[จำหน่ายE-book ฟิคคริสสิง]Shadow Story [END]

ตอนที่ 15 : Shadow & Light 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    24 ก.ค. 62




Shadow & Light 6

 

 

 

 

กว่าคลื่นทะเลแห่งความหวาดผวาในใจคริสสงบก็ผ่านมาหลายชั่วโมง หลายชั่วโมงนัก..ที่สิงโตเอาแต่นั่งรอนอกบ้าน ลอบมองผ่านหน้าต่างเข้ามาเจอเด็กหนุ่มที่เขาใช้อำนาจในทางมิชอบข่มขืนซ้ำๆเมื่อ 2 ปีที่แล้ว เด็กบ้านนอกฐานะยากเอาแต่กอดเข่าคุดคู้อยู่ที่เดิมในเงามืด ร้องห่มร้องไห้ตัวสั่นเทาท่ามกลางกองทิชชู่ดึงไปใช้แล้วขยำทิ้งเกลื่อนกลาด เปราะบาง..น่าสงสารจนต้องหาใครสักคนอยู่ด้วย แต่สิงโตรู้ดีแก่ใจว่าคริสไม่คิดเปิดพื้นที่ให้เขาได้เป็นใครคนนั้น

 

 

 

รอจนกว่าน้ำตาแห้งเหือดไปเอง

 

 

 

“ขึ้นรถ” ออกคำสั่งด้วยเสียงทุ้มเย็นชาตามวิสัยหลังคริสเป็นฝ่ายรวบรวมความกล้าได้ด้วยตัวเอง กลั้นใจเปิดประตูออกมาหาสิงโตทั้งสีหน้าเกรงกลัวไม่หาย

 

เอี๊ยด..

 

รถกระบะจอดลงหน้าปากซอย ไม่ทันได้กล่าวคำล่ำลา คริสรีบยกมือไหว้แล้วเปิดประตูวิ่งเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว สิงโตหุบปากลงมองประตูอีกฝั่งเปิดคาโด่ไว้..เขาจำต้องเอื้อมแขนไปดึงปิดเองแล้วขับรถออกไปตามถนนลูกรังในช่วงหัวค่ำ เวลาเพียงแค่ 6 โมงเย็นฟ้ากลับมืดเร็วผิดกับในกรุงเทพเห็นได้ชัด มือปัดคันโยกเปิดไฟสูงให้เห็นทาง แต่แล้วตาสังเกตเห็นเงาตะคุ่มบนแคร่ริมถนน ชะลอเข้าไปจอดเทียบข้างจึงรู้ว่าเป็นกลุ่มคนงานในไซต์จากฝั่งกำนันและของบริษัทตัวเองจับกลุ่มก๊งเหล้ากัน

“เอ้า เฮียมาทำอะไรแถวนี้”

“มาส่งน้องใหม่ที่มาจัดเอกสาร”

“อ๋อ!

คนงานของเขายกมือไหว้ ยศชะโงกหน้าไปเห็นคนที่กดกระจกรถลงมาดู เขาคลี่ยิ้มร่าโบกไม้โบกมือพร้อมชูขวดเหล้าขาวตะโกนเรียกให้มาร่วมวงเหล้าด้วยกัน “เหล้าไหมคุณสิง”

เพื่อกระชับความสัมพันธ์กับลูกน้อง จึงต้องดื่มบ้าง สิงโตลงจากรถหลังดับเครื่องเสร็จ เข้าร่วมวงบนแคร่ สุรารินใส่แก้วแล้วแก้วเล่าดื่มเข้าปาก รสชาติของเหล้าขาวราคาถูกไม่นุ่มละมุน อร่อยถูกปาก แต่ในสังคมคนงานนี่คือของมึนเมาที่ดีที่สุดเท่าที่ค่าแรงในแต่ละวันรวมกันหาซื้อได้ อากาศโรยตัวด้วยไอเย็นเมื่อเวลาผ่านไปมากขึ้น แต่ด้วยแอลกอฮอล์ทำให้ทุกคนในกลุ่มร้อนจนไม่รู้สึกอะไร นัยน์ตาคมมองยศกับคนอื่นเริ่มเมามายเสียแล้วในขณะที่ตัวเขายังชิลและดื่มได้เรื่อยๆ

“ให้ตายสิ คุณสิงนี่คอแข็งมากๆเลยนะ ขอคารวะ”  

สิงโตยิ้มมุมปาก ยื่นแก้วไปรับเหล้าจากยศรินเพิ่มมาให้แล้วยกดื่มต่อ หัวหน้าคนงานที่แนะนำคริส เท่าที่แอบฟังห่างๆพอจับเค้าได้ว่าน่าจะเป็นเพื่อนในละแวกบ้านใกล้เรือนเคียง อย่างว่า..คนต่างจังหวัดมีช่องว่างน้อยกว่าคนในกรุงเทพ ถ้าเป็นในกรุงเทพบ้านติดกันก็จริง เผลอๆไม่เคยเห็นหน้ากันเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

 

ลำปาง สถานที่ห่างไกลความเจริญ แดนเหนือของประเทศ

ไม่คาดคิดว่าเป็นบ้านเกิดของอดีตพี่เลี้ยงเด็ก

เฉดเงาที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อระบายกำหนัด

 

 

 

ไม่เคยคิดสนใจว่าคนเป็นเงามีความเป็นอยู่อย่างไร ไม่เคยคิดมองเว้นเพียงเวลาต้องการระบายอารมณ์ทางเพศ จนกระทั่งบทเรียนคืนสนองครอบครัวเรืองโรจน์พังไม่มีชิ้นดีด้วยผู้ใหญ่เห็นแก่ตัว 2 คนทำลายเด็กน้อยไร้เดียงสา 2 คน

“ยศ”

“ครับ?

“นายรู้จักคริสนานยัง”

ยศเลิกคิ้วสูงมอง วางแก้วเหล้าลงกับแคร่ไม้ไผ่ ถามกลับทั้งเสียงอ้อแอ้

“คุณสิงอยากรู้เรื่องไอ้คริสไปทำไมกัน? มีอะไรเปล่าเนี่ย

“...เป็นลูกจ้างที่ยศหามา ฉันก็อยากรู้ ถ้าไม่เล่าก็ไม่เป็นไร” สิงโตตอบปัดดื่มเหล้าขาวต่อ ยศหัวเราะเสียงดัง ประกอบกับบ้านนอกเงียบมาก อีกนิดได้ก้องไปทั่วทั้งเขาได้กระมั้ง

เล่าๆ ผมล้อเล่น รู้จักตั้งแต่มันออกจากแม่เลย ผมนี่แหละเป็นคนไปตามหมอตำแยมาบ้านมันเลยนะ ไอ้พวกเด็กนอนเละเทะละแวกนี้ก็เพื่อนกันทั้งนั้น” พอเมาก็เริ่มพูดเยอะเลอะเทอะไปเรื่อย กวาดนิ้วชี้ไปยังแก๊งคนงานนั่งเมาคอพับ นอนหลับอีเหละเขะขะไปทั่ว เหลือผู้รอดแค่ 2 คนคือสิงโตกับยศ “ไอ้คริสเป็นเด็กดีนะ มันช่วยพ่อแม่ทำงานตลอด พ่อมันเป็นช่างปูน แม่เป็นช่างสี และก็ตั้งใจเรียนมากๆ หัวก็ดีผิดกับผมลิบลับ แต่พ่อมันดันเมาแล้วก็ขี่มอไซด์กลับบ้านชนสิบล้อตายคาที่แถมแม่มันก็ดันซ้อนท้ายไปด้วย ไม่มีพ่อไม่มีแม่ มันก็เลยอดเรียนไปตามระเบียบมาทำงานหาเงินส่งน้องแทน”

ยศเล่าจนถึงตรงนี้แล้วก็เงียบลง สีหน้าหดหู่เห็นได้ชัด “สงสารมันมากคุณสิง มันไม่ร้องไห้เลยเพราะน้องๆมันร้อง”

 

 

 

น้ำตาก็ไหลไม่ได้ เสาหลักต้องแข็งแกร่ง

 

 

 

“รู้ไหมคุณสิง มันสอบติดเตรียมอุดมด้วยนะ น่าเสียดายมากที่พ่อแม่มันตาย เลยต้องสละสิทธิ์” ยศเล่าไปพลางดกเหล้า สิงโตฟังเงียบๆ มองเหล้าในแก้วสะท้อนหน้าตัวเอง

“เป็นเด็กดีจริงๆ” ดีจนละอายใจ..

“ใช่ไหมล้าคุณสิง ชีวิตโคตรอาภัพแล้วนี่ไปทำงานกรุงเทพก็ไม่รู้เจออะไร กลับมาไม่พูดไม่จา กลายเป็นคนเงียบๆไปเฉย”

คนฟังเฉหลบตาทำทีเป็นดื่มเหล้าต่อ แหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน

“ดาวสวย เห็นทางช้างเผือกจริงด้วย” เขาพึมพำ แต่ดังพอให้หัวหน้าคนงานของทางกำนันได้ยิน

 

“อืม ที่กรุงเทพไม่มีสิท่า นี่เป็นสมบัติล้ำค่าของลำปางในอำเภอนี้เลยนะครับ แต่ก็ไม่รู้ว่าพอถนนเสร็จจะมองเห็นได้อีกรึเปล่า กลัวว่าสักวันจะเหมือนกรุงเทพ”

 

 

ดวงดาวอาจจะเห็นได้บ่อย แต่ทางช้างเผือกไม่ได้มีทุกที่

 

 

 

แสงสีม่วงระยับตายาวเป็นทางพาดผ่านท้องฟ้าสีดำ กลุ่มเมฆหมอกไกลหลายพันไมล์จากนอกโลกความงามที่ไม่อาจเห็นได้หากไม่มาเยือน ณ อำเภอนี้จังหวัดลำปางอันแสนกันดาร ไม่มีสิ่งใดอำนวยความสะดวกได้เลย ชาวบ้านก็ความรู้น้อยใช้ชีวิตไปวันๆกับการทำไร่นารับจ้างแลกค่าแรงไปเรื่อยเปื่อย บ้างก็ขึ้นเขาไปเก็บของป่ามาขาย ทุกสิ่งทุกอย่างโดยเฉพาะทางช้างเผือก..งดงามอย่างที่คริสเล่าไว้ไม่มีผิด

 

 

ชัดกว่านี้เยอะครับ ที่บ้านผมฟ้าเปิดกว้าง ดาวเต็มไปหมด เห็นทางช้างเผือกชัดมากด้วย ถ้าคุณสิงได้ไปจะตกใจ” 

 

 

ชีวิตก่อนเป็นเงา..น่าตกใจจริงๆ

 

 

 

.

.

.

 

 

กลางคืนเงียบสงัดผ่านไป สู่รุ่งอรุณใหม่ของวัน ตาคมกริบหลุบต่ำมองนาฬิกาข้อมือสลับกับประตูหน้าบ้านที่ยังไร้เสียงเคาะใดๆ เมื่อคืนสิงโตกลับมาถึงบ้านพักชั่วคราวของเขา เรื่องเล่าจากยศทำเอาตาค้างนอนไม่หลับ คุยกันเรื่องคริสก็จริงแต่เขาไม่หลุดเล่าเรื่องที่ทำกับคริสออกไป เขาตั้งใจเก็บให้เป็นความลับกดจมลงในทะเลลึกและจากรูปการณ์ตัวอดีตพี่เลี้ยงเด็กก็อยากให้เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน  ตอนนี้ก็ปาไป 8:45 แล้ว..คริสยังไม่มาที่ออฟฟิศ

 

 

 

คงลาออกแล้ว   สิงโตคิดแล้วถอนหายใจ คว้าหมวกเซฟตี้สวมหัว ลุกไปเปิดประตู

 

 

แอ๊ด..

 

 

ตาคู่คมเบิกกว้างเล็กน้อย สะท้อนร่างเด็กหนุ่มผิวขาวกำลังถอดรองเท้าอยู่หน้าบ้าน ต่างคนต่างชะงักเมื่อเจอหน้ากันระยะใกล้ สิงโตเป็นฝ่ายเขยิบถอยก่อน เว้นระยะให้คริสที่เริ่มตัวสั่น

“ขอโทษครับ ผมไปรับเก็บใบชามาก็เลย..สาย..” กล่าวทั้งสีหน้าสำนึกผิด

“ไม่เป็นไร แต่คราวหน้าอย่าเป็นแบบนี้อีก รับงานอื่นได้แต่จัดการเวลาดีๆด้วย” คนเป็นเจ้านายออกปากตำหนิและเดินสวนออกไป รวมพลคนงานพาขึ้นรถกระบะไปออกไซด์ ทิ้งคริสไว้ในบ้านให้เรียงเอกสารตามลำพัง คล้อยหลังรถกระบะออกไปลับสายตา มือป้อมยกขึ้นมาทาบอกแล้วตรงไปยังห้องทำงานหยิบกองเอกสารในวันนี้มาจัดเรียงตามที่สิงโตสอนงานไว้ ทว่า..นั่งเรียงไปได้ไม่ทันไร เสียงเคาะประตูดังขึ้นจึงต้องลุกไปเปิดประตู

“คริส คุณสิงล่ะ”

“ออกไปไซด์แล้วพี่”

สาวๆในหมู่บ้านคุ้นหน้าค่าตา 3 คนอายุราวๆ 20 ต้นๆ แต่งตัวสวยในชุดเสื้อยืดสีสันสวยงามกับผ้าถุงรีดเนียนกริบ แต่งหน้าขัดสีฉวีวรรณแถมยังมีกลิ่นหอมเป็นพิเศษผิดจากที่เคยเจอกัน และทุกคนล้วนถือปิ่นโตมาด้วยกันทั้งสิ้น เจ้าหล่อนทั้ง 3 ต่างเขม่นใส่กันไปมาเสมือนมีประกายไฟเปรี๊ยะๆผ่านดวงตาของพวกเธอพร้อมบ่นกันว่า คลาดไปแล้วอะไรเถือกนี้ถ้าคริสฟังไม่ผิดล่ะนะ  

“แล้วจะกลับอีกทีกี่โมง” สาวๆถามพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ถามเสร็จก็เขม่นตาใส่กันต่อ

“น่าจะบ่าย3 นะพี่” คริสบอกเวลาเสร็จ พวกเธอดันไม่กลับ เล่นนั่งรอตรงระเบียงเฉย! หยิบเอาตลับแป้งมาส่องหน้า แต่งแต้มลิปสติกกับโบกแป้งพัฟไปมา ไอ้เขาก็ทำอะไรไม่ถูกจึงกลับเข้าบ้านไปทำงานต่อ ปล่อยให้สาวๆรอสิงโตวนไป

 

 

 

ติ๊กติ๊กติ๊ก..

 

 

 

 

จนกระทั่งเวลาผ่านไปสู่บ่ายโมงกว่า รถกระบะเลี้ยวกลับมาพอดี สิงโตลงจากรถถึงกับยืนชะงักนิ่งเมื่อเจอสาวๆทั้ง 3 คนรีบลุกขึ้นยืนส่งยิ้มหวาน เร่งฝีเท้าวิ่งเบียดกันไปมาหมายจะเข้าหาเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง แต่แล้ว..คนงานกลับโดดลงจากท้ายรถกระบะเข้ามาขวางพร้อมฉวยแย่งปิ่นโตไปหน้าตาเฉย

“โอ้โห น้องมะลิทำน้ำพริกมาน่ากินจัง”

“ไอ้อ้วน! กูทำมาให้คุณสิง คุณสิงคะ!!! อย่าพึ่งไปคุณสิงงง”

 

 

 

ปัง!!

กริ๊ก!!!

 

 

ปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว สิงโตหันมามองคริสที่ง่วนอยู่กับการจัดแฟ้มเก็บในชั้นทั้งหัวเสียจนต้องโพล่งถามอีกฝ่ายทั้งเสียงดุดัน “ทำไมไม่ไล่ไป”

คริสละมือจากจัดเอกสารเข้าชั้น มองคนที่ท่าทางหงุดหงิดรำคาญใจเห็นได้ชัด จากประสบการณ์ที่มี รู้เลยว่าสิงโต ปราชญา ไม่สบอารมณ์อย่างมาก ซึ่งตัวเขาเองเจอด้านนี้บ่อยครั้ง คอยรับฟังเรื่องในใจมาก็เยอะมากมายนับไม่ถ้วน เด็กหนุ่มอึกอักเล็กน้อยก่อนตัดสินใจตอบอีกฝ่ายไป

“คราวหน้าผมจะบอกพี่ๆเขานะครับ” วิธีที่ดีที่สุดคืออย่าไปแย้งมาก สิงโตถอดหมวกเซฟตี้วางโต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชักหยิบกุญแจอีกดอกตามด้วยคำสั่งเบาความหงุดหงิดในน้ำเสียงลงไปจากเมื่อครู่

“มานี่”  คริสเดินตามหลังอีกฝ่ายออกไปหลังบ้าน เจอเข้ากับมอเตอร์ไซด์สีดำ ชายหนุ่มผิวสองสีไว้หนวดเคราขึ้นคร่อมก่อนหยิบหมวกกันน็อคอีกใบส่งให้เด็กหนุ่มชาวเหนือผิวขาวผ่องในชุดเสื้อยืดคอย้วยกับยีนส์ปอนๆ  

“ขึ้นมา”

“หา?

“บอกให้ขึ้นมา ฉันหิวแล้ว จะไปกินข้าว” สิงโตเร่งรัด คริสเลยต้องรับหมวกกันน็อคมาสวมขึ้นไปนั่งซ้อนท้าย

“ทำไมนั่งแอ่นหลังแบบนั้น” คนจะสตาร์ทรถชะงักกุญแจนิ่ง เหลียวหน้าทั้งคิ้วขมวดมุ่นมองคนที่นั่งแอ่นหลังเอามือจับท้าย

“ก็..ก็..ผม..” คริสมองตอบทั้งสีหน้าระแวดระวังและเกรงใจ คนสวมแว่นตาไว้หนวดถึงกับพ่นลมหายใจแรง

“นายรู้ใช่ไหมว่าฉันขับรถเร็ว”

“รู้ครับ..”  แน่ล่ะ..จำได้แม่นว่าเหยียบสุดน่าดู

“แล้วนี่มอเตอร์ไซด์คิดว่าควรทำไง” สิงโตถามซ้ำ คริสเม้มปากแน่น ค่อยขยับมือกล้าๆกลัวๆ วางบนเอวแล้วขยุ้มเสื้ออีกฝ่าย สิงโตถอนหายใจแรงอีกครั้ง ฉวยจับมือคริสโดยไม่สนว่าคริสสะดุ้งตกใจเพียงใด ดึงให้มากอดเอว..วงแขนขาวรวบเอว นัยน์ตากลมฉายแววประหลาดใจไม่น้อยกับขนาดลำตัวที่ดูผอมบางลงไม่แน่นกล้ามเหมือนแต่ก่อน เหมือนซี่โครงขึ้นนิดๆด้วยซ้ำ

 

 

 

ชีวิตของแสงสว่างหลังบ้านพังพินาศ

กินไม่ได้นอนไม่หลับสินะ..

 

 

 

“เกาะแน่นๆแบบนี้” เจ้าของรถมอเตอร์ไซค์พูดและสวมหมวกกันน็อคลงหัวตัวเอง ก่อนสตาร์ทรถ เขาได้ยินเสียงหวีดของสาวๆหน้าบ้านกับฝีเท้าวิ่งเข้ามา แต่ไม่ทันการณ์สิงโตชิงบิดเร่งเครื่องขับออกไป หนีเหล่าสาวชาวเหนือที่แย่งกันเรียกหาทั้งเสียงหวานฉอเลาะชวนฟัง

 

 

 

.

.

.

 

 

รถมอเตอร์ไซด์จอดร้านข้าวขาหมู หนุ่มน้อยชาวลำปางมองร้านด้วยความรู้สึกอึ้งทึ่งก่อนเหลือบไปยังคนหนุ่มสวมแว่นที่นั่งอยู่ตรงหน้า มันจะไม่อะไรเลยถ้าไม่ใช่ว่า..เขาชอบกินข้าวขาหมู

 

คุณสิงรู้เหรอ?   คริสคิดสงสัยในใจตั้งแต่ทำงาน จำได้แม่นว่าไม่เคยเห็นสิงโตแตะข้าวขาหมู ไม่เคยสั่งเมนูนี้ ซึ่งมันแปล แต่ระยะเวลา 2 ปี อะไรๆก็อาจเปลี่ยน บางทีเขาคงคิดมากเกินไปก่อนจับช้อนและก็ตักข้าวกินขาหมู ลิ้มรสชาติหวานน้ำซอสกับเนื้อติดมันมีหนังราดด้วยย้ำจิ้มเปรี้ยวตัดเลี่ยนทานเคียงผักกาดดอง มีพริกกับกระเทียมให้กินเพิ่มรสชาติซาบซ่านไหนจะไส้หมูที่สับเคียงข้างแบบพิเศษตามที่สิงโตสั่งมาอีก

 

 

 

กินและกินและ..กิน..แหลก..

 

 

 

“เอาอีกจานไหม”

“อื้อ” คริสพยักหน้าทั้งแก้มตุ่ย สิงโตชะงักไปเล็กน้อยก่อนชี้นิ้วบอกแม่ค้า เขาลอบดูเด็กหนุ่มวัย 18 ปีโซ้ยของโปรดจานที่ 3 เข้าไปแล้ว เป็นไปอย่างที่ยศเล่า..คริสชอบกินข้าวขาหมูแถมยังชอบกินชาเย็นอีกจึงสั่งชาเย็นใส่น้ำแข็งให้อีกฝ่าย แน่นอนว่าเจ้าตัวดูดรวดเดียวหมดจนต้องขอเพิ่มอีกแก้วไม่ต่างจากข้าวขาหมู

 

 

วันแรกที่เจออายุ16 ตัวเล็กกว่านี้ วันนี้สูงขึ้น แต่ก็ยังหน้าหวานอยู่

 

 

พึ่งได้มองจริงจังว่า..ยังเด็กมากนัก..สิงโตคิดในใจอย่างเงียบงัน  รวมทั้งสิ้นหมดไป 4 จานแบบพิเศษอีกกับชาเย็น 2 แก้ว คริสดูดน้ำเสียงดังจนหมดหยดสุดท้ายยิ้มตาหยีลูบท้องอิ่มสบายใจ..

 

 

รอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว

 

 

แต่แล้วกลับสะดุ้งเมื่อทิชชู่สีชมพูเช็ดปากเบาๆโดยมือสีเข้มของเจ้านาย

“เลอะเทอะ” คนหนุ่มผิวสองสีกำลังเช็ดปากให้ คริสผ่อนเกร็งลงนิ่งและปล่อยให้อีกฝ่ายเช็ดปากเขา

 

 

รอยยิ้มโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน..

 

 

สิงโตยิ้มเห็นฟันกับเขาเป็นครั้งแรก ไม่ใช่กับน้องแก้วตา ไม่ใช่กับแนนผู้เป็นภรรยาเก่า แต่เป็นยิ้มที่มอบให้อดีตพี่เลี้ยงเด็กอย่าง คริส พีรวัส จังหวะนั้นสองคนสบสายตากัน พลัน..สิงโตกลับหุบยิ้มลงแล้วกระแอมในลำคอ กวักมือเรียกพนักงานเก็บเงิน คริสจะควักเงินจ่ายแต่สิงโตกลับชิงจ่ายตัดหน้า

“ผมกินไปตั้ง 4 จาน น้ำอีก 2 แก้วให้ผมจ่ายเองเถอะครับ”

“เงินนายเยอะเหรอคริส ถึงคิดมาเลี้ยงฉัน”  คำพูดของสิงโตทำเอาคริสสะอึก ก้มหน้าน้อยใจ ด้อยค่าที่หางานทำได้เงินเท่านี้ มองแบงค์ในกระเป๋าตังค์เก่าๆเย็บด้ายซ่อมซ้ำไปมาสลับกับกระเป๋าหนังจระเข้อย่างดีในมืออีกฝ่าย แค่ที่เก็บเงินก็ต่างจนไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี แถมสิงโตยังจ่ายเงินซื้ออีก 5 กล่องสำหรับฝากน้องของคริสอีก

 

 

 

.

.

.

 

 

ขับรถกลับจากร้านข้าวขาหมูมาจอดลงหน้าบ้านสังกะสีของอดีตพี่เลี้ยงเด็ก มอเตอร์ไซค์คันเล็กพอที่จะเลี้ยวเข้ามาในซอยได้ต่างจากรถกระบะคันใหญ่ เจ้าบ้านจึงไม่จำเป็นต้องเดินต่อให้เมื่อยตุ้ม เขาวางขาลงแล้วดับเครื่องมองเด็กหนุ่มผิวขาวผ่องลงจากหลังมอเตอร์ไซค์ที่เอาแต่นั่งเงียบหน้าหงอยชอบกล สิงโตเลิกคิ้วมองคนที่ยืนหิ้วกล่องข้าวขาหมู 5 กล่องไม่ยอมเข้าบ้านก้มหน้าก้มตากัดปากเหมือนอยากจะพูดอะไรกับเขา

“คุณสิง คราวหน้าไม่ต้องเลี้ยงข้าวผมแล้วนะครับ” ตัดสินใจขอเคลียร์กับอีกฝ่ายให้ชัดเจน รวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตาคมหลังแว่น “ผมไม่อยากเอาเปรียบคุณสิง ข้าวน้องก็ด้วย ผมรู้ว่าคุณสิงไม่รู้สึกเดือดร้อนกับเงิน แต่ทางนี้ครอบครัวผม ผมจะดูแลพวกเขาให้ได้ด้วยเงินที่ผมหามา”

 

 

 

สบตาอย่างจริงจัง แสดงเจตนาให้เห็น

ชายเข้มแข็งคนหนึ่งที่ต้องเป็นเสาหลัก

สายตาของผู้นำครอบครัว เด็ก 18 ปีมีอย่างเต็มเปี่ยม

 

 

แววตาของคริส ไม่ต่างอะไรจากสายตาคนที่ต้องเป็นเสาหลักในทุกครัวเรือน สิงโตเองเคยมีครั้นตัดสินใจแต่งงานสร้างครอบครัว ตอนนี้เขาไม่เหลืออะไรแล้ว ใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวไปวันๆอย่างไร้สิ้นสายตาแบบนั้น เป็นครั้งแรกที่เงียบ เถียงเด็กไม่ออก ออกคำสั่งอะไรไม่ได้นอกจากมองหลังอีกฝ่ายกลับเข้าบ้าน

 

 

 

ทว่า

 

 

 

แปะ..แปะ..ซ่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

ฝนเจ้ากรรมก็ดันตกกระหน่ำเทลงเม็ดใหญ่ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ลมพัดแรงจนต้นไม้ไหวลู่เอนหวิดล้มครืดมะรอมมะร่อ น้องสาวของคริสรีบเปิดประตูมารับพี่ชายพร้อมร่มคันใหญ่ เด็กน้อยชะโงกเห็นคนที่มาส่งพี่ชายตากฝนอยู่ด้านนอกจึงถามพี่ชายที่รับร่มมาถือไว้เอง “พี่คริสไม่พาพี่สิงมาหลบฝนก่อนเหรอ?

“ไม่เอาแคท..” คริสส่ายหัว ทว่า..แคทกลับไม่ฟังแล้ววิ่งออกไปจนคริสต้องวิ่งตามถือร่มบังหัวน้องสาวให้ แคทดึงมือสิงโตลากให้เข้ามาหลบฝนในร่มคันเดียวกัน จะอ้าปากแย้งก็ไม่ทันแล้วได้แต่เงยหน้ามองคนหนุ่มอายุมากกว่าระยะใกล้ มือสีเข้มแบมือมาพร้อมสายตาเร่งรัดเห็นได้ชัด เขาจึงปล่อยมือจากร่มให้อีกฝ่ายถือก่อนก้มลงอุ้มน้องสาวขึ้นมาพากันเดินเข้าไปหลบฝนใต้ชายคาบ้านสังกะสี

 

 

 

น่าอาย..

 

 

 

คริสเม้มปาก กระดากอายบ้านตัวเอง เปิดประตูพาแขกจากกรุงเทพเข้ามาเห็นสภาพที่อยู่อาศัยไม่โสภา พื้นเทปูนดิบลวกๆ ปูเสื่อกันเรียง 6 ที่ ขนาดพื้นทั้งบ้านยังไม่เท่าห้องนอนบ้านสิงโตเลย โซนครัวก็เป็นแบบเตาถ่าน เตาแก๊สกลางแจ้งด้านนอกไหนจะเสื้อนักเรียนแขวนระเกะระกะตามผนังสังกะสี  สิงโตมองไปรอบๆด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง หย่อนตัวนั่งกับพื้นปูนดิบอยู่ล้อมวงกับครอบครัวแสงโพธิรัตน์ เหล่าน้องๆแกะกล่องข้าวขาหมูนั่งกินส่งยิ้มแฉ่งมาให้

“นี่ๆ พี่สิงโตเป็นคนกรุงเทพใช่ไหม เล่าให้ฟังหน่อยสิ ถามพี่คริส พี่คริสไม่ยอมเล่าเลย” น้องชายคนรองถามทั้งที่เคี้ยวอาหารเต็มปาก ก่อนโดนพี่คนโตทำหน้าดุใส่

“พอแล้วคิม คุณสิงเหนื่อย ให้คุณสิงพัก” น้องชายเงียบ นั่งหงอยจกข้าวกิน

“น้องอยากรู้เล่าไปไม่เห็นเป็นอะไรเลย” สิงโตหันมองคนเสาหลักของบ้าน

“เล่าเดี๋ยวก็อยากไป กรุงเทพน่ากลัวจะตาย..” เผลอหลุดปากพูดออกไป คริสยกมือปิดปากแน่น เหลือบมองคนข้างทั้งสายตาหวาดหวั่น ทว่า..สิงโตเลือกทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างทั้งที่ไม่มีอะไรนอกจากฝนตกหนักเสียจนมองไม่เห็นวิวทิวทัศน์ เข้าใจว่าเด็กคนนี้กลัวเขามาก หลายอย่างชี้ชัดทวีคูณให้เห็นผลของการกระทำตัวเอง ไม่มีสิทธิ์ไปต่อว่านอกจากยอมรับคำครหาเหล่านั้นโดนสดุดี

ฝนไม่มีท่าทีหยุด ซ้ำร้ายยังหนักขึ้นจนมืดแล้ว เด็กๆ นอนหลับสนิทเหลือแค่คริสกับสิงโตตื่นอยู่กันเพียง 2 คน สิงโตมองคริสลุกเปลี่ยนกะละมังน้ำจากหลังคารั่วหลายจุด ผลัดไปมาอยู่อย่างนั้นไม่จบไม่สิ้นตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมาจนเขาอดรนทนไม่ได้ต้องพูด “นายควรซ่อมหลังคาบ้าน”

 

 

ติ๋ง..ติ๋ง..ติ๋ง..

 

 

“ผมซ่อมแล้วแต่ไม่หายครับ” หยดน้ำรั่วกระทบลงในกะละมังส่งเสียงกังวานหลายจุด เด็กหนุ่มหยิบเสื่อปูให้สิงโตอย่างเลี่ยงไม่ได้ตามด้วยหมอนกับผ้าห่มของพ่อที่เก็บพักไว้จนเกาะฝุ่น สะบัดเล็กน้อยก็พอใช้งานถูไถ “คืนนี้ค้างที่นี่ก่อน ฝนซาค่อยกลับ”

 

 

ติ๋ง..ติ๋ง..ติ๋ง..

 

 

หยดน้ำยังไม่วายหมดสิ้นตราบใดที่ฝนไม่หยุดตก พื้นปูนดิบเย็นมาก เสื่อก็แข็ง สิงโตนอนกระสับกระส่าย นอนไม่หลับเอาเสียเลยจนต้องลุกขึ้นมานั่งมองบ้านสังกะสีที่ถึงจะเล็ก ภายในกลับสะอาดเหมือนตอนจ้างคริสเป็นพี่เลี้ยงแก้วตาของดูบ้านไม่มีผิด มือหยิบแว่นสวมใส่ทอดสายตามองเด็กๆทั้ง 5 คนหลับปุ๋ย

 

 

นึกถึงลูกสาวขึ้นมา..หากยังอยู่ก็รุ่นๆนี้

 

 

ก้อนน้ำลายเหนียวหนืดกลืนจนเจ็บ ขอบตาร้อนผ่าว รีบหันหน้าหนีไปยังกะละมังที่น้ำเต็มเริ่มล้น เขาตวัดตายังคริสที่ดันเผลอนั่งหลับเสียอย่างนั้น..จึงลุกขึ้นมาเปลี่ยนเทน้ำในกะละมังรองน้ำฝนทิ้งข้างนอกแทน เขากลับมาวางกะละมังรองจุดรั่วของหลังคาต่อ เดินเข้าไปใกล้คนที่อดทนไม่ยอมนอนเปลี่ยนน้ำให้น้องจะได้นอนสบาย แต่สุดท้ายก็ล้าเกินกว่าจะถ่างตาไหว ชายหนุ่มนั่งลงมองหน้าขาวผ่องหลับสนิท ขนตาแพยาว จมูกโด่งรั้น ปากสีชมพู ผมปรกหน้า มือเกลี่ยปอยผมออกเบาๆ

 

 

 

ประเทศไทยกว้างใหญ่ ลำปางก็ใหญ่ยิ่ง ใครจะไปคิดว่าจะได้เจอกันอีกครา

 

 

 

หยิบผ้าห่มที่คริสให้นำมาห่มร่างอีกฝ่ายและนั่งลงข้างๆ

 

 

ตุบ!

 

 

เด็กหนุ่มขยับตัวโคลงหัวอิงซบไหล่พอดิบพอดี หน้าคมคายสวมแว่นไว้หนวดเซอร์ก้มมองเด็กหนุ่มผิวขาวหลับไม่ต่างจากน้องน้อยบนเสื่อ เด็กก็คือเด็ก ผ้าขาวบริสุทธิ์ใสซื่อแม้สภาพแวดล้อมจะโหดร้ายเพียงใด หัวใจที่ตั้งบนความดีงามก็ยังทำให้ดูผุดผ่องเสมอ..จิตใจใสสะอาดต่างจากตัวเขานัก

“ฝันดีนะ..” กระซิบเสียงเบา โดยที่ตาจ้องมองหน้าเด็กหนุ่มอดีตพี่เลี้ยงเด็ก

 

 

มองให้มากขึ้น..และมากขึ้น..

ในความมืดบนนภา

 

 

 

TBC


++++++++++++++++++++++


สายเปย์ ฮาราเร่ๆ ม่อชาย เพลงสาวนุ่ยสายเปย์ก็มา ไม่รู้เคยฟังไหม 5555 

https://www.youtube.com/watch?v=Gm-K_m5fLiw

โดนคุณสิงบีบคอแน่ชุ้น



ไปก่อนนะ บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

560 ความคิดเห็น

  1. #555 kristsing0062 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 21:51

    ทำเค้าไว้เยอะ จะมาทำดีเพื่อลบล้างความผิดมันก้อยากหน่อยนะ คุณสิงจะมาชดเชยความรู้สึกที่คริสเคยเสียไปยังไง~~เปย์ไปเรื่อยๆเปย์จนหมดหน้าตัก...เกลียด เกลี๊ยด อิพี่สิง

    #555
    0
  2. #423 Chowa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 09:54
    คุณสิงรู้และเห็นแล้วนะว่าน้องต้องผ่านความลำบากมามากขนาดไหน จิตใจที่ดีงามแต่มาบอบช้ำเพราะตัวเองเป็นต้นเหตุ จะชดเชยยังไงดี.
    #423
    0
  3. #345 imsft. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 12:46
    น้องพี คนดีของแม่ เหนื่อยมากไหมคะ ตัวก็แค่นี้ ทำไมเข้มแข็งได้ขนาดนี้นะคนดี /กอด หอมหัว/ รอยยิ้มของหนู รอยยิ้มสดใสที่หนูยิ้มออกมาทำให้เกิดรอยยิ้มของคนยิ้มยากออกมา หมอกมัว ถ้าได้แสงสว่างสาดเข้ามา หมอกก็จางลง ส่วนคุณสิง คุณเห็น คุณเห็นทุกอย่าง แค่ก่อนนี้คุณเลือกจะทำเป็นไม่เห็น ตอนนี้ทุกอย่างกระจ่างชัดขึ้นเรื่อยๆว่าการกระทำของคุณมันแย่แค่ไหนจนเถียงไม่ออก ทำได้แค่รับคำตำหนิเอาไว้กับตัว และที่มากกว่านั้น คุณเห็นน้องชัดขึ้น สนใจน้องมากขึ้น หัวใจของคุณ แค่รู้สึกผิดอยากชดเชยให้ มันแค่นั้นหรอ มันเกินไปแล้ว คุณใส่ใจน้อง คุณดูแลน้อง มันเกินไปตั้งแต่คุณเลือกที่จะรู้จักน้องมากขึ้นแล้วรึป่าวนะ
    #345
    1
    • #345-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:00
      เหนื่อยมากแม่ เหนื่อยไม่พอยังมีคนใจร้ายตามมาติดๆ เกาะแกะไม่ห่างเลย ไม่รู้ต้องการอะไร พีกลัวฮะแม่
      #345-1
  4. #344 ส้ม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 10:35

    สมกับที่รอคอยยยไรท์น่าร้ากกกกก

    #344
    1
    • #344-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:00
      ขอบคุณค่า อัพตอนใหม่แล้วนะ
      #344-1
  5. #343 Phan_126 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 15:38

    จะรอเลยจ้า สู้ๆๆกันต่อไป
    #343
    2
    • #343-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:01
      มาต่อแล้วน่อ
      #343-1
    • #343-2 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:01
      มาต่อแล้วน่อ
      #343-2
  6. #342 TARATIP SK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 02:46
    อ่านไปก็ยิ้มไป สู้ๆนะคุณสิง อะไรที่ผิดพลาดในอดีตให้มันเป็นบทเรียน รีบเอาชนะใจน้องคริสนะคุณสิง มันเริ่มใหม่ได้ถึงจะผ่านไป2ปีก็เถอะ สู้ๆนะคุณสิง

    มาต่อไวๆนะไรท์ สู้ๆค่ะ
    #342
    1
    • #342-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:01
      จะชนะไหมล่ะนิ ถถถ ต้องมาดูกัน
      #342-1
  7. #341 Baby Cotton Candy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 00:52
    ทำเค้าไว้เยอะ จะเริ่มใหม่ก็ยากงี้แหละ เปย์จนกว่าจะหมดตัว ว่าแล้วก็หิวข้าวขาหมูตะหงิดๆ 555555555555555
    #341
    1
    • #341-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:01
      เปย์หมดตูดเลย หมั่นไส้
      #341-1
  8. #340 BhealthyBhappy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 00:21
    แค่น้องซบไหล่ ก็ทำเราเขินแล้ว
    #340
    1
    • #340-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:02
      ถถถ ซะงั้น
      #340-1
  9. #339 zzzPLAzzz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 23:25

    ชอบบบบ
    #339
    2
    • #339-2 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:02
      ขอบคุณค่ะ
      #339-2
  10. #338 meondekdee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 22:49
    ขอให้มีความรู้สึกดีๆเพิ่มขึ้นจากเมื่อก่อน ไม่อยากให้น้องต้องโดนใครรังแกอีกแล้วววว
    #338
    1
    • #338-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:02
      ชีวิตน้องก็มีแต่สิงโตแลที่รังแก
      #338-1
  11. #337 Bibblegum (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 22:32
    เรื่องนี้เกลียดสิงโตจริงจัง ไม่อยากให้ได้คริสไปเลย อยากให้สิงโตเจ็บเหมือนที่น้องเจ็บ เราอยากให้มันจบไม่สวย สู้ๆค่ะไรท์
    #337
    1
    • #337-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:02
      ต้องมาดูกันค่ะ เรื่องนี้สิงโตก็ไม่ใช่คนดีจริงแหละ
      #337-1
  12. #336 044066215 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 22:06

    ชชอบจัว...ต่อไวไวน่ะฟินเป็นกำลังใจให้น้องน่ะ

    #336
    1
    • #336-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:03
      ขอบคุณค่า
      #336-1
  13. #334 PerayaSK88 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 20:54
    ตอนหน้าเปย์หนัก ปลูกบ้านให้เลยจ้า
    #334
    1
    • #334-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:03
      ฮาาาาาา รวยจริงงง
      #334-1
  14. #333 Patida9 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 20:08

    สิงสู้ๆน๊ะค่อยๆเอาความจริงใจแสดงให้คริสเห็น เราทำเค๊าเจ็บมาเยอะต้องใช้เวลาหน่อย เป็นกำลังใจให้ทั้งคู่เลย และไรท์ด้วยจ้ะ
    #333
    1
    • #333-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:03
      ชดใช้กันไป
      #333-1
  15. #332 PinrujaNark-Im (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 19:48
    เอาความดีเข้าแลกเพื่อแก้ไขสิ่งที่เลวร้ายในอดีตสินะคุณสิงโต อย่ายอมแพ้นะ สักวันน้องเงาคนนี้ต้องเห็นแน่ๆ
    #332
    1
    • #332-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:04
      ความดีกับเรื่องไม่ดีก็คนละอย่าง แต่สุดท้ายก็อยู่ที่คริสอ่ะน่อว่าจะชั่ง นน. ยังไงกับสิงโตดี
      #332-1
  16. #331 mooky9924 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 19:39
    คริสเข้มแข็งมากเลย เลี้ยงดูน้องๆได้ดีจริงๆ
    #331
    1
    • #331-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:04
      น้องคริสเรื่องนี้สตรองมาก
      #331-1
  17. #330 hidenutsu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 19:38
    แค่อ่านประโยคที่ว่า 'มันไม่ร้องไห้เลย เพราะน้องๆ ร้องหมดแล้ว' มันสะอึกมากเลยอ่ะ มันจุกจนพูดไม่ออก อารมณ์แบบฉันอยากอ่อนแอบ้าง แต่ถ้าฉันอ่อนแอ คนข้างหลังคือพังเลยนะ ได้แต่ทำตัวเข้มแข็งเป็นเสาหลักได้แค่นั้น

    ส่วนคุณสิงโต คงรู้สึกผิดเป็นทวีคูณจากสิ่งที่ทำไป ไม่มีอะไรลบล้างความผิดในใจได้

    ส่วนคริส นู๋เป็นเด็กเข้มแข็งมากลูกกกก นู๋สู้ชีวิต คิดบวกทุกอย่าง ฮื่ออออ ถ้ามีรายการคนสู้ชีวิตนี้อยากจะส่งนู๋เข้าประกวดจริงๆ 55
    #330
    1
    • #330-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:05
      ดีใจที่ทำให้ประโยคนี้แทงใจคนอ่านได้ อยากให้ได้ฟิลลิ่งนั้นแล
      #330-1
  18. #329 Nsombi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 19:25
    จิตสำนึกผิดชอบชั่วดีมาว่ะ ... แล้วจะเอาไงต่อ ตราบาปที่ทาบไว้ในผ้าขาว จะชักมันออกยังไงคุณสิงโต
    #329
    2
    • #329-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:05
      คนเราก็สำนึกได้ แต่เขาจะให้โอกาสไหมก็อีกเรื่องนะ
      #329-1
  19. #328 parksukie (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 19:25
    งุ้ย คุณสิงมีความอ่อนโยน แต่น้องก็กลัวคุณสิงมากจริงๆ เพราะเรื่องราวเมือก่อนมันโหดร้ายเกินไปสำหรับคริส หวังว่าจากนี้ไปทุกอย่างจะดีขึ้นนะ
    #328
    1
    • #328-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:05
      โหดมากค่ะ ยอมรับเลย
      #328-1
  20. #327 letter123 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 19:14
    งือออสงสารทั้งสองคน​
    #327
    1
    • #327-1 blood_hana(จากตอนที่ 15)
      30 กรกฎาคม 2562 / 21:05
      แต่ละคนก็มีเรื่องในใจด้วยกัน แต่มีแล้วก็ไม่ใช่ไปลงกับคนอื่นได้
      #327-1