[E-book ฟิคคริสสิง]Shadow Story[END]

ตอนที่ 2 : Shade Shadow 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 244 ครั้ง
    3 ก.ค. 61

Shade Shadow 2

 

 

3 เดือนก่อน..

 

แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ติดตั้งหน้าต่างมูลี่ ไอร้อนที่เข้ามาในห้องรับแขกจึงไม่แรงมากนักที่จะทำให้คนหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวสองสีที่นั่งอยู่บนโซฟาสีเทาหม่นรู้สึกร้อนแต่อย่างใด ตาคู่คมหลังแว่นทรงกลมจ้องเด็กหนุ่มผิวขาวผ่องผมสีดำอมน้ำตาลอ่อนยามต้องแสงกำลังนั่งบิดมือไปมาบนตักด้วยความประหม่าอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

 

ผิวขาวผ่องแต่มือเท้ากลับหยาบกร้าน เสื้อยืดสีชมพูคอเปื่อย

ยีนส์สีซีดกับร่องรอยขาดตามหัวเข่าที่ดูก็รู้ว่าไม่ได้เกิดจากแฟชั่น

คนจนอย่างไม่ต้องสงสัย

 

 

“แนะนำตัว”

“ผ..ผมพีรวัส แสงโพธิรัตน์ครับ ชื่อเล่นว่า คริส อายุ 16 ปี จบจา-

“พอ”

สิงโตยกมือปราม เบรกเด็กหนุ่มที่กำลังแนะนำตัวเองตรงหน้า กอดอกมองเด็กหนุ่มที่นั่งตัวหดหน้าเสีย ก้มหน้าหลบสายตาแถมยังกลืนน้ำลายลงคอจนลูกกระเดือกน้อยๆนั่นขยับไหว

“อายุแค่นี้จะมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้ลูกสาวฉันเนี่ยนะ จะไหวเหรอ?

“ไหวครับ คือที่บ้านผมมีน้อง 5 คน เป็นผู้ชาย 3 ผู้หญิง 2 มั่นใจว่าไหวครับ”

“แต่ก็เด็กเกินไป”  สิงโตตัดบทคนที่พยายามยื้อพูดข้อดีของตัวเองให้ฟัง คนชื่อคริสยิ่งหงอเข้าไปใหญ่ คอหดลงไปจนคางแทบชิดอก เหมือนจะเห็นตากลมโตใสวาววับคลอเบ้าขึ้นมาเล็กๆด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะมองตั้งแต่หัวจรดเท้า พิจารณาหาข้อดีในแรกพบประสบหน้าอย่างไร สิงโตก็หาข้อสนับสนุนที่จะรับมาทำงานให้ตำแหน่ง พี่เลี้ยงเด็กให้ไม่ได้จริงๆตามเหตุผลที่กล่าวไว้ก่อนหน้านั้น

 

 

16 ปี ยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ จะรับผิดชอบชีวิตลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาได้หรือ?

 

 

“ไม่เอาน่าสิง อย่าทำหน้าดุใส่น้องแบบนั้นสิคะ น้องกลัวหมดแล้ว” หากชายที่ชื่อสิงโตเป็นยักษ์ นางฟ้าบนสวรรค์ก็คงไม่พ้นหญิงสาวหน้าตาสวยผมยาวคลอสะโพกที่นั่งอยู่ข้างกาย เธอลูบต้นแขนของสามีไปมาให้คลายท่าทีขึงขังลงก่อนหันไปพิศมองผู้มาสัมภาษณ์งานเบื้องหน้า “คริสใช่ไหมจ้ะ พี่ชื่อแนนนะ”

“ค..ครับคุณแนน”  คริสเงยหน้าขึ้นกล้าๆกลัวๆ สบตาเปี่ยมไมตรีมากกว่าล้านเท่า แถมสวยจนอดชื่นชมในใจเสียไม่ได้

“แนะนำตัวใหม่อีกทีนะ”

“แนน เด็กนี่อายุแค่ 16

“ฟังน้องเขาก่อน เราต้องให้โอกาสน้องเขานะ” แนนตบแขนคนเคร่งขรึมดุดันเบาๆไปมา คนอีกฝ่ายถอนหายใจ สายตาคมกริบฉายแววอ่อนลงหลังภรรยาออดอ้อนขอให้เขายอมรับฟังและพิจารณาเด็กหนุ่มชื่อคริสอีกที สามีภรรยาเคลียร์กันเป็นที่เรียบร้อยจึงหันมามองคริสอีกครั้งและรอ..รอให้นำเสนอตัวเองอีกครั้ง

 

“ผมชื่อ พีรวัส แสงโพธิรัตน์ ชื่อเล่นคริส อายุ 16 ปี จบ ม.3 จากโรงเรียนดอยช้างเผือก ผมมาสมัครพี่เลี้ยงเด็กเพราะว่ามีประสบการณ์การดูแลน้องๆ ในครอบครัว 5 คน ทั้งเด็กผู้ชายและผู้หญิง ก็เลยคิดว่ามีความสามารถพอที่จะดูแลน้องแก้วตาครับ”

“ช่วยพ่อแม่เลี้ยงเหรอ เก่งจัง” แนนเอ่ยชม ยิ่งทำให้คริสเริ่มมีความมั่นใจมากขึ้นที่จะพูดต่อ

“ครับ..แต่..ตอนนี้เลี้ยงคนเดียว พ่อแม่ผมเสียไปเมื่อปีที่แล้ว”

“ตายจริง!!” เสียงอุทานพลางยกมือปิดปากดังจากหญิงสาว แววตาทอประกายสงสารเห็นใจออกมาชัดเจน ในขณะที่คนเป็นสามีกลับนั่งกอดอกนิ่งไม่ไหวติ่งจนไม่สามารถอ่านความคิดเห็นใดๆได้หลังดวงตาคู่นั้น คริสเม้มปากแน่นเป็นแนวเส้นที่ต้องเล่าเรื่องราวน่าสะเทือนใจในชีวิตให้คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนรับฟัง

 

 

ไม่อยากให้ใครมาเวทนาสงสาร ยิ่งทำเช่นนั้น..ยิ่งน้อยใจชะตาชีวิตนัก

 

“แบบนี้เราก็เป็นเสาหลักครอบครัวคนเดียว..ทั้งที่อายุแค่ 16 ปี ที่ผ่านมาทำงานมาหนักมาเลยใช่ไหม”

“ครับแต่งานในบ้านเกิดผมก็ยังไม่พอค่าใช้จ่าย ก็เลยตัดสินใจเดินทางมากรุงเทพ” คริสอธิบายต่อ แนนพยักหน้าแล้วหันไปมองชายผู้เป็นสามีซึ่งกำลังนั่งรับฟังอยู่เช่นกัน

หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาทั้ง 2 คนขอตัวออกไปข้างนอกห้องรับแขก ทิ้งคริสเอาไว้เพียงลำพัง ตัวคนเดียวในห้องรับแขกใหญ่โอ่อ่าเสียยิ่งกว่าบ้านเกิดของเขาด้วยซ้ำ นัยน์ตากลมโตสำรวจมองรอบบ้านที่ใหญ่จนแทบตาค้างเมื่อเดินทางมาถึงตามใบประกาศรับสมัครติดริมเสาไฟฟ้า  ทั้งทีวีจอแบนขนาดใหญ่ติดผนัง โซฟานุ่มนิ่ม โคมไฟดีไซน์โครงเล็กดัดสวยบนเพดานและชั้นวางของตั้งโชว์ติดผนังไล่ระดับความสูงไว้วางของประดับไม่ว่าจะรูปปั้นหยก เครื่องแก้วต่างๆนาๆ และที่เตะตาสุดไม่พ้นรูปถ่ายครอบครัวติดฝาผนัง

 

 

ปราชญา เรืองโรจน์  วิไลวรรณ เรืองโรจน์’ ‘แก้วตา เรืองโรจน์

ชื่อคนทั้งสามในรูปซึ่งสลักไว้บนกรอบรูปทำจากไม้

 

ครอบครัวสุขสันต์ ความงดงามที่ไม่มีวันได้สัมผัสอีกแล้ว..

 

 

มองไปนานๆเข้าก็พาลน้ำตาคลอ คิดถึงพ่อแม่ที่จากไปไกลแสนไกล ก่อนจะรีบปาดเช็ดน้ำตาเมื่อเสียงประตูเปิดออก พร้อมกับการเข้ามาของหญิงสาวผมยาวดัดลอนเพียงคนเดียว น่าฉงนจนคริสเผลอมุ่นคิ้วเสียไม่ได้

 

“จะมาบอกว่า พวกเราตกลงรับคริสเข้าทำงานแล้วนะ”

“จริงเหรอครับ!!

 

ผลของการสัมภาษณ์..ผลที่ได้รับทำเอาคริสตาโตเท่าไข่ห่าน เก็บอาการดีใจไม่อยู่จนแนนป้องปากขำขัน เธอพยักหน้ายืนยันกับคำตอบให้ ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มหน้าบานยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มขึ้นร่องบุ๋มรีบยกมือไหว้กล่าวคำขอบคุณซ้ำๆ ดีใจและโล่งใจหลังทนเตะฝุ่นในกรุงเทพนานหลายเดือนจนเงินเก็บร่อยหรอ ในที่สุดก็ได้ทำงานสมใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าเรื่องน่ายินดีในวันนั้น..

 

 

เป็นประตูเปิดทางไปสู่ นรก

 

 

 

ผ่านระยะเวลาจากวันที่เริ่มงานวันแรกไป 1 เดือนให้หลัง คริสกับเด็กผู้หญิงชื่อแก้วตาสามารถเข้ากันได้ดี ไม่มีข้อบกพร่องแต่อย่างใด แก้วตาเป็นเด็กผู้หญิงร่าเริง อารมณ์ดี ไม่งอแงมากและก็ไม่ซนมาก แถมยังกินง่ายด้วยซ้ำ เรียกได้ว่าเป็นโชคดีของคริสที่ได้มาเจอเด็กที่นิสัยดีและเลี้ยงง่าย ทุกอย่างจึงดำเนินไปอย่างราบรื่นดี  นอกจากงานเลี้ยงเด็กเป็นหลักก็ยังทำงานของคนใช้รวมไปด้วยซึ่งก็ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงอะไรมากนัก

 

 

หนักกว่านี้อย่างเช่น เป็นกรรมกร ก็ทำมาแล้ว

ที่ทำอยู่ถือว่าสบายมากโข แถมยังเงินดีสำหรับวุฒิ ม.3 เสียด้วยซ้ำ

 

 

 

“พี่คริสๆ แก้วตาอยากกินเค้กค่ะ”

“ตอนนี้ยังไม่ได้นะครับน้องแก้วตา ต้องกินข้าวเที่ยงก่อนถึงจะได้กินเค้ก ไม่งั้นจะไม่แข็งแรงเอานะ”  

คริสย่อตัวลงนั่งคุยกับระดับเดียวกับเด็กผู้หญิงที่อายุน้อยกว่า 10 ปี แก้วตาเม้มปากน้อยๆสีชมพู ทำหน้างอแงออกมาอยู่หน่อย โคลงศีรษะคิดตามครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ พี่เลี้ยงหนุ่มยิ้มพอใจแล้วอุ้มเด็กผู้หญิงขึ้นนั่งลงบนเก้าอี้เด็ก พร้อมเสิรฟ์มือเย็นเป็นข้าวสวยร้อนๆทานคู่กับไข่ตุ๋นทรงเครื่อง กะหล่ำยัดไส้หมู อันเป็นชุดอาหารสำหรับเด็กน้อยที่เขาจัดเตรียมเอาไว้ในจานหลุมลายคิตตี้สำหรับเด็กผู้หญิงน่ารัก ก่อนจะจัดวางจานข้าวเรียงคู่ช้อนส้อมไว้ตรงหัวโต๊ะอีกที่หนึ่งสำหรับเจ้าบ้านอีกคนที่หยุดอยู่บ้านในวันนี้

 

 

“เป็นวิศวกรประสาอะไร! แค่นี้ยังคำนวณผิด!! ผมถามคุณคำ ถ้าเกิดวันนี้ผมไม่เอะใจเอาแบบมาตรวจจนปล่อยให้บ้านสร้างเสร็จแล้วเกิดปัญหาขึ้นมาจะทำยังไง!

 

เสียงทุ้มตวาดดังออกมาจากห้องทำงาน ทำเอาคริสที่กำลังจะเคาะประตูเรียกอีกฝ่ายชะงักมือนิ่ง ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อเช่นนั้นด้วยความคิดโลเลว่าควรจะเปิดประตูเข้าไปดีหรือจะอยู่เฉยๆจนกว่าอีกฝ่ายจะคุยเสร็จ

 

“ยังมีหน้ามาถามหาครั้งหน้าอีกเหรอ? คุณทำผิด 3 รอบ แถมเป็นจุดที่ไม่น่าให้อภัยทั้งนั้น พอกันทีสมศักดิ์ ผมว่าคุณไม่เหมาะกับบริษัทผม พรุ่งนี้ไปเขียนใบลาออกซะ!!

 

บทสนทนาสิ้นสุดลงตามด้วยเสียงฝีเท้าเร่งเข้ามาใกล้บานประตู คริสหน้าตาตีนหาทางหนีทีไล่จะหนีออกไปไกลจากเขตห้องทำงาน หากแต่ช้าเกิดไป..คนในห้องเปิดประตูเสียก่อนได้ทันขยับตัวหลบ

 

….

….

 

ความเงียบงันปกคลุมอยู่หน้าห้องทำงานของชายหนุ่มร่างสูงผู้เป็นเสาหลักของครอบครัวเรืองโรจน์ คริสอ้าปากเหวอไม่คิดว่าจะสบตาสิงโตในระยะประชิดขนาดนี้ สบตา..สีดำคมกริบหลังแว่นทรงกลมที่ยากแก่การคาดเดาความคิด แต่สิ่งที่สัมผัสได้คือเป็นคนที่เข้มงวดมากโดยเฉพาะเรื่องงาน จนทำให้ใครก็ตามที่พบเจอต้องขนลุกชัน รวมถึงพี่เลี้ยงเด็กคนนี้ก็เช่นกัน

“มองอะไร”

“ป..เปล่าครับ! ผม..ผม..มาตามคุณสิงไปกินข้าว”  ท่าทางกับน้ำเสียงดุดันทำให้คริสต้องเป็นฝ่ายก้มหน้าหลบตาเสียไม่ได้

“งั้นก็ถอยไปสิ จะยืนนิ่งอยู่ทำไม” คริสรีบเดินเขยิบหนีหลีกทางให้อีกฝ่ายหลังสิ้นคำสั่งทั้งเสียงเจือหงุดหงิดซึ่งคาดว่าน่าจะขุ่นมัวจากเรื่องที่คุยโทรศัพท์ด่าลูกน้องเมื่อครู่  ดวงหน้ากลมแป้นขาวผ่องมองตามแผ่นหลังคนสูงกว่าเดินออกไปยังห้องอาหาร ท่าทีเคร่งขรึมกลายเป็นอ่อนโยนลงทันตาเมื่อเห็นลูกสาวซึ่งละจากจานข้าวมายิ้มหวานให้

 

 

คนที่จะทำให้คุณสิงยิ้มได้

มีแต่คุณแนนและน้องแก้วตาเท่านั้น

 

 

ข้อเท็จจริงที่พี่เลี้ยงเด็กรับรู้หลังจากใช้ชีวิตร่วมกับบ้านหลังมาครบเดือน ในครอบครัวอันแสนสุขที่พร้อมไปทุกสิ่งอย่าง ส่วนคนนอกอย่างเขาได้เข้ามาเติมเต็มในส่วนของผู้ดูแลลูกสาวตัวน้อยในยามที่พ่อแม่ต้องทำงานจนบางครั้งก็ไม่มีเวลามากพอที่จะดูลูกได้อย่างเต็มที่

 

 

 

ใช่..ทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้นจากตรงนั้น

เมื่อ เวลาคือจุดบอดของครอบครัวเรืองโรจน์

 

 

 

ติ๊กติ๊กติ๊ก..

 

เข็มนาฬิกาเดินทุกวินาทีไม่หยุด จากเที่ยงวันเคลื่อนเดินเข็มสั้นยาวชี้บอกเวลา 1 ทุ่ม 45 นาที ท้องฟ้าอับแสงเหลือเพียงความมืดมิดในช่วงปลายหน้าหนาว คริสละสายตาจากนาฬิกาบนฝาผนังใส่ห้องอาหารมายัง..โต๊ะทางข้าวที่จัดวางสำรับอาหารเตรียมไว้ 3 ที่ด้วยกันจากฝีมือเขาเป็นข้าวผัดอเมริกันกับไข่ดาวสุกไม่มากจนเกินไปอันเย็นชืดจากการทิ้งไว้นานหลายชั่วโมง

“คุณพ่อ ไหนว่าวันนี้คุณแม่กลับบ้านเร็วไงคะ”  แก้วตาถามคนเป็นพ่อทั้งสีหน้าหม่นหมอง

“ทนอีกนิดนะแก้วตา คุณแม่อาจจะรถติดก็ได้ เดี๋ยวคุณพ่อโทรถามให้นะคะ” สิงโตลูบหัวลูกสาวไปมาพร้อมปลอบใจทั้งน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ประจำของตัวเอง หยิบเอาโทรศัพท์มือถือแบรนด์ไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดออกไปยังระเบียงห้องด้านนอกที่ทำเป็นเชิงชายยื่นต่อกับสระว่ายน้ำกว้างใหญ่  คริสมองเด็กผู้หญิงนั่งหงอยสลับกับเวลาที่เลยมานานมากโขด้วยความเห็นใจ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากยืนเงียบๆให้กำลังใจอยู่ห่างๆ

 

 

..เป็นแค่คนนอก..แค่พี่เลี้ยงเด็ก..แค่คนใช้..

 

 

“หมายความว่าไงที่ว่ามีโปรเจ็คด่วน!! วันนี้แนนสัญญากับสิงและลูกแล้วไง จะผิดสัญญาไปอีกกี่ครั้ง!! อะไรนะ!? สิงไม่มีเหตุผลตรงไหน!?

 

การโต้เถียงผ่านทางโทรศัพท์ดังลั่นมาถึงในห้องอาหาร เด็กหญิงมัดแกละสะดุ้งตกใจ ตากลมโตคลอเบ้าจวนเจียนจะร้องไห้ สถานการณ์ไม่สู้ดีนักทำให้คริสตัดสินใจเข้าไปกอดเด็กน้อยเอาไว้ ลูบหัวปลอบประโลม กระซิบพร่ำบอกแต่คำว่า ไม่เป็นไรซ้ำๆไปมาให้เด็กน้อยหายกลัว

 

 

ปึง!!!

 

ประตูบานเลื่อนริมระเบียงปิดกระแทกเสียงดัง สิงโตขบฟันแน่นจนกรามขึ้นสันทั้งหัวเสีย ตวัดสายตาวาวโรจน์ที่ค้างคาจากการทะเลาะกับภรรยาเมื่อครู่มายังพี่เลี้ยงเด็กที่กำลังกอดปลอบลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาเอาไว้ ก่อนเมินไปยังดวงตาแดงก่ำของลูกสาว

ท่าทีดุกร้าวโอนอ่อนลง ชายหนุ่มผิวสองสีสูดลมหายใจลึกทั้งที่เม้มปากแน่น สะกดอารมณ์ขุ่นเคืองเอาไว้ลงไป ราวกับพยายามคุมสติอารมณ์ของตนและปล่อยทิ้งออกไปพร้อมผ่อนลมหายใจออก

“วันนี้กินข้าวกับคุณพ่อ 2 คนอีกวันนะ..

“ค..คุณแม่..ผิดสัญญาอีกแล้วเหรอคะ?  คริสปล่อยมือจากเด็กผู้หญิง ปล่อยให้คนเป็นพ่อเข้ามาดูแลลูกสาวด้วยตัวเอง สิงโตกอดแก้วตาแน่น ลูบหลังปลอบโยนพลางจูบหน้าผากเบาๆ 

“คุณแม่งานยุ่งมากจนปลีกตัวมาไม่ได้จริงๆ แก้วตาต้องเข้าใจคุณแม่นะ ไม่พรุ่งนี้ก็มะรืนนี้พวกเราจะได้กินข้าวพร้อมกัน 3 คนนะคะ”  คำปลอบของพ่อ กล่อมเกลาจิตใจบอบช้ำจากการโดนตัดความหวัง หลอกลวงลูกทั้งที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ สิงโตยิ้มบางให้เด็กน้อยผู้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข ประคองใบหน้าก้มแก้มยุ้ยก่อนใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาเบาๆด้วยความทะนุถนอม ความอ่อนโยนของคนเป็นพ่อที่มีต่อลูกทำเอาคริสน้ำตารื้นซาบซึ้งเสียไม่ได้จนต้องเบือนหน้าหนี

 

 

..ก่อนน้ำตาไหลไปอีกคน..

 

 

 

ช้อนส้อมกระทบกันดังก้องในห้องอาหาร เป็นอีกวันที่ครอบครัวเรืองโรจน์รับประทานมื้อเย็นโดยขาดสมาชิกอีกหนึ่งคน ซึ่งแทบไม่เห็นหน้าค่าตาเสียด้วยซ้ำ  ภาพเช่นนี้สะท้อนในตาสีดำของพี่เลี้ยงเด็กมาหลายวันตั้งแต่เริ่มเข้ามาทำงานจนวันนี้ อาหารหมดลงทิ้งไปเพียงเศษอาหารและลอยคราบเปรอะเปื้อนในจานที่คริสจำต้องเก็บมาเช็ดล้างต่อ ทว่า..หน้าที่หลักอย่างการพาแก้วตาเข้านอนต้องมาก่อน

 

“คริส” จู่ๆ สิงโตเรียกชื่อพี่เลี้ยงเด็กที่จูงมือลูกสาวพาเดินออกจากห้องครัว “เอาจานของแนนไปกินไป ฉันดูแก้วตาต่อเอง”

“จะดีเหรอครับ..คุณแนนอาจจะกำลังกลับมาก็ได้นะครับ”

“ยังไงก็ไม่กลับมากิน แนนค้างคอนโดเพื่อน”

 

การสนทนาอันน้อยนิดนับคำได้ระหว่างนายจ้างกับพี่เลี้ยงเด็กจบลง ด้วยการที่คุณพ่อวัยหนุ่มจูงมือลูกสาวพาขึ้นชั้นบันได พี่เลี้ยงเด็กเดินตรงไปยังโต๊ะที่นั่งของคนเป็นแม่ที่ไม่กลับมาบ้านอีกวันในค่ำคืนนี้ มองจานข้าวที่ถูกปล่อยทิ้งไว้

 

 

เป็นอีกวันที่จำต้องกินอาหารในส่วนของนายหญิงบ้านเรืองโรจน์

อีกวันอีกวันอีกวัน..และอีกวันต่อมาก็เช่นกัน..

 

 

ในห้องนอนทาสีชมพูอ่อนตัดขอบบัวสีขาวเข้ากับเตียงกว้างปูผ้าปูสีชมพูหวานน่ารักสมเป็นห้องนอนของเด็กผู้หญิง คริสนั่งเช็ดผมดำยาวเปียกหมาดให้เด็กผู้หญิงตัวน้อยในชุดนอนกระโปรงตัวยาวสีชมพูประดับลูกไม้ขาวซึ่งนั่งหันหลังให้เขาอยู่

“พี่คริส แก้วตาคิดถึงคุณแม่” เด็กน้อยเริ่มสะอื้นอีกครั้ง..และอีกครั้ง..คริสมองแผ่นหลังเล็กอันสั่นไหวอย่างเห็นใจ

“ช่วงนี้คุณแนนงานเยอะมากๆ พี่เชื่อว่าพองานเสร็จ คุณแนนจะต้องมีเวลามาเล่นกับน้องแก้วตาแน่นอนครับ” คำปลอบโยนทั้งรอยยิ้มส่งออกไป หมายช่วยเยียวยาหัวใจเด็กน้อยที่ปรารถนาเพียงความรักและเวลาร่วมกับบิดามารดาอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ดวงหน้ากลมแก้มยุ้ยหันมาสบตาพี่เลี้ยงเด็ก ด้วยแววตาที่อยากขอความเชื่อใจจากคำพูด

 

“แล้วเมื่อไหร่เหรอคะ?  คำถามที่ต้องการความเห็นที่ชัดเจน..ใสซื่อบริสุทธิ์..คาดหวัง..

 

นี่ก็ดึกมากแล้ว เข้านอนดีกว่า พรุ่งนี้วันจันทร์ต้องไปโรงเรียนแต่เช้า จะได้ไม่ตื่นสายนะครับ” ไม่สามารถให้คำตอบได้ ไม่รู้จะทำอย่างไรนอกจากเปลี่ยนเรื่องไปแทน โชคดีที่เป็นเด็กจึงลืมง่าย เด็กน้อยเอนตัวลงนอนกอดตุ๊กตากระต่ายตัวโปรดสีขาวที่เธอชอบเป็นที่สุดเอาไว้ก่อนจะหลับตาลง ปล่อยให้คริสห่มผ้าให้เสร็จสรรพ

 

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะพี่คริส ฝันดีนะคะ”

“ราตรีสวัสดิ์ครับน้องแก้วตา ฝันดีนะ”

 

 

มือขาวผ่องหยาบกระด้างลูบหัวแก้วตาไปมาอย่างอ่อนโยน ทะนุถนอมและเอ็นดูจากใจจริง จะเฝ้ามองจนกว่าเด็กน้อยแสนไร้เดียงสาคนนี้จนกว่าหลับสนิท เขาถึงจะวางใจละมือออกไปทำอะไรอย่างอื่นที่ค้างคาต่อ ขายาวสวมกางเกงสามส่วนสีตุ่นเดินไล่ปิดไฟปิดบ้านช่อง สำรวจความเรียบร้อยของบ้านจนกระทั่งมาถึงประตูหน้าห้องรับแขก แสงไฟส่องผ่านทะลุออกมาจากช่องประตูที่แง้มอ้า..

 

“นั่นใคร?

 

คนในห้องรับแขกเรียกถาม ตาคมกริบตวัดมองไปยังประตูห้องรับแขกที่ค่อยๆเปิดกว้างขึ้นโดยเด็กหนุ่มคนรับใช้ผิวขาวผ่องยืนก้มหน้าตัวเกร็ง สบตาเขาอย่างกล้าๆกลัวๆและเป็นฝ่ายหลบตาลงอย่างรวดเร็ว

“ผมขอโทษครับคุณสิง ผมกำลังปิดบ้านอยู่..เห็นไฟห้องรับแขกเปิดอยู่ก็เลย..มาดู..” ข้อแก้ตัวดูเหมือนไม่ได้อยู่ในความสนใจฟังของสิงโต เขาเมินพี่เลี้ยงเด็กผู้เดินทางไกลมาจากบ้านนอก กลับไปดูอัลบั้มรูปภาพในมือต่อ..

 

 

ทำอะไรไม่ได้จนกว่าสิงโตจะเข้านอน..หน้าที่ของคริสถึงจะจบลง ได้แต่ยืนรอ..

 

“คุณแนนสวยมากเลยครับ” รู้ว่าไม่สมควรแต่ก็ดีกว่ายืนเฉยๆท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัด จึงออกปากชวนคุยถึงรูปถ่ายงานแต่งในอัลบั้ม สิงโตในชุดสูทเจ้าบ่าวสีดำ ผมเสยเรียบไม่สวมแว่นตาในช่วงเวลานั้นดูหล่อเหลาคมเข้มโอบกอดแนนในชุดเจ้าสาวสีขาวกระโปรงฟูฟ่องกำลังโอบกอดกัน ประคองมือตัดเค้กสูงด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจอบอวลไปด้วยความสุขอันน่ายินดีปรีดา

“นายพูดถูก แนนสวยมาก รู้ไหม ที่ผ่านมาฉันไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเลยจนได้เจอเธอ เธอเป็นคนที่ทำให้ฉันอยากมีครอบครัวและก็เป็นอย่างทุกวันนี้”  ปากหนาได้รูปขยับยิ้ม..ยิ้มอ่อนโยน ทอดมองภรรยาในรูปถ่ายอย่างรักใคร่ ก่อนจะฉายแววหม่นหมองลงในประโยคต่อมา

 

“ทุกอย่างเคยดีกว่านี้ จนแนนขึ้นตำแหน่งเป็นผู้จัดการมาร์เก็ตติ้ง แนนก็ยุ่งตลอด..เป็นแบบนี้มาเกือบปีแล้ว..

 

สิงโตเริ่มเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของตนให้คริสฟังเป็นครั้งแรก..ถึงแม้ว่าคริสพอจะเดาได้ว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้นในตอนนี้ของครอบครัวเรืองโรจน์ แต่เขาก็ทำเพียงเงียบ เฝ้ามองห่างๆในฐานะคนนอก ตอนนี้ก็เช่นกัน..ทำได้เพียงยืนเงียบๆรับฟัง ปากหนาได้รูปกำลังจะขยับพูดต่อกลับเลือกที่จะเม้มแน่น ถอนหายใจแรงพร้อมปิดสมุดอัลบั้มสีขาวลงเก็บในชั้นวางหนังสือและเดินสวนผ่านคริสไปโดยไม่กล่าวอำลาใดๆ

 

 

ครอบครัวสวยงาม เริ่มเกิดจุดบอดเล็กๆ

 

 

นิ้วเรียวกดปิดสวิตซ์ไฟ ห้องรับแขกมืดสนิทพร้อมกับบานประตูปิดลงโดยพี่เลี้ยงเด็กควบคู่ตำแหน่งคนใช้

 

 

จุดบอดขยายตัวมากขึ้น..และมากขึ้น..

 

 

“แนนไม่ออกค่ะ สิงก็รู้ว่ากว่าแนนจะมาถึงจุดนี้ได้ต้องเหนื่อยแค่ไหน”

“แต่สิงเลี้ยงแนนกับลูกได้นะ แนนก็เห็นอยู่ สิงเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างได้แล้ว งานก็มีเข้าตลอด”

“ถ้าคุยเรื่องนี้ สิงกับแนนไม่ต้องคุยกัน!! 

 

หลังจากนั้นให้หลังอีก 2 เดือนสิงโตตัดสินใจคุยและหว่านล้อมขอให้ภรรยาลาออกจากงานอย่างจริงจังในมื้อเช้าของวันหนึ่ง จากพูดคุยเรื่อยเปื่อยลุกลามไปสู่การทะเลาะเบาะแว้งขึ้นเสียงใส่กัน แนนกระแทกถ้วยกาแฟสำหรับมื้อเช้าลงทั้งที่ดื่มไปนิดเดียว ทั้งหมดสะท้อนในสายตาตื่นตระหนกของพี่เลี้ยงเด็กที่กำลังป้อนรินนมใส่แก้วให้แก้วตา ตอนนี้พ่อแม่หันไปเถียงกันฉอดๆถึงความเห็นที่ไม่ลงรอยนอกบ้าน ขณะที่ลูกสาวสะดุ้งตกใจ คริสจึงตัดสินใจอุ้มพาแก้วตาพาหนีออกไปจากห้องอาหารที่บรรยากาศเดือดดาดไปด้วยอารมณ์ร้อนของผู้ใหญ่ไปยังสวนหลังบ้านแทนซึ่งห่างไกลจากเสียงตวาดดังลั่น

 

 

 

แมกไม้กับกลิ่นหอมดอกไม้นานาชนิด

ใต้ร่มเงากลับเป็นผลดีกว่าแสงอันร้อนแรง

 

 

 

“น้องแก้วตามาดูอะไรนี่สิ มีผีเสื้อกลางวันด้วย!!” เบี่ยงประเด็นพาเด็กหนี เบี่ยงเรื่องราวความสนใจไปยังผีเสื้อตัวน้อยสีสันสวยงามบินเกาะดอกพุดซ้อน สำหรับคริสผีเสื้อและแมลงต่างๆเป็นเรื่องที่ชินตา แต่สำหรับเด็กในกรุงเทพคงเป็นอะไรที่หาได้ยากยิ่ง

“ว้าว!! น่ารักจัง อ้ะ!!” ผีเสื้อตัวน้อยขยับปีกบินมาเกาะปลายจมูกคริสเสียงอย่างงั้น เขายืนนิ่งกลั้นหายใจไม่ให้ผีเสื้อขยับหนีไปไหน ไม่รู้อะไรดลใจนักถึงได้มาเกาะหน้าเขาเสียอย่างนั้น ทว่า..ต้องขอบคุณผีเสื้อที่เรียกเสียงหัวเราะสดใสจากเด็กน้อยออกมา

 

“ฮ่าๆ พี่คริสหน้าตลกอ่ะ”

“ตลกได้มากกว่านี้อีก ดูนี่!!  ใบหน้ากลมแป้นทำหน้ายู่ ตาเขใส่ผีเสื้อบนปลายจมูก แก้วตาถึงกับขำจนตัวงอ

 

 

ครืด!!

 

ก่อนที่ทุกอย่างจบลง เมื่อประตูบานเลื่อนเปิดออกจนผีเสื้อตกใจบินหนีไป ทั้งสองหันไปมองผู้มาเยือนที่ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก..สิงโต

..ไปแก้วตา ขึ้นรถกันค่ะ นายก็ด้วย” เขาเรียกลูกสาวหันไปสั่งให้พี่เลี้ยงเด็กเตรียมตัวขึ้นรถเพื่อคอยดูแลเด็กต่อจนถึงโรงเรียน ด้วยท่าทีนิ่งเฉยราวกับว่าก่อนหน้านั้นไม่เคยเกิดเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกับภรรยา แก้วตากระชับเป้วิ่งขึ้นรถเบาะหลังรถ BMW สีดำ คริสปิดประตูลงสนิทมองที่จอดรถอันไร้รถ Benz สีขาว..

 

 

คุณแนนออกไปแล้ว..เคลียร์กันดีรึเปล่านะ?

 

 

“คริส!” เสียงทุ้มเร่งทั้งสีหน้าดุดันดังขึ้น คริสสะดุ้งโหยงรีบเปิดประตูขึ้นรถตามก่อนจะโดนเจ้านายดุไปอีกคนข้อหาล่าช้า คำถามที่เขาสงสัยคลายคำตอบลงในช่วงดึกของคืนวันนี้และคืนต่อๆมา กิจวัตรประจำวันเหมือนเดิม แนนกลับช้าไม่เปลี่ยนแปลงซึ่งชัดเจนในตัวโดยที่ไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากความ หลังส่งแก้วตานอนเสร็จ กินอาหารในส่วนของแนนเหมือนอีกวันจากนั้นก็ไล่ตรวจความเรียบร้อยพร้อมทยอยปิดประตูหน้าต่างให้แน่นหนา

 

 

เว้นไฟห้องรับแขกสว่างอยู่..กับคนนอกที่ต้องคอยรับฟังหัวหน้าครอบครัวบ่นทุกคืนหลังงานเสร็จ

กลายเป็นกิจวัตรประจำวันอีกอย่างหนึ่งโดยปริยาย..

 

 

“เอะอะก็ประชุม เอะอะก็โปรเจ็ค  แต่กลับไม่มีเวลามากินข้าวเย็นกับลูก” สิงโตเค้นยิ้มสมเพชระหว่างบ่นถึงภรรยาที่ไม่มีเวลาเจียดแบ่งมาให้ครอบครัวที่รออยู่ในบ้าน วันนี้ค่อนข้างต่างไปทุกวันเพราะบนโต๊ะรับแขกมีขวดเหล้าตั้งไว้กับแก้วคริสตัลบรรจุน้ำสีอำพันกับน้ำแข็งเอาไว้

“ไม่เข้าใจเลย..ฉันดูไม่น่าพึ่งพาขนาดนั้นเลยเหรอ..  เสียงทุ้มสั่นไหว..ตาคมกริบไหววูบครู่หนึ่งแล้วก็หยิบแก้วยกดื่ม

“คุณสิงดื่มมากไปแล้วนะครับ” คริสเม้นปากแน่นลำบากใจมองคนหนุ่มที่เริ่มดื่ม..ซ้ำแล้วซ้ำเล่า..

“ฉันไม่เมาง่ายๆหรอก” คำเตือนจากพี่เลี้ยงเด็กไม่ได้อยู่ในความสนใจรับฟังจากคนเป็นนาย สิงโตเลือกที่จะรินเหล้าต่อลงใส่แก้วหมายจะดื่มรวดเดียวเหมือนที่ผ่านๆมา

 

 

ทว่า..

 

 

“ผมรู้ว่าคุณสิงเครียด แต่คุณสิงมีน้องแก้วตาอยู่นะครับ แล้วเมาทุกวันจนพาลคนในบริษัทไปทั่ว รู้ไหมครับว่ามันแย่มาก” ทนไม่ไหวจนต้องแย่งแก้วเหล้าจากมืออีกฝ่าย คำเตือนระคนสั่งสอนถึงการกระทำที่ค่อนข้างแย่ยาวเป็นชุด

“คริส!!! นายเป็นแค่พี่เลี้ยงเด็ก ไม่ใช่พ่อฉัน!!!! 

 

 

เพล้ง!!

 

 

สถานะที่จำต้องย้ำให้รู้ชัดว่าใครนายใครบ่าว เสียงอันกึกก้องดุกร้าวดึงสติเด็กหนุ่มผิวขาวที่ริอาจกำเริบเสิบสานไปสั่งสอนนายจ้าง ผู้ต้อยต่ำตกใจตัวสั่น มือไม้อ่อนเผลอทำแก้วตกพื้น จำต้องยอมเงียบปากลง กัดริมฝีปากแน่นก้มหน้าลงต่ำหลบตาอย่างรวดเร็ว

 

 

ลามปาม

 

 

“ผ..ผมขอโทษ..

….

“ผมแค่ไม่อยากให้คุณสิงเป็นเหมือนพ่อผม..

หลังสิ้นการเอ่ยเอื้อยอย่างเศร้าสร้อยจากปากสีชมพูระเรื่อ ห้องรับแขกถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันเข้าปกคลุมระหว่างคนสองคน ชายหนุ่มวัยผู้ใหญ่กับเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง..นายจ้างกับลูกจ้าง..สองชนชั้นที่แตกต่างกันเห็นได้ชัด คริสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากจน..เจ็บ.. เขารีบก้มลงนั่งเก็บเศษแก้ว ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองนายที่เอาแต่นั่งนิ่งจ้องมองเขาโดยไม่พูดจาอะไร

 

 

กดดันราวกับก้อนหินขนาดมหึมากดทับหัว

 

 

“ค..คุณสิง....อย่าไล่ผมออกเลยนะครับ..ได้โปรด..” คริสกลั้นใจรวบรวมความกล้า เงยหน้าหมายมองหน้าอีกฝ่ายและวอนขอสิ่งที่กลัวเป็นที่สุด ทว่า..ผิดคาด สิงโตกลับไม่ได้มองหน้าเขาแต่กำลังมองบางอย่าง..ที่ต่ำลงไป พอก้มตามถึงได้รู้ว่าคอเสื้อเปื่อยย้วยของตนเองหกลงมาจนเห็นอก ทั้งที่ควรจะไม่รู้สึกอะไรด้วยเพศสภาพ..แต่กลับหวั่นใจชอบกลจนต้องรีบดึงคอเสื้อขึ้น

 

ท้ายที่สุด..ชายผิวสองสีผู้เป็นนายจ้างเลือกที่จะลุกออกไปจากห้องรับแขก ทลายความอึดอัดลง ทิ้งคริสให้เก็บกวาดต่อ

 

 

ไม่มีคำตอบรับการวอนขอ แต่ก็ไม่ผลักไส

ที่น่าแปลกใจ หลังจากวันนั้น สิงโต ไม่แตะเหล้าอีกเลย

 

 

 

ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนคริสแทบลืมเรื่องที่ตัวเองริอาจไปตักเตือนนายตัวเอง ย่างก้าวเข้าสู่เดือนที่ใหม่ เดือนที่ 3 นับจากวันที่เริ่มเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในบ้านหลังนี้  ทุกซอกทุกมุมในบ้านหลังนี้ไม่อาจทำให้คริสตื่นตาตื่นใจได้อีก ทว่า..วันนี้กลับต่างออกไป..

 

“คุณแม่คะ วันนี้รูปวาดของแก้วตาได้ติดบอร์ดห้องด้วยนะ คุณครูกับเพื่อนๆชมใหญ่เลย”

“เก่งมากค่ะแก้วตา ท่าทางลูกเราจะไปทางศิลป์รุ่งนะสิง”

“สิงคิดเหมือนแนนเลย”

 

ครอบครัวกลับมาพร้อมหน้าพร้อมตาเป็นวันแรก..วันแรกที่แนนกลับมาบ้านเร็ว สามารถร่วมรับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตา คริสยืนมองห่างๆระหว่างใช้ไม้ขนไก่ปัดเช็ดฝุ่นตามตู้โชว์ มองพ่อแม่ลูกนั่งเล่นด้วยกันในห้องรับแขก รอยยิ้มสุขสันต์ชวนอิ่มเอมใจของครอบครัวที่เขาเองก็โหยหาไม่ต่าง ยิ่งมอง..ยิ่งยิ้มยินดีไปกับพวกเขาโดยเฉพาะรอยยิ้มของเด็กหญิงที่รับเลี้ยงดู

 

 

รักและเอ็นดูเสมือนน้องสาวอีกคน

 

 

“คริส แก้วตาง่วงแล้ว พาขึ้นไปนอนทีจ้ะ”

“ครับคุณแนน” คริสผงกหัวรับคำสั่งจากนายผู้หญิง อุ้มเด็กน้อยอ้าปากหาวหวอดนั่งงัวเงียจวนจะหลับแลไม่หลับแล พอเข้าสู่อ้อมอกของพี่เลี้ยงไม่ทันไร ไออุ่นอันคุ้นชินไม่ต่างจากพ่อแม่ทำให้เธอหลับปุ๋ยซบบ่าทันที ขายาวขาวผ่องสวมบ็อกเซอร์ตารางหมากรุกสีขาวแดงเก่าๆก้าวขึ้นบันได ตรงไปยังห้องนอนสีชมพูหวาน วางร่างเล็กๆลงบนเตียงอย่างเบามือตามด้วยห่มผ้าให้โดยไม่ลืมวางตุ๊กตากระต่ายสีขาวไว้ข้างตัว

 

ปัง..

 

ประตูห้องนอนเด็กปิดสนิท คริสลงมาเก็บของเล่นในห้องรับแขก ทั้งสมุดระบายสี สีเทียน ที่คาไว้กับบนโต๊ะรับแขกเป็นอย่างสุดท้ายหลังตรวจสอบความเรียบร้อยตัวบ้านเสร็จสรรพเป็นที่แน่ใจจึงทยอยปิดไฟทีละดวง ปลายนิ้วกดปิดสวิสติ์ไฟตรงบันไดเป็นอย่างสุดท้าย ขณะที่กำลังจะเข้าห้องนอนแก้วตาซึ่งเป็นห้องนอนของเขาด้วยเช่นกัน..กลับได้ยินแว่วเสียงแปลกๆดังออกมาจากห้องนอนฝั่งตรงข้าม..ห้องของสิงโตและแนน

 

“อ..อื้อ..อย่า..

“แนน

 

เสียงกระเส่าของคนทั้งคู่ดังเล็ดรอดออกมา เสียง..ที่เรียกสีแดงลุกลามไปทั่วหน้าขาวกลมแป้น ไม่คาดคิดว่าจะมาได้ยินอะไรแบบนี้เข้าในช่วงเวลากลางค่ำกลางคืน

 

ตุบ..ตับ..

 

ต่อด้วยเสียงกระแทกฟูกเตียงเป็นจังหวะ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขาแข็งไม่หมดทั้งอึ้ง ทั้งละลาย ทั้งใคร่รู้ตามประสาวัยรุ่น แม้ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องราวถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนอนคืออะไร อีกอย่างอายุอานามก็ปาไป 16 แล้ว คนแถวบ้านบางคนในรุ่นราวคราวเดียวกันทำเรื่องเช่นนี้ตั้งแต่อายุ 13 ปีเสียด้วยซ้ำ

 

“สิง..

“ส..สิง..ไม่..

“สิง!! แนนบอกว่าไม่ไง!! แนนเหนื่อย!!! แนนอยากพักผ่อน!!!

 

แนนตวาดเสียงดังลั่นออกมา หยุดทุกเสียงน่าละอายลง แม้แต่คริสที่ยืนอึ้งค้างยังต้องสะดุ้งตกใจ ประตูห้องนอนเปิดกระแทกออกอย่างแรง เป็นอีกครั้งที่เขาหนีไม่ทัน..สิงโตในชุดนอนเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงผ้าลื่นยางสีดำท่าทางหัวเสียเห็นได้ชัดเป็นคนออกมาจากห้อง สบตาเข้ากับเด็กหนุ่มวัยรุ่นหน้าตาตื่นตรงหน้า

“ผ..ผมขอโทษ..ผมไม่ได้ตั้งใจ.. คำขอโทษคือสิ่งแรกที่คิดได้ในหัว ก่อนจะรีบเดินหนีกลับเข้าห้องนอนของแก้วตาและปิดประตูลงสนิท มือกำลูกบิดแน่น..มือที่สั่นไหวจากอารามตกใจไม่คาดคิดว่าจะโดนจับได้ว่าแอบยืนฟัง เหงื่อซึมตามเนื้อตัวทั้งที่แอร์ในห้องนอนเย็นช่ำ เขาสูดลมหายใจลึกคุมสติเอาไว้จนนิ่งถึงถอยกลับไปยังที่นอนของตนเป็นเพียงเสื่อปูตามด้วยผ้าฟูกเก่าๆปูทันอีกทีและหมอนทรงเหลี่ยมขนาดพกพาซึ่งนำติดตัวมาจากบ้านเกิด ข่มตาหลับจนสนิทไป..

 

 

ติ๊ก..ติ๊ก..ติ๊ก..

 

 

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ยามราตรีที่อับแสงในห้องนอนสี่เหลี่ยม ลมหายใจของสองคนดังเป็นจังหวะแม้คนหนึ่งจะนอนอยู่บนเตียงหรูนุ่มสบาย ขณะที่อีกคนนอนกับพื้นห่มผ้านวมราคาถูกขนาดพอดีตัว

 

แอ๊ด

 

บานประตูแง้มเปิดออกอย่างง่ายดาย เนื่องจากกฎเหล็กของบ้านที่ว่าห้ามลูกสาวล็อคประตู หากมีอะไรฉุกเฉินจะได้เข้าไปช่วยได้ทัน เท้าเปลือยเปล่าย่างกรายเข้ามาในห้องพร้อมปิดประตูสนิทอย่างเบามือ ย่ำเดินไปยังเตียง มองเด็กผู้หญิงผมยาวกอดตุ๊กตากระต่าย..เดินผ่านไป ไม่ได้สนใจ และเดินอ้อมปลายเตียงไปยังร่างขาวผ่องบนเสื่อ..

“อ..อื้อ” สัมผัสอุ่นร้อนคลอเคลียแถวลำคอ ชื้นแฉะจนต้องครางหงุดหงิดใจ ดวงหน้าขาวมุ่นคิ้วกับสัมผัสประหลาดวนเวียนตามตัวไม่เลิกราจนต้องลืมตาตื่น “!!!!!!!!!

 

 

หมับ!!!!

 

 

ปากโดนปิด..กดแน่นด้วยฝ่ามือใหญ่มือเดียว กดให้นอนจมหมอน ตากลมโตเบิกโพล่งสะท้อนเงาร่างสีดำขนาดใหญ่กว่าเบื้องบน ตกใจระคนสับสนไปหมด ภาพเริ่มปรับชัดจนเห็นว่าเค้าโครงหน้าระยะประชิดคือใคร

 

 

คุณสิง!?

 



คัทเด้ออออ > https://bloodhana1.wordpress.com/2018/07/03/fic-singto-x-krist-shadow-story-shade-shadow2/

 



คริสถูก ข่มขืน

 

 

 

“อา...แนน

 

 

กุญแจไขประตูสู่นรกโลกันต์

สู่ เงาซ่อนเร้นในบ้าน

 

 

 

TBC


+++++++++++++++++++++++++++

 

มาต่อแล้วน่อ ตอนหน้าจะกลับเข้าช่วงเวลาปัจจุบันแระ

นี่ย้อนอดีต เพิ่มฉากมาเยอะขึ้นอยู่

 

พูดคุยได้ในทวิตที่ #bloodhana #เงาคริส น่อ

 

ไปก่อนนะคะ บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 244 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

560 ความคิดเห็น

  1. #544 kristsing0062 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 16:44

    นี่สิงเป็นพระเอกจิงๆใช่มั้ย?ทำไมรุนแรงป่าเถื่อนกับคริสแบบนี้___เมียไม่ยอมทำการบ้านแล้วมาระบายกับคริสแบบนี้ก้อได้เหรอ___ฉากcutสะเทือนใจไรท์บรรยายเห็นภาพเลยข่มขืนน้องในห้องนอนลูก ช่างไม่ละอายใจ มีอะไรกันกับน้องแต่ครางชื่อคนอื่น บังคับข่มขู่น้อง จนน้องไม่มีทางเลือก เด็กอายุ16ต้องมาโดนย่ำยีแบบนี้ สงสารน้องเจ็บปวดแทนน้องเลย อุทาน อิเชี่ยพี่สิงดังมาก ฉันขอฉาบเธอ ขอให้โดนข้อหาพรากผู้เยาว์ คนใจร้ายย

    #544
    0
  2. #452 khem (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 10:32

    ทำไมพี่สิงร้ายขนาดนี้เนี่ย เห็นน้องเป็นที่รองรับอารมณ์ตัวเองได้ไง สงสารน้องมั้ยเนี่ยฮือออ

    #452
    0
  3. #411 Chowa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 07:33
    เมียไม่สนใจแล้วมาลงที่น้องเหรอ ทำไมใจร้ายขนาดนั้น
    #411
    0
  4. #324 J☆ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 02:39
    ไอพี่สิงงงง ฮือออ ใจร้ายกับน้องไปแล้ว
    #324
    0
  5. #294 Jiinnie Cutie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 21:32
    โอ้ยยย คุณสิง สงสารน้องอะ
    #294
    0
  6. #97 chanapax (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 12:04
    ฮือคุณสิง!!!!!!!!!!ทำไมต้องทำให้น้องเจ็บนิสัยไม่ดีมากๆ คริสน่าสงสารทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ คุณสิงนิายไม่ดี
    #97
    0
  7. #93 MoMojiMSK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 12:47

    ฮืิออออ คริสน่าสงสารมากกกทำไมต้องมาเป็นที่ระบายอารมณ์ ทำไมมมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยยยย

    #93
    1
    • #93-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 ธันวาคม 2561 / 22:58
      ชีวิตอาภัพ
      #93-1
  8. #89 mooky9924 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 12:38
    คุณสิงคือเลวอ่ะ สงสารน้องคริสมากๆ
    #89
    1
    • #89-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 ธันวาคม 2561 / 22:59
      เรื่องนี้ไม่ดีเลยค่ะ ยอมรับ
      #89-1
  9. #57 1232yyaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 08:32
    สงสารน้องคริสจังคุณสิงทำร้ายจิตใจ..มาก.ค้า
    #57
    1
    • #57-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      4 ตุลาคม 2561 / 22:50
      หนักหน่วงอ่ะ ฟิคนี้คุณสิงไม่ใช่คนดี
      #57-1
  10. #31 เดือนกับตะวัน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 20:46
    แอบมาอ่านแบบเงียบๆ
    ขอร้องไห้ก่อน ฮืออออออออ น้องงงงงงงง โถลูกกกกกกก T_T
    มันดาร์กกว่าในฟิคสดสิบเท่า อิคุณสิงเลวที่สุด!!! น้องคริสก็น่าสงสารที่สุด T_T อ่านคัทมาสองตอนรวด มันช่างเป็นคัทที่อ่านแล้วเจ็บปวดมากกก เจ็บไปกับน้องคริสด้วย อ่านไปอุทานไปว่า น้องงงงงง โถลูกกกกกกก ไปเป็นสิบคำแล้ว T_T ตอนนี้ไปเตรียมพริกเตรียมเกลือมาเผาสาปแช่งพี่สิงแล้วค่ะ
    แต่เราก็ชอบนะเรื่องนี้ มันดราม่า มันดาร์กได้ใจดี ตอนจบประทับใจมาก ชอบตอนจบมากกกกกกก แอบอยากได้ตอนพิเศษเลยอ่ะ #เชียร์เรื่องนี้แล้วต้องเชียร์ให้สุด
    #31
    1
    • #31-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:00
      ตอนล่าสุดก็มีฉากอย่างว่าอีก มีจนเหนื่อยอ่ะ พี่สิงเรื่องนี้ว่าไปเลยค่ะ นางไม่ดีแบบมีปมให้เป็นอะนะ แต่ทำไม่ถูกจริงๆ
      #31-1
  11. #30 love-the-mask-go (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 21:05
    ฮือออออ สงสารพี่คริสส ทำไมพี่สิงทำกับพี่คริสแบบนี้!!! น่าจับให้ติดคุกจริง เห็นคุกลอยมามั่งไหมคะพี่สิง
    พรกผู้เยาว์อายุไม่ถึง18
    ถ้าทำร้ายพี่คริสหนักนะจะพาพี่คริสมาอยู่ด้วยแล้ว ไม่ให้อยู่กับพี่สิงแล้ว พี่สิงใจร้าย ทำกับพี่คริสได้ลงคอ ฮือออออ
    รีดอินจนจะเป็นไบโพลาร์แล้วค่ะไรท์
    #30
    1
    • #30-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:00
      แจ้งความก็คุกนะฮะ แน่นอน
      #30-1
  12. #29 PandaHaHe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 15:11

    โอ๊ยยยย สงสารน้อง

    พี่สิงพรากผู้เยาว์เลยนะนั่น

    แถมทำในห้องนอนลูกอีก

    ปวดตับกะพี่สิงจริงๆ

    #29
    1
    • #29-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:00
      ความหื่นไม่เข้าใครออกใคร เมียไม่ให้ทำการบ้าน เลยต้องหาที่ระบาย
      #29-1
  13. #26 __ks_love_sotus (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 13:58
    เดี๋ยวๆนั่นห้องนอนลูกนะเว้ย!!!!!
    #26
    1
    • #26-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:01
      ห้องนอนลูกแล้วไง พรี่ไม่แคร์ 55
      #26-1
  14. #25 a-raikan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 13:28
    สงสารรร ทำไมชีวิตถึงเป็นแบบนี้ :(
    #25
    1
    • #25-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:02
      เป็นคำถามที่คริสก็ถามตัวเองในตอนล่าสุดเหมือนกัน
      #25-1
  15. #24 nicharee277 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 12:19
    คุณสิงเลวๆๆๆอะ น่าๆๆๆจับติดคุก
    #24
    1
    • #24-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:02
      ติดคุกแน่นอนถ้าตำรวจรู้
      #24-1
  16. #23 maya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 12:08

    เกลียดอีพี่สิงแล้วววววววววววววววววว

    #23
    1
    • #23-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:02
      ไปเลยค่ะ ฟิคนี้นะ แต่ตัวจริงอย่าไปเกลียดนะ พี่สิงน่ารัก
      #23-1
  17. #22 Sasitorn_TukTuk (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 07:28
    โหดร้ายมากเลยพี่สิงอะ
    #22
    1
    • #22-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:02
      ยอมรับค่ะว่าฟิคนี้โหดมาก
      #22-1
  18. #21 กวิ้นด้าพาเรียล (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 05:52
    บางทีไรท์ก็เขียนดีเกินไป ,__, อ่านเเล้วมันเหมือนถูกดึงเข้าไปด้วย ฉากบรรยายตอนคริสภงถูกข่มขืนนี่แบบ จะร้องไห้ตาม มันเป็นความกลัวที่เกินบรรยายจริงๆ อ่านเเล้วสะเทือนใจสุด นี่คือสิ่งที่เด็กอายุ16ที่เข้ามาทำงานที่กรุงเทพเพื่อน้องๆอีก5ชีวิตที่รออยู่ต้องเจอเหรอ โครตไม่ยุติธรรม นี่สิงยังเป็นพระเอกจริงๆใช่มั้ย ฮืออ
    #21
    1
    • #21-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:03
      ขอบคุณค่ะ เขียนให้อินนี่แสดงว่าเราสอบผ่าน 55555
      มันไม่ยุติธรรมจริงๆ แต่มันก็เกิดขึ้นในสังคม ฟิคนี้ค่อนข้างสะท้อนสังคมมากอ่ะ เหมือนมาเพื่อให้คนระวังตัวเลย
      #21-1
  19. #20 Hani~☆ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 00:28
    สงสารน้องงงงงงงงงง!!!!!!
    #20
    1
    • #20-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:03
      น้องน่าสงสารจริงค่ะ
      #20-1
  20. #19 แป้งเกียว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 00:26
    สงสารคริส ทำไมสิงแย่อย่างงี้เนี่ยยยย ใจร้ายมากๆเลย
    #19
    1
    • #19-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:04
      ฟิคนี้ไม่ดีจริงค่ะ ยอมรับ
      #19-1
  21. #18 sunnienew (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 23:51
    คุณสิง!!!!!!! แง้ ทำไมใจร้ายกับน้องขนาดนี้ จะไม่ยกน้องให้แล้วนะ!!!
    #18
    1
    • #18-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:04
      น้องอยากได้สิงรึเปล่าเถอะ 55
      #18-1
  22. #17 parnparntheloser (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 22:55
    แงงงชีวิตพีรวัส สงสารน้อง //แช่งอิคุณสิงละนะตอนนี้5555
    #17
    1
    • #17-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:04
      จัดไปเลยค่ะ
      #17-1
  23. #16 unnathedreamer (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 22:09
    ในห้องนอนแก้วตาเลยเหร๊อออออ
    #16
    1
    • #16-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:04
      ใช่ค่ะ ห้องลูกเลย
      #16-1
  24. #15 parksukie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 22:07
    สงสารคริส งืออออ คุณสิงใจร้าย
    #15
    1
    • #15-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:04
      ฟิคนี้แบบ คริสน่าสงสารจริงค่ะ
      #15-1
  25. #14 Rabbifer (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 21:52
    ถึงขั้นจ้องกลืนน้ำลายแรงมาก รู้สึกโดขิโดขิ แต่ก็สงสารคริสสุดๆ ฮือ.....
    #14
    1
    • #14-1 blood_hana(จากตอนที่ 2)
      11 กรกฎาคม 2561 / 17:05
      เทอนี่น้าาาา ชอบแบบนี้ 555555555 ตอนล่าสุดก็มีอีกแระอ่ะ
      #14-1