแบรนด์โทรศัพท์มือถือที่มีชื่อเสียงมากแบรนด์หนึ่งของโลก

“เลือกสิ”  สิงโตหยุดเดินแล้วกล่าวกับพี่เลี้ยงเด็ก คริสอ้าปากเหวอ เหงื่อแตกหน้าซีดหลังจากเห็นราคาติดป้าย ขนาดรุ่นต่ำสุดยังร้อนๆหนาวๆด้วยซ้ำ

“ผ..ผมเอาในตู้ข้างนอกดีกว่าครับ เงินผมไม่พอ”

“ฉันจ่ายให้”

“แต่-

“รีบๆเลือกซะ อย่าช้า จะไปซื้ออย่างอื่นต่อ” สิงโตเร่งรัดเสียงเริ่มดุ คริสเลยจำเป็นต้องเลือกเอาที่ราคาไม่แรงมากคิดว่าถ้าเกิดต้องจ่ายคืนน่าจะพอหาไหว มือขาวหยิบไอโฟนเครื่องเล็กขึ้นมา ใบหน้าคมหล่อเหลาถึงกับขมวดคิ้วทันที

“รุ่นนี้ตกไปนานแล้ว จะเอาแค่โทรเข้าออกเหรอไง” สิงโตเมินไอโฟน 4 ในมือพี่เลี้ยงเด็กผิวขาวผ่อง เดินดุ่ยๆไปหาพนักงานชี้นิ้วไปยัง

“คุณสิง! อันนั้น 50000 นะครับ!!!!”  ไม่ฟังเสียงห้ามปราม แถมหยิบไปจ่ายเฉย..พร้อมเปิดเบอร์ซิมใหม่ติดเข้ากับไอโฟน XS ตัวท็อปรุ่นล่าสุดตัวเครื่องสีเงิน ถูกมัดมือชกไปแล้ว ทำอะไรไม่ได้นอกจากถือกล่องไอโฟนออกมานั่งใส่ซิมตั้งค่าต่างๆ สิงโตไม่ตั้งให้คริสแต่เลือกที่จะสอนคริสให้หัดใช้และหัดตั้งค่า เสียงทุ้มกล่าวสอนด้วยคำสั้นๆแต่ใช้คำง่ายและกระชับได้ใจความทำให้เด็กที่ไม่เคยแตะมือถือแบบจอสัมผัสมาก่อนเข้าใจระบบได้อย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่นาน

 

 

 

มือถือเครื่องใหม่ เมมเบอร์คุณสิงโตและน้องแก้วตา

2 เบอร์แรกที่จำเป็นต่องาน

 

 

นอกจากร้านขายมือถือที่แพงหูฉีกแบบที่คริสไม่เคยพบมาก่อน เขาเคยซื้อมือถือแต่เป็นจากร้านตู้กระจกในตัวเมืองของจังหวัดซึ่งนับว่าหรูหราสุดๆแล้ว นอกจากร้านขายมือถือ ร้านขายเสื้อผ้าก็เป็นอะไรที่หรูหราไม่แพ้กัน สิงโตจูงแก้วตาพาคนที่ได้มือถือใหม่มายัง..ร้านเสื้อผ้าผู้ชายต่อ

“เลือกสิ”

“คุณสิง..มันแพงนะครับ ผมจ่ายไม่ไหว” เจ้าพระคุณรุนช่วย แค่เสื้อยืดราคาก็เฉียดพันแล้ว ปกติเขาใส่ตัวละร้อยด้วยซ้ำ

“บอกแล้วไงว่าฉันจ่าย เลือกเร็วๆ” สิงโตเร่งเข้าไป มองกดดันจนคริสกลัว ยอมเดินไปเลือกเสื้อที่ตัวเองสนใจมาหนึ่งตัว หากแต่สิงโตเร่งรัดบอกให้ไปเลือกมากกว่านี้ พอจะอ้าปากก็โดนขัดไปอีก “ไปเลือกเสื้อกางมาอย่างละ 4 ตัว”  

เดินก้มหน้างุดหยิบตามคำสั่งเข้าไปในห้องลองเสื้อ..พนักงานที่คอยดูแลและแนะนำละสายตาจากเด็กหนุ่มวัยรุ่นมายังชายร่างสูงผิวสีเข้มหน้าหล่อเหลานั่งรอบนโซฟากับลูกสาวที่นั่งเล่นบนตักเขาระหว่างรอ

“คุณพ่อมาลูกชายมาซื้อเสื้อเหรอคะ น่ารักจัง หล่อทั้งพ่อทั้งลูกเลยนะคะ”

…..

คำชมของพนักงานด้วยรอยยิ้มประจบ วาดหวังว่าจะทำให้ได้ยอดลูกค้าเพิ่มจากตัวหนุ่มใส่แว่นด้วย..กลายเป็นว่าเจ้าตัวแผ่ออร่าทะมึนแปลกประหลาด เอาซะร้อนๆหนาวๆ รอยยิ้มหวานหุบลงทีละนิดเหลือเพียงยิ้มแห้งก่อนขอตัวด้วยท่าทีสุภาพไปทำทีจัดเสื้อบนราวโชว์แทน

 

 

ดุชิบเป๋ง.. เธอคิดก่นด่าในใจ

 

 

 

เสื้อยืด 3 ตัวกับยีนส์อีก 3 ตัวใส่ถุงหิ้วออกมาจากร้าน อีกตัวหนึ่งถูกบังคับให้เปลี่ยนออกมาจากห้องลองเสื้อ สายตาเหยียดไม่มีอีกแล้วจากคนรอบข้าง คริสรู้สึกมั่นใจขึ้นมาหน่อยเขามองเงาสะท้อนของตนบนตู้กระจกหุ่นโชว์เสื้อผ้าริมทางเดิน คนจนอย่างเขาได้ใส่เสื้อยืดตัวใหม่สีแดงเนื้อผ้าดีกับกางเกงยีนส์สีซีดไม่มีขาดกับรองเท้าผ้าใบสีขาวที่เจ้าตัวซื้อให้อีกจากร้านข้างๆ ทุกสิ่งอย่างบนตัวลำพังเงินเดือนเลี้ยงน้องแก้วตาไม่เพียงพอด้วยซ้ำ

 

 

เหลือเชื่อจริงๆ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเงินเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญ

เงิน..ทำให้ต้องขึ้นกรุงเทพ

เงิน..ทำให้ต้องตกในสถานะ เงา

 

 

จุดเริ่มต้นของชีวิตที่ไม่อยากพบเจอ เกิดจากความต้องการ เงินที่มากกว่างานในบ้านเกิดจะให้ได้ เสาหลักของเขาต้องอดกลั้นกัดฟันห่างจากครอบครัวมาใช้ชีวิตในสถานที่ไม่คุ้นถิ่น พบเจอผู้คนอีกระดับและพบกับเรื่องที่น่าละอายเกิดกว่าจะเล่าให้ใครฟัง

 

 

ไม่เข้าใจเลย..ว่าเวลานี้คุณสิงคิดอะไรอยู่ถึงได้จ่ายเงินซื้อนู่นนี่ให้..

 

 

คำถามผุดในหัวแต่ไม่กล้าพูดออกไป ได้แต่ตั้งเอาไว้ในใจอย่างเงียบงันจนมาถึงร้านไอติมในโซนของเล่นชั้นล่างสุด บรรยากาศเจี๊ยวจ๊าวไปด้วยเด็กทั้งหลายวิ่งพล่านในเบาะบอลมีตาข่ายกั้นไว้ หัวเราะเอิ้กอ้ากสนุกสนาน ความครื้นเครงของเด็กที่พร้อมมูลด้านครอบครัวและเงินทองถือว่าโชคดีที่สุดแล้ว ทุกอย่างที่เห็นคริสไม่เคยได้รับ อายุเท่านั้นเขาก็ต้องเริ่มทำงานช่วยพ่อแม่แล้วด้วยซ้ำ ไม่มีเวลามาเล่นสนุกอะไรแบบนี้

“อ้าม!” แก้วตางับช้อนป้อนไอติมจากคริส คริสหัวเราะร่วนเมื่อเห็นลูกเจ้านายกินเลอะปาก จึงหยิบเอาทิชชู่บนโต๊ะเช็ดออกให้อย่างเบามือ

“ของนายจะละลายแล้ว” สิงโตเตือนให้รู้ พี่เลี้ยงเด็กหลุบตามองไอติมตัวเองพลางส่ายหัวช้าๆ

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมป้อนน้องแก้วตาก่อน”  คำตอบทำเอาคนเป็นพ่อเด็กถอนหายใจ เขาหยิบช้อนตักไอติมวานิลลาแล้วจ่อปากพี่เลี้ยงเด็กเสียอย่างนั้น “คุณสิง เอ่อ..

“อ้าปาก ฉันไม่อยากให้เสียของ” มองแกมบังคับเห็นได้ชัด คริสมองช้อนไอติมสลับคนตรงหน้า มองซ้ายขวาจนแน่ใจว่าคนไม่น่าหันมาเห็น เกรงใจสุดแสนและไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจ้านายทำแบบนี้ให้ ขณะเดียวกันก็รู้สึกกล้าๆกลัวๆในความไม่เหมาะสม สุดท้ายก็สู้สายตาหลังแว่นส่อเค้าหงุดหงิดไม่ไหวจำยอมอ้าปากกินไอติมบนช้อน

 

 

ไม่รู้คิดไปเองไหม คุณสิงจ้องปากเขา..

 

 

ไอติมหมดถ้วยตามที่ตกลงกันไว้กับแก้วตา คนเป็นพ่อจึงปล่อยให้ลูกสาวไปเล่นในเบาะบอลของห้าง เธอหันมายิ้มโบกมือให้พี่เลี้ยงกับพ่อ พอเห็นว่าทั้งสองคนยิ้มรับโบกมือกลับจึงหันกลับไปเล่นบอลหลากสี สไลด์เดอร์เบอร์หนังนิ่มกับเพื่อนเด็กในสนามเบาะบอลรุ่นราวคราวเดียวกันต่อ  พอไม่มีแก้วตาอยู่ด้วยนายจ้างกับพี่เลี้ยงเด็กมีแต่เงียบ..และเงียบใส่กัน ความเงียบไร้บทสนทนาให้เด็กหนุ่มผิวขาวใคร่คิดทบทวนเหตุการณ์ต่างๆในวันนี้ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดสิงโตเริ่มทำดีใส่ แต่ลึกๆแล้วก็ยังหวาดกลัวไม่หาย

“ไม่เคยมาห้างสินะ” สิงโตเปิดเรื่องคุย คริสสะดุ้งเล็กน้อยก่อนพยักหน้าตอบ

“แผลที่หัวดีขึ้นยัง” ตามด้วยคำถามต่อมา

“อ๋อ ดีขึ้นแล้วครับคุณสิง”

 

 

ครั้งแรกที่ใส่ใจถามไถ่ อะไรกัน?

 

 

 

“นายดูแลแก้วตาได้ดี” สิงโตชมเรื่องงานเป็นครั้งแรก ตลอดเวลาที่ผ่านมาพิสูจน์แล้วว่าเด็กอายุ 16 ปีที่ภรรยาเลือกคนไม่ผิดมาเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ไม่ใช่แค่สักทำให้จบไป คริส พีรวัส มีทั้งความอดทน ความเมตตา ความใส่ใจเด็ก นั่นคือสิ่งสำคัญของการรับผิดชอบเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งแทนที่คนเป็นพ่อแม่อย่างพวกเขา

 

และ

 

 

เรื่องอื่นก็ดีไม่แพ้กัน นี่คือสิ่งที่สิงโตคิดในใจไม่พูดออกไป

 

 

ตาคมหลังแว่นชำเลืองมองคอขาวตัดกับเสื้อยืดสีแดงขับผิวผ่อง ฐานะยากจนแต่กลับผิวพรรณเนื้อหนังเนียนลื่นไม่สากกระด้างมือ อาจไม่นุ่มนิ่มเท่ากายหญิงสาว แข็งแน่นกล้ามแบบผู้ชายก็หาได้ลดความอยากเข้าสัมผัส ห่างเหินมาร่วมอาทิตย์พอได้ใช้สายตามองสิ่งที่ขาดมือไป พลัน..ลำคอช่างแห้งผากเป็นผงขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“เป็นอะไรครับน้องแก้วตา” เสียงเรียกของพี่เลี้ยงเด็กที่อุ้มแก้วตาวิ่งพุ่งมาหากอดคริสตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ดึงสติชายผิวเข้มสวมแว่นกลับมา พอมองไปรอบด้าน..บรรยากาศเด็กทุกคนมาพร้อมแม่ จึงเข้าใจได้ทันที..ว่าน้องอยากให้แม่มาด้วย

 

 

 

 ช่วงหลังๆ คุณแนนทำงานหนักมากขึ้นเห็นได้ชัด..

คุณสิงก็เกรี้ยวกราดกับเขามากขึ้นเห็นได้ชัดเช่นกัน..

 

 

“มานี่ลูก” สิงโตยื่นแขนมาเด็กผู้หญิงอ้าแขนไปหาพ่อและกอดแน่น ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลยตลอดทางจนกลับถึงบ้าน

 

.

.

.

 

“ฟังนิทานก่อนนอนไหมครับ”

..ไม่ดีกว่าค่ะ”

แก้วตาตอบทั้งสีหน้าเศร้าสร้อย ดวงตากลมโตเหม่อมองรูปถ่ายครอบครัวบนหัวเตียงอัดกรอบเซรามิกสีชมพูประดับดาวหลากสีสัน คริสทอดสายตาลงไปยังเด็กน้อยอย่างเห็นใจ ในฐานะพี่เลี้ยงเด็กเองแม้ไม่ได้ผูกพันทางสายเลือดแต่ระยะเวลาที่ได้ดูแล เขาก็แอบผูกพันกับเด็กคนนี้ไม่ต่างจากน้องแท้ๆ

“ราตรีสวัสดิ์นะครับน้องแก้วตา” ปิดไฟ ห่มผ้าให้เสร็จ เดินออกไปจากห้องนอน ก่อนประตูจะปิดได้ยินแว่วเสียงสะอื้นแผ่วเบาไล่หลัง 

 

“ฮึก..คิดถึง..คุณแม่..

 

 

 

ปรารถนาอยู่พร้อมครอบครัว ไม่เป็นจริง..น่าสลดใจเหลือเกิน แม้มีเงินทองพร้อมความสะดวกสบายก็ซื้อคนมาทดแทนแม่ไม่ได้ คริสปิดประตูลงก้าวลงมาพร้อมผ้าเช็ดตัวพาดบ่าหมายจะลงไปชำระล้างร่างกาย ฝีเท้าชะงักนิ่งเมื่อเจอสิงโตนั่งริมระเบียงด้านนอกริมสระน้ำกว้างใหญ่ใต้แสงจันทร์สะท้อนลงบนผิวน้ำกระเพื่อมไหวตามแรงลม คริสกลืนน้ำลายหวาดหวั่นเลี่ยงหนีไปอีกทาง

“คริส มานั่งนี่” ช้าไป..เจ้านายเห็นแล้วออกคำสั่งเด็ดขาด คนถูกเรียกหาคุมตัวเองไม่ให้สั่น กลั้นใจเปิดประตูออกไปนั่งลงริมระเบียงข้างสิงโตตามคำสั่ง

 

 

จันทร์เต็มดวง สว่างนวลละอองยามรัตติกาล

 

 

“พระจันทร์ที่บ้านเกิดนายเป็นยังไง” อีกครั้งของวันที่สิงโตเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนากับคริสก่อน

“ชัดกว่านี้เยอะครับ ที่บ้านผมฟ้าเปิดกว้าง ดาวเต็มไปหมด เห็นทางช้างเผือกชัดมากด้วย ถ้าคุณสิงได้ไปจะตกใจ”  

ยามเล่าถึงเรื่องบ้านเกิด พี่เลี้ยงเด็กสีหน้ามีชีวิตชีวามากขึ้น รอยยิ้มแย้มใสซื่อตามวัยผุดพรายบนหน้าขาวผ่องยามต้องแสงจันทร์ เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายเงียบไปจนน่าใจหายจึงเงียบปากลงไปพักหนึ่งด้วยความประหม่า ไม่มั่นใจ เหลือบมองคนข้างตัวแล้วไซร้ กลับพบว่าเจ้าตัวเอาแต่จ้องมองพระจันทร์บนฟ้าเหมือนเดิม

“คุณสิงชอบชมจันทร์เหรอครับ” เปลี่ยนมาถามไถ่เจ้านายแทน

“อืม..ฉันขอแนนแต่งงานคืนพระจันทร์เต็มดวง” คริสได้รับรู้อีกข้อ..ยามเล่าถึงภรรยา สิงโตมีชีวิตชีวา ตอบทุกสิ่งว่าผู้ชายคนนี้รักภรรยามาก ถึงจะทำผิดอย่างมีคิดมีชู้ ถึงอย่างนั้นตลอดเวลาที่หลับนอนกัน..สิงโตไม่เคยหลุดครางชื่อคริสสักคืน

 

 

 

ทดแทนภรรยาที่มิอาจมอบเวลาด้วยพี่เลี้ยงเด็ก

ทดแทนดวงจันทร์ด้วยเงามืดมิด

 

 

“เธอเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเจอ ฉันรู้นะว่าเธอทำเพื่อครอบครัว แต่..ฉันก็เหงา..”  เนตรคู่คมน่าสะพรึงกลับคลอเบ้าไปด้วยน้ำตารือชื้น อาจเพราะเหล้าที่อยู่ข้างตัวยกดื่มไป ไม่รู้ดื่มไปมากแค่ไหนถึงทำให้อารมณ์อ่อนไหวง่าย พังเกราะเย็นชาร้าวรานลง

 

 

“ที่ฉันทำมา ไม่พอสำหรับแนนและลูกเหรอ”

 

 

ปรารถนาให้จันทร์เคียงคู่ฟ้า ให้ได้ใช้เวลาร่วมกัน

 

 

 

“คุณสิง พอเถอะ..อย่าดื่มเลย” คริสจับมือแกร่งรั้งไว้ไม่ให้ยกแก้วดื่มต่อ อีกฝ่ายดูเริ่มเพ้อหนักเหมือนวันที่เมามายจนดูสติสตางค์เละละ การกระทำที่ไม่ระวังกลับทำให้เข้าหาระยะประชิดโดยไม่รู้ตัว ต่างคนต่างเงยหน้ามองกันในระยะห่างไม่กี่เซนติเมตร  ตาสีเข้มดั่งรัตติกาลบนฟ้ายามนี้จับจ้องมองตาเด็กหนุ่ม 16 ปีจากบ้านนอกคอกนา..จ้องอยู่เช่นนั้นเสียจนน่าหวั่นใจ

 

 

ตึง..

คนอายุน้อยกว่าทำท่าจะถอยแต่ติดที่ว่าหลังชนกำแพง

 

 

รสแอลกอฮอล์ ขมปร่า

รสจูบ..จูบแรก

 

 

ผูกพันทางกายหลายครั้ง ไม่เคยสักครั้งที่ได้ จูบทวีคูณแต่เรื่องไม่เข้าใจในตัวเด็กหนุ่มผู้ตกใจทำอะไรไม่ถูก

คำถามว่า ทำไมดังก้องในหัว หาคำตอบไม่ได้หรือเพียงเพราะสิงโตจูบด้วยอาการเมามายจากสุรา อ่อนไหวในความโดดเดี่ยว แต่แล้วนายจ้างเหมือนจะได้สติรีบถอยผละออก เช็ดปากแรงด้วยหลังมือ ทิ้งพี่เลี้ยงเด็กที่นั่งช็อคจนตัวสั่นไว้เพียงลำพังให้อยู่กับการเสียจูบแรกไปในคืนอันน่าสับสน..ของการกระทำที่มิอาจหาคำตอบได้

 

 

TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

560 ความคิดเห็น

  1. #547 kristsing0062 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 17:46

    อย่าเอาความเหงามาลงที่น้อง น้องไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ ปากบอกว่ารักเมีย แล้วมายุ่งกับน้องทำไม อิพี่สิงโครตเชี่ยย..

    #547
    0
  2. #414 Chowa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 08:02
    ครอบครัวถึงมีพร้อมทุกอย่างมีเงินทองมากมาย แต่สิงเดียวที่ต้องการคือความรักเอาใจใส่จากคนที่รัก.
    #414
    0
  3. #154 Bimbo111haha (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 21:00
    หนูคริสเอาเลขบัญชีมาลูก แม่จะโอนเงินให้หมดเลย แล้วหนีจากผช.คนนั้นซะ!!! เรามันอินเกินไง555
    #154
    1
    • #154-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:42
      หนียังไงดี แต่ตอนหน้านี่ งานเข้าแล้วค่ะ
      #154-1
  4. #153 meondekdee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 11:53
    คุณสิงเหงาแต่เอาความเหงามาลงที่น้องคริส น่าสงสารมากเลย
    #153
    2
    • #153-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:42
      เหงาก็ไม่ควรลงอ่ะ นี่คือผิดมาก
      #153-1
  5. #152 Bibblegum (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 21:45
    ไรท์ขนาดหาค่าxนังง่ายกว่าอ่านใจคุณสิงอีก ยังดีที่ตอนนี้เบาๆไม่หนักหน่วงเหมือนตอนอื่นๆ
    #152
    1
    • #152-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:42
      อ่านไม่ยากหรอก เชื่อเถอะ 555
      #152-1
  6. #151 Charming fantasy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 15:51
    กรีดร้อง เอาลูกชั้นมาย่ำยีแบบนี้ อิพี่น่าฟาดด้วยแข้งแม่มาก ร้องไห้แทนน้องมากเลยทำไมชีวิตเด็กคนนึงต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ยิ่งเห็นตอนน้องเตะบอลแล้วแบบ น้องก็เด็กน้อยตัลเร้กน่ารักคนนึงอ่ะ อิแม่ใจจะขาดอยากเอาเงินทั้งหมดให้น้อง น้ำตาจะไหล
    #151
    1
    • #151-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:43
      ย่ำยีีอีกครั้งในตอนหน้า น้องก็เด็กคนนึงอ่ะ ตอนเตะบอลนี่ก็วัยรุ่นทั่วไปคนหนึ่งจริงๆ
      #151-1
  7. #150 ดอ ชฎา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 21:37
    จะเอายังไงกันแน่เนี่ยพี่สืงงง
    #150
    1
    • #150-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:43
      เอาไงหนอ แต่ตอนหน้ามาแล้ว
      #150-1
  8. #149 BlackDragon_MN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 09:52
    ทำซะจนน้องล้มในห้องน้ำ ต้องหนักหนาเบอร์ไหนเนี้ย แล้วมาช่วย มาทำแผล พาไปเปย์ ตบหัวลูบหลังสุด เด็กเสี่ยเด็กป๋ามาก คุณเจ้านายหมดไป 5-6 หมื่นเลยมั้ง สุดมาก ลบล้างความผิดที่ปล้ำเด็กมันหรา ไม่ได้มั้ง

    แล้วได้กันมาร้อยกว่ารอบ(นับ?) พอจูบทำมาเปงสะบัดหน้าหนี แหมมมมมมมมมมมมม แหมมมมมมมมมมมมม แหม!!!!!!!

    ช่วงที่บรรยายว่าของเคยๆแล้วมันขาด มันบั่บ...เหมือนรู้สึกไปด้วย แงงงงงง ผิวนุ่มๆลื่นๆมือ ขาวๆเนียนๆ โอ้ยยยยยยยยย

    ปอลอ อิพิจ๋ามันหื่นทุกเรื่องเลยจริงๆ รึเป็นอินเนอร์จากชีวิตจริงกันแน่นะ เอ๊ะ? ดูรว้ายๆหมาป่ากระหายเลือดสุด
    #149
    1
    • #149-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:43
      คือการตบหัวลูบหลังจริงค่ะ ชอบตรงได้มาร้อย จูบทำมาสะบัดหน้าหนี ดูคุณสิงสะดิ้งมาก 5555555
      #149-1
  9. #148 imsft. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 09:36
    โอ้โห...ใจแม่ กัดปากจนสั่นไปหมด มือกำหมัดแน่นมาก น้องอายุแค่16! หรือต่อให้น้องจะอายุมากหรือน้อยกว่านี้น้องก็ไม่ควรเจออะไรแบบนี้!! ไม่มีใครเจออะไรแบบนี้! ข่มขืนลูกฉัน บีบบังคับทุกอย่างจนน้องจมลงในเงาไม่กล้าแม้แต่จะคิดหนี ได้แต่หวาดกลัว ถ้าน้องเป็นโรคหวาดระแวงขึ้นมาจะทำยังไง! อยากกระชากลูกมาหลบหลังแล้วฟาดมือลงหน้าคุณสิงรัวๆให้สาแก่ใจ คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงนึกอยากจะย่ำยีคนอื่นยังไงก็ได้น่ะห้ะ!! ทุบหน้าแม่มซักทีได้ไหม...โกรธมาก เหอะ มีใจหรอ เผลอไผลมากกว่ามั้ง ก็แค่กับเด็กที่พึ่งจะรับรู้ว่ามีความสดใส กับเด็กที่ตัวเองย่ำยีครั้งแล้วครั้งเล่าจนไม่ต้องคิดอะไรแล้วด้วยซ้ำ กับเด็กที่ตอบสนองตัณหาของตัวเองได้ดี กับแอลกอฮอล์ในกายที่ลดทอนสติสัมปะชัญญะลงไปกว่าครึ่งในอารมณ์อ่อนไหว คงไม่พ้นการเผลอ เผลอนึกอยากจะชิมริมฝีปากสีชมพูล่อตาเพราะอยากรู้ว่าเป็นยังไง กรอกตาให้ตาหลุด เหอะ! พึ่งจะเริ่มเรียนรู้น้องด้วยซ้ำ พึ่งมองเห็นน้องแค่ลางๆ ทั้งที่ก็รู้แก่ใจไม่ต่างกันว่าผิด แต่ก็ยังยืนยันจะทำต่อด้วยการหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเองว่าเพราะแค่เหงา เพราะภรรยาไม่มีเวลาให้ผลเลยเป็นแบบนี้ ด่าว่าสารเลวได้ไหม /ด่าไปแล้วไง/
    #148
    1
    • #148-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:44
      กำหมัดแน่นต่อตอนหน้าเลยค่ะแม่ ภาคแรกใกล้จบแล้วนะ ลูกแม่โดนหนักอีกแล้ววววว
      #148-1
  10. #147 Sasitorn_TukTuk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 09:11
    ดีที่แค่จูบ
    #147
    1
    • #147-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:44
      มากกว่านี้ก็ทำมาแล้ว
      #147-1
  11. #146 วิภาวรรณ ชูสวัสดิ์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 07:56

    เหมือนคุณสิงเริ่มมีใจกับคริสแล้ว

    #146
    1
    • #146-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:44
      ใช่หรอมมม
      #146-1
  12. #145 zzzPLAzzz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 07:52
    มาต่อแล้วดีใจอ่ะ
    #145
    2
    • #145-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:44
      มาแล้วจ้า ตอนใหม่ก็มาแล้ว
      #145-1
  13. #144 Patida9 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 07:38
    จะเริ่มเข้าสู่ช่วงแห่งความผูกพันธ์เริ่มจูบ
    #144
    1
    • #144-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:45
      แล้วมาดูต่อที่ตอนต่อไปค่ะ
      #144-1
  14. #143 Nsombi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 03:15
    เหมือนคุณสิงจะอ่อนลงนะ ก็ดีแล้วสงสารน้อง
    #143
    1
    • #143-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:45
      มาดูกันต่อว่าจะยังไงหนอ ตอนใหม่มาแล้วน้อ
      #143-1
  15. #142 saymillo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 00:51

    มาแล้วววว ดีใจ
    สงสารน้องง่ะ
    #142
    1
    • #142-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:45
      สงสารจริงค่ะ
      #142-1
  16. #141 parksukie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 00:29
    สงสารน้อง หนีไปได้ไหม
    #141
    1
    • #141-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:45
      มาดูกัน ตอนหน้าค่ะ
      #141-1
  17. #140 mooky9924 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 00:25
    สงสารคริสเลย การเป็นเงานี่มันเจ็บปวดมากๆ พี่สิงอย่าทำแบบนี้อีกเลยยย
    #140
    1
    • #140-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:45
      เจ็บมากค่ะ
      #140-1
  18. #139 N-PPNP (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 23:40
    มากี่ทีก็มีแต่หน่วง ดิ่ง

    สงสารน้องงงงงงงงง
    อายุแค่นี้เอง 😭
    คุณรักเค้ามาก ก็ไปคุยกันสิ

    เห็นแก่ตัวที่สุดเลย...
    #139
    1
    • #139-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:46
      ยอมรับเลยค่ะ สิงโตฟิคนี้เห็นแก่ตัวมาก แต่ก็ไม่น่าเท่าบอสมั้ง ถถถ
      #139-1
  19. #138 mpriaw9320 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 23:39
    ทุกคนล้วนมีเหตุผลของการกระทำเป็นของตนเอง แต่ใช่ว่าเราจะเอาเหตุผลนั้นมาทำลายคนอื่นได้
    #138
    1
    • #138-1 blood_hana(จากตอนที่ 6)
      22 พฤษภาคม 2562 / 02:46
      เฉียบมากค่ะ
      #138-1