[E-book ฟิคคริสสิง]Shadow Story[END]

ตอนที่ 21 : Shadow & Light 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    16 ก.ย. 62



Shadow & Light 12

 

 

 

 

“ทฤษฏีสี”

 

อาจารย์วิชาศิลปะละมือจากกระดานดำ โยนชอล์กทิ้งลงถาดหลังเขียนหัวข้อในบทเรียนของวัน ตาสีขุ่นมัวตามวัยกวาดมองนักเรียนชั้นมัธยมในโรงเรียนชายล้วนชื่อดังในกรุงเทพมหานคร ทุกคนล้วนสวมผ้ากันเปื้อนเหมือนเขารับกระดาษปอนด์ไปคนละแผ่นวางยึดกับขาตั้งไว้ จังหวะที่กำลังจะอธิบายต่อ เขาสังเกตเห็นเด็กหนุ่มหลังห้องคนหนึ่งสัปหงกอยู่ จึงหยิบชอล์กในถาดปาใส่หัว

 

 

ป๊อก!

 

 

“ปราชญา!

ชื่อของเด็กที่ริอาจหลับในคาบวิชาเอ่ยเรียกจากปากไว้หนวดขาวดั่งสีเงิน สิงโตสะดุ้งตื่นขานรับอาจารย์วิชาศิลปะ วิชาที่เขาไม่ชอบเอาเสียเลย ค่อนข้างเบื่อหน่ายเสียด้วยซ้ำ ก็ไม่เข้าใจเลยว่าเรียนสายวิทย์คณิตเหตุใดต้องมาบังคับเรียนสายศิลป์ด้วย นี่เขาไม่เอาฟิสิกส์มาแอบทำเล่นในห้องก็ให้เกียรติอาจารย์แล้วนะ

 

“อธิบายทฤษฏีสีให้ฟังหน่อยสิ”

“แม่สีมี 3 สี แดง น้ำเงิน เหลือง..

“แล้วสีตรงข้าม โทนร้อน โทนเย็นล่ะ”

“เอ่อ..

 

อาจารย์ยิ้มหมิ่นเหม่ สาแก่ใจ เด็กตอบไม่ได้ สิงโตส่ายหัว ก้มหน้าจำยอมกับผลของการไม่ใส่ใจเรียน เงียบและรอฟังอาจารย์วิชาศิลปะอธิบาย

 

“สีเป็นสื่อสร้างความประทับใจในผลงานของศิลปะและสะท้อนความประทับใจนั้นให้บังเกิดแก่ผู้เห็น มีผลถึงจิตวิทยา มีอำนาจให้เกิดความเข้มของแสงที่อารมณ์และความรู้สึกได้ นั่นแปลว่าสีคืออีกสิ่งหนึ่งที่บอกถึงตัวตนในทุกสิ่งที่เราต้องการสื่อออกมาทั้งในเชิงงานศิลปะและชีวิตจริง” อาจารย์สายศิลป์กล่าวต่อ หนวดสะบัดตามทุกครั้งที่ขยับปาก “และด้วยความที่สีมีมากมายเราจึงแบ่งหมวดให้เข้าใจมากขึ้น จึงได้เกิดทฤษฏีสีขึ้นมา ขั้นแรกเกิดจากแม่สีทั้ง 3 สี ผสมผสานต่อกันเป็นหลายสีและได้เกิดเป็นวงจรสีขึ้นซึ่งแบ่งเป็นโทนร้อนโทนเย็นดังนี้”

 

 

ภาพวงกลมที่เรียกว่าวงจรสีในโปสเตอร์คลี่ลงมาให้เห็น

 

 

“แต่มีเรื่องที่น่าอัศจรรย์ในเรื่องของสี หากเราเอาทุกสีรวมกันสุดท้ายจะกลายเป็นสีอะไร ใครรู้บ้าง” อาจารย์เลิกจ้องสิงโต กวาดตาไปยังนักเรียนชายคนอื่น เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งยกมือขึ้น

“สีดำครับ”

“เก่งมากก้องภพ” อาจารย์ปรบมือ “สีดำ สีที่เราใช้เพื่อเป็น เงา

“แล้วรู้ไหมว่าทำไมสีถึงอัศจรรย์ อาจารย์จะให้พวกเธอได้เห็นอะไรอีกอย่าง”

ไฟทั้งห้องดับมืด สิงโตมองตามอาจารย์วัยใกล้เกษียณผมหงอกยาวมัดรวบเป็นหางม้า ชอบแต่งชุดม่อฮ่อมมาสอนตามสไตล์พวกติสท์แตกหยิบเอาไฟฉายแม่สีทั้งสาม แดง น้ำเงิน เหลือง

“ในกรณีของแสงมันต่างออกไป”

 

 

พรึ่บ!!

 

 

สามสีประสานกัน หาใช่สีดำมืดมิด หาใส่สีผสมขั้นสอง

“สีขาว แสงสว่าง

 

 

.

.

.

 

 

เฮือก!!!

 

สะดุ้งตื่นจากฝัน ฝันสมัยยังเด็กเรียนอยู่มัธยมในโรงเรียนชายล้วนของรัฐบาลแห่งหนึ่ง นานมากแล้ว..จนแทบลืมเลือนไปในวิชาที่ไม่เคยคิดใส่ใจจำอันเนื่องจากไม่ชอบและไม่คิดเอาไปใช้ทำงานทำการแน่นอน

“พ่อคะ” เสียงใสกังวานดังขึ้นเหนือหัว เสียง..เหมือนกระดิ่งต้องลม ก้องกังวานอันน่าเอ็นดู

“ว่าไงแก้วตา ขอโทษนะที่พ่อเผลอหลับ ถึงไหนแล้วนะ” เขาขยับตัวหยัดกายลุกจากฟูกในเต็นท์สีฟ้าแล้วจัดท่านั่งพิงหมอน ลูกสาวตัวน้อยซุกนอนแนบอกกอดพ่อเอาไว้แน่นขึ้นแล้วตอบคำถาม

“พ่อเล่าถึงเจ้าชายตามหาเจ้าของรองเท้าแก้วค่ะ”

“โอเค”

นิทานเล่าต่อทั้งเสียงทุ้มเย็นแต่กลับเจือไปด้วยความอ่อนโยนสุดแสนให้ลูกสาวสุดที่รักเพียงหนึ่ง ลูกตัวน้อยที่รักยิ่งอยู่ด้วยกันในเต็นท์กลางป่าเขาใต้ท้องฟ้ามืดมิด มีก็เพียงแสงไฟจากกองไฟหน้าเต็นท์ที่ต้องหมั่นทยอยเติมฟืนจากเศษไม้ตามทางตลอดเวลาเป็นสิ่งเดียวที่เรียกว่าแสงสว่างในสถานที่แห่งนี้

 

 

อยู่มานานแค่ไหนแล้วนะ?

 

 

“หนาวเหรอคะ?” สิงโตเห็นลูกสาวถูต้นแขนไปมา จึงกระชับกอดให้แน่นขึ้นดึงผ้าห่มคลุมร่างเอาไว้

“นิดหน่อยค่ะ” แก้วตาหลับตาพริ้มกล่าวทั้งรอยยิ้มพิมพ์ใจ ซุกหน้าลงหาไออุ่นของบิดา

 

 

 

ใช้ชีวิตวนเวียนในท้องฟ้าที่ไม่เคยสว่าง

 

 

 

 

หลับตาลงแล้วตื่นมาหลังสัมผัสได้ว่ากองฟืนกำลังจะมอด สิงโตและลูกสาวออกมาจากเต็นท์อันเป็นฐานลับที่ลูกสาวสร้างขึ้นมากลางป่าแห่งนี้ ใบหน้าคมไว้หนวดแหงนมองฟ้า ยังคงมืดมิดไร้แสงเหมือนทุกวันจนมิอาจรู้วันเวลา พวกเขาสองคนพ่อลูกช่วยกันหาเศษไม้แห้งตามพื้นมารวมกันแล้วหักโยนเข้ากองไฟ นั่งคุดคู้เคียงกันอาศัยไออุ่นจากเปลวเพลิงเป็นเครื่องป้องกันไม่ให้หนาวตายกลางป่ารกชัดแสนเงียบสงัด

 

 

เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ

 

 

“เล่นซ่อนหากันไหมคะ?” เกมที่เล่นกับลูกน้อยเป็นประจำตั้งแต่อยู่ที่นี่

“ได้ค่ะ”

“แก้วตาเป็นคนหานะ พ่อไปซ่อนนะ”

สิงโตวิ่งออกไปหลังลูกสาวยกมือปิดตา ถอยออกไปจากฐานลับ เร้นกายในป่ามืดมิด ความมืดที่ยากจะมองเห็นแต่ไม่นานตาก็เริ่มคุ้นชิน เดินออกไปคลำไปตามลำต้นไม้สูงชัน ย่างก้าวเหยียบบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษใบและกิ่งก้านสารพัด สอดสายตามองหาที่ซ่อนดีๆที่จะหลบให้พ้นตา

 

 

สิง

“คุณสิง”

 

 

เสียงเพรียกถึงชื่อ วะแว่วมากับสายลมผ่าน สิงโตชะงักเท้าหยุดนิ่งเหลียวหลังไปมองกลับไปพบสิ่งใดนอกจากความมืด แว่วเสียงปริศนา 2 เสียงเรียกขานหาเขาซ้ำๆมาตลอด..

“คุณพ่อคะ!” เด็กหญิงมัดแกละวิ่งมากอดขา  “เจอตัวแล้ว”

“เก่งมากค่ะแก้วตา” สิงโตคลี่ยิ้มอบอุ่นพร้อมอุ้มลูกสาวมาหอมแก้ม จำไม่ได้เลยว่าก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น เหตุใดถึงมาโผล่ที่ป่าสนแห่งนี้ แต่ก็ไม่หวั่นใจ ตราบใดที่ลูกสาวอยู่เคียงข้าง ใช้ชีวิตเดินเล่น ซ่อนแอบ นอนมองฟ้าด้วยกัน ดูท่าเวลาจะผ่านมานานมากกว่าลูกสาวจะเจอตัว ไม่นานแก้วตาก็หลับปุ๋ยคาไหล่ คนเป็นพ่อยิ้มขำพลางลูบผมชื้นเหงื่อพาเดินกลับไปยังทิศทางของแสงจากกองไฟกลับไปในเต็นท์สีฟ้าที่เดิมแล้ววางลูกสาวไว้บนฟูก ตาคมละสายตาจากลูกออกไปยังกองไฟนึกถึงสิ่งที่จดจำได้ในหัวสมอง

 

 

 

มีลูกสาวอยู่หนึ่งคนและ..เสียงเรียกของคน 2 คน

 

 

 

“ใครนะ? รำพึวถึงเสียงที่หวนคะนึงมากมายแต่กลับชั่งใจไม่ถูกว่าเสียงไหนก้องชัดกว่ากัน แต่สิงโตสัมผัสได้ว่าทั้ง 2 เสียงมีความหมายกับเขาอย่างมาก

 

 

ต้องเลือกเพียงหนึ่ง

ทว่า..นึกไม่ออกว่าเลือกอะไรไปก่อนมาป่า

 

 

หมับ!

 

มือเล็กๆของลูกสาวจับชายเสื้อยืดของบิดา

“พ่อ..

รอยยิ้มวาดบนหน้าคมไว้หนวดเครา ชายผิวสองสีโน้มตัวลงไปจูบขมับลูกสาว ก่อนเอนตัวลงนอนกระชับกอดลูกสาวไว้ในอ้อมแขน ความครุ่นสงสัยมลายหายไปเหลือเพียงความปรารถนาที่จะเคียงข้างลูกสาวในคืนฟ้ามืดที่มิอาจรู้วันเวลา แล้วหลับตาลงเข้าสู่นิทราตามกันไป

 

.

.

.

 

ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด..

 

 

“คนไข้ปลอดภัย แต่ไม่ฟื้นเลยเลยครับ เขา..อาจจะเป็นเจ้าชายนิทรา ผมอยากให้คุณทำใจล่วงหน้า”

แนนรับฟังคำวินิจฉัยของหมอ ก่อนผินหน้ามองอดีตสามีนอนหลับในห้อง ICU กระสุนเฉียดหัวใจไปนิดเดียว โชคดีที่มาถึงอนามัยของตำบลและพวกหมอกู้ชีวิตไว้ได้ทัน จากวันนั้นเป็นต้นมาก็ผ่านมาร่วม 2 เดือนแล้ว ถึงรอดตายก็ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง แนนตัดสินใจย้ายสิงโตมารักษาต่อให้กรุงเทพ ในที่มีหมอและเครื่องมือครบมือกว่าอนามัยเล็กๆในชนบทไกลปืนเที่ยง แนนเก็บเสื้อผ้าชุ่มเลือดกับข้าวของในกระเป๋าของสิงโตไว้ ทุกอย่างเหมือนเดิม ต่างก็เพียง..พวงกุญแจตุ๊กตาสิงโตห้อยติดกับกุญแจรถกระบะ

คนร้ายคือไอ้ไก่ เป็นคนของกำนันเก่ง ดีที่ชาวบ้านช่วยกันรวบจับได้คาหนังคาเขา ไก่รับสารภาพว่าโดนกำนันเก่งสั่งให้ฆ่าสิงโต ด้วยเหตุนี้กำนันเก่ง รวมถึงคนร่วมขบวนจึงต้องโทษติดคุกข้อหาพยายามฆ่า ประกอบกับศาลทำการไต่สวนคดีฉอโกงที่ดิน ขุดลงไปยันคดีทำร้ายร่างกายก่อนหน้านั้นมากมายงอกออกมาเป็นดอกเห็ด

 

 

เรียกว่าหมดไส้หมดพุงครั้นหมดอำนาจ

 

แนนมองพวงกุญแจสิงโต แปลกใจไม่น้อยเพราะทุกทีไม่เคยห้อยอะไรแบบนี้มาก่อน แต่แล้วในที่สุดเธอก็เลิกสนใจของจุกจิกน่ารักตัวนั้นมาชุบผ้าขนหนูในกะละมัง คอยเช็ดตัวดูแลสิงโตไม่ห่าง ยอมหยุดงาน ยอมทุกอย่างเพื่อคนๆนี้ที่คอยขอเวลาจากเธอเพื่อเขาและลูกสาวมาตลอด

“รักแฟนมากเลยนะคะ” พยาบาลชม แนนยิ้มบางๆ พลางเกลี่ยผมที่เริ่มยาว

“แต่ก่อนดิฉันไม่เคยให้เวลากับเขา ตอนนี้ดิฉันอยากทดแทนส่วนนั้น”

 

 

สิ่งที่ขาดคือเวลา จะไม่ยอมเสียไปอีกเหมือนเสียแก้วตา

 

 

อดีตที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของสิงโตเพียงอย่างเดียว แนนเองก็มีส่วน..มองย้อนกลับไปก็ได้แต่สมเพชตัวเองที่คิดเพียงมุมมองเดียว ทำงานเพื่อตัวเองเพื่อยกระดับครอบครัว หวังให้สามีและลูกได้เชิดหน้าชูตาในสังคมที่มีวิถีชีวิตสูงขึ้นไป แต่แท้จริงแล้วสิ่งที่สิงโตและแก้วตาต้องการคือการได้ใช้ เวลาร่วมกันกับแนน อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาต่างหาก มือเรียวบางดึงสร้อยล็อคเกตสวมติดคอตลอดเวลา เปิดสลักมองรูปครอบครัวที่ใส่ไว้ข้างใน รูป สิงโต แนน แก้วตา

ทุกอย่างมันพัง รู้ดีว่าผิด รู้ดีว่าทนไม่ไหวกับการเสียลูก มองรูปนี้ทีไรจึงรู้ว่าแท้จริงเธอโหยหาครอบครัวที่สร้างด้วยรักมากอย่างสุดแสนจนไม่อาจปล่อยวางลงได้ พอรู้ว่าอาจจะมีโอกาสกลับมาเหมือนเก่าก็ไม่รีรอที่จะเข้าไปคว้าเอาไว้ ทว่า..มันช่างปวดใจระคนเจ็บแสบที่เห็นว่าสิงโตอยู่กับอดีตพี่เลี้ยงเด็ก เธอสติขาดสะบั้น เหตุผลทิ้งไป เหลือเพียงอารมณ์ล้วนด้วยความหวง เห็นแก่ตัว เจ็บช้ำใจ

 

 

 

เด็กหนุ่มที่เคยนึกรักใคร่เหมือนลูกอีกคนกลับเป็นชู้กับสามีตัวเอง

ไม่รู้อะไรจริง อะไรเท็จ ที่รู้คือเด็กคนนั้นกับสามีมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง

กลัวจับใจ

 

 

 

ภาวนา อธิษฐาน ถึงลูกสาวผู้ตายจากไปแล้ว หวังว่าเศษเสี้ยวของความรักของครอบครัวเรา หากยังพอมีเหลือแล้วซึ่งเยื่อใยต่อกัน ปาฏิหาริย์ก็อาจเป็นจริง  “แก้วตา ช่วยพ่อด้วยนะลูก” 

 

 

TBC


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

560 ความคิดเห็น

  1. #558 kristsing0062 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 23:01

    โอ๊ยยยหน่วง..รับไม่ไหวสงสารน้อวคริสส

    #558
    0
  2. #520 Nsombi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 17:45
    ดีนะวันนี้ว่างหน่อยเลยเข้ามาส่อง พอเข้าปุ๊บ อ้าวไม่ได้ล็อกอิน ล็อกอินปุ๊บ โหย ทำไมฉันไม่เข้ามาให้เร็วกว่านี้น่ะ ... คุณแนนค่ะ อยากบอกว่าคุณสิงโตไม่ตื่นมาหรอก เพราะเสียงเรียกของคุณนั่นละ
    #520
    0
  3. #497 ChitraPiromnukul (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 20:52

    มันหน่วงมาก..คล้ายปัญหาครอบครัวแต่มันก้อละเอียดอ่อนเกินกว่าจะเข้าใจในชีวิต..สงสาาก้อ แต่คริสน่ะสิต้องอับอายชาวบ้านด้วย..ไปอยู่ที่ไหนก้อลำบากเพราะด้วยฐานะของตัวเองด้วย..
    #497
    1
    • #497-1 blood_hana(จากตอนที่ 21)
      18 กันยายน 2562 / 20:29
      ถูก ฐานะไม่ดีด้วย
      #497-1
  4. #490 Baby Cotton Candy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 09:39
    เฮ้อออ ถามว่าเข้าใจทุกตัวละครมั้ย ก็เข้าใจนะ มันก็วิถีชีวิตคนทำงานสมัยนี้เลย ทำงานจนละเลยครอบครัว คนในครอบครัวก็ต้องการเวลาร่วมกัน พลาดแล้วกลับมายากจริงๆ และก็ใจความผูกพันธ์ของสิงโตกับแนนด้วย แต่ช่วงแตกหักในชีวิตมันให้หลายๆอย่างเปลี่ยนไป ความผูกพันไม่ได้หมายความว่าจะสามารถกลับมาอยู่ร่วมกันได้ อ่านแล้วคิดถึงตัวเองเลย อาจจะไม่เหมือนกันทั้งหมด แต่ใจความมันคล้ายๆ สุดท้ายก็ต่างคนต่างเดินสบายใจสุด
    #490
    1
    • #490-1 blood_hana(จากตอนที่ 21)
      17 กันยายน 2562 / 19:32
      เขียนมาสะท้อนเรื่องปัญหาครอบครัวยุคนี้เลยแล ตอนหน้ามาแล้วค่ะ มาดูว่าจะเดินทางไหนกัน
      #490-1
  5. #489 Patida9 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 07:53
    คุณคือมืออีกมือที่ทำลายทุกๆอย่าง ทำลายชีวิตบริสุทธิ์ของเด็กสองคนโดยทางตรงและทางอ้อม เวลาที่เคยตัวเองละเลยไปไม่เคยมีให้ในวันที่เค๊าต้องการที่สุดจนเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องราวร้ายๆขึ้น แต่พอวันนึงรู้ซึ้งว่าตัวเองต้องการเวลาที่เคยมองไม่เห็นค่านั้นมากแค่ไหน ก็กลับมาใหม่โดยอ้างว่าต้องการชดเชยเวลาที่เสียไปให้กับเค๊าในขณะที่ใจเค๊ากำลังจะให้เวลากับคนที่เป็นผู้ถูกกระทำอย่างแท้จริง และคุณก็ทำลายคนบริสุทธิ์อีกครั้งด้วยสองมือของตัวเอง ทำลายคนอื่นซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่เคยถามความจริงในเรื่องที่เกิดขึ้นเลยคิดถึงแต่ตัวเอง คนอื่นก็เจ็บปวดเป็นเหมือนกับคุณเช่นกันน๊ะ.
    #489
    1
    • #489-1 blood_hana(จากตอนที่ 21)
      17 กันยายน 2562 / 19:33
      ผุ้ใหญ่ 2 คนทำลายเด็กด้วยกันทั้งคู่ ทั้งแนน ทั้งสิง ในส่วนของแนนเองก็เรียกว่าสำนึกได้ตอนหลังก็ว่าได้ แต่จะสายเกินไปหรือยังทัน มาดูกันตอนหน้าค่ะ
      #489-1
  6. #488 imsft. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 03:44
    เฮ้อ เธอชดเชยได้ในส่วนที่เธอทำได้คุณแนน แต่เธออย่าลืมว่าโอกาสก็คือโอกาส จะไขว่คว้าไว้ได้รึป่าวมันคืออีกเรื่อง เวลาที่อยากทดแทนก็ทำให้เต็มที่ เข้าใจความรู้สึกที่เสียไปนะ แต่ไม่ได้มีแค่เธอที่ต้องสูญเสีย คริสเองก็เสียทั้งศักดิศรี สิ่งที่เรียกว่าบ้าน และคนที่รัก คุณสิงเองก็เสียผญที่รักที่สุดไปคือน้องแก้วตา เสียโอกาสที่จะได้รักใครอีกสักครั้ง เสียโอกาสที่จะได้ขอโทษและให้อภัย น้องแก้วตาเองก็ต้องสูญเสียโอกาสที่จะได้อยู่กับครอบครัวที่อบอุ่น พ่อแม่ที่เธอรัก พี่เลี้ยงที่ดูแลเธออย่างดีมาตลอด ค่อยๆมองความจริงทีละนิดเถอะ แล้วสักวัน เธออาจจะปล่อยวางมันลงได้
    #488
    1
    • #488-1 blood_hana(จากตอนที่ 21)
      17 กันยายน 2562 / 19:34
      ชอบคำว่าโอกาสก็คือโอกาส อยู่ที่สิงโตแล้วว่าจะให้หรือไม่ให้ เขาเคยขอเวลาจากแนน แนนไม่ให้ ตอนนี้เป็นฝ่ายที่แนนต้องขอเวลาจากสิงโตบ้าง กลับกันบ้าง
      #488-1
  7. #487 J☆ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 02:00
    เมื่อไรคริสจะมีความสุข ทำไมต้องมาเป็นทุกข์เพราะคนอื่นด้วย เห้อ
    #487
    1
    • #487-1 blood_hana(จากตอนที่ 21)
      17 กันยายน 2562 / 19:34
      เขียนไปก็ถามตัวเองเหมือนกัน ทำไมเรื่องนี้น้องรันทดจัง เหยื่อสังคมแท้
      #487-1
  8. #486 mooky9924 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 00:20
    สงสารคริส ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แต่ต้องโดนประนามหยามเหยียด ไม่รู้จะอยากให้คุณสิงกลับมาดีไหม รอไรท์ตัดสินใจหละกัน
    #486
    1
    • #486-1 blood_hana(จากตอนที่ 21)
      17 กันยายน 2562 / 19:35
      ขอบคุณน้าที่เชื่อการตัดสินใจของเรา
      #486-1
  9. #485 pndcsn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 23:45
    สงสารคริส. จะได้เจอความสุขมั้ย..อะไรจะขนาดนี้นะ
    #485
    1
    • #485-1 blood_hana(จากตอนที่ 21)
      17 กันยายน 2562 / 19:36
      เชื่อเถอะว่าคนเจอแบบนี้มีบนโลก มีอะไรอีกมากมายที่เราไม่เห็นแต่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้น
      #485-1
  10. #484 npktri (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 23:39
    จะเป็นยังไงต่อละเนี่ย
    #484
    1
    • #484-1 blood_hana(จากตอนที่ 21)
      17 กันยายน 2562 / 19:36
      มาต่อแล้วค่ะ มาดูกัน
      #484-1
  11. #483 Sasitorn_TukTuk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 23:32
    สิ่งจะกลับมาไหม
    #483
    1
    • #483-1 blood_hana(จากตอนที่ 21)
      17 กันยายน 2562 / 19:36
      มาดูกัน ตอนหน้า
      #483-1
  12. #482 Princess_of_JJ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 23:25
    แนนไม่น่ากลับมา
    #482
    1
    • #482-1 blood_hana(จากตอนที่ 21)
      17 กันยายน 2562 / 19:36
      ทำไมล่ะ คิดมุมแนนก็น่าสงสารนะ
      #482-1
  13. #481 Adhelle (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 23:22
    แนนเนินอ่ะควรหลบไปแม่ไม่ปลื้ม ปล่อยให้เรือสิงคริสแล่นเถอะนะสงสารพวกนางจริงๆ
    #481
    1
    • #481-1 blood_hana(จากตอนที่ 21)
      17 กันยายน 2562 / 19:37
      จริงๆแนนก็โดนกระทำเหมือนกันนะ ถ้าเรามองมุมว่าเราเป็นแนน เราจะเข้าใจการกระทำของแนน
      #481-1