[E-book ฟิคคริสสิง]Shadow Story[END]

ตอนที่ 23 : Shadow & Light 14 (END)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 237 ครั้ง
    18 ก.ย. 62







Shadow & Light 14

 

 

 

“ตั้งแต่ทำถนนมา เดินทางเร็วขึ้นเยอะเลย ดีจริงๆนะ น่าจะทำมาตั้งนานแล้ว”

ดินลูกรังไม่มีแล้ว ได้ยินเสียงชมจากคนในร้านอาหารโต๊ะข้างๆเป็นคนขับรถบรรทุกที่แวะมากินข้าวระหว่างทาง สิงโตยิ้มมุมปากรับฟังก่อนจ่ายเงินแล้วออกเดินทางต่อ เดินเลาะไปตามถนนในชุมชนเล็กๆ มองใบเสี้ยวป่าปลิดปลิวไปตามสายลมหน้าหนาว ต้นไม้อันเป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดรวมถึงสัญลักษณ์ถึงเขตภาคเหนือของประเทศไทย ผ่านมายังสวนดอกแคที่ยังไม่ถึงฤดูกาลเก็บเกี่ยว ผ่านวัดประจำตำบล ทุกสิ่งอย่างในตำบลดอยช้างเผือก..อาศัยอยู่เพื่องานในเวลาครึ่งค่อนปี

สิงโต ปราชญา เรืองโรจน์ เลือกแล้วที่จะกลับมายังพื้นที่อันห่างไกลจากบ้านเกิด พื้นที่แห่งนี้อาจไม่ต้อนรับเขาแล้วด้วยซ้ำ กระนั้นก็ยังเลือกทำตามคำเรียกร้องของหัวใจ

 

 

หัวใจของคนเลวคนหนึ่ง

 

 

นึกละอายใจในทุกย่างก้าว แต่ความหน้าด้านมีมากกว่าจึงได้ก้าวต่อไป เท้าทั้งคู่หยุดลงหน้าบ้านสังกะสีหลังเล็ก จำได้ไม่ลืมเลือนที่ครั้งนึงเคยมาหลับนอนและเทียวรับเทียวส่งเด็กหนุ่มชาวเหนืออายุห่างรุ่นราวคราวอาหลานได้ แววตาสีดำสั่นไหวยามเห็นสภาพบ้านที่ขึ้นหยากไย่เต็มไปหมด ไม่มีข้าวของอันใดอยู่ในนั้น ผนังด้านนอกถูกสเปรย์พ่นสีเขียนคำด่าทอมากมายทับถมไปมาไม่เหลือพื้นที่ใด

 

 

เด็กกะหรี่

ลักกินขโมยกิน

หน้าด้าน

ใจแตก

ผู้ชายป้ายเหลือง

 

 

กลืนน้ำลายลงคอยากลำบาก มองจากสิ่งที่เกิดก็พอเดาได้ว่า 3 ปีที่แสนยาวนาน คริสมีชีวิตอยู่เป็นเช่นไร เจ้าของบ้านไม่อยู่แล้วแต่ไปที่แห่งใดกัน ว่าแล้วก็รีบสาวเท้าวิ่งออกมาหน้าปากซอยขออาศัยใบบุญซาเล้งที่ขับผ่านมาแถวนี้ให้ช่วยพาไปส่งยังบ้านสีฟ้าชั้นเดี่ยวที่ห่างออกไปราวๆไร่นา 3 แปลงเห็นจะได้

ภาพแรกที่เห็นเป็นเด็กผู้ชายผิวคล้ำอายุราวๆ 4 ขวบเห็นจะได้แก้ผ้าอาบน้ำในตุ่มอยู่หน้าบ้าน เด็กน้อยผงะตกใจมองคนแปลกหน้าสภาพเซอร์และโทรมยืนเกาะรั้วด้วยสายตาหวาดระแวง

“ฉันมาหายศ” สิ้นคำบอก เด็กผู้ชายวิ่งแจ้นเข้าไปบ้าน ตะโกนร้องหาคนข้างใน

“แม่!! ใครก็ไม่รู้มาหาพ่อ!!!” แม่ของเด็กวิ่งออกมาดู  ติ๊ดดูท้วมขึ้น รูปร่างอวบตามประสาคนมีลูกแล้วไม่ดูแลร่างกายตัวเอง สิงโตทำหน้าตกใจไม่ต่างจากติ๊ด ก่อนที่ติ๊ดจะเป็นฝ่ายยกมือไหว้เขาก่อน

“สวัสดีค่ะ คุณสิง”

“สวัสดีติ๊ด”

หลังจากนั้นสิงโตก็ย้ายเข้ามานั่งในห้องรับแขกเล็กๆ ปูเสื่อรับรองแขกไว้บนพื้นกระเบื้องสีน้ำเงิน น้ำเปล่าในแก้วพลาสติกส่งให้แขกผู้มาเยือนโดยลูกชายที่แต่งตัวเรียบร้อยด้วยเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาล สิงโตยิ้มรับขอบคุณเด็กมองตามลูกของยศและติ๊ดออกไปวิ่งเล่นต่อกับเพื่อนๆที่รออยู่หน้าบ้าน

“ลูกชายเหมือนติ๊ดเลยนะ” สิงโตเลี่ยงที่จะพูดบางอย่าง เขารู้ว่าติ๊ดกับยศผิวขาว แต่ลูกดันออกมาผิวคล้ำผิดพ่อแม่เห็นได้ชัด แต่เท่าที่ดู ยศก็รักและเอ็นดูลูกคนนี้มากๆอย่างหมดใจ สายตาที่มองไปยังเด็กคนนั้นเป็นแววตาของคนเป็นพ่อไม่ต่างจากสิงโตยามมองแก้วตา เจ้าของบ้านและแขกผู้มาเยือนนั่งจ้องมองกันและกัน ใช้เวลาไปเกือบร่วมชั่วโมงเศษกับการเล่าเรื่องราวต่างๆนาๆที่เกิดขึ้น ตลอดเวลา 3 ปีที่สิงโตหายหัวไปไม่ติดต่อกลับมา ท่าทีขึงขังของยศคลายลงทีละนิดหลังได้ฟังเหตุผลจนจบ

“ถึงว่าคุณสิงหายไป”  ปริศนาไขแล้ว ยศพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“คริสเป็นไงบ้าง?” ถึงคราวเป็นสิงโตเปิดปากถามหาน้องข้างบ้านของยศ

“หนักมาก..นินทาทั้งหมู่บ้าน ผมกับติ๊ดพยายามช่วยอยู่ให้มันไม่อายแต่ก็รู้กันมันคงไม่ไหว น้องๆของมันก็โดนล้อ ที่โรงเรียนว่าน้องชู้”  ยศชักหน้าเครียดพลางถอนหายใจ

“ฉันทำผิดไว้มาก” สิงโตก้มหน้าสำนึกผิด

“ครับ คุณสิงผิดมาก” ยศพูดตามตรงไม่คิดอ้อมค้อม นัยน์ตาทอประกายวาวโรจน์โดยไม่คิดซุกซ่อน “คุณทำกับน้องชายผม ถึงไม่ใช่สายเลือดโดยตรง ผมก็ถือว่าไอ้คริสเปรียบเสมือนน้องแท้ๆของผม คุณไม่ควรโผล่หัวมาที่นี่ด้วยซ้ำ”

 

 

ทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทางตรง ทางอ้อม

 

“ผมถามในฐานะพี่ชายแล้วกัน คุณสิงมาที่นี่เพื่ออะไร? ชดใช้เหรอ?

วิศวกรโยธาสบตาคนที่น่าจะใกล้เคียงญาติผู้ใหญ่คริสที่สุด นั่งกอดอกวางมาดดุดันใส่ ไม่เหลือเค้าหัวหน้าคนงานที่ให้ความเป็นมิตร มอบน้ำใจช่วยเหลือในเรื่องงานการ

“ไม่ใช่ชดใช้” สิงโตตอบ ทิ้งช่วงไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อทั้งน้ำเสียงหนักแน่น

 

 

“ฉันรักคริส”

 

 

ประโยคเดียว เรียบง่าย น้อยแต่มาก ชัดเจน มือแกร่งกำคลึงพวงกุญแจสิงโตตัวจิ๋วห้อยติดพวงกุญแจรถเอาไว้ รถกระบะที่ไม่ได้เอากลับคืนกรุงเทพ ถูกทิ้งร้างไว้ที่ไหนสักแห่งในลำปางหลังถูกยิง ยศถอนหายใจพลางใช้มือตบเข่าไปมา ก่อนยกขึ้นชี้ออกไปนอกหน้าต่าง

“ข้ามเขาลูกนั้นไป”

“รถฉัน?

“หลังบ้านผม” สิ้นคำตอบ สิงโตเลิกคิ้วฉงนเล็กน้อย ครั้นจะถามกลับโดนยศแทรกพูดตัดบท “ติ๊ดมันเล้าหรือให้เก็บไว้ ไอ้ผมไม่ได้อยากเก็บให้หรอกนะ”

“ขอบใจนะ” คำขอบคุณที่ไม่ได้รับการตอบรับ ยศเลือกลุกหนีออกไปช่วยภรรยาเก็บผ้าที่ตากราวไว้แทน

 

.

.

.

 

รถกระบะที่ไม่ถูกใช้งานมานานยังพอมีน้ำมันเหลือให้ขับเคลื่อนไปตามถนนทอดยาว ทว่า..เส้นทางที่จะไปสู่เขาลูกดังกล่าวจำต้องอาศัยเส้นทางลูกรัง ที่ยังเป็นแบบนี้อันเนื่องจากเส้นนี้เหนือขอบเขตการก่อสร้างของโครงการ รถกระบะสั่นกุกกักยามฝ่าเส้นทางขรุขระรังจะแดงฉานขึ้นใต้ตะวันคล้อยตกดิน ขับก็ยากแสนยาก ลำบากลำบน แต่สิงโตไม่คิดปล่อยมือจากพวงมาลัยแม้แต่วินาทีเดียว ระยะทางไกลมาก สิงโตต้องหยุดพักเป็นระยะจนในที่สุดก็ข้ามผ่านไปได้

 

 

เอี๊ยด..

 

 

สุดทางถนนแล้ว ล้อทั้งสี่ไปต่อไม่ได้ ที่เหลือจากนี้ต้องใช้ขาทั้งสองเดินต่อ ขายาวสวมยีนส์เดินป่าเข้าไปขึ้นเขาลูกใหญ่เบื้องหน้า ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับคนกรุงเทพอย่างเขา ก็เหมือนกับไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่คนลำปางอย่างคริสมาอาศัยในกรุงเทพ แต่ต้องพยายามไปให้ได้เพื่อเป้าหมายที่ตั้งไว้

หลังเขาเป็นเนินกว้างขวางเต็มไปด้วยแผ่นหินมากมาย ไม่ใช่บ้านคน กลับเป็น..สุสาน..

ชายกรุงเทพเดินทอดน่องท่ามกลางบรรยากาศวังเวงประกอบฟ้ามืดลงเรื่อยๆ ไปยังสุสานฝั่งดินแบบชาวบ้านเรียบง่ายตามศาสนาคริสต์ บางป้ายไม่มีสลักชื่อด้วยซ้ำ บางอันก็เป็นไม้ปักเหนือหลุม

“หมายความว่าไงกัน..” สิงโตพึมพำกับตัวเอง ขมวดคิ้วมองสุสานในสถานที่แห่งนี้อย่างนึกฉงน แต่แล้วสายตาสะดุดเข้ากับรูปหน้าแผ่นหินแผ่นหนึ่ง อกซ้ายร่วงหล่นถึงตาตุ่ม ขาทั้งสองวิ่งเข้าไปไม่คิดชีวิต เข้าไปใกล้ๆมองดูรูปคนที่ไม่มีวันลืม รูปถ่ายหน้าตรง ใบหน้ากลมมีลักยิ้มสองข้าง

“ไม่จริง....ไม่จริง” สิงโตทรุดเข่าอ่อนแรง มือสั่นระริกลูบป้ายหลุมศพ ลูบภาพขาวดำหน้าตรง

 

 

คริสตายแล้ว

 

 

หัวใจบีบรัดแน่น ทรมานเป็นที่สุด นี่คือผลของบาปที่เขากระทำใช่ไหม เด็กคนนี้ถึงจากไปทั้งที่คำถามยังไม่ได้รับคำตอบ คำถาม..ที่ตัวสิงโตได้ทบทวนคำตอบแล้ว ขาดเพียงคริสที่ยังไม่บอก อีกนิดที่งานเลี้ยงเปิดถนนจะได้รู้ว่าเจ้าของรอยยิ้มแสนสดใสผู้น่าสงสารคิดเห็นเช่นไร พังลงโดยที่สิงโตไม่มีโอกาสได้ชดเชยให้อีกฝ่าย ไม่มีโอกาสได้บอกความรู้สึก

น้ำตาไหลอาบแก้ม คนเย็นชาเช่นเขา หลายคนบอกอารมณ์เดียว แต่มันไม่จริง สิงโตมีจิตใจเหมือนทุกคนและแสดงออกต่อคนรักเท่านั้น

 

 

ราตรีที่อยากเห็น ไม่มี

ทั้งที่รู้ว่ายากจะเห็น ก็ปล่อยให้หลุดมือ

ทำร้ายจนเจ็บเจียนตาย พอคิดจะปกป้องก็ทำไม่ได้

 

“คริส....คริส”

 

 

คนเลวไม่ควรได้รับการให้อภัย

 

 

กึก!

 

 

ฝีเท้าด้านหลังตามด้วยกระป๋องน้ำตกหล่นพื้น สิงโตหันขวับไปมองต้นเสียงทั้งน้ำตา

“คุณสิง?

ชายไว้หนวดเคราผมยาวเซอร์หยุดร้องชะงัก ใจหายวูบ ขนลุกชูชัน แต่สติยังดีจึงเหลียวมองป้ายหลุมศพสลับกับชายผิวขาวผ่องในเสื้อยืดเก่าๆคล้องผ้าขาวม้า ถือถังใส่น้ำมา พอลองเพ่งมองดีๆ เห็นชื่อใต้ภาพจางๆ ใช้นิ้วโป้งถูให้สะอาดลบคราบฝุ่นดำออกไป..ไม่ใช่ พีรวัส แสงโพธิรัตน์

“คุณสิงมาทำอะไรหน้าหลุมศพพ่อผม?” ชัดเลย..ชัดยิ่งกว่าชัด นามสกุลหน้าป้ายหลุมศพก็ชัด

..ฉันอยากรู้จักพ่อแม่นาย” สิงโตยืนขึ้นปัดเสื้อผ้า หันหน้าไปอีกทาง

“แล้ว..คุณสิงร้อ-“

“คริส!!” คนอายุมากกว่าโพล่งเสียงดัง ชายหนุ่มผิวขาววัย 21 ปีสะดุ้งโหยง ก้มหน้างุด เม้มปากแน่น กลัวจนตัวสั่น

“ผ..ผมขอโทษ..” คริสกลัว ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร หลังถูกยิงก็หายไป ขาดการติดต่อไปนาน 3 ปี เป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่อาจรู้ จะโทรหาก็ไม่กล้าพอ ลึกไปกว่านั้นคือเขารู้ดีแก่ใจ

 

 

จะกี่ครั้ง คุณสิงเลือกคุณแนนเสมอ

 

 

คิดแล้วก็น้ำตาคลอเบ้า รู้สึกเหมือนเข็มนับพันทิ่มอก เจ็บปวดที่ตัวเองเป็นได้เพียงสีสันของเงาที่ไม่มีใครอยากได้ ไม่มีที่ให้ยืน ไปของานที่ไหนก็ไม่มีใครเอา พออาศัยใบบุญยศก็พาลให้อีกฝ่ายเสียชื่อเสียงานอีก จึงจำใจระเห็จระเหพาน้องที่มีเรื่องชกต่อยตบตียามโดนล้อทุกวันหนีมาอยู่ใต้ชายคาโบสถ์คาทอลิก กล้ำกลืนความรู้สึกอยากตายทุกวันเอาไว้ อายสายตาชาวบ้านเหยียดหยาม อายน้องๆที่แม้ปากบอกจะตามติดเขาไป

 

 

3 ปีทรมานเหลือเกิน ทรมานจนอยากแขวนคอตัวเองบนขื่อทุกวัน

3 ปีเลยนะ โผล่มาทำร้ายถึงบ้านเกิดแล้วหายตัวไป

 

 

ไม่เข้าใจเลยว่ามาทำอะไรเอาป่านนี้ ชายผู้เป็นดั่งแสงสว่างที่สร้างบาดแผลมากที่สุดในชีวิตให้กับเขาเดินเข้ามาใกล้ หยุดฝีเท้าลงระยะห่างเพียงหนึ่งช่วงแขน ไม่ใกล้ไปกว่านี้ นัยน์ตากลมโตเฉหลบตา สั่นไหวในท้องฟ้าเปลี่ยนสีเข้มขึ้นเรื่อยๆ แววตาเปี่ยมไปด้วยความกลัว สับสนและน้อยใจทั้งที่ไม่มีสิทธิ์อะไรและไม่สมควรมีความรู้สึกนี้กับคนที่ทำเรื่องเลวทรามไว้มากมาย

“แผลหายดีแล้วเหรอครับ” เลือกมองไปยังอกซ้าย สวมเสื้อยืดสีดำปิดบังรอยกระสุนเกือบปลิดชีพ

“หายดีแล้ว ฉันพึ่งตื่นไม่กี่วันมานี้” สิงโตตอบคำถาม คริสตกใจพลางสำรวจมองผมดำขลับยาวขึ้น หนวดเคราไม่ได้โดนเลยด้วยซ้ำ ประกอบกับคำตอบจึงเข้าใจว่าอีกฝ่ายนอนติดเตียงมาตลอด 3 ปีเต็ม ราวกับคนใจง่าย เขาเกลียดตัวเองเหลือเกินที่เป็นแบบนี้ เรื่องน้อยใจหายไปโดยพลังเหลือเพียงรอยยิ้มบางยามรับรู้ว่าโดยรวมอีกฝ่ายสุขภาพแข็งแรงดี

 

 

แต่..แล้วยังไงเล่า?

 

 

“คุณสิงมาเที่ยวลำปางกับคุณแนนใช่ไหมครับ” คริสถามดู ทั้งที่..รู้สึกหนึบใจ

 

 

คุณสิงมาลำปางก็เพราะงาน

คุณสิงทำดีกับน้องเพราะแก้วตา

คุณสิงอ่อนโยนกับเขาเพราะแนน

คุณสิงบังคับให้เป็น เงาก็เพราะ จันทราไม่มีเวลา

 

 

“เปล่า ฉันมาหานาย”

“หา!?” คริสมุ่นคิ้ว คิดว่าตัวเองคงหูฟาดพอสบตาคม..ช่างอ่อนโยนนัก แววตาที่เคยเห็นแต่ไม่ใช่กับเขา สายตาแบบเดียวกับที่มองแนนและแก้วตา..กำลังมองอยู่ แววตาตัดพ้อหายไป กลับกลายเป็นใบหน้าร้อนขึ้นมากะทันหัน หัวใจเต้นแรงเจียนหลุดอก

“อย่าหนี”

ขยับก้าวมาอีก คว้ามือคริสอย่างรู้ทันและดึงเข้ามาใกล้

“คุณสิง ผมไม่เข้าใจ ถ้าคุณสิงรู้สึกผิ-“

“ตอนแรกใช่ แต่ตอนนี้ไม่”

สิงโตตัดบทก่อนคริสจะได้พูดต่อ ต่างคนต่างสบตาระยะใกล้..ใกล้จนปลายจมูกสัมผัสกัน

 

“ฉันอยากได้คริส”

 

เสียงอ่อนโยนกระซิบบอก ตาคมหลังแว่นทรงกลมทอดอารมณ์จากใจส่งไปให้เด็กหนุ่มคนลำปาง อดีตพี่เลี้ยงของลูกสาว รับฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรง ช่างดังก้องเหลือเกินในคืนยามรัตติกาล แอบคิดเหมือนกันว่าหากไม่ลืมตาขึ้นมาต้องเสียใจมากที่ไม่ได้ยินเสียงหัวใจของคริสเต้นแรงแบบนี้

 

“ทั้งตัวและหัวใจ”

 

คำพูดที่บอกทุกสิ่ง สิงโตไม่รออีกแล้วกับความปรารถนาสิ่งสวยงามบนฟ้ายามรัตติกาล

 

 

ยามแสงเงาโดนทำลาย พบเจอในความมืดมิด

 

 

“ตกลงคิดอะไรกับฉัน?

 

และในท้ายที่สุด..ต้องเตรียมใจไว้แล้วว่าการมาลำปางครั้งนี้ต้องยอมรับการตัดสินใจของเด็ก ที่ผ่านมาบังคับกันตลอด แก้วตาให้อภัยก็จริง ไม่ได้แปลว่าคริสจะให้อภัยเขา แต่อย่างน้อยก็ขอใช้ความเห็นแก่ตัวบอกความรู้สึกออกไปให้อีกฝ่ายรู้ว่าสิงโตเลือกคริสอย่างไม่มีเงื่อนไข

 “ผม...เป็นคนไม่ดีเลย ใจง่าย” คริสพูดทั้งเสียงกลั้วสะอื้น

“ทั้งที่ผมอยากให้คุณสิงตายทุกวันมาตลอด แต่พอวันที่คุณสิงถูกยิง..ผมกลับ.. ใบหน้ากลมขาวผ่องเงยหน้ามองเข้าไปในดวงตาสีดำ ปรารถนาให้เปล่งประกายหลากหลายอารมณ์ของชีวิต คริสส่ายหัวกับตัวเองก่อนถูกมือสีเข้มประคองใบหน้า ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาบนแก้มใสออก

“ไม่เป็นไร พูดมาเถอะ จะแบบไหนฉันจะรับมันไว้เอง” สิงโตฝืนยิ้ม ทำใจแล้วว่าโอกาสอาจริบหรี่ยิ่งกว่าแสงดาวฤกษ์ใกล้ดับมอด แต่ถ้ายังพอมีโอกาสอีกสักครั้ง เขาไม่ลังเลที่จะคว้าไว้และกอดกกให้แน่นสานสัมพันธ์ในฐานะครอบครัวเดียวกัน รับผิดชอบชีวิตอีกฝ่ายให้ดีที่สุด จะอยู่ปลอบประโลมในวันที่เด็กคนนี้ร้องไห้เสียใจ จะอยู่ยิ้มไปด้วยกันในวันที่เด็กคนนี้มีความสุข จะอยู่เป็นที่พักพิงให้คำปรึกษาหากเด็กคนนี้ต้องการใครสักคน ไม่ใช่แก้ตัวแต่มาจากก้นบึ้งอยากทำให้ด้วยใจ

ตาสีดำคมหลังแว่นจับจ้องใบหน้าเด็กหนุ่มจาก 16 ปี เจอกันอีกครั้งวัย 18 และตอนนี้อายุที่หลับตาลงคิดทบทวนคำตอบ รอจนตากลมคู่งามลืมขึ้นอีกครา

 

 

ไม่ใช่เงาอีกแล้ว พูดออกไปได้แล้ว

ความจริง ณ ตอนนี้ ต่อให้เป็นแสงหรือสุดท้ายเป็นดำมืด

เราสองคือเฉดสีเดียวกัน

 

 

“ผมรักคุณสิง”

 

 

ประโยคจากใจ ละทิ้งทุกข้อแม้มาพร้อมกับจูบใต้แสงทางช้างเผือกบนฟากฟ้า

 

 

ผืนฟ้ามืดมิด พบความเจ็บปวด แต่สิ่งสวยงามอาจจะรออยู่

ทฤษฏีแสงเงากำหนดทุกสิ่ง

ความจริงอันนิรันดร์

 

 

END



++++++++++++++++++++++++++++++




จบแล้วค่ะสำหรับฟิคเฉดเงา 


ยืนยันว่าสิงโตฟิคนี้ไม่ใช่คนดี ไม่ชม ไม่อวยแน่นอนว่าพรี่ดี ไม่ดีจริงๆค่ะ

ทำไมน้องรักตอบ? 

เราเฉลยคำตอบไว้ในภาค 2 นี่แหละ ประโยคนึงแต่ไม่บอกตรงๆ ต้องคิดปูม ตลค ก็จะเข้าใจว่าทำไมน้องถึงตกหลุมรักคุณสิง 

วิแคะหาจากคีย์เหมือนเรื่องก่อนๆของเรานาจา 


เขียนฟิคนี้ตั้งใจอยากสะท้อนมุมมืดสังคมเรื่องภัยคุกคามจากการทำงาน การตกเป็นเหยื่อใต้กฏของการจ้างงาน 

เหตุผลของบ้านแตกสาแหรกขาด เราเห็นเยอะเรื่องทำไมคนนั้นนี้มีชู้ ทำไมครอบครัวดูดีในสังคมจบด้วยการเลิกรา

นี่เป็นการนำเสนอต้นเหตุอีกรูปแบบหนึ่ง มองย้อนกลับไปว่าทำไมคนนี้มีกิ๊ก 1 2 3 4 5 อะไรทำนองนี้

แต่ไม่ใช่ว่าทุกบ้านที่มีกิ๊กจะมีเหตุผลแบบฟิคนี้เสมอไปนะ เรียกว่าหยิบเอามาเสนอมุมมองให้ดูส่วนหนึ่งที่เป็นต้นเหตุของปัญหาในสังคม



ตั้งใจจะจบแค่ภาคแรก แต่ไปๆมาๆ อยากเขียนเรื่องราวหลังจากนี้ ยาวโพ้ดเป็นภาคสองเฉยยย

มีคนถามว่าจะมีรวมเล่มไหม? 

ยังไม่ได้แพลนในจุดนี้เลยสำหรับเรื่องนี้ ยังไงถ้าคิดสนใจจะทำอาจจะทำแบบสอบถามยอดความสนใจนาจา



ไปก่อนนะคะ เจอกันใหม่ในผลงานหน้าน่อ ถ้าอยากเจอกับคริสสิงตอนนี้มีเรื่อง แตะจิต นะ

 https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1995443


บายค่ะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 237 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

560 ความคิดเห็น

  1. #560 kristsing0062 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 23:39

    จบแบบนี้เหรอ ..จบแบบค้างๆไม่แฟร์เลย น่าจะมีเพิ่มสักสองตอน..น่าจะเพิ่มฉากสวีทหลังจากที่เค้าใช้ชิวิตอยู่ด้วยกัน..🥺🥺



    #560
    1
    • #560-1 blood_hana(จากตอนที่ 23)
      25 ธันวาคม 2563 / 01:01
      มีตอนต่อค่ะ แต่ลงเป็นตอนพิเศษแถมให้เฉพาะ ebook จ้า
      #560-1
  2. #542 Pummy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 11:26

    เรื่องนี้โหดกับน้องมาก น้องแทบไม่เคยมีความสุขเลย เท่าที่รู้สึกว่าน้องมีความสุขที่สุด ก็น่าจะเป็นตอนที่ได้เตะบอล รู้สึกว่าสุขกว่าไปเที่ยวงานวัดอีก สรุปทั้งเรื่อง สงสารน้องค่อดๆ ไร้ท์โหดกับน้องมาก คนดีทำไมเจอแต่เรื่องแบบนี้ ไม่ยุติธรรมอ่ะ โอ๊ยยย!!!สงสารน้อง

    #542
    0
  3. #539 โอปอล์ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 05:27

    เรื่องนี้โหดมาก สงสารน้องมากๆ ทำไม blood ชอบใจร้ายกับน้องตลอดเลย

    #539
    0
  4. #531 Palinpasz (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 14:27
    มันอาจจะแย่ในสิ่งที่เคยทำผิดพลาด แต่ทุกคนควรจะมีโอกาส ที่ได้รับคำว่าให้อภัย ควรมีโอกาสที่จะพยายามให้แก้ไขความผิดพลาดนั้น เรารอภาค 2 นะคะ อยากเห็นแนวคิดของไรท์ ว่าจะให้คุณสิงเขาแก้ไขสิ่งที่เขาทำพลาดยังไง คริสจะไปใช้ชีวิตแบบไหน รอภาค 2 นะคะ
    #531
    0
  5. #530 wadarat (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 06:17

    สาหัสมากทั้งแนนทั้งสิงทั้งคริส ต่อจากนี้คุณสิงกับคริสมีความสุขเสียทีนะคะ

    #530
    0
  6. #529 toonytoony (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 19:51
    โหอ่านไปร้องไปอะ
    #529
    0
  7. #528 Love (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 19:55

    อ่านไปน้ำตาไหลพรากเลย..นึกว่าจะจากกันจนไม่อาจพบเจอกันอีกในชาตินี้..แต่สุดท้ายก็ได้บอกความในใจกัน..อยากให้มีภาคสอง อยากอ่านชีวิตเรื่องราวของเค้าสองคนหลังจากผ่านอะไรๆมามากมาย..ในแนวทางนวามคิดของนักเขียนที่วางไว้..รอนะค่ะ

    #528
    0
  8. #526 Khem (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 10:43

    รออ่านต่อภาคสองนะค่ะ

    #526
    0
  9. #525 Khem (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 10:41

    น้ำตาร่วงอาบสองแก้มตอน "คริสตายแล้ว" ชักพักถังน้ำตก ขำตัวเองมากหัวเราะทั้งน้ำตาฮ่าๆๆๆ

    #525
    0
  10. #524 imsft. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 16:35
    ..../เคี้ยวฟันฮึ่มฮั่มแล้วถอนหายใจแรง/ เหมือนตัวเองเป็นพี่ยศอะ อยากจะกินหัวคุณสิงเข้าให้ แต่เห็นว่าจริงจังหรอกนะ เอาเถอะ แล้วนั่นน่ะ นอนติดเตียงมา3ปี muscle tone ยังดีอยู่หรอ ลุกเดินปร๋อเลยนะ นักกายภาพคงมาดูแลการขยับตัวทุกวันล่ะมั้ง แค่หมั่นไส้ แต่เอาเถอะ รีบมาก็ดีละ เวลายิ่งผ่าน ความเจ็บปวดยิ่งสะสม ส่วนน้องพี /ถอนหายใจสามที/ ตกหลุมรักเขาแบบจังๆคือตอนงานวัดสินะ การได้เห็นมุมที่เขาเป็นผู้ชายธรรมดาที่ยิ้มแล้วก็หัวเราะได้ เป็นคนที่อบอุ่นอ่อนโยน ลูกแลน้องๆของตัวเองได้อย่างดี แถมยังให้ความอบอุ่นที่ไม่เคยได้จากใครมาอีก ได้เล่นแบบที่ไม่เคยได้ ได้สบายใจแบบที่ไม่เคยได้ ตอนทำงานก็เป็นคนที่มุ่งมั่นต้ังใจกับงาน ก็ถ้าไม่นับที่ผ่านมา มันก็น่าประทับใจอยู่หรอก น้องพีคะลูก /ลูบแก้ม/ หลังจากนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก คนๆนั้นสัญญาแล้วว่าจะอยู่เคียงข้างหนู จะเป็นที่พึ่งพิงให้กับหนู ทุกอย่างที่อยู่บนบ่า วางลงบ้างนะคะ ปล่อยลงบ้าง ซักครึ่งนึงก็ยังดี มีความสุขได้แล้วนะคะคนดี ไม่ต้องร้องไห้อีกแล้วนะคะ หนูควรได้รับมัน /จุ้บเหม่ง/
    #524
    0
  11. #523 Baby Cotton Candy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 08:51
    กำลังจะน้อวไห้แล้วตอนบอกคริสตายแล้ว พอถังน้ำตกเท่านั้นแหละ ขำก๊ากเลย

    ไม่เคยผิดหวังกับไรท์เลย เขียนดีทุกเรื่องตั้งแต่ติดตามมา เรื่องนี้ก็สนุกมากค่ะ ยิ่งเรื่องมันเข้าใกล้กับชีวิคคนทั่วไปได้มากกว่า เราชอบอ่านคอมเม้นแต่ละคนที่มาเม้นฟิคนี้ด้วย หลากหลายดี แต่ชอบ-คือไรท์ยังคงดำเนินเรื่องตามที่ตัวเองพล๊อตไว้ เนื้อเรื่องเลยอ่านสมูท ขอสเปค่าา
    #523
    0
  12. #522 209090 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 18:17
    จบแบบนี้เลยหรอไม่แฟร์เลย ขออีกตอนได้ไหม อยากรุ้ว่าหลังจากนี้จะเปนไง ความรัก ครอบครัว สังคม จะให้อภัยพวกเขาไหม อย่าให้มันค้างแบบนี้เลยน่าๆ ๆๆๆๆๆขอใหม่น่ะๆๆๆ #กราบละ
    #522
    0
  13. #521 Nsombi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 18:08
    มันควรจะเศร้าแต่ทำไมเราขรำทั้งน้ำตาตอนที่คริสมาเจีคุณสิงที่สุสาน หฤหรรษ์มากแม่เอ๋ย
    #521
    0
  14. #518 Nabhat (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 14:50

    กว่าจะถึงวันที่ไม่ได้เป็นเงาของใคร ผ่านความเจ็บปวดที่เรียกได้ว่าแสนสาหัส และไม่เคยคาดหวังว่าจะถูกเลือกจนวินาทีสุดท้ายเลยจริง ๆ ทั้งนี้ทั้งนั้นทุกคนไม่ได้จะมีความสุข หรือ โชคดีในตอนจบเหมือนเด็กหนุ่มวัย 21 ปีคนนี้เสมอไปล่ะนะ



    ผ่านช่วงร้าย ๆ ในชีวิตไปแล้ว ขอสเปบ้างได้ไหมล่ะคะ หลังจากวันที่เขาต่างเลือกกันและกัน ชีวิตหลังจากนี้ของคนทั้งคู่และน้อง ๆ เป็นอย่างไรบ้าง ว่าง ๆ เอามาฝากกันบ้างนะคะ




    #518
    0
  15. #517 meondekdee (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 11:57
    ในที่สุดก็ใจตรงกันแล้ววววววว
    #517
    0
  16. #516 N_joon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 09:52
    ไรท์~~~~ขออีกตอนได้มั้ยย เคลียร์เรื่องน้องๆชีวิตความเป็นมาของคริสหน่อยยยยย
    #516
    0
  17. #515 parksukie (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 06:47
    ในที่สุดก็ไม่ต้องเป็นเงาอีกแล้ว แต่ยังไงก็ยืนยันว่าสงสารคริสที่สุดเลย
    #515
    0
  18. #514 mooky9924 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 00:27
    ลุ้นตั้งแต่ต้นจนจบเลย ในที่สุดก็ได้รักกันสักที
    #514
    0
  19. #513 corktreecorktree (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 23:37
    ลุ้นแบบโคตรลุ้น อยากให้มีSpecial จังเลยยย หวานบ้างก็ได้~~ 😁
    #513
    0
  20. #512 Chowa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 23:06
    มีความสุขที่แท้จริงซะทีนะ ไม่ต้องคอยเป็นเวาอีกต่อไปแล้ว. ขอบคุณมากๆคับ
    #512
    0
  21. #511 ChitraPiromnukul (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 21:50

    ดีใจจังไรท์มีภาคสองให้...นึกว่าจะจบทิ้งปริศนาอีก...
    #511
    0
  22. #510 สมหญิง ซึกๆ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 21:42
    ชอบเรื่องนี้มากขอบคุณนะคะ
    #510
    0
  23. #509 zzzPLAzzz (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 20:59

    จากนี้ขอให้มีแต่ความสุขนะ.. ถ้าจะกรุณา ขอสเปชีวิตหลังจากนี้หน่อยนะเจ้าคะ .. ขอบคุณที่เขียนเรื่องดีๆให้อ่านนะคะ
    #509
    0
  24. #508 hidenutsu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 20:33
    ยกมือรออยากให้มีรวมเล่มมากๆๆ ิยากเห็นสเปหลังตกลงคบกันแล้วววว อยากเห็นชีวิตของคริสมีความสุขสักที

    ปล.คีย์เวิล์ด เดียวขอย้อนอ่านแพลบ
    #508
    0
  25. #507 J☆ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 20:16
    ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆนะคะ อยากให้น้องคริสมีความสุขมากกว่า แต่แบบนี้ก็ดีแล้วขอบคุณมากค่ะ
    #507
    0