ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 86 : ตอนที่ 50 “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมเจ้าถึงย้อนเวลามาได้ ?” [1/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    8 พ.ย. 63

 

ตอนที่ 50 

 “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมเจ้าถึงย้อนเวลามาได้ ?”

 

 

หลังจากนั้นเราสองคนก็ออกจากโรงเรียนได้สำเร็จ แล้วมุ่งหน้าไปยังวิหารมิเนอร์วา โรมในยามค่ำคืนค่อนข้างคึกคัก อาคารร้านรวงติดถนนปลูกชิดติดกันเป็นพรืด หลายร้านแขวนตะเกียงไว้หลังบานหน้าต่างชั้นสอง แล้วร้านพวกนั้นก็มักเป็นร้านเหล้า หอนางโลม ที่ฉันรู้ก็เพราะเสียงโหวกเหวกที่ดังลอยมา และจำนวนคนที่เดินเข้าออกไม่ขาดสาย 

 

ตามถนนยังมีรถเกวียน คนเดินเท้าก็มีตั้งแต่ยามตรวจตราไปจนถึงพวกที่ทำตัวลึกลับเหมือนโจร ยืนหลบเร้นในตรอกมืดคอยสอดสายตาไปมา 

 

“ระวังให้ดีล่ะไอ้ตัวเล็ก กลางคืนโจรเยอะ” บูตัสพูดแล้วคว้าแขนฉันให้เดินเข้ามาแนบชิด

 

“รู้แล้ว” ฉันคอยสอดส่องไปเรื่อย นี่ถ้าฉันมาคนเดียว อาจเกิดการต่อสู้ไปแล้วก็ได้ แต่นี่ชายข้างกายอยู่ในชุดทหารโรมัน ทำให้ไม่มีใครกล้าวุ่นวายด้วย

 

“ทำไมไม่ไปขอให้ไลโอนัสช่วย” บูตัวชวนคุย

 

“หมอนั่นโดนแม่ทัพวัลแคนจับตาดูอยู่น่ะสิ”

 

 “ทำไม”

 

“คงเพราะเขาใกล้ชิดข้ามากเกินไปล่ะมั้ง”

 

“อ้อ...ก็จริง ข้าก็รู้สึกว่าหมอนั่นดูห่วงใยเจ้าเกินไปหน่อย เจ้าเป็นทาสพิเศษของนายท่าน ให้ตายสิวะ นี่ถ้านายท่านรู้ว่าข้าจูบเจ้า ข้าตายแน่”

 

“กลัวทำไม ข้าว่าเจ้าเอาชนะแม่ทัพวัลแคนได้สบาย ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงมาเป็นกลาดิเอเตอร์ ไลโอนัสเล่าว่าเจ้าเองก็เป็นแม่ทัพที่เมืองเซลต้าเหมือนกัน”

 

“ใช่ ตอนนั้นไลโอนัสยอมวางดาบ เป็นตัวประกันเพื่อให้ท่านเจ้าเมืองและประชาชนรอดปลอดภัย ข้าเป็นเพื่อนกับไลโอนัสมาตั้งแต่เด็ก เมื่อเขามาที่นี่ ข้าก็พร้อมจะมากับเขา”

 

“มันไม่แปลกไปหน่อยหรือที่แม่ทัพวัลแคนเลือกไลโอนัส แทนที่จะบุกตีเมืองให้แตกพ่ายไปเลย”

 

“ไอ้ตัวเล็ก ไลโอนัสไม่ใช่แค่ทหาร แต่เป็นยิ่งกว่ากองทัพ เขาเก่งมาก ฉลาดเป็นกรด...ระวัง” บูตัสพูดแล้วดึงฉันหลบไปด้านข้าง หวิดน้ำเหม็น ๆ ที่ใครบางคนสาดทิ้งลงมาจากชั้นสอง

 

“ขอบใจ ว่าแต่ถ้าไลโอนัสเก่งขนาดนั้น ทำไมถึงยอมแม่ทัพวัลแคนล่ะ”

 

“แม่ทัพวัลแคนไม่ได้ยกทัพมารบหวังจะจบในศึกเดียวเหมือนคนอื่น เขาเน้นโจมตีเส้นทางการค้าของเมือง บุกเราเป็นพัก ๆ บางทีก็หนึ่งเดือน สองเดือน หายเงียบไป แล้วก็มาใหม่ ทำให้พวกเราอยู่กันอย่างหวาดระแวง ความจริงตอนนั้นไลโอนัสมีแผนเด็ดจะบุกตีทัพโรมันแล้ว แต่เจ้าเมืองดันป่วย พอแม่ทัพวัลแคนรู้เข้าก็เลยส่งสารมา ยื่นข้อเสนอว่าถ้าไลโอนัสยอมไปเป็นกลาดิเอเตอร์ของเขา เขาจะยอมยุติสงคราม ไม่รุกรานเมือง ให้เจ้าเมืองเซลต้านั่งปกครองเมืองต่อไป ทว่าก็ต้องอยู่ภายใต้อำนาจของโรมัน”

 

“ทำไมต้องยื่นข้อเสนอด้วยล่ะ ถ้ารบไปเรื่อย ๆ จนชนะ แล้วค่อยจับไลโอนัสกลับไปเป็นทาสก็ได้นี่นา”

 

“เจ้าคิดว่าคนอย่างไลโอนัสจะยอมหรือ หมอนั่นน่ะยอมตายดีกว่าต้องเป็นทาส แต่ที่ยอมทนก็เพราะเจ้าเมืองเป็นนายเหนือหัว เจ้าเมืองเองก็สงสารประชาชน บ้านเมืองไม่มีความสงบสุข ต่อให้ชนะครั้งนั้น แต่พวกมันก็จะมาอีก ไม่จบไม่สิ้น”

 

“แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่าตอนนี้เมืองเซลต้ายังปลอดภัยดี”

 

“ทุกเดือนจะมีจดหมายจากเมืองเซลต้า ส่งข่าวว่าเมืองและเจ้าเมืองยังสุขสบายดี”

 

“แน่ใจเหรอ อาจเป็นจดหมายที่แม่ทัพวัลแคนสั่งทำขึ้นเอง เพื่อหลอกให้ไลโอนัสตายใจ”

 

“จดหมายเขียนด้วยลายมือและประทับตราของเจ้าเมืองเซลต้า ยากจะเลียนแบบได้”

 

เราเดินคุยกันไปเรื่อย ๆ กระทั่งมาถึงวิหารมิเนอร์วาที่ตั้งอยู่บนเขาสูง ต้องขึ้นบันไดหินหลายร้อยขั้นแต่ก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำอย่างพวกเรา

 

มีทหารเฝ้าอยู่ประปราย พวกเราเดินหลบหลีก บางทีก็จัดการให้สลบ สุดท้ายก็เข้ามาถึงด้านในของวิหาร เป็นอาคารหินอ่อนเพดานสูง โล่งกว้าง เสาแต่ละต้นเส้นใหญ่และมีคบไฟจุดสว่างไสว ไฟนิ่งสงบ ไม่มีทีท่าจะดับลงเลย น่าอัศจรรย์จริง ๆ

 

ด้านในสุดคือรูปปั้นของเทพีมิเนอร์วา เป็นหญิงสาวผมยาว สวมหมวกนักรบ เกราะบนไหล่สองข้างและมีผ้าคลุมไหล่แผ่สยาย มือข้างหนึ่งถือโล่ ส่วนอีกมือจับดาบเงิน บนไหล่มีนกฮูกตัวใหญ่ที่กำลังสยายปีกกว้าง ราวกับเตรียมจู่โจมทุกเมื่อ

 

“กลับได้ยัง” บูตัสหันมาถาม

 

“ยังไม่ได้คุยกันเลย!”

 

“คุย ? คุยกับใคร ไหนเจ้าว่ามาแค่สวดมนต์”

 

“ก็...มันต้องใช้สมาธินิดหนึ่ง เจ้าออกไปดูลาดเลาข้างนอกได้ไหม”

 

“แน่ใจนะว่าไม่ได้ตั้งใจจะมาวางเพลิง” บูตัสหรี่ตา

 

“ไปเถอะน่า!” ฉันดันหลังบูตัสให้เดินออกจากห้องโถงไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

430 ความคิดเห็น

  1. #394 aajung403 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 19:36
    อันนี้เพราะขาดยาในการรักษาเหรอคะเลยต้องยอม (? _ ?)
    #394
    1
    • #394-1 blondegirl(จากตอนที่ 86)
      8 ตุลาคม 2563 / 08:41
      คิดว่าน่าจะหลายๆ อย่างค่าา คือรบต่อไปก็เสียเวลา เพราะแม่ทัพวัลแคนเดี๋ยวรบเดี๋ยวหาย ประชาชนก็อยู่อย่างระแวง อดอยาก ไม่มีความสุข เจ้าเมืองก็ป่วย ก็เลยคิดว่ายอมดีกว่า T_T
      #394-1