[E-book ฟิคคริสสิง]Shadow Story[END]

ตอนที่ 17 : Shadow & Light 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    28 ส.ค. 62

Shadow & Light 8


 

 

 

กลิ่นหอมคุ้นเคย ราตรีคุ้นตา คืนจันทราส่องกระจ่าง เหมือนเดิมทุกอย่างเสมือนภาพฟิล์มเก่ากรอเทปกลับไป หญิงสาวคนหนึ่งที่เคยใช้ชีวิตร่วมกัน บัดนี้เธอกลับมาอยู่ตรงหน้าสิงโต โผเข้ามากอดแน่น

“แนนคิดถึงสิง” เธอซุกหน้าลงกับอกอดีตสามี สิงโตทั้งตกใจและประหลาดใจ หลุบตามองร่างเล็กๆแสนเปราะบางในอ้อมแขน ร่างนี้ที่ไม่เคยลืมไปจากใจในความทรงจำ

 

 

จีบกัน คบกัน ทะเลาะกัน วิวาห์กัน สะบั้นความสัมพันธ์

 

 

แสงสว่างแตกดับไปเหลือเพียงความมืด ในเวลา 2 ปีที่ผ่านมาความทรงจำมากมาย

 

 

เอ่อล้นในอก

คนรักที่ไม่เคยลืม

 

 

สิงโตกอดตอบหญิงสาวปลอบประโลม ถึงจะไม่เข้าใจแต่หัวใจสั่งให้กอดเธอเอาไว้แน่นๆ กอดคนหย่าขาดกันไปทั้งที่ใจก็เจ็บสุดแสน ความทรงจำมากมาย สุขและทุกข์ไหลผ่านสัมผัสบนกายแนน

เข้าบ้านก่อน ค่อยคุยกัน” เขาพาแนนเข้ามาในบ้านชงกาแฟร้อนให้ ตาคมพิศมองหญิงสาวประคองถ้วยกาแฟยกจิบ เวลาผ่านไป อายุเราทั้งคู่มากขึ้น ทว่า..แนนยังดูสวยเหมือนเดิม ขณะที่สิงโตดูโทรมลงเห็นได้ชัด

ยินดีด้วยนะได้ขึ้นตำแหน่งเป็นคณะกรรมการแล้วกล่าวแสดงความยินดีให้กับอดีตภรรยาที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นสมความตั้งใจ แนนยิ้มบางและขอบคุณอดีตสามี

ขอบคุณที่ยังใส่ใจแนนนะ”

สิงโตยิ้มตอบ จริงอยู่ที่พื้นเพเป็นคนพูดน้อยเป็นทุน เย็นชากับทุกสิ่ง แต่กับสิ่งสำคัญเขาจะอ่อนโยนและยิ้มเสมอ นั่นคือแนนและแก้วตา

แนนไปทำบุญแก้วตามา แนนคิดถึงลูก” เธอเริ่มร้องไห้และก็คิดถึงคุณ คิดถึงเรา..ถ้าหากแนนแบ่งเวลาสักนิด

สิงโตจับมือแน่นไว้แน่น บีบปลอบโยน

สิงก็ผิดไม่ต่างกันขอโทษ น้อมรับบาปแห่งความโหยหาและเหงา

 

 

เหงาจนขาดการยับยั้งชั่งใจ

เห็นแก่ตัวและทำร้ายเด็กผ้าขาวอีกคน

 

 

 

“สรุปแนนมาทำอะไรที่นี่”

“แนนเป็นตัวแทนบริษัทมาจัดกิจกรรมบูรณะโรงเรียนในที่นี่ แนนเจอมาโนชก็เลยรู้ว่าสิงอยู่ที่นี่ด้วย” มือเล็กกระชับถ้วยกาแฟ เหม่อมองลงผิวน้ำสีน้ำตาลอมดำ สะท้อนใบหน้าเศร้าหมองของตัวเอง “แนนเห็นเด็กลำบากก็นึกถึงแก้วตา”

สิงโตนั่งฟังเงียบๆ ก่อนพยักหน้าช้าๆ

สิงก็เหมือนกัน...

 

แก้วตาคือทุกอย่างของการกระทำ

เราต่างสำนึกในบาป

 

 

สิงโตหลับตาลงมองมือที่เคยจับ ปล่อยไป และกำลังจับอยู่ในเวลานี้

 

 

เกี่ยวพันความรู้สึกผิด

 

 

แนนมองรูปบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของสิงโตยังคงเป็นรูปครอบครัวเสมอ เธอยิ้มละมุนออกมา แต่แล้ว..สิงโตกลับเก็บมือถือบนโต๊ะลงกระเป๋ากางเกงยีนส์ ลุกขึ้นจากโซฟาตรงไปเปิดประตูหน้าบ้าน

“สิงจะไปส่งแนนนะ พักที่ไหน” หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะแต่ยังไม่พร้อมที่จะตัดสินใจ กลัวกลายเป็นการผลีพลามโดยไม่ไตร่ตรองจึงรีบบอกปัดบทสนทนาโดยการเสนอตัวไปส่งเธอแทน รถกระบะขับออกไปจากบ้านพักควบออฟฟิศชั่วคราวของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง

โดยไม่รู้เลยว่า..หลังต้นมะขาม ในเงามืดที่แสงส่องไม่ถึง

 

“คุณแนน

 

 

มีเงาซ่อนอยู่

 

 

คริสได้ยินหมดแล้ว ขาขาวยาวเดินไปหน้าประตูบ้านไร้ผู้คน ก้มลง..วางของบนพื้น

“ไอ้คริส มึงคืนของคุณสิงแล้วเหรอ”

“อื้อ..

ขานรับพี่ชายแถวบ้านที่ไปเคาะประตูวานให้ช่วยพามาส่งที่บ้านพักเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง หลังจากจอดมอเตอร์ไซค์รออีกฝ่ายอยู่นานโข ในที่สุดคริสก็กลับมานั่งซ้อนมอเตอร์ไซด์ จังหวะกำลังจะสตาร์ทรถ ยศเลิกคิ้วยามสังเกตเห็นบางสิ่งแปลกออกไป

เป็นอะไรวะ สีหน้ามึงไม่ดีเลย

คริสเหนื่อยเฉยๆพี่” คริสบอกปัด เงยหน้ามองดวงจันทร์บนฟ้า

เหรอวะ..หน้ามึงเหมือนคนอกหักเลย”

 

 

บรื้นนนนนน

 

 

รถออกตัวสู่ถนนดินลูกรังพื้นขรุขระ เด็กหนุ่มชาวเหนือซุกหน้าอิงลงกับหลังยศระหว่างซ้อนท้ายมอไซด์กลับบ้าน ครั้นได้ยินคำทักถามว่า อกหัก จึงเข้าใจอาการปวดหนึบในอกของตัวเอง

 

 

อกหักได้แปลว่า รัก

 

 

คริสกัดฟันแน่น จับตรงหัวใจ กดมือลงไป ความรู้สึกในเวลานี้เจ็บยิ่งกว่าอดีตที่ผ่านมาหลายเท่าตัว ทำไมผู้ชายคนนี้ ถึงเอาแต่สร้างความเจ็บปวดให้เขาได้ตลอด เจ็บทางกายไม่พอ ลุกลามมาถึงหัวใจต่อ

“ไอ้คริส? มึงร้องไห้?

“ป..เปล่าพี่ยศ..คริสไม่สบาย”

“แดกยาบ้างนะ” เตือนเป็นห่วงน้องชายที่สนิทสนมเป็นเพื่อนเล่นรุ่นคราวเดียวกัน โดยไม่รู้ ไม่ทันสังเกตอะไรเลย

 

 

 

.

.

.

 

 

 

สิงโตส่งแนนเสร็จถึงโรงแรมในตัวเมือง ตาคู่สวยมองตามหลังชายหนุ่มที่กำลังเดินกลับขึ้นรถ

“สิง ที่แนนบอกว่าคิดถึง สิงเข้าใจใช่ไหม” แนนถามทวน

“ขอเวลาสิงหน่อยนะ”  สิงโตสบตาสาวสวย เขาถอนหายใจ หญิงสาวเม้มปากแน่นไม่พอใจนักแต่ก็จำใจต้องยอมรับแล้วพยักหน้าบอกได้เพียงว่า..

“แนนเข้าใจค่ะ”

รู้ซึ้งดีแล้วว่าการขอเวลาเป็นยังไง แต่ก่อนสิงโตและแก้วตาขอเธอ เธอไม่เคยให้

วันนี้..จึงได้รู้ ทรมานมิใช่เล่น

 

 

 

.

.

.

 

 

สิงโตขับรถกลับมาถึงบ้านพัก ก้าวลงจากรถตรงไปจะไขกุญแจเข้าบ้าน กลับเจอเข้ากับพวงกุญแจงานวัดวางอยู่หน้าประตูบ้าน

 

 

ตุ๊กตาสิงโต..

 

 

ชายหนุ่มนามเดียวกับตุ๊กตาหยิบเก็บขึ้นมา เพียงแค่เห็นก็รู้ทันทีว่าใครเป็นคนเอามาวางไว้ เหลียวมองซ้ายขวารอบตัวก็ไม่เจอคนดังกล่าว

“อะไรเนี่ย..” คนหนุ่มไว้หนวดสวมแว่นยิ้มขำขันมองตุ๊กตาในมือ รอยยิ้มเห็นฟันขาวก่อนจะเข้าบ้านไป รอยยิ้มที่ไม่ปรากฏเลยในหลายชั่วโมงก่อนทั้งที่อยู่กับแนน กลับโผล่บนหน้าเพียงเพราะได้เห็นพวงกุญแจงานวัดอันนี้อันเดียว เขาร้อยพวงกุญแจตุ๊กตาเข้ากับกุญแจรถยนต์และบ้านพัก มือสีเข้มชูพวงกุญแจเพิ่มของประดับขึ้นฟ้า อาศัยแสงจันทร์ส่องสว่างดูของตกแต่งที่ได้รับมา

“พรุ่งนี้ค่อยขอบคุณแล้วกัน” กล่าวทิ้งท้ายก่อนประตูบ้านปิดลง

 

.

.

.

 

ความตั้งใจไม่ได้ง่ายอย่างคิด ตาคมหลังแว่นมองนาฬิกาข้อมือสลับประตูหน้าบ้าน ปกติคริสจะเดินทางมาถึงออฟฟิศแล้ว ทว่า..เลทมาร่วมชั่วโมงกว่า จึงตัดสินใจโทรหา เจ้าตัวกลับไม่ยอมรับสาย ใจร้อนรนเริ่มเป็นห่วงระคนสงสัย อยากขับรถไปดูถึงบ้านลูกน้องจัดเอกสารอยู่ ติดที่วันนี้มีหน่วยราชการเข้ามาดูความคืบหน้าเนื้องาน จำเป็นต้องเข้าไซด์อย่างเลี่ยงไม่ได้

เวลาผ่านไป สิงโตยกมือไหว้ล่ำลากับกรมทางหลวงเสร็จ ยืนมองส่งเหล่าข้าราชการในเครื่องแบบขึ้นรถขับออกไปไกลจนลับสายตา เวลาที่ล่วงเลยมาเกือบบ่ายสองกว่า ไม่ได้ทำให้ลืมนึกถึงลูกน้องคนที่ลาไปโดยไม่กล่าวบอกอะไร ตาคมปะทะสายตาเข้ากับหัวหน้าคนงานฝั่งกำนันเก่งพอดี จึงเดินเข้าไปถาม

“ยศ วันนี้ได้เจอคริสไหม”

“เจอครับคุณสิง มันบอกว่าไม่ค่อยสบาย” ยศรายงานพร้อมแบกปูนไปเทผสมในกระบะ

“ไปหาหมอยัง” สิงโตถามต่ออย่างนึกเป็นห่วง โหมงานหนักคนเดียว แถมมีน้องต้องเลี้ยงอีกหลายคน  

“มันไปแล้วครับ ผมถามมันแล้ว” โอเค..ไปหาหมอยังดี แสดงว่าวันนี้ลาป่วย สิงโตกลับไปคุมงานต่อ คิดว่าคงไม่มีอะไรพรุ่งนี้ก็น่าจะได้เจอกัน

 

 

แต่..ผ่านมา 3 วัน

ไร้ร่างเด็กหนุ่มผิวขาวชาวเหนือ..

 

 

เริ่มไม่ค่อยดีแล้ว โทรไปก็ไม่รับสาย ขาดการติดต่อ สิงโตร้อนรนใจ วันที่ 3 ยังไม่หายดีมีความเป็นไปได้ว่าคริสอาจจะป่วยหนักเข้าขั้นไข้หวัดใหญ่หรือเป็นอะไรที่ร้ายแรงกว่านั้น เย็นวันนี้หลังเลิกงานจึงตัดสินใจขับรถแวะไปที่บ้านสังกะสีหลังเล็กกลางป่า เขาก้าวลงจากรถประจวบเหมาะกับเหล่าเด็กๆน้องน้อยทั้ง 5 คนเดินกลับมาจากโรงเรียนพอดี

พี่คริสอยู่ไหม? สิงโตถามน้องของคริส  พวกเด็กๆก้มหน้าหลบสายตาผู้ใหญ่ฉับพลัน

ตอบสิแคท

“พี่คิวอ่ะตอบสิ”

“งื้อ..

เด็ก 5 คนเอาแต่เกี่ยงกันไปมา สุดท้ายก็เป็นคิม พี่ชายคนรองเงยหน้าขึ้นมาเป็นตัวแทนตอบคำถามเจ้านายของพี่ชาย

พี่คริสไม่อยู่ ออกไปทำงานไร่ตาสมฮะ”

เหรอ? สิงโตหรี่ตามอง พลัน..เด็กๆรีบก้มหน้างุดหลบตาเป็นแถว เขากอดอกมองเรียงตัว

“รู้ไหมว่าพี่ชายเราไม่มาทำงาน 3 วันแล้ว” สิงโตย่อตัวนั่งคุยกับเด็ก จ้องเข้าไปในดวงตาแสนใสซื่อล่อกแล่กปิดไม่มิด เขาเงียบไปพักหนึ่งแล้วพูดต่อทั้งเสียงเย็น  ก็เหมือนไปเรียน ถ้าโดดเรียนคิดว่าไง

ผิดค่ะ” แคทตอบ

“ใช่ และพี่คริสโดดงานพี่ คิดว่าไง” สิงโตถามกลับ

“ผิดครับ” คิวตอบต่อ

“และคิดว่าพี่ที่เป็นหัวหน้าพี่คริสจะทำยังไง เหมือนครู จะต้องทำยังไง

งื้อออออ พี่สิงอย่าตีพี่คริสนะคะ!” แคทกอดแขนสีเข้มของชายหนุ่มแน่น ร้องขอทั้งน้ำตากลัวว่าพี่ชายจะโดนทำโทษ

 

 

ชัดเลย มีปัญหาอะไรแน่นอน

 

 

“แล้วช่วยกันโกหก จะต้องทำไง มันผิดใช่ไหม เพราะงั้นบอกความจริงมา” ไล่ต้อนเด็กให้จนตรอก ในที่สุดทั้ง 5 คนมองตากันและก็ยอมบอกความจริงออกไป

 

 

.

.

.

 

 

“ไอ้คริส กูดีใจนะที่มึงอ่ะคิดถึงพี่ชายอย่างกู มาช่วยกูทำไซด์นี้ แต่มึงคุยกับคุณสิงดีแน่เหรอ?

“คุยดีแล้วพี่ คุณสิงไม่ว่าอะไร” คริสกระชับผ้าขาวม้าปิดปาก เข็นรถใส่กรวดหินไปยังโม่ผสมปูน ตอนนี้เขาอยู่ ณ ไซด์งานรับต่อเติมบ้านยายเอี่ยมที่ยศรับทำอยู่ ดีขาดคน อยากได้คนมาช่วยฉาบปูน ผสมปูนอยู่ คริสเลยมาขอสมัครทำงานในตำแหน่งนี้ เขาตักปูนที่ผสมเสร็จแล้วมาฉายสลับก่ออิฐเรียงขึ้นสูงไปมา

คุณสิง

“คริสบอกแล้วไงพี่ยศ ว่าคุยกันแล้วไง” น้ำเสียงทุ้มแตกหนุ่มเจือหงุดหงิดที่อีกฝ่ายเอาแต่พูดชื่อ สิงโต อยู่ได้

“เปล่า กูจะบอกว่า คุณสิงอยู่หลังมึง

 

พลัน!! คนงานฉาบปูนหน้าซีด เหงื่อแตกพลั่ก ค่อยๆหันหลังกลับไป..นั่นไง เต็มๆ สิงโต ปราชญา ยืนหน้าตึงอยู่จริงตามที่ยศบอก ตาสีดำบนหน้าคมไว้หนวดเซอร์เขม็งมองคนงานโผกผ้าขาวม้าปิดปาก

ม..มาหาใครครับ

“ไม่ต้องมาเนียน

มือสีเข้มกระชากดึงผ้าขาวม้าออก เผยหน้าขาวผ่องชุ่มเหงื่อใต้หมวกฟาง คริสหลบสายตาดุกร้าว ขาเริ่มสั่นกวาดตาล่อกแล่กหาทางหนีทีไล่

หยุด!! อย่า คิด หนี” สิงโตกำชับเสียงเข้มและห้วนจนคริสสะอึก  

ถ้าขยับวิ่งหนี ฉันจะเรียกร้องค่าเสียหายเรื่องหนีงาน ทำให้งานเสีย คิดว่าจะจ่ายไหวไหม” คำขู่ทำเอาสะอึกรอบสอง พอเป็นเรื่องเงิน หน้ายิ่งซีดกว่าเดิม ส่วนยศอ้าปากเหวอมองคริสกับสิงโตสลับไปมา ก่อนพุ่งสายตาตำหนิไปยังคนหนีงาน

“ไอ้คริส ไหนว่าคุยกับคุณสิงดีแล้วไง!!

“คือว่า..คือ..

“แบบนี้ไม่ได้นะ! ไปคุยกับคุณสิงให้ดีๆเลย เหลวไหลจริง ผมขอโทษคุณสิงด้วย ผมไม่รู้ว่ามันหนีงานคุณสิง”

“ไม่เป็นไร ถ้าไม่มีอะไร ฉันขอพาคริสกลับก่อนนะ” พูดจบก็ส่งสายตากดดันใส่ลูกน้องที่ริอาจแอบมาทำงานนอกโดยไม่คิดบอกกล่าวเจ้านาย ซ้ำร้ายยังโกหกไปอีก ไม่มีใครช่วย ขนาดพี่ชายแถวบ้านยังไม่ช่วย..คริสจำยอมตามอีกฝ่ายต้อยๆขึ้นรถกระบะ

 

 

ปึง!!!

 

 

ประตูรถปิดสนิท แอร์เย็นเยียบแต่ไม่เท่าบรรยากาศชวนขนหัวลุก คริสนั่งตัวเกร็งลีบ ปล่อยให้สิงโตขับรถออกไปจากไซต์งานต่อเติมสู่ถนนลูกรังที่อีกไม่นานจะกลายเป็นถนนลาดยางดีๆตามโครงการทำถนน

 

 

เส้นทางขุรขระกำลังแปรเปลี่ยน

 

 

“อยากลาออกก็พูดมาตรงๆ ไม่ต้องอ้อมค้อม รู้ไหมว่ามันเสียเวลา” สิงโตต่อว่า

“ผม..ไม่ได้อยากลาออก”  คริสส่ายหัว

แล้วเป็นอะไร?

ถามก็เอาแต่เงียบ ยิ่งเงียบยิ่งหงุดหงิด สิงโตเดาะลิ้น ตัดสินใจจอดรถริมท้องนาใต้ท้องฟ้ามืดลงจนเห็นดาวชัด แจ่มกระจ่างคู่ทางช้างเผือกพาดยาวส่องประกายงดงามสีม่วงอมคราม

ผม..รู้สึกไม่ดี” ในที่สุดก็เริ่มตอบ “ผมไม่อยากให้คุณสิงมาทำดีกับผมและน้อง ถ้าเกิด..

เสียงพูดสั่นเครือ ก้อนเหนียวหนืดจุกคอจนเจ็บ แต่จำต้องพูดออกไป

 

 

“ถ้าเกิดทำเพื่อชดใช้ความผิด อย่าทำเลย ผมลืมไม่ได้

 

 

ใบหน้าคมเปลี่ยนสีหน้าดุดันเป็นตกใจกับความในใจของเด็กหนุ่มวัยรุ่นอายุเพียง 18 ปี ถ้อยคำที่กล่าวออกมานั้น ล้วนสะท้อนบาปอันน่าละอายที่ตัวเองกระทำไว้ในวันวาน บาปที่ไม่มีวันได้รับการให้อภัย เกิดขึ้นไปแล้ว ขย้ำขยี้จนผ้าขาวยับยู่มีมลทิน

ผมลืมไม่ได้ว่าคุณสิง..ข่มขืนผม..” น้ำตาไหล ตัวสั่น มือจิกขากางเกงแน่น

น้องผมก็ไม่ใช่น้องแก้วตา เพราะงั้น..ถ้าทำเพราะคิดว่าสำนึกผิดก็อย่าเลย..

ก่นต่อว่าตัวเอง เหตุใดใยต้องร้องไห้ สิ่งที่กล่าวคือความจริงที่ได้ยิน ที่ได้รับรู้ในคืนนั้นวันจันทร์เต็มด้วง บทสนทนากับแนนถึงการสำนึกผิดในผลของการกระทำจนนำพาความตายมาสู่เด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่ง ข้อกังขาสงสัยมาตลอดเป็นที่ประจักษ์แจ้งว่าทุกอย่างไม่ได้มาจากใจ สิงโตทำเพื่อความสบายใจก็เท่านั้น

 

 

 

แสงสว่างปรารถนาไถ่โทษที่ทำให้เกิดเงา

 

 

คริสสะอื้นจนตัวสั่น ผู้ใหญ่อย่างเขาก็ได้แต่เงียบ หันหน้าออกมองไปนอกกระจกรถแทน

 

 

 

มันคือความจริง..

 

 

สิงโตสูดลมหายใจและผ่อนออกช้าๆ ตอนนี้จะปลอบอะไรไปก็ไม่มีทางดีขึ้น พูดอะไรไป..ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ได้แต่ขับต่อไป ไม่ควรพูดอะไรออกมา พาอีกฝ่ายไปส่งที่บ้าน ทันทีที่จอดรถสนิทคริสรีบเปิดประตูลงจากรถ วิ่งเข้าบ้านโดยไม่คิดไหว้ลากัน

 

 

หน่วงอกนัก

 

 

ข่มขืน ย่ำยี ระบายกำหนัด ใช้แทนตัวภรรยา ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องที่ทำดีแค่ไหนก็ใช่ว่าจะลบล้างไปได้ เขาหลุบตามองพวงกุญแจตุ๊กตาสิงโตห้อยติดกุญแจรถก่อนมองสลับไปยังบ้านสังกะสีหลังเล็กอย่างชั่งใจอยู่นาน จมกับความคิดบางอย่างตีวนในหัวสมอง หลากหลายสิ่ง

 

 

แต่สุดท้ายก็..ขับรถออกไป

 

 

TBC





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

560 ความคิดเห็น

  1. #557 kristsing0062 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 22:27

    โครตหน่วงสงสารคริส...ต่างคนเริ่มรู้สึกดีต่อกัน แต่คนสำคัญเค้ากลับมาสิงยังไม่ลืมคนรักเก่า.. คริสต้องถอยออกมากลัวใจตัวเองถลำลึก...สงสารน้อง เข้มแข็งนะลูก ทำไมไม่มีใครมาจีบน้องเลย อยากให้อิพี่สิงดิ้นตาย

    #557
    0
  2. #429 Baby Cotton Candy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 08:39
    ปวดใจเลย เหมือนจะเริ่มรู้สึกดีๆกัน เจอตัวแปรสำคัญมา โลกเปลี่ยนอีกแล้ว
    #429
    0
  3. #425 Chowa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 10:34
    หน่วงเลย บาปที่ติดตัวยังไงมันก็ไม่มีวันจางหาย แต่ต้องคอยเติมดีเข้ามาเรื่อยๆ จนมันล้นออกมาแทน ทำให้น้องเห็นว่าทำทั้งหมดเพราะอะไร.
    #425
    0
  4. #393 209090 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 01:17
    น่าจะส่งพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยคริส. สิงโตเราถึอว่าเปนตัวร้ายในเรื่องนี้ไม่ชอบเลยถ้าจะให้สิงโตเป็นพระเอกมันไม่ยุติธรรมกับคริสเลยไม่ชอบๆ อยากจะรู้ว่ากรรมของสิงโตจะเปนเชนไร
    #393
    1
    • #393-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:23
      โลกนี้มันไม่ได้สวยงามชนิดที่จะมีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยได้ทุกคนหรอกค่ะ
      #393-1
  5. #392 Phan_126 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 19:19

    ร้องไห้ตามเลย น่าสงสารจริงจะหาทางออกจากปัญหานี้อย่างไรดีหนอ รอค่า
    #392
    1
    • #392-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:23
      วิธีแก้อาจจะมีหรือไม่มีเลยก็เป็นได้ ต้องรอลุ้นกัน
      #392-1
  6. #391 -ploysiwa- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 08:55
    เรื่องเลวร้ายในชีวิตของตัวเอง ไม่มีใครลืมได้ลง อาจจะมีเรื่องอื่นความรู้สึกอื่นมาแทรกบ้างพอให้หลงลืมได้ชั่วขณะ พอเจอคุณแนนและได้ฟังบทสนทนา ความรู้สึกแย่ในอดีตก็ยิ่งถาโถม คุณสิงจะรักษาฟื้นฟูจิตใจของคริสได้ยังไง
    #391
    1
    • #391-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:24
      จะมีโอกาสได้ฟื้นฟูไหมหนอ เหมือนมีเรื่องเข้ามาเพิ่มอีก
      #391-1
  7. #390 Mm_npch (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 23:36
    ดีทุกตอนจริงๆ หนักหน่วงมากกงือ
    #390
    1
    • #390-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:24
      ขอบคุณค่ะ
      #390-1
  8. #389 maya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 21:20

    เรื่องเศร้ามาก ให้เจอสิ่งดีๆบ้างเถอะสงสารน้อง

    #389
    1
    • #389-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:24
      ภาวนาอธิษฐานกันต่อรัวๆกับตอนหน้า
      #389-1
  9. #388 parksukie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 20:11
    สงสารน้อง เรื่องนี้มันฝังใจน้องมากจริงๆ
    #388
    1
    • #388-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:25
      เราก็สงสารน้องเหมือนกัน
      #388-1
  10. #387 imsft. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 15:09
    ไม่ได้สงสารอะไรคุณสิงขนาดนั้นอะ ใจร้ายมะ แต่มันคือสิ่งที่เธอทำแล้วเธอก็ต้องยอมรับมันอะ เธอต้องยอมรับในผลของการกระทำของเธอ เพราะงั้น เรื่องนี้ไม่ออกความเห็นแล้วกัน แต่ลูกแม่ เห้อ...ไปรักเขาตอนไหนนะ /ลูบแก้ม/ เจ็บมากไหมคะ ทรมานมากไหม โดนย่ำยีจนพินาศย่อยยับไปทั้งกาย แต่ยังไม่พอไปตกหลุมรักเขาให้เจ็บช้ำไปทั้งใจซ้ำเข้าไปอีก จะระบายกับใครก็ไม่ได้ ขอความเห็นใจจากใครก็ไม่ได้ ได้แต่ร้องไห้กับตัวเองแล้ววิ่งหนีทั้งๆที่ก็รู้ดีว่าหนีไม่พ้นในตอนนี้ งานก็ต้องทำกับคนๆนี้ ยังคงต้องเจอกัน สงสารลูก ไม่น่าเลย ส่วนแนน เวลาไม่ใช่สิ่งที่จะเรียกคืนได้ ความสัมพันธ์ที่เสียไปก็ใช่ว่าจะผสานคืนได้ การที่เธอวอนขอสิ่งที่เธอไม่เคยคิดให้จากคนที่เคยขอเธอ เธอก็ต้องยอมรับว่าเธออาจจะไม่ได้รับมันเหมือนกัน เวลาผ่านไป เรื่องราวผ่านไป ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไป เธอก้าวต่อ คุณสิงก็ก้าวต่อ ถึงเยื่อใยจะมี แต่ใช่ว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเหมือนเดิม
    #387
    1
    • #387-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:25
      ไม่ใจร้ายหรอกแม่ เราเข้าใจ 5555 ทำผิดก็ว่าไปตามผิด ถูกก็ว่าไปตามถูกอ่ะ เป็นเรื่องของการกระทำล้วนๆ
      #387-1
  11. #386 ข้าวเหนียว หวาน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 12:01
    สงสารน้อง
    #386
    1
    • #386-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:25
      กอดน้องแน่นๆ
      #386-1
  12. #385 suwapak2546 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 06:37
    หน่วงมากแม่
    #385
    1
    • #385-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:26
      จุกอกๆ
      #385-1
  13. #384 Ppphailin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 01:25
    สงสารน้อง มันจุกในอกไปหมดเลย แนนเธอได้สิ่งที่เธอต้องการแล้วนี่ มาโหยหาอะไรตอนนี้ กลับไปในที่ของเธอสิ
    #384
    1
    • #384-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:26
      แนนไม่กลับไม่ได้เหรอ แนนอยากแก้ไข
      #384-1
  14. #383 Sasitorn_TukTuk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 23:50
    สงสาร ทั้งคู่เลย
    #383
    1
    • #383-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:26
      แต่ละคนก็มีเรื่องน่าสงสารกันไปหมด
      #383-1
  15. #382 mooky9924 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 22:41
    หน่วงไปอีก พี่สิงจะเอาอย่างไรก็เคลียร์ๆมาเลยยย
    #382
    1
    • #382-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:26
      มาดูตอนหน้ากัน
      #382-1
  16. #381 Nabhat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 22:36
    ควรจะสงสารใครก่อนดี คิดกันไปคนละอย่าง แล้วเมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่องเล่า ส่วนคุณแนนเมียเก่านั้น ปล่อยนางไปมีชีวิตหรูหราของนางเถอะ ไม่รู้นะมาโหยหวน เอ้ย โหยหาอะไรกะนตอนนี้
    #381
    1
    • #381-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:27
      5555 พี่อ้อมไล่แนนมาก ตอนหน้าจับเข่าคุยแล้วนะ
      #381-1
  17. #380 zzzPLAzzz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 22:34
    เจ็บทั้งคู่ แล้วสิงโตจะรุ้มั้ยว่าน้องน่ะรัก สงสารน้องจังเลย คิดให้ดี..ตัดสินใจให้ถูกนะสิงโต จัดการกับความรุ้สึกตัวเองให้ดี อย่าช้าเกินไปล่ะ
    #380
    1
    • #380-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:27
      จะรู้ไหมหนอ คุณสิงเนี่ย มาดูตอนหน้าค่ะ
      #380-1
  18. #379 071727 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 22:25

    น้องเจ็บ พี่ก็เจ็บ แล้วพี่จะรู้มั้ยว่าน้องนะรักพี่ไปแล้วสงสารน้องจังเลย

    #379
    1
    • #379-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:27
      พี่รู้ไหม มาดูตอนหน้าค่ะ
      #379-1
  19. #378 pndcsn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 22:13

    หน่วงหนึบมาก.

    รออ่านต่อเลยค่ะ
    #378
    1
    • #378-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:27
      มาต่อแล้วจ้า
      #378-1
  20. #377 Patida9 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 22:09

    มันหน่วงในใจเหลือเกิน คนนึงเริ่มจะรักเลยยิ่งเจ็บ อีกคนนึงก็เห้อ
    #377
    2
    • #377-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:28
      อีกคนที่เห้อคือคุณสิงชะ
      #377-1
  21. #376 meondekdee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 21:49
    อยากกอดปลอบโยนน้องจังเลยสงสารน้องคริสอ่ะ มีแผลในใจ ยังไงก็ขอให้ได้คุยกันให้รู้เรื่องนะ น้องคริสมีใจให้คุณสิงไปแล้วด้วยมั้งนั่น
    #376
    1
    • #376-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:28
      มามะ ตอนหน้าคุยกันแล้ว และก็ใช่ค่ะ คริสมีใจไปแล้ว
      #376-1
  22. #375 nfoon2542 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 21:48
    หดหู่จังแต่สะท้อนสังคมมาก/ไรท์เก่งมากๆเลยอ่ะ
    #375
    1
    • #375-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:28
      ขอบคุณค่ะ
      #375-1
  23. #374 Nsombi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 21:44
    ใจหายใจขว้ำ แต่ก็ยังดีที่ไม่ได้เผชิญหน้ากันตรงๆกับคุณแนน ... คิดว่าครานี้ก็ดีแล้วที่ทำให้รู้เจตนาของอีกฝ่าย และ อาตเป็นจุดเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่างที่มันค้างคาอยู่ตอนนี้ก็เป็นได้ ไรท์เก่ง รักไรท์ค่ะ
    #374
    1
    • #374-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:29
      ขอบคุณค่ะ มาดูกันว่าจะมีจุดเปลี่ยนอะไรไหม หรืออาจไม่มีเลยก้ได้
      #374-1
  24. #373 ao_Sumaree (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 21:43

    สงสารลูกคริส
    #373
    2
    • #373-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:29
      ต้องแจกทิชชู่ให้คริส
      #373-1
  25. #372 cynic (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 21:39
    ชอบเรื่องนี้จริงๆ ค่ะ มีแพลนจะทำเล่มมั๊ยคะเนี่ย?
    #372
    1
    • #372-1 blood_hana(จากตอนที่ 17)
      1 กันยายน 2562 / 18:29
      ยังไม่แน่ใจเลยค่ะ ถ้ามีจะมาแจ้งให้ทราบอีกทีนะ
      #372-1