[E-book ฟิคคริสสิง]Shadow Story[END]

ตอนที่ 18 : Shadow & Light 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,647
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 270 ครั้ง
    1 ก.ย. 62



Shadow & Light 9

 

 

 

แดดเที่ยงร้อนระอุสาดแสงลงทุกหย่อมหญ้า ไซต์งานทำถนนยิ่งแล้วใหญ่ ไร้แมกไม้ให้ร่มเงาบังหัวจากไอร้อนจำต้องพึ่งผ้าโพก หมวกฟาง หรือแม้กระทั่งหมวกเซฟตี้ประจำตำแหน่งวิศวกรสวมใส่เอาไว้ที่ไม่ได้มีดีเพียงป้องกันอุบัติเหตุจากของตกหล่นใส่เพียงอย่างเดียว สิงโตทอดสายตามองงานใต้การควบคุมของเขาพลางกระชับปีกหมวกเซฟตี้เอาขึ้นไม่ให้ตกมาบดบังทัศนียภาพ

 

 

ไร้ร่างเฉดเงา

 

 

ผ่านมาร่วมอาทิตย์กว่า คริสไม่มาทำงานอีกเลย ลาออกไปอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีการเซ็นเอกสาร บอกลากันด้วยปากเปล่าในคืนนั้น เป็นครั้งสุดท้ายที่สิงโตได้คุยกับคริส จากนั้นเป็นต้นมาเด็กชาวเหนือหลบหน้าเขา ส่วนเขาก็ไม่คิดตามหาตัวเช่นกัน การมีชีวิตต่างคนต่างอยู่กันไปนี่ต่างหากคือสิ่งที่ถูกต้อง

 

 

 

บทบาทอันสมควร ผู้กระทำ ผู้ถูกกระทำ

 

 

 

“สิง” เสียงเพรียกหาแสนหวานคุ้นชินหูดังขึ้นในช่วงพักกินข้าว สิงโตหันหลังไปมองต้นเสียง ร่างเล็กๆของหญิงสาวผมบ็อบเทยืนอยู่ริมไซต์ก่อสร้าง ชูกล่องข้าวโฟมใส่ถุง 2 กล่องในมือพร้อมรอยยิ้มหวานไม่เคยลืม

 

 

ดวงจันทร์แจ่มจรัสบนฟากฟ้า

 

 

แนนกลับเข้ามาวนเวียนในชีวิตหลังหย่าขาดกันไป 2 ปีกว่า เธอมีเวลาให้สิงโตมากขึ้น มากแบบที่สิงโตอยากได้มาตลอดตอนนี้เธอพยายามให้อยู่อย่างเต็มที่ มาถามไถ่ เอาผ้าเย็นมาให้ ซื้อข้าวให้กิน พอตกเย็นก็นั่งรถออกไปกินข้าวด้วยกันจนมืดค่ำ หลังจากนั้นสิงโตจะเป็นฝ่ายขับรถพาแนนไปส่งที่โรงแรมในตัวเมืองก่อนขับกลับมาบ้านพักของตนเอง เป็นเช่นนี้เรื่อยมา

“ผู้หญิงดูคุณนายๆนั่นใคร” สาวชาวบ้านถามคนงานในไซต์ ส่งสายตาเขม่นมองไปยังหญิงคนงามดูก็รู้ว่าสาวกรุงเทพนั่งกินข้าวอยู่กับเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างในซุ้มไม้ไผ่ข้างทาง

เมียคุณสิงไง

“อะไรนะ!!! ไม่จริงงงง” กรีดร้อง อกหักเป็นแถว คนงานของสิงโตหัวเราะขำขัน

ตัวจริงมาแล้ว ถอยๆไปหาคนใหม่นะ พวกพี่ก็ยังว่างนะจ้ะน้องจ๋าคนงานแซวสาวชาวบ้านน้ำตาตกในเป็นแถบ พากันคอตกหิ้วปิ่นโตกลับบ้านต้อยๆไปโดยไม่ได้อยู่ในความสนใจของสิงโตสักนิดเดียว ตาคมกริบหลังแว่นทรงกลมมองอาหารในกล่องโฟมที่แนนซื้อมาให้

“ขอโทษนะสิง แถวนี้มีหรูแค่นี้”

“ไม่เป็นไร สิงกินได้หมด”  มือสีเข้มจับช้อนพลาสติกตักข้าวราดกะเพราไก่เข้าปาก กระเพราไก่ไข่ดาว เมนูง่ายๆ ที่แนนซื้อมากินด้วยกันในซุ้มไม้ไผ่กันแดดที่คนงานสร้างไว้ข้างไซต์งานทำถนนสำหรับใช้นั่งพักเป็นร่มเงา มีกระติกน้ำเย็นวางแก้วน้ำผูกเชือกตั้งไว้ให้หยิบดื่มดับกระหาย ทว่า..ตั้งแต่แนนมา สิงโตก็ไม่จำเป็นต้องกินน้ำร่วมกับคนงาน เธอซื้อน้ำขวดมาให้เขาพกพาทุกวัน

“คิดถึงสมัยก่อน แนนไม่เห็นสิงเดินคุมไซต์นานแล้ว สิงเท่มาก เหมือนเดิมเลยนะ”

“แล้วแนนก็มาเฝ้าสิงตลอด” วิศวกรโยธาขยับยิ้มบาง มองหน้าอดีตภรรยา นึกย้อนไปถึงความทรงจำสมัยก่อน..

 

 

.

.

.

 

 

 

“นี่แนน ลูกสาวผมเอง”

เขาและเธอพบกันเพราะรับงานสร้างบ้านให้พ่อตา ในเวลานั้นเป็นเพียงลูกค้าของบริษัท ส่วนสิงโตเป็นวิศวกรโยธาที่ได้รับมอบหมายงานให้รับผิดชอบคำนวณบ้านหลังนี้ วันนั้นเป็นวันอังคารในช่วงเช้า สิงโตเดินทางมากับสถาปนิกผู้ออกแบบบ้านและผู้รับเหมาอีกหนึ่งเพื่อมาคุยงาน ที่ดินกว้างแปลงใหญ่ โล่งเตียน

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับ”

 

 

จุดเริ่มต้นความรัก

 

 

พัฒนาความสัมพันธ์ผ่านการทำงาน จากลูกสาวของลูกค้ากลายเป็นคนรู้ใจ แนนจะมาที่ไซต์งานทุกวันพร้อมกับพ่อในช่วงแรก คุยกันเรื่องบ้านว่าอยากให้เป็นแบบไหน เฝ้ามองชายหนุ่มที่เดินคุมงานอยู่ไม่ห่าง จากนั้นไม่นานพ่อก็เหมือนจะรู้และก็โอเคกับสิงโตจึงเริ่มปล่อยให้ลูกสาวได้ใช้เวลาส่วนตัวกับสิงโต ให้เธอเป็นคนมาคุยงานเองตามลำพัง

 

 

พัฒนาความสัมพันธ์

 

 

“แนน แต่งงานกับสิงนะ”

 

 

ในคืนจันทร์เต็มดวง

 

 

.

.

.

 

 

ความหอมหวานในยามรักกันช่างเป็นเรื่องที่ชวนยิ้มได้ตลอด เขาและเธอมองตากัน ดวงตาที่เฝ้ามองมาตั้งแต่ไม่รู้จักจนกลายเป็นครอบครัว ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน สีดำสุกสกาวงดงามไม่ต่างจากพระจันทร์ยามค่ำของแนนเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ดีต่อสิงโตอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่า..ลูกสาวเพียงหนึ่งทำให้ความอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นบีบรัดอกซ้าย ชายหนุ่มหนวดเคราเซอร์เป็นฝ่ายถอนสายตาออกไปยังข้าวในโฟม แนนหน้าเจื่อนลง เม้มปากเป็นแนวเส้นครู่หนึ่งก่อนจะเผยอเหมือนอยากจะพูดอะไร..

“นาย!!!!!!!!!!!!!!

คนงานวิ่งหน้าตาตื่นมา หยุดการสนทนาของอดีตสามีภรรยา พร้อมกับรายงานข่าวที่ทำเอาสิงโตตกใจทำช้อนหล่นพื้น ทิ้งข้าวกระเพราะไก่ไข่ดาววิ่งออกไปจากซุ้มไม้ไผ่ทันที!

 

 

.

.

.

 

 

ตึก!! ตึก!! ตึก!! ตึก!! ตึก!!

 

 

 

สิงโตและแนนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในโรงพยาบาลประจำจังหวัดลำปาง ตรงไปยังห้องผู้ป่วยรวมฝั่งชาย สิงโตกวาดตามองหาโดยรอบจนในที่สุดก็เจอผู้ชายผิวดำแดงนอนสลบอยู่กับเตียงในสภาพสาหัสบาดเจ็บปางตาย เนื้อตัวฟกช้ำมีผ้าพันแผลเต็มตัว เขารุดเดินเข้าไปเกาะรั้วเหล็กมองอีกฝ่ายที่ไม่ได้สติบนเตียง

“คุณมาโนชปลอดภัยแล้วครับ” หมออธิบายอาการของคนงานในบริษัท

“นนาย” มาโนชฟื้นแล้ว เอ่ยเรียกหาสิงโตทั้งเสียงแหบแห้ง

“เกิดอะไรขึ้น ใครทำนาย” สิงโตถามอย่างรวดเร็ว

“ผ..ผมไม่รู้..พวกมันมาคลุมหน้าผมระหว่างกลับบ้านคนร้ายไม่รู้ใคร ไม่เอาอะไรไป เป็นการดักกระทืบเอาสะใจ ที่น่าสะพรึงกว่าคือ..บนตัวของมาโนชโดนกรีดด้วยมีดเป็นแผลสดๆเป็นคำสะกดได้ว่า ปากดี  แนนตกใจ ตัวสั่นกลัวยกมือปิดหน้า โผเข้าหาสิงโต เขาโอบกอดและกดหัวเธอลงแนบอกปลอบในอ้อมแขน

อย่ามอง 

ภาพที่เห็นน่ากลัวเกินคณา มาโนชที่ปากโดนกระทืบจนฟันร่วงหลายซี่ อาการสาหัสมาก ถึงจะพ้นขีดอันตรายก็ยังมีท่าทีหวาดผวา ดูท่าทางไม่ใช่เพียงแค่ร่างกายที่บาดเจ็บ ยังส่งผลกระทบไปถึงจิตใจด้วย มาโนชเริ่มบ้าคลั่ง ร้องไห้ออกมา เอาแต่พล่าม อย่าทำกูซ้ำๆ กับคำว่า กลัวแล้ว ไม่ฟ้องแล้วเช่นนี้ จนนางพยาบาลต้องวิ่งเข้ามาจับมัดมือมัดเท้า

 

“อ๊า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

ลูกน้องที่สนิท ไว้ใจ ถูกลอบทำร้ายร่างกาย สิงโตกัดฟันกรอด กำหมัดแน่น ทำร้ายคนของเขาก็เท่ากับทำร้ายตัวเขาด้วยเช่นกัน

“ผมได้ข่าวว่าลูกน้องคุณสิงเข้าโรงพยาบาลเลยมาเยี่ยม ขอโทษด้วยครับ ที่เกิดในพื้นที่ดูแลผม บ้านป่าเมืองเถื่อนก็อย่างนี้” กำนันเก่งตามด้วยลูกน้อง 6 คนเดินทางมาเยี่ยมพร้อมช่อดอกไม้สวยๆดอกหนึ่งจัดมาอย่างดี สิงโตสบตากำนันยกยิ้มละมุนให้ เขามองหน้านิ่ง ตาเขม็งเกลียว

 

 

รู้..รู้ดี..และทางนั้นก็แสดงให้เห็นว่ารู้แล้วไง ใครกลัว

 

 

มาโนชพูดไว้ไม่มีผิด พื้นที่ไกลปืนเที่ยง กฎหมายเอาไม่ได้ ขนาดตำรวจที่ไปแจ้งความ สิงโตแอบเห็นไปจับมือกับกำนันหน้าโรงพยาบาลกันเห็นๆ

แฟนคุณสวยนะคุณสิง”

“ขอบคุณ” สิงโตดึงแนนไปไว้ด้านหลัง ป้องให้พ้นจากแววตากระลิ้มกระเลี่ยของกำนันและลูกน้องที่ส่งตรงมายังอดีตภรรยาของเขา แนนกำเสื้ออดีตสามีแน่นทั้งมือสั่น หลบตาผู้ทรงอิทธิพลในลำปางทั้งสีหน้าหวาดกลัว

“ยังไงก็ระมัดระวังตัวกันด้วยนะคุณสิง ผมมาเตือนด้วยความเป็นห่วง” กำนันเก่งลากลับหลังลูกน้องวางดอกไม้ให้มาโนชพร้อมกับข้อความติดการ์ดไว้ว่า หายไวๆนะ จะได้มาทำงานต่อฉากหน้าแสนดูดีแท้จริงแล้วไซร้เป็นเพียงบทละครฉากหนึ่งที่ต้องการแสดงออกเพื่อเอาตีนถีบหน้าคนต่างแดนที่ริอาจปีกกล้าขาแข็งมาต่อร้องต่อเถียง

 

 

.

.

.

 

 

มาโนชจำต้องรักษาตัวไปก่อนจนกว่าจะหายดี ค่ารักษาพยาบาลต่างๆสิงโตเป็นคนอาสาออกเองทั้งหมดรวมถึงย้ายมาโนชไปยังห้องพักผู้ป่วยส่วนตัวเพื่อความปลอดภัย สิงโตขับรถกลับจากโรงพยาบาลพร้อมกับแนน ไม่มีใครพูดอะไรกัน บรรยากาศในรถโรยตัวไปด้วยความเงียบสงัดได้ยินเสียงแอร์ก้องชัด

“ที่ รพ. ที่สิงบอกกำนันเรื่องแฟน..” แนนเป็นฝ่ายเปิดเรื่องก่อน กำนันกล่าวหาว่าเธอเป็นคนรักของสิงโตทั้งที่เป็นเพียงอดีต สิงโตจะแย้งก็ได้ แต่ก็ไม่ทำ..

 

 

แสงสว่างยังพอมีเหลือให้ดวงจันทราใช่หรือไม่

 

 

สิงโตตาใช้มองทางอยู่ ไม่ตอบอะไร ขณะที่แนนเงยหน้ามองหน้าหล่อคมไว้หนวดจากด้านข้าง และแล้วเวลาระหว่างพวกเขาทั้งคู่ในรถยนต์สิ้นสุดลงเมื่อมาถึงโรงแรมที่พักของผู้โดยสาร

ถึงแล้วแนน” สิงโตตอบปัด จอดรถหน้าห้องพักของเธอ แนนคว้าจับต้นแขนอีกฝ่าย

สิง ทิ้งงานนี้แล้วกลับกรุงเทพกับแนนดีกว่าไหม”

แนนไม่ควรอยู่ที่ลำปาง โรงเรียนก็ซ่อมเสร็จแล้วแนนควรรีบกลับไป” คำเตือนมาจากความเป็นห่วงเป็นใยแทนคำตอบว่าจะกลับไปหรือไม่ สายตาคมสะท้อนให้เห็นในนั้น แนนเองก็ห่วงสิงโตไม่ต่าง

ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากทิ้งให้อีกฝ่ายเผชิญหน้าอันตรายเพียงลำพังกับผู้มีอิทธิพลในนี้เลย หากแต่สถานะของเธอในตอนนี้ไม่มีสิทธิ์เข้าไปมีส่วนร่วมในการตัดสินใจของสิงโตอีกแล้ว และแววตาของคนหนุ่มก็ฉายฉาบให้เห็นถึงความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ แนนเม้มปาก จำยอมพยักหน้าทั้งที่ใจไม่ปรารถนาเช่นนั้นและลงจากรถในฐานะตัวถ่วงคนหนึ่งของสิงโต..

 

.

.

.

 

 

“รู้เรื่องคนงานคุณสิงโดนกระทืบไหม”

“โดนเข้าไปแล้วไง เฮ้อ..”

“จำบริษัทก่อนคุณสิงได้ไหม ครั้งนั้นก็แบบนี้สุดท้ายถนนก็ไม่เสร็จ เกือบตายยกไซต์”

คนงานในไซต์ต่อเติมบ้านยายเอี่ยมจับกลุ่มนินทาเล่าเรื่องประเด็นร้อนล่าสุด ข่าวเด็ดดังข้ามทุ่งข้ามเข่าในลำปาง ณ ตำบลกันดารที่ผู้อาศัยน้อยนิดแพร่กระจายเร็วแทบไม่ต่างจากโซเชี่ยลในอินเตอร์เน็ต คริสถึงกับละมือจากทาสีและเงี่ยหูฟังกลุ่มคนงานในไซต์ที่แอบอู้มาคุยกันไม่ห่างหลังได้ยินว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นคนของอดีตเจ้านายตน ดันไปมีเรื่องกับกำนันเก่ง หรือ เสือเก่ง อย่างที่รู้กันดีว่าเป็นคนมีอิทธิพล ใครก็ไม่กล้าหืออือ

“เบาๆนะ ไม่รู้ใครจะเอาไปพูดต่อไหม ถึงหูขึ้นมาจะยุ่ง” พวกเขารีบแยกตัวกันเมื่อยศเดินมาตรวจงาน

“อะไรวะไอ้คริส?” ยศเห็นสีหน้าไม่ดีของช่างฉาบปูนย้ายมาทาสี จึงเดินเข้ามาถามไถ่

“พี่ยศ เรื่องจริงเหรอที่คนงานคุณสิงโดนทำร้าย”

“ใช่ ตำรวจกำลังตามอยู่ แต่กูว่าเดี๋ยวก็เงียบเหมือนเคย” ยศถอดหมวกฟาง นั่งพักกับพื้นพลางเกาหัวอยู่ข้างๆ หนุ่มผิวขาวยืนถือลูกกลิ้งชุบสีขาวละเลงบนผนังปูน เขาเหลือบมองอีกฝ่ายสังเกตคนถามหาเจ้าของบริษัทรับเหมาที่เอาแต่ก้มหน้าทั้งแววตาว้าวุ่นใจเห็นได้ชัด

“มึงห่วงคุณสิง?

“เปล่าพี่ยศ!!” ปฏิเสธทันควัน

“เสียงดังเชียวนะมึง เด็กประถมดูยังรู้เลย” ยศหัวเราะมองคนผิวขาวหน้าแดงไปถึงหู คริสหลบตาไปตั้งหน้าตั้งตาทาสีผนัง

“ไอ้คริส มึงรู้ยังว่าคุณสิงมีเมีย”

“ร..เหรอ ไม่รู้เลย” คริสทำเป็นจดจ่อทาสี ทำเป็นทาสีไม่สนใจ

“สวยมาก  เหมือนดาราในละครเลย คนกรุงเทพสวยหล่อทุกคนเลยนะ เฮ้อ” ยศถอนหายใจ นึกอิจฉาคนกรุงเทพเหลือเกิน

“อืม คุณสิงกับคุณแนนเหมาะสมกัน” ตากลมโตหม่นหมองลง คริสทำได้เพียง..พยักหน้าทั้งรอยยิ้มฝืน นึกสำเหนียกตัวเองดู เขาเป็นใคร? คริส พีรวัส ถามตัวเองทบทวนสถานะที่มี เป็นชู้กันแม้จะเกิดจากการขืนใจ คราแรกมันช่างขยะแขยงเหลือหลาย ควรจะบ่มเพาะความเกลียดชังใส่ไปยัง สิงโต ปราชญา แต่แล้วในอีกหลายปีต่อมาเขากลับ..มาตกหลุมรักอีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลายเป็นคนใจง่ายเสมือนขาดความอบอุ่นเพียงเพราะสิงโตเข้ามาทำดีกับเขาและครอบครัวไม่กี่ครั้ง

 

 

 

เป็นเงาซ่อนเร้น ต่อให้สลายไป สุดท้าย..

ก็เป็นเพียงเงา เมื่อฟื้นกลับมา บทบาทไม่มีวันเปลี่ยน

 

 

 

 

“หา? ไอ้คริส มึงรู้ได้ไงว่าแฟนคุณสิงชื่อแนน”  ยศหรี่ตาครุ่นสงสัย

“ได้ยินเขาพูดๆกันอ่ะพี่” คริสสะดุ้งหลังถูกยศมองจับผิด รีบยกถังสีหนีไปทาจุดอื่นต่อ หลีกเลี่ยงการสนทนาต่อกับหัวหน้าคนงาน ก่อนที่อดีตในเงามืดจะเผลอหลุดออกไปให้ใครรู้เห็น ของลับซ่อนเร้นไร้ยางอายที่ไม่ควรมีใครรู้ ไม่ควรอย่างยิ่งยวด

 

.

.

.

 

ตัดใจไม่ได้ คริสรู้สึกแย่มากกับตัวเองในตอนนี้ ปากบอกอย่ามายุ่งกันอีก สุดท้ายกลายเป็นคริสเสียเองที่มาหาสิงโต ใจพะวงอยากไปเตือนแต่อีกใจก็ไม่รู้จะทำไงดี หลังเลิกงานเสร็จควรกลับบ้านไปหาน้อง ดันกลายเป็นว่ามายืนอ้ำอึ้งหน้าบ้านพัก เดินวนเวียนไปมาอย่างนั้นไปมาเหมือนหนูติดจั่น

 

 

ควรพูดหรือไม่ควร

กลับหรืออยู่

 

 

ไม่กล้า..อย่าเลย..  คริสคิดสะระตะสรุปกับตัวเอง เลือกถอยออกมาตั้งใจจะหนีกลับ ทว่า..รถกระบะขับมาจอดพอดี สิงโตลงจากรถมองหนุ่มชาวเหนือยืนทำหน้าเหวอหน้าประตูบ้าน  ตาสีดำหลังแว่นจ้องนิ่ง..นิ่งขรึมเหมือนเคยจนคริสเป็นฝ่ายหลบตา ขายาวเดินมาใกล้เรื่อยๆ และสวนผ่านคริสไปไขประตูบ้าน

 

แอ๊ด..

 

ประตูเปิดออก ไม่มีการทักทายอะไร ต่างคนต่างเงียบใส่กัน ประตูกลับไม่มีเสียงปิด คริสค่อยๆหันหน้าไปมองเจ้าบ้านที่ยืนในบ้านทั้งที่มือจับลูกบิดประตูอยู่

จะเข้าก็เข้า อย่าลีลา”  เสียงทุ้มเย็นชาดังขึ้น คริสกลั้นใจและก้าวเท้าเข้าไปในบ้าน

 

 

ปัง!

 

 

ประตูปิดลง อดีตพี่เลี้ยงเด็กรวมถึงอดีตคนจัดเอกสารสำรวจมองในบ้านพักที่ไม่ได้มาเยือนหลายอาทิตย์ มองเห็นเอกสารกองโตตั้งสูงบนโต๊ะ..งานที่ทิ้งไปไม่คิดบอกลากันล่วงหน้า ส่งผลให้สิงโตต้องกลับมานั่งเคลียร์งานเองลำพัง หากแต่วันนี้เจ้าตัวกลับทิ้งร่างนั่งบนโซฟา ต่อให้หน้านิ่งเพียงใด จากการที่เคยทำงานมาอย่างใกล้ชิด คริสอ่านออกในแววตาคมกริบนั้นอัดแน่นไปด้วยความเครียด

“คุณสิงผมรู้เรื่องพี่มาโนช”

 

เงียบ..

 

“ผมได้ยินคนงานในไซด์ยาวเอี่ยมคุยกัน ก่อนหน้าคุณสิงมา ก็มีคนมาทำโครงการถนนแต่ไม่เสร็จและ-“

ฉันรู้” สิงโตแทรกพูดก่อนคริสพูดจบ  “ฉันเดาได้ว่าเป็นฝีมือใคร เดาได้ทำไปทำไม

คุณสิงไม่ควรอยู่ที่นี่ คุณแนนด้วย ลำปางอันตรายเกินไปสำหรับพวกคุณ” คริสเตือนด้วยความหวังดี

“เรื่องแนนไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเธอก็กลับแล้ว” สิงโตลุกไปหยิบเหล้าบนชั้นวางมาเทลงแก้วจะยกดื่ม ทว่า..กลับโดนแขกอายุน้อยแย่งดึงแก้วไปจากมือเฉย

“คริส!”

“คุณสิงไม่ควรกินเหล้า” 

สิงโตมองเขม็งเด็กผิวขาว คริสกลืนน้ำลายลงคอเกรงกลัว ฝืนใจแข็งไม่ให้เหล้าอดีตเจ้านาย

พูดเหมือนเดิม นายนี่ยังไง” สุดท้ายสิงโตยอมรามือ เบือนหน้าหนีคนหนุ่มที่กลัวจนขาสั่นแต่ยังใจแข็งสู้สายตาเขา

ฉันจะไม่กลับจนกว่าโครงการนี้เสร็จ

“คุณสิง ถ้าคราวนี้ไม่ใช่พี่มาโนชแต่เป็นคุณสิง ผมว่าไม่คุ้ม

 

“จะให้ฉันกลัวแล้วหนีไปเป็นหมาขี้ขลาดเพราะลูกน้องโดนทำร้ายเหรอ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ทำร้ายลูกน้องฉันก็เท่ากับตบหน้าฉันเหมือนกัน ฉันจะทำให้เสร็จ ให้รู้ไปว่าอย่าหวังกินเงินค่าปรับกับเครื่องจักรฉันฟรี”

ยอมใจความดื้อด้าน สิงโตเป็นคนที่หัวรั้น ถ้าตั้งใจแล้วห้ามให้ตายก็ไม่ฟัง คริสน่าจะรู้ว่ามากล่อมไปก็ไร้ประโยชน์  

“แล้วทำไมนายมาเตือนฉันกันคริส? คำถามดังจากปากเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง สิงโตลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้หนุ่มผิวขาวชาวลำปาง คริสตกใจเห็นท่าไม่ดี ก้าวถอยจนหลังชนชั้นวางแฟ้มไม่มีที่ให้หนีแล้ว เขายืนตัวสั่น..กับเงามืดที่คืบคลาน คร่อมร่างไว้ ภาพเหตุการณ์วันวานแสนขมขื่นลอยมา แบบนี้ เหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน แล้วหลังจากนั้นเงาแสนสะพรึงจะแทรกร่างกายนี้ย้อมให้คริสกลายเป็นเฉดเงาในมุมมืดของบ้านหลังใหญ่เต็มไปด้วยแสงสว่างแสนอบอุ่น

 

 

ชู้

 

 

วงแขนแกร่งคร่อมร่างของเด็กหนุ่มวัยรุ่นสูงขึ้นมากในระยะเวลาผ่านมาร่วม 2 ปี

นายควรดีใจที่ฉันจะเป็นอะไรไป ที่ฉันอาจจะตาย มันจะสะใจมากกว่า

คริสสบตาคู่คม มองดวงตาเย็นชาหลังแว่นทรงกลม

 

 

จะมีอะไรได้ใจผู้ถูกกระทำไปมากกว่าความตายของผู้กระทำ

 

 

“นายบอกว่าฉันทำดีเพื่อชดใช้ ก็อย่าทำ แต่นายก็มาเตือนฉันเนี่ยนะ” สิงโตโน้มหน้าลงไปใกล้ ลมหายใจปะทะระยะใกล้ ชายผิวสองสีกลืนน้ำลายลงคอ มองเด็กหนุ่มที่วัย 16 เติบโตเป็น 18 ปี ไม่ใช่สาวสะพรั่งเนื้อหนังมังสาอวบอิ่ม แต่เป็นหนุ่มที่เริ่มมีกล้ามเนื้อแข็งแรงตามบุรุษเพศ ทุกสัดส่วนไม่มีอะไรนุ่มนิ่มเหมือนก่อนแน่นอนผ่านการประเมินด้วยตา ทว่า..มันช่างก่อกวนอารมณ์ทางเพศให้พุ่งพล่านนัก

 

 

“คิดอะไรกับฉัน?

 

 

เจ้าปากสีชมพูสั่นระริกเหมือนอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้า อ้ำอึ้งอึกอักอยู่แบบนั้นนานมาก สิงโตมองดวงหน้าขาวไม่วางตา สังเกตความเป็นไปของใบหน้ากลมค่อนหวานจากสีขาวผ่องค่อยๆแล่นริ้วสีแดงโดยเฉพาะใบหู เขาเป็นผู้ใหญ่มากพอ ยิ่งมองเห็นวันนี้ยิ่งชัดเจนจนไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเกิดขึ้นในใจเด็กน้อยผู้ถูกขยี้ทำร้ายขนาดหนักด้วยมือสีเข้มคู่นี้

…..

…..

สุดท้าย..คริสไม่ยอมตอบ เอาแต่เงียบ

ไปคิดให้ดีๆ นายยังเด็ก ไปทบทวนให้ดี อย่างที่รู้ฉันไม่ใช่คนดีสิงโตถอนหายใจ ถอยออกมา

และก็ไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก นายไม่ใช่ลูกน้องฉัน ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว”

คริสมองคนที่เดินหันหลังไปนั่งดูบอลต่อ ไม่สนใจคนที่กำลังถูกปล่อยให้ยืนหน้าชาหน้าตู้เอกสาร และแล้วเสียงประตูเปิดและปิดลง ไม่ต้องมองก็รู้ว่าอดีตพี่เลี้ยงเด็กได้กลับไปแล้ว คนที่อาศัยในบ้านพักเพียงหนึ่งเดียวหยิบรีโมทกดปิดทีวีตามด้วยแก้วเหล้า..เอาออกไปเททิ้งนอกหน้าต่าง

 

 

 

TBC


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 270 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

560 ความคิดเห็น

  1. #428 imsft. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 18:21
    คุณสิงก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรนะ เฮ้อ อยู่กับแนน แค่ผูกพันธ์ คิดถึงเรื่องราวดีๆแต่ไม่ได้รัก ที่เลือกจะไม่โต้เถียงเรื่องสถานะเพราะพูดไปก็เท่านั้น คนลือกันไปทั่วแล้ว ยิ่งพูดยิ่งเหมือนแก้ตัว ดีไม่ดีการเป็นแค่คนคุยกันตอนนี้อาจจะอันตรายกับแนนมากกว่าการเป็นแฟนด้วยซ้ำเพราะสิทธิ์ในการปกป้องมันจะน้อยกว่า แต่กับคริส แค่อยู่ใกล้ ได้รับรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นห่วง ได้เห็นท่าทีเขินอายกลับมีความรู้สึกต้องการขึ้นมา และเพราะรู้ รู้ว่าตัวเองเคยทำอะไร รู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนดี เลยพูดออกไปตรงๆว่าให้กลับไปคิดดีๆก่อน ไม่อยากให้มันเป็นอะไรชั่ววูบแล้วทำให้เด็กน้อยคนนี้ต้องเสียใจซ้ำอีก เพราะถ้าไม่ได้คิดเหมือนกัน เหล้าแก้วนั้นคงไม่ถูกเททิ้งออกไปนอกหน้าต่างหรอก ส่วนน้องพี ลูกแม่...โอ้ย /บีบคอตุ๊กตาแปะกระดาษคำว่าคุณสิงโต/ ทำไมนะทำไม ทำไมหนูต้องไปรักเขานะ ให้อภัยแต่ไม่ได้หมายความว่าจะอยากยกลูกให้นะ หึ! น้องพีคะ ไหนๆเขาก็ให้กลับมาทบทวนแล้ว ก็คิดทบทวนความรู้สึกทุกอย่างดีๆนะคะ ส่วนเรื่องงานที่หนูทิ้งไปเนี่ย หนูก็ผิดนะลูก ถ้าไม่ใช่หนู คุณสิงเล่นงานไปแล้วล่ะ ไม่ได้มายืนเป็นห่วงเขาต่อแบบนี้หรอก /ถอนหายใจ/ คนดี เป็นห่วงตัวเองด้วยนะคะลูก ทำงานมาเหนื่อยๆรีบกลับไปพักเถอะค่ะ อย่าเอาแต่เป็นห่วงคนบางคนเลย
    #428
    1
    • #428-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:16
      โดยรวมก็ตีความถูกเลยค่ะ 5555 นั่นคือคำตอบของการเทเหล้า
      #428-1
  2. #427 Nabhat (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 12:28
    ออกปากไล่ขนาดนี้ ใครจะหน้าหนายืนอยู่ แต่ที่ออกปากไล่เพราะเป็นห่วงลูกน้องเก่าล่ะเส้ กลัวติดร่างแหโดนทำร้ายไปด้วยใช่ไหมเล่า ทำมาเป็นหน้ามึนนะคุณวิศวกร แต่น้องคงน้อยใจเข้าใจผิดไปแล้วล่ะ ยิ่งชอบคิดอะไรเกินเบอร์เสมอเจ้าคนน้องนี่น่ะ
    #427
    1
    • #427-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:16
      เป็นบลัดก็ไม่ไหว ไม่ยืนต่อ วิ่งร้องไห้กลับบ้านแล้ว
      #427-1
  3. #426 Chowa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 10:49
    คริสเป็นห่วงคุณสิง ส่วนแนนกลับไปหนะดีแล้ว สิ่งที่ผ่านแล้วก็ผ่านไป สิงต้องระวังตัวเองมากๆนะ
    #426
    1
    • #426-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:17
      จากนี้ไปต้องระวัง แต่คุณสิงก็ไม่ทำมะดา
      #426-1
  4. #410 Nsombi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 02:02
    เพราะอะไรสิงโตจิงเอาเหล้าไปเททิ้ง?
    1. เพราะอารมที่พุ่งพล่านจิงกลัวตัวเองควบคุมอารมไม่ได้ เสี่ยงทำร้ายคริสอีกรอบ
    2. เพราะอย่างที่บอกกับคริส 'เขาไม่ใช่คนดี' แต่ยังมีคำต่อท้ายในใจว่า 'แต่ฉันก็ยังอยากเป็นคนดีขึ้นสักนิดก็ยังดีในสายตาเธอนะ'
    3. เพราะคริสมาหา เพราะคริสคิดแบบนั้นกับเขา เพราะอยากจะแก้ไข เพราะอยากจะคู่ควร เพราะความรู้สึกที่ยังตอบไม่ได้
    4. 'เพราะคริส'

    จบนะ?
    #410
    2
    • #410-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:17
      เคครัช จบก็ได้ ฮาาาาา ตอนหน้ามาแล้วค่ะ
      #410-1
  5. #409 สมหญิง ซึกๆ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:48
    น้องจะผิดหวังมั้ยอ่ะ ก็รักไปแล้วนิเนาะ
    #409
    1
    • #409-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:17
      รักไปแล้วแล ก็เจ็บแล
      #409-1
  6. #408 meondekdee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:38
    เอ.... มีความรู้สึกเดียวกันรึเปล่าน๊าา แต่คุณสิงคงรู้สึกผิดอยู่ในใจ
    #408
    1
    • #408-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:18
      แกะคุณสิงออกก็จะเข้าใจค่ะ เราตอบในตอนที่แล้วล่ะ แค่ไม่บอกตรงๆ
      #408-1
  7. #407 pndcsn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:13
    รอต่อค่ะ.

    บีบใจเหลือเกิน
    #407
    1
    • #407-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:18
      มาต่อแล้วน้อ
      #407-1
  8. #406 parksukie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:10
    โอ้ยยยยยย หน่วงงงง รักเค้าไปแล้ว ลูกเอ้ยยย สงสารน้อง
    #406
    1
    • #406-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:19
      น้องน้อย มามะ มากอดน้องกัน
      #406-1
  9. #405 044066215 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:07

    วว้ารักกันก้อบอกเซ่...โถน่าสงสารจุง

    #405
    1
    • #405-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:19
      มาดูกันตอนหน้า
      #405-1
  10. #404 zzzPLAzzz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:06
    ที่ทำแบบนี้เพราะเป็นห่วงตาหนูใช่มั้ยสิงโต
    #404
    1
    • #404-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:19
      เก่งค่ะ
      #404-1
  11. #403 Sasitorn_TukTuk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:57
    จะเป็นยังไงต่อไป
    #403
    1
    • #403-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:19
      มาต่อแล้วค่ะ
      #403-1
  12. #402 071727 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:45

    ฮื้อออออยากจะร้องไห้ฟิคของไรท์นี่หน่วงทุกเรื่องเลย

    #402
    1
    • #402-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:19
      แหะๆ ไม่หน่วงก็มีนะ แต่ยังไม่เอามาขยาย
      #402-1
  13. #401 209090 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:30
    เดาฟิคเรื่องนี้ยากมากยิ่งอ่านก็ยิ่งค้าง มันหน่วงไม่เลิกเห้อออ..
    #401
    1
    • #401-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:20
      เดากันต่อๆ หนุกๆ
      #401-1
  14. #400 mooky9924 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:09
    กลัวคริสจะเป็นอันตรายด้วยใช่ไหมเลยพูดไปแบบนั้น สงสารคริส
    #400
    1
    • #400-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:20
      เก่งมากกก
      #400-1
  15. #399 Patida9 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 19:41

    อยากจะเฮ้อออ ที่ไม่ให้เค๊ามานี่คือกลัวเค๊าไม่จะไม่ปลอดภัยใช่มั๊ย แงงงทำไมพูดจาเฉือดเฉือนเหลือเกินพ่อ
    #399
    2
    • #399-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:20
      ตบหน้าชาเลย
      #399-1
  16. #398 1232yyaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 19:31
    อ่านแล้วยิ่ง งง.คะ
    #398
    1
    • #398-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:20
      อ่านใหม่ค่ะ
      #398-1
  17. #397 Parneramyz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 18:32
    มันค้างเสียเหลือเกินนน
    #397
    1
    • #397-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:20
      มาต่อแล้ว
      #397-1
  18. #396 kinaka.mitsushi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 18:31

    สนุกขึ้นเรื่อยๆ ในทุกตอนเลยค่ะ มาต่ออีกเรื่อยๆน้าาาาาา
    #396
    1
    • #396-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:20
      มาต่อแล้วค่ะ
      #396-1
  19. #395 Adhelle (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 18:29
    ห่วงก็บอกกันดีๆ อย่าพูดเหมือนไม่มีเยื่อใยแบบนี้มันเจ็บ!//สงสารน้อง
    #395
    1
    • #395-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:21
      บอกดีๆจะไปเหรอ
      #395-1
  20. #394 Bimbo111haha (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 18:27
    ต่ออีกสักตอนได้มั้ย. พลีสสสส
    #394
    1
    • #394-1 blood_hana(จากตอนที่ 18)
      5 กันยายน 2562 / 22:21
      มาต่อแล้วค่ะ
      #394-1