[จำหน่าย E-Book ฟิคคริสสิง]ปลอกคอ(Omegaverse)[จบ]

ตอนที่ 41 : Special : หัตถาราชา 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    23 ม.ค. 62



หัตถาราชา 5

 

 

 

คฤหาสน์สีขาวตั้งใจกลางสวนกุหลาบดามัสก์ กลิ่นหอมหรูหราอบอวลฟุ้งกระจายในยามค่ำปกคลุมเมฆา มืดมิดไร้แสงดาวและแสงจันทร์ส่องถึง ความสว่างไสวมาจากห้องทำงานและ..ลำแสงเลเซอร์สีแดงจ่อเข้ามาในห้อง โทรศัพท์มือถือเบอร์แปลกโทรเข้าหาบอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่ ลูกน้องมองนายเลิกลั่ก ส่ายหัวไม่อยากให้เจ้านายกดรับสาย ทว่า..คนเป็นนายกลับทำในสิ่งตรงข้ามคำแนะนำของลูกน้อง 4 คนในห้อง

สั่งให้คนของมึงออกไปจากห้องปลายสายใช้เครื่องแปลงเสียงโทรติดต่อเข้ามา ออกคำสั่งบอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่

อย่าคิดตุกติกไม่อย่างนั้น หลานของมึงหัวกระจุยตัวประกันที่มีผลต่อใจปราบพยัคฆ์มากที่สุดถูกนำมาใช้ขู่เข็ญ ใบหน้าชราวัยดูดีเผยแววตาไหววูบหวาดหวั่นขึ้นมาฉับพลัน รู้..รู้ดีว่าเวลานี้สไนเปอร์ข้างนอกที่ไม่อาจล่วงรู้ตำแหน่งไม่ได้มีแค่ 1 คน แต่มีอีกคนที่จ่อเล็งหลานชายที่นอนหลับไม่รู้เรื่องราวบนเตียง

 

 

 

 

กล่องดวงใจปราบพยัคฆ์

 

 

 

“ออกไป”

“บอส!!

“ฉันบอกให้ ออก ไป” ออกคำสั่งทั้งเสียงเด็ดขาดอันทุ้มแหบทรงอำนาจ ลูกน้องในชุดดำกัดฟันจำยอมเก็บปืนลงแล้วล่าถอยออกไปจากห้องทำงานคนแล้วคนเล่า เหลือเพียงเจ้าของห้องผู้เป็นหัวหน้าแก๊งลีโอนิกอาศัยเพียงผู้เดียว

ทีนี้ก็ออกมายืนริมหน้า ให้กูเห็นหน้ามึงชัดๆไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ไม่อาจขัดขืน มิเช่นนั้นชีวิตของหลานชายที่ชุบเลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะแทนลูกชายกับลูกสะใภ้ อาจจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับตามพ่อแม่ของหลาน ปราบพยัคฆ์ยังคงท่าทีสุขุมทั้งที่ใจหล่นวูบ สัมผัสความ กลัวขึ้นมาจับใจ..กลัวที่ชีวิตเด็กหนุ่มผู้หลับใหลจากเขาไปอีกคน

 

 

 

..อาจถึงเวลาของเขาแล้ว..

 

 

 

ตึก..ตึก..ตึก..

 

ย่างก้าวมายืนริมหน้าต่าง ไฟเลเซอร์ที่แดงไล่ขึ้นจากพื้นขึ้นมาเรื่อยๆจ่อเข้าที่หน้าผากลาดมน ตาคู่คมขุ่นมัวมองออกไปในความมืดอันเป็นที่หลบซ่อนของศัตรูที่ลอบซุ่มโจมตีเขา บุกรุกเข้ามาจนถึงถ้ำเสือ คร่าชีวิตลูกน้องเขาไปมากมายอยู่ในสวนลุกลามจนมาถึงชั้นล่าง ฝีมือของคู่ต่อสู้นับว่าไม่ธรรมดาและดูเจนจัดความมืดมากโข เผชิญหน้ากับทักษะนักฆ่าชั้นยอด

หลานชายคนเล็กของมึง เรียบร้อยนุ่มนิ่มดีนะ ท่าทางซื่อบื้อ ไม่เห็นเหมือนพ่อกับปู่มันเลย ทายาทปิศาจจริงรึเปล่าวะปลายสายโทรศัพท์หัวเราะเหยียดหยาม ปราบพยัคฆ์ยังคงยืนใจเย็น นิ่งขรึม ตอนนี้คนของเขาน่าจะบุกไปถึงหน้าห้องนอนของสิงโตแล้ว ตามที่วางแผนไว้กับสถานการณ์ในตอนนี้ เดิมพันด้วยเวลาแสนสั้นที่แลกด้วยชีวิตเขา หลังสไนเปอร์ปลิดชีพในช่วงเสี้ยววิ ลูกน้องจะอาศัยจังหวะนั้นบุกเข้าไปช่วยสิงโตออกมาและพาหนีออกไปให้ไกลที่สุด

“ทำแบบนี้แล้วคิดว่าทุกอย่างจะดีขึ้นเหรอ” ชายวัยชราผิวสีเข้มเอ่ยถาม

ดีสิ ทุกอย่างของลีโอนิกพวกเราจะรับไปให้หมด ที่ต้องกลายเป็นแบบนี้ มันเป็นความผิดของแกเองนะ ปราบพยัคฆ์

 

 

 

ความผิดหรือ..นั่นสินะ..

แต่อย่างน้อยก่อนตาย ชีวิตปู่แลกหลานเอาไว้ ยังถือได้ทำสิ่งถูกต้อง

 

 

 

ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เขาหลับตาลง ปลงชีวิตตัวเอง ไม่คิดขัดขืน ไม่มีทางเลือกใดที่ดีกว่านี้ อีกฝ่ายต้องการหัวเขา เขาจะให้ ขออย่างเดียว..

 

 

“สิงโต..

 

 

 

หลานชายต้องมีชีวิตต่อไป

 

 

.

.

.

 

 

ปืนไรเฟิลร่วงหล่นตกพื้น ลำแสงสีแดงหายไปจากหน้าต่างห้องนอนของ สิงโต ปราชญา นักฆ่าสวมชุดดำกับหน้ากากหมูถูกปืนยิงทะลุหัวตายคาที่ สไนเปอร์ที่เล็งบอสแห่งลีโอนิกสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบหมายเหนียวไกทว่า..ฝีเท้าเงียบเชียบเข้ามาข้างหลัง เขารับรู้ได้จำต้องทิ้งปืนแล้วชักปืนสั้นหันมายิง

 

 

ปัง!!!ปัง!!!

 

 

แสงปืนสว่างวาบ ไฟเลเซอร์หายไปจากศีรษะปราบพยัคฆ์ รู้ตำแหน่งของหน่วยซุ่มโจมตีแล้ว ปราบพยัคฆ์ตัดสายอย่างรวดเร็วพร้อมกับอีกเบอร์หนึ่งบันทึกเก็บไว้ยิงกลับมาอย่างรวดเร็ว

ผมจัดการสไนห้องคุณสิงโตได้แล้วครับ

“ดีมากนิว ออกคำสั่งกวาดล้างให้หมด”

ครับบอส

นิวตัดสายลงไปทั้งที่เท้าเหยียบศพคนจากสมาพันธ์นักฆ่าที่จับเด็กหนุ่มผู้หลับใหลเป็นตัวประกัน กดโทรบอกลูกน้องในสายให้เข้าสู่ปฏิบัติการโต้กลับโดยไม่จำเป็นต้องออมมืออีกต่อไป ฝีเท้าจำนวนมากวิ่งกรูเข้ามาหลายคน กลิ่นอัลฟ่าคละคลุ้งในป่ารกชัดใกล้มาเรื่อยๆ นิวขยับคอไปมาคลายกล้ามเนื้อตึงเครียด เป่าปากแรงแล้วหยิบปืนกลที่พาดหลังเอาไว้ออกมายิงสาดกระจุยกระจาย

 

 

 

กร๊อบ!!!

 

 

อีกฝั่งหนึ่งหลังต่อสู้ระยะประชิดหลังกระสุนหมดทั้งสองฝ่าย เตเป็นฝ่ายกำชัย หักคอสไนเปอร์ที่พยายามตะเกียกตะกายทำตามคำสั่งหยิบปืนสังหารปราบพยัคฆ์ให้ได้ มือปล่อยหัวที่ไร้กระดูกคอตั้งรับลงไปกับพื้น ก่อนเก็บสไนเปอร์ขึ้นมาถือแทน ตาคมส่องกล้องมองไป..ยังห้องทำงานของปราบพยัคฆ์ ชายหนุ่มบอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่ยังยืนอยู่ริมหน้าต่าง หันมาสบตาเขาราวกับรู้..

 

 

 

 

รู้มาตลอด รู้แก่ใจ

เหตุใดเล่าจนถึงตอนนี้ก็ยัง..ไม่หนี..

 

 

 

ลมหายใจสม่ำเสมอเปี่ยมความสับสน เตกัดปากแน่นเป็นแนวเส้น อีกครั้งที่เขา พลาดหันปืนเล็งไปที่ศีรษะหัวหมูบนพื้นแล้วลั่นไกยิงนัดแล้วนัดเล่าเข้าจุดตายหมดในเวลาแสนสั้น

 

 

 

ปัง!!!ปัง!!! ปัง!!!! ปัง!!!!

 

 

และ..

 

 

ปัง!!!!!

 

 

.

.

.

 

 

ห้องนอนกว้างเปิดไฟบนโต๊ะหัวเตียงสว่างวาบ เด็กหนุ่มผิวสองสีตื่นมาพลางลูบคอที่แห้งผาก ก่อนหย่อนขาลงพื้น เดินตรงไปประตูในชุดนอนผ้าลื่นสีขาวราคาแพง ขยับมือเปิดประตูออก สิงโตตกใจจนเผลอยกมือทาบอก พอมองไปดีๆ พบว่าแท้จริงคนยืนจังก้าขวางหน้าห้องเป็นแม่บ้านผิวดำสายพันธ์อัลฟ่าที่คุ้นหน้าคาตาเป็นอย่างดี

“ชื่น สิงหิวน้ำ”

“อิฉันเอาน้ำมาให้แล้วค่ะคุณหนูสิงโต” สิ้นคำรายงานของแม่บ้านที่เข้ามาเสิร์ฟในสิ่งที่ต้องการได้อย่างตรงใจ ก่อนถูกแม่บ้านดันหลังเบาๆให้กลับเข้าไปในห้องนอนด้วยกัน ประตูห้องนอนของหลานชายคนเล็กปิดสนิท กั้นสายตาจากข้างนอกเลือดกระจายทั่วพื้นกับศพมากมายก่ายกองตายไปทั่วตามจุดต่างๆในคฤหาสน์ ซากปรักหักหลังการปะทะของลีโอนิกกับผู้บุกรุก ต่างฝ่ายต่างแลกชีวิตกันมากมาย

 

 

 

ทว่า..ลีโอนิกแฟมิลี่เป็นผู้คว้าชัยชนะ

 

 

 

ห้องทำงานของปราบพยัคฆ์ยังเปิดไฟสว่างจ้า เจ้าของห้องนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมหนังราคาแพงด้วยรอยยิ้มสบายไม่ยี่หระ ทั้งที่ปืนกระบอกสั้นสีดำจ่อหน้าจากลูกน้องมาใหม่ไม่นาน ถึงกระนั้น..นิวเองก็ถือปืนจ่อหัวเตต่ออีกทอดหนึ่ง

“ไอ้เต วางปืนลง”

“ไม่” นักฆ่าผู้แฝงตัวปฏิเสธคำสั่งของมือขวาทั้งเสียงดุดัน แววตาคมกริบน่าสะพรึง สายตานักฆ่าเผยออกมาต่อหน้าเป้าหมายในที่สุด

“ดูสงสัยนะ จะฆ่าฉันโดยไม่ถามหรือถามแล้วเก็บไปคิดอีกที” ปราบพยัคฆ์กลับอ่านสิ่งที่ซ่อนลึกเข้าไปในเกราะอันแข็งแกร่งแสนเยือกเย็น มองเข้าไปในดวงตาชายที่ได้รับคำสั่งให้มาปลิดชีพเขา

 

 

“คุณรู้อยู่แล้วเรื่องผม

“ใช่

“ได้ไง

“ช่วงเวลาหลังมานี้ฉันไม่ค่อยลงรอยกับสมาพันธ์นักฆ่า พอดีว่า..ฉันจะเลิกสนับสนุนเงินสมทบโครงการนี้ ก็เป็นอย่างที่เห็น เขาไม่พอใจ

 

 

อัลฟ่าหน้าไทยตาโตหลังได้รับรู้ความจริงที่เหนือกว่านั้น อัลฟ่าชายคนนี้กับลีโอนิกแฟมิลี่ แท้จริงแล้วคือบุคคลผู้เป็นเบื้องหลังเงินสนับสนุนให้กับสมาพันธ์นักฆ่า เบื้องหลัง..ที่ทำให้เตต้องเจอกับชีวิตน่าอดสูมาตลอด!!

 

แกร๊ก!!!

แกร๊ก!!!

 

ปืนถูกปลดสลักพร้อมกันทั้งในมือของเตและมือของนิว นิวชักสีหน้าดุดัน ดวงตาตี่ไม่เหลือเค้าเป็นมิตร เผยแววหมายมั่นสังหารหากเตคิดลั่นไกใส่นายเหนือหัว จ้องมองดวงหน้าคมครึ่งซีกเผยสีหน้าออกมาเป็นครั้งแรก แววตานักฆ่าแดงก่ำถลึงมองเปี่ยมไปด้วยความเคียดแค้น โกรธจนตัวสั่น

 

“มึง..จ่ายเงินให้พวกมันสร้างกูมา

“....”

“50 ต่อ 1 ที่รอด วิล..เพื่อนกูต้องตาย..

“ฉันเสียใจ

“เสียใจแล้ววิลกลับมาไหม!!!! เพื่อนกูทุกคนกลับมาไหม!!

 

 

น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งหลังปิดตายไปนานตั้งแต่หักคอเพื่อนรัก ชีวิตที่ดำเนินมากับตราบาปยาวนาน 3 ปี ถูกปลดสลักทลายออกมาจากหัวใจ ยอมรับโดยสดุดีถึงเรื่องราวแสนเจ็บช้ำเกิดจากตัวการร้ายกาจที่สุดนั่งอยู่ตรงหน้าเขา ปราบพยัคฆ์นั่งนิ่งประสานมือวางลงกับโต๊ะ ตาสีดำขุ่นตามกาลเวลาสั่นไหวฉายแววสำนึกผิดแล้วพูดต่อทั้งเสียงทุ้มที่พยายามปรับให้เรียบนิ่งที่สุดเท่าที่ทำได้

“ฉันเอาเพื่อนของนายกลับมาไม่ได้ โครงการนี้..ลูกชายฉันแอบใช้ชื่อลีโอนิกให้ทุนสนับสนุน ขอโทษนะ กว่าจะรู้เรื่องก็ช้าไปฉันช้าจนช่วยเธอกับเพื่อนไม่ทัน...” คำสารภาพบาป ความจริงอีกประการหนึ่งที่ยังไม่จบเพียงเท่านี้

“ลูกชาย?” เตทวนคำ หัวหน้าแก๊งมาเฟียพยักหน้าทั้งสีหน้าอ่อนล้า

“ใช่..พ่อของสิงโต..มันเป็นความรับผิดชอบของฉันด้วยที่ปรามลูกไม่ได้ ปล่อยปละละเลยจนให้แอบทำเรื่องน่ากลัว” กล่าวขอโทษกับผลของความผิดพลาด กล่าวขอโทษอัลฟ่าหนุ่มตรงหน้าที่จำต้องเกิดมาประสบกับชีวิตแสนทุกข์ทน กลายเป็นอาวุธชั้นยอดแลกด้วยการขายจิตวิญญาณความเป็นคนไปจนหมดสิ้น

 

 

 

ทุกอย่างมีผลพวงของการกระทำทั้งทางตรงและทางอ้อม

 

 

 

“แล้วทำไมถึงยอมให้ผมอยู่ใกล้..” เรื่องสุดท้ายที่เตไม่เข้าใจ สับสน ฉงนงุนงงเป็นที่สุด

“เพราะนายเหมือนฉัน เต ตะวัน” คำตอบไข้ข้อข้องใจ เหตุผลแสนเรียบง่าย “เพราะเข้าใจการสูญเสียดี คนแบบนี้ถึงจะรู้อะไรที่ควรค่าปกป้อง อนาคตของนายไม่ควรเป็นนักฆ่า

 

 

 

ชดใช้บาปที่ล่าช้า ซักหนึ่งคนก็ยังดี

 

 

 

เตจุกในลำคอพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกอย่างไร สิ่งที่รับรู้เป็นเพียงลมปาก ไร้ซึ่งหลักฐาน ที่สำคัญควรเชื่อหรือไม่ควรเชื่อบอสแห่งลีโอนิกแฟมิลี่ แล้วถ้าไล่เค้นจนพบหลักฐานว่ามีอยู่จริงตามกล่าว ควรทำเช่นไรต่อไปกับชีวิตต่อจากนี้..เขาลดปืนลงแล้วเดินออกไปจากห้องทำงานของอีกฝ่าย ปล่อยตัวเองที่ก้าวเดินออกไปจากคฤหาสน์สีขาวอย่างเลื่อนลอย

 

 

ก้าว..ก้าว..และก้าวออกไปให้พ้นรั้วสีดำ..

 

 

 

“ไอ้เต! เสียงเพรียกหาตะโกนไล่หลัง อีกนิดเดียวปลายเท้าจะก้าวพ้นเขตรังใหญ่สุดของลีโอนิกแฟมิลี่ เขาเหลียวหลังมามองนิวที่วิ่งไล่ตามมาติดๆ ทั้ง 2 คนยืนทิ้งห่าง เว้นช่องว่างระหว่างกันเอาไว้ “กูไม่รู้เลยว่ามึงผ่านอะไรมาขนาดนี้..”

 

 

 

ทุกคนล้วนมีปัญหาและปัญหาของแต่ละคนไม่เหมือนกัน

อยู่ที่จะพูดหรือไม่

 

 

“มึงไม่ควรมาตีสนิทกับกูและมึงพูดถูกที่มึงไม่ควรสนิทกับใครอีก” เตเตือนย้ำความตั้งใจเดิมของนิว ตั้งกรอบกั้นรักษาระยะห่างกับผู้คน ไม่ให้เข้าใกล้ความสัมพันธ์สนิทสนมกลมเกลียวจนเกิดความรู้สึกไม่เที่ยงต่อหน้าที่ อดีตทหารเรียนไม่จบพลิกผันชีวิตด้วยปัจจัยแวดล้อมทางบ้านเงียบลง ก่อนเท้าสะเอวแล้วถอนหายใจ

 

“ไอ้เต

 

 

บางสิ่งโยนให้ เตตวัดมือรับมากุญแจดอกเล็กดอกหนึ่ง..

 

“กุญแจบ้านกูที่ปราจีน”

......

 

 

มือขวาแห่งลีโอนิกยืนอยู่ที่เดิม เฝ้ามองนักฆ่าผู้เร้นกายมาเดินออกไป แผ่นหลังกว้างใหญ่ห่างไกลออกไปจากสายตา จนในที่สุดถูกเงามืดกลืนกินไม่เห็นเค้าร่างของคนที่เคยยืนอยู่ริมรั้วก่อนหน้านั้น

 

 

 

หายไปราวกับไร้ตัวตน

 

 

 

.

.

.

 

 

 

ครืด!!!!!

 

 

ประตู 50 บานเปิดออกนำพาอัลฟ่าทั้ง 50 ชีวิตในชุดขาวก้าวเข้ามายืนรวมกันในห้องโถงสีขาวสะอาดตั้งเวทีทรงกลมไว้กึ่งกลาง ทุกสายตามองไปรอบกายนึกฉงน ต่างคนต่างเดินเข้าหาเพื่อนสนิทเป็นอย่างแรก พูดคุยซักถามกันและกันว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ไหน เกิดอะไรขึ้น แล้วเหตุใดพวกเขาจำต้องมารวมตัวอยู่ที่แห่งนี้ท่ามกลางแสงไฟอันเจิดจ้า

 

 

แอ๊ด..

 

ประตูเปิดอีกบานที่ปิดตายเอาไว้เปิดออก เหล่าอัลฟ่าวัยรุ่นอายุเท่ากันหันไปมองต้นเสียงฝีเท้าก้าวที่กำลังย่ำก้าวออกมาจากประตูบานนั้น ในเงามืดมองไม่เห็นกระทั่งเจ้าของฝีเท้าพ้นขอบบานประตู แสงสว่างสาดส่องกระทบร่างอัลฟ่าหนุ่มหน้าไทยเลือดโชกทั้งตัว ในมือแกร่งจิกขยุมเส้นผมหิ้วหัวของหัวหน้าสมาพันธ์นักฆ่าแล้วเหวี่ยงโยนทิ้งลงกลางเวทีสีขาวสะอาด เขาเมินสายตาตื่นตระหนกของเหล่าเด็กน้อยในชุดขาวแล้วหยิบเอาลูกตาที่ควักมาจากศพหัวหน้าสมาพันธ์นักฆ่าจ่อเข้าเครื่องสแกนเปิดประตูบานใหญ่ที่สุด

 

 

 

ลำแสงจากดวงอาทิตย์ยามอรุณรุ่งสาดส่อง

 

 

 

“พวกนายเป็นอิสระแล้ว บทเรียนจบลงแล้ว สถานีตำรวจใกล้สุดอยู่ที่รัฐเท็กซัส ลืมทุกอย่างที่นี่ไปซะ” เตเอ่ยทั้งเสียงเรียบ

คุณเป็นใคร? เด็กอัลฟ่า 1 ใน 50 คนถาม ไร้ซึ่งคำตอบให้นอกจากยืนเงียบใส่ เหล่าเด็กวัยรุ่นจึงไม่กล้าถามต่อแล้วตัดสินใจจับมือเพื่อนพากันวิ่งออกไปจากประตู วิ่งและวิ่งออกไปจนในที่สุดไม่เหลือใครในสถานที่ฝึกฝนผลิตนักฆ่าชั้นยอดในที่แห่งนี้..นอกจากตัวเขาที่ได้แต่มองเหล่าเด็กรุ่นหลังได้ถือครองความฝันรอดออกไปข้างนอก เริ่มต้นชีวิตใหม่กับเพื่อนใต้แสงตะวันแสนอบอุ่น  ความฝัน..ที่ไม่มีวันเป็นจริงสำหรับเตอีกต่อไปแล้ว ดับลงไปดั่งเถ้าถ่านที่ลอยล่องสู่ฟ้าจากซากศพเพื่อนพ้อง 49 ชีวิต

 

 


เวทีจบการศึกษาถูกล้างสะอาดเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น


 

 

เตกวาดตามองสถานที่เขาเติบโตมากับความทรงจำแสนเจ็บปวดโดยเหล่าคนชุดคลุมสีแดงที่โดนฆ่าล้างบางหมดด้วยน้ำมือเขาเพียงคนเดียว

 



เขาคือใคร นั่นสิ...เต ตะวัน คือใคร ?

ชื่อจริงควรใช้ชื่อไหน

ไม่รู้เลยซักอย่าง..

 



TBC




+++++++++++++++++++++++++++++



เปลี่ยนไหม ขอตัดไปจบตอนหน้านะคะ พอดีว่าขยายแล้วมันยาวกว่าที่คิด


ตอนแต่งเรานึกถึงเพลงนี้อ่ะ 

เพลงของเตและนิวได้เลย ชีวิตในอดีตของพวกเขา Ashes


 https://www.youtube.com/watch?v=um9rPnnL2DU



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

2,190 ความคิดเห็น

  1. #2126 nupammie (@nupammie) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 02:13

    อือหือ หน่วงเบาๆอะ เลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะอยู่ยังไงได้นะ อย่างน้อยคุณปราบก็พยายามที่จะไถ่โทษที่ช้าเกินไป อยากจะช่วยให้เตมีชีวิตที่ดีขึ้นนะ

    นี่พยายามคิดย้อนไปตอนเก่าๆว่า คุณปราบตายยังไงนะ ยังไม่ตายตอนนี้ใช่ไหมนะ เตนิวต้องมาช่วยทันสิ แล้วก็มาทันจิงๆ จนแอบคิดว่า มีแค่สองคนนี่ก็พอแล้วนะ ฆ่าได้หมดแบบไม่เหลือซากเลย ดูเตสิ ฆ่าทั้งสมาพันธ์ เก่งสุดๆอะ สุดยอดดดดดดด 5555555555

    #2126
    0
  2. #1830 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 07:09
    ชีวิตที่เลือกไม่ได้ สุดท้ายก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง และเดินในทางที่ควรจะเป็นซะทีนะ เต กล้าหาญมากจริงๆ
    #1830
    1
    • #1830-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 41)
      23 มกราคม 2562 / 15:56
      ช่ายแล้ว นางต้องกล้ามากจริงๆกลับไปชนกับคนที่สอนนาง ซ้อมนาง สร้างเรื่องฝังใจให้นางอ่ะ
      #1830-1
  3. #1829 Baby Cotton Candy (@krispy-kung) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 01:12
    หูยยยยย เตอย่างเท่ แบบโหดด้วยเท่ด้วย เป็นไงละนิว เข้าใจความรู้สึกของเตแล้วสินะ เฮ้ออออออ อ่านสเปช่วงนี้ละอยากให้นิวฟื้นเลย แต่เป็นไปไม่ได้แล้ว
    #1829
    1
    • #1829-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 41)
      23 มกราคม 2562 / 15:56
      เห็นเตเป็นได้ทุกอย่างในวันนี้ อดีตนี่ขมฝืดมากนะ
      #1829-1
  4. #1828 PraewShiny (@PraewShiny) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 00:50
    คิดว่าแม้เตจะปลดปล่อยคนอื่นให้เป็นอิสระแต่ตัวเองยังรู้สึกถูกกักขังด้วยบางสิ่งบางอย่าง ไม่รู้ว่ามันคืออะไร อาจจะเป็นเรื่องในอดีตหรือตัวตนของตัวเองที่ยังหาไม่เจอ //เดาล้วนๆ
    #1828
    1
    • #1828-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 41)
      23 มกราคม 2562 / 15:55
      ช่ายค่ะ เก่งมาก ตีความเก่ง
      #1828-1
  5. #1827 imsft. (@1597532846) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 22:02
    พี่เตนี่เหมือนเทวดาถือปืนอะ คือตัวพื้นฐานเป็นคนจิตใจดีมากนะ รักเพื่อนพ้องมากด้วย ภายนอกดูเหมือนปิดใจไปแล้วแต่ลึกๆก็โหยหาใครสักคนที่จะเปิดใจเข้าหากันได้ เชื่อใจกันได้ เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันอะ ไม่งั้นตอนคุณปราบเสียใจที่เห็นบอสสิงโวยวายใส่ตอนรู้เรื่องเป็นมาเฟียคงไม่ฟังคุณปราบระบายแล้วแหล่ะ คงลงมือไปแล้ว แบบว่าจำฟิคสดได้ละ ก็คื้อออ คุณปราบก็ร้ายนะ จะทำลายระบบในนั้นได้ก็มีแต่จะต้องใช้คนในเท่านั้นแหล่ะ แถมนอกจากจะได้ทำลายระบบทิ้ง ยังมีสิทธิ์ได้มือซ้ายฝีมือดีมาครองอีก จั๋วไงก็ได้ไพ่ดี คุณปราบดูให้อารมณ์กล้าได้กล้าเสีย ชอบเล่นเกมเสี่ยงมากกว่าบอสอะ นี่ไม่ค่อยถนัดเกมพวกนี้แต่บอสเหมือนหมากรุก ส่วนคุณปราบเหมือนเกมไพ่อะ แต่อยากได้อะไรต้องได้นี่เหมือนกันทั้งปู่ทั้งหลาน รู้เลยนะคะว่าปู่หลานกัน ปั๊ดโธ่..555 หาจุดอ่อนเก่งเหมือนกันด้วย รู้ว่าต้องพูดยังไง ทำยังไงถึงจะรับมือได้ แค่คุณปราบดูไปสายธุรกิจมากกว่าปกครองรึป่าว? ดูจะสบายๆกว่าบอสสิง แล้วก็ดูให้ความสำคัญกับงานธุกิจมากกว่าเพราะเลือกจะบอกบอสสิงว่าตัวเองทำงานเกี่ยวกับการส่งออกมากกว่าจะบอกว่าเป็นผู้บริหาร เอ๊ะ หรือบอกเด็กควรบอกแบบนี้...ขอไปเรียนกุมารก่อน ไม่ถนัดเรื่องเด็ก เราไม่ชอบ แง
    #1827
    1
    • #1827-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 41)
      23 มกราคม 2562 / 15:55
      จะบอกว่า ตีความเก่งมากอ่ะ มองเห็นความต่างบอสปราบกับบอสสิงโตได้ขาดมาก ซึ่งดีเสียไปคนละแบบจริงๆนะ สไตล์บอส 2 คนนี้ แต่จะเดินต่อไปเส้นทางไหนก็ต่างเช่นกัน เตขาดตรงนี้จริงค่ะ สุดท้ายมนุษย์เราเป็นสัตว์สังคม ยังไงก็อยู่ตัวคนเดียวไม่ได้หรอกกก

      ส่วนปู่หลานนี่ก็มีความเหลี่ยมจัด อยากได้ไรต้องได้นี่แล ฟฟฟฟ รู้เลยเลือดข้น
      #1827-1
  6. #1826 ryokiller13 (@ryokiller13) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 21:06
    สงสารเตมากกกกกก กว่าจะมาถึงจุดนี้ผ่านความสูญเสียไปมากมายจริงๆ ฮือออออออ~~~~~~
    #1826
    1
    • #1826-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 41)
      23 มกราคม 2562 / 15:53
      นิวก็เช่นกัน ต่างคนต่างมีเรื่องสูญเสีย บอสปราบก็ด้วย
      #1826-1
  7. #1825 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 20:51
    ปลดแอกครสในใจได้แล้วสินะ ไม่อยากให้รุ่นน้องต้องมาเป็นแบบตัวเอง บอสปู่มองขาดมากๆ

    คิดถึงพี่นิว แงงงงงงงงงงงง
    #1825
    3
    • #1825-2 BlackDragon_MN (@blackdragon-mn) (จากตอนที่ 41)
      22 มกราคม 2562 / 20:55
      ให้มาเป็นเพื่อนคู่คิดกับยัย เวลาบอสไม่อยู่ ยัยจะได้บ่นขิงข่าได้
      #1825-2
    • #1825-3 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 41)
      23 มกราคม 2562 / 15:52
      ถ้านิวอยู่ก็ใช่ว่าจะเป็นปากเสียงให้คริสได้ทีเดียวนะ 555 แต่คริสก็ไม่เหงามาก มีเพื่อนคุยอันนี้อ่ะใช่ แน่นอน
      #1825-3
  8. #1824 Cin Lee (@cinlee) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 20:44
    รอค่า ยังอยากรู้จุดที่ทำให้ตัดสินใจกลับไปอยู่^^ น่าติดตามทุกตอนเลยค่า
    #1824
    1
    • #1824-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 41)
      23 มกราคม 2562 / 15:51
      มาแล้วน่อ ตอนจบของสเปนี้
      #1824-1
  9. #1823 choompoo2424 (@choompoo2424) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 18:33
    งือออ ซื้งอ่ะ
    #1823
    1
    • #1823-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 41)
      23 มกราคม 2562 / 15:51
      สะเทือนใจ ขยี้เต ขยี้ใจนิวไปอีก
      #1823-1
  10. #1822 hidenutsu (@toonkarp) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 17:56
    งื้อออ สำหรับเตนั้น การรู้ความจริงเรื่องสมาพันธ์ เป็นความจริงที่เจ็บปวดดดมากก เพลงเหมาะกะพวกเขามากเลยยยย
    ปล.ไม่อยากคิด ถ้าพ่อของสิงโตยังอยู่ สิงโตจะโตมาเป็นคนแบบไหน เรารู้สึกว่า ต่อให้ปราบพยัคฆ์จะเป็นมาเฟีย แต่อย่างน้อย ปราบพยัคฆ์ก็ยังมีความเป็น มนุษย์ หลงเหลืออยู่ อย่างตอนที่จะเอาชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันกับสิงโต หรือ ตอนที่สำนึกผิดในสิ่งที่ลูกชายทำไป ในการให้ทุนสนับสนุนสมาพันธ์นักฆ่า งื้อออ ขอเป็น fc ปราบพยัคฆ์ได้ไหม 555

    ปล.เราโดนใจในคำพูดประโยคนี้มาก
    "เพราะเข้าใจในความสูญเสียดี คนแบบนี้ถึงจะรู้อะไรที่ควรค่าแก่การปกป้อง". เพราะสูญเสียถึงเข้าใจ ว่าอะไรสำคัญ

    ปล2. งื้อออ ฉากที่เตกลับไปช่วยเหลือรุ่นน้อง เรามโนฉากนี้และ พี่เต เท่มากๆ ขนลุกมากกก มันคือฉากความฝันของเตที่เตอยากออกจากสถานที่แห่งนี้ไปพร้อมเพื่อน แต่ฝันร้ายก็เกิดขึ้น แค่เพียงคำพูดที่ว่า มีเพียงคนรอดเพียงคนเดียวที่ได้ออกไป ทำให้เพื่อนต้องฆ่าเพื่อน ความทรงจำที่โหดร้ายย แต่เตก็กลับมาสร้างความทรงจำใหม่ ปลดปล่อยคนที่อยู่ในนั้น ให้ไม่ต้องเจอกับสถานการณ์แบบตัวเอง จะมองว่าเตกลับมาแก้แค้นก็ได้ แต่ตัวเรามองอีกมุมนึง นั้นคือ กลับมาปลดพันธนาการของตัวเองจากอดีต ไม่ต้องการให้ใครเจอเหตุการณ์แบบตัวเองอีกแล้ว

    ปล3.ไม่รู้แปลความหมายของเรื่องถูกไหม. พิมพ์ไป เริ่มงงไป 555
    #1822
    1
    • #1822-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 41)
      23 มกราคม 2562 / 15:51
      เจ็บมากเลยค่ะ ตอนนี้เตก็เคว้งไปหนักเลย เพลงนี้เราฟังแล้วแปลคือแบบ มันใช่มาก เราเพิ่มจากฟิคสดตรงขยี้เรื่องความฝันเตด้วย เตก็มีความฝันนะ อยากหนีออกไปพร้อมทุกคน แต่มันไม่ได้แล้ว พ่อสิงโตนี่ไม่ธรรมดาแน่ค่ะ ตอบไม่ได้เลยว่าถ้าพ่ออยู่ สิงโตจะเป็นไง นี่คือปู่เลี้ยงแบบดีมากเลยนะ ปราบยังมีความเป็นคนอย่างที่เม้นว่าไว้เลย ถึงอย่างนั้นก็มีความร้ายแบบปิศาจอยู่

      การที่เตกลับไปก็ตีความได้ 2 แบบตามนั้นเลยค่ะ ควบคู่ไป
      #1822-1
  11. #1821 STORM_PRINCE (@fernny46) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 17:04
    เตนิววววว
    #1821
    1
    • #1821-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 41)
      23 มกราคม 2562 / 15:48
      จิ้นล่ะสิ ฮา
      #1821-1
  12. #1820 BlackWolf-T (@BlackWolf-T) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 16:55
    รอต่อเลยจ้าาาาา
    #1820
    1
    • #1820-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 41)
      23 มกราคม 2562 / 15:47
      มาแล้วจ้า
      #1820-1