ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 91 : ตอนที่ 52 “ข้าต้องการสาวน้อยเรนะของข้าคืน” [2/2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    8 พ.ย. 63

มาสเตอร์โอวีเดียสพาฉันขึ้นตึกใหญ่ เลี้ยวไปทางปีกขวา ฉันจดจำรายละเอียดต่าง ๆ ตลอดทาง จำนวนทหาร ประตู ยิ่งเข้าลึก ทหารยิ่งมาก แถมยังค้นตัวพวกเราละเอียดยิบ ไม่ยอมให้มีอาวุธชิ้นใดเล็ดลอดผ่านไปได้

 

จนมาถึงห้องที่คล้ายจะเป็นห้องทำงานของแม่ทัพวัลแคน เป็นห้องกว้าง เต็มไปด้วยชั้นหนังสือ กลางห้องมีโต๊ะไม้ใหญ่ ๆ กับแผนที่ทำจากกระดาษ ปักหมุดอยู่กับโต๊ะ

 

แผนที่!

 

ฉันตาลุกวาว เห็นรูปวาดคล้ายกับเมืองต่อ ๆ กัน มีชื่อเมืองไล่ตั้งแต่โรมลงไป ตลอดจนช่องเขา ทะเล ท่าเรือ...

 

นี่ล่ะที่ต้องการ!

 

ยังไม่ทันจำได้หมด แม่ทัพวัลแคนซึ่งยืนรออยู่หลังโต๊ะ ก็ม้วนเก็บแล้วพันด้วยเชือก วันนี้เขาสวมเครื่องแบบทหาร คือชุดทูนิคสีแดงกับเกราะเหล็กด้านหน้า

 

“เมื่อคืนสนุกหรือไม่” แม่ทัพวัลแคนถาม

 

ฉันเกร็งขึ้นมา เขากำลังหมายถึงอะไร หรือเขาจะรู้ว่าฉันแอบออกไปข้างนอก ไม่หรอก ถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงเรียกบูตัสเข้ามาด้วยแล้ว

 

“ก็สนุกดี” ฉันตอบอย่างระวัง

 

“งั้นหรือ วันหลังข้าคงต้องไปขอนอนในคุกบ้าง อยากรู้นักว่าจะสนุกจริงหรือไม่” แม่ทัพวัลแคนตวัดสายตาไปที่มาสเตอร์

 

“เมื่อคืนบูตัสกับโรมิลุสทะเลาะกัน ข้าจึงต้องขังพวกเขาสองคนไว้ขอรับ” มาสเตอร์อธิบาย ฉันทั้งโล่งอก ทั้งซาบซึ้งที่เขาช่วยปกป้องพวกเรา

 

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เจ้ามีสิทธิ์ลงโทษทาสพิเศษของข้า”

 

“...ขออภัยนายท่าน ข้าเพียงแค่อยากให้พวกเขาสองคนเลิกทะเลาะกันขอรับ”

 

“ไปได้” แม่ทัพวัลแคนโบกมือไล่มาสเตอร์ เขาก้มหัวรับคำแล้วเดินออกไป ยามนี้จึงเหลือเพียงฉันกับแม่ทัพคนโฉด

 

หากเป็นเมื่อก่อน ฉันคงรู้สึกกดดัน กลัวว่าเขาจะกลั่นแกล้งอะไรฉันอีก แม้ตอนนี้ฉันจะยังอยู่ในสถานะทาส แต่ความรู้สึกไม่ใช่อีกต่อไป ฉันพร้อมจะหนีจากที่นี่ทุกเมื่อ ไม่จำเป็นต้องอยู่รอโรมิลุส

 

เพราะฉันนี่แหละคือโรมิลุส!

 

“ท่านมีธุระอะไรกับข้า” ฉันถาม

 

แม่ทัพวัลแคนเดินไปนั่งพิงขอบโต๊ะ กอดอกมองฉันด้วยสายตาสนใจ “แค่ชนะบาบารอสเพียงข้ามคืน กลับทำให้เจ้าแข็งข้อได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

 

“...” ฉันมองเขาตรง ๆ

 

แม่ทัพวัลแคนยื่นปลายคางชี้ไปที่มุมห้อง “เห็นของที่อยู่ตรงนั้นหรือไม่ สำหรับเจ้าทั้งหมด”

 

ฉันเหลียวไปมอง มีทั้งหีบ ลัง กล่อง เครื่องประดับ กองสูงเกือบเอว 

 

“หลังการประลองเมื่อวาน มีคนใหญ่คนโตมากมายนำของมาให้ข้า เจ้าดังใหญ่แล้วนะ เรนะ มีแต่คนอยากได้เจ้า เจ้าคิดว่าข้าควรขายเจ้าดีหรือไม่”

 

“ข้าพร้อมจะไป” ฉันพูด

 

“ใช่...แววตาของเจ้าบอกข้าแล้ว ราวกับเหยี่ยวที่พร้อมจะโบยบินออกจากกรงทอง แต่เจ้าจะไม่มีวันได้ไปจากข้า”

 

แม่ทัพวัลแคนเดินมาใกล้ ยื่นมือมาจะบีบแก้มฉัน ฉันจับไว้ จับแน่นจนเขาขยับไม่ได้ เขายิ้มเป็นประกายเหี้ยม ฉันเองก็จ้องกลับ

 

“อีกสิบวันข้าจะเดินทางไปรบที่เมืองตอนเหนือ”

 

“...” ฉันหูผึ่ง ถ้าเขาไปจากที่นี่ แผนการหนีของฉันก็คงจะง่ายขึ้น!

 

“และเจ้าต้องไปกับข้า”

 

คำพูดของเขาดับฝันฉันทันที

 

พริบตาเดียว แม่ทัพวัลแคนก็บิดนิ้วมาจับข้อมือฉันแล้วกระตุกเข้าไปกอดแน่น โน้มลงมาพูดใกล้ ๆ

 

“หมดเวลาเล่นเป็นโรมิลุสแล้ว ข้าต้องการสาวน้อยเรนะของข้าคืน”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

431 ความคิดเห็น

  1. #397 aajung403 (จากตอนที่ 91)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 19:48
    หมั่นไส้ตาคนนี้จุงค่ะ @3@
    #397
    0