ข้ามเวลามาเป็น...กลาดิเอเตอร์

ตอนที่ 81 : ตอนที่ 47 “ถ้าอยากจูบข้า วันหลังขอดี ๆ ก็ได้...” [2/3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    8 พ.ย. 63

“เจ้าต้องขอมาสเตอร์” ไลโอนัสบอก

 

“แต่มาสเตอร์ก็จะไปขอกับแม่ทัพวัลแคน” ฉันไม่อยากให้แม่ทัพวัลแคนมาสงสัยนี่นา

 

“ช่างเถอะ เราเข้าไปสนุกในงานกันดีกว่า” ฉันตัดบท ยิ้มให้อย่างเข้าใจ ฉันไม่โกรธหรอกถ้าเขาไม่กล้าแหกกฎมาอยู่เคียงข้างฉัน เพราะเขามีเมืองของตัวเองเป็นเดิมพัน

 

ฉันเดินกลับไปในหอพัก ไลโอนัสทำท่าจะคว้าแขนฉัน แต่ก็ไม่ทำ เขาปล่อยให้ฉันเดินกลับไปเพียงลำพัง

 

ในหอพักกลาดิเอเตอร์ ห้องโถงที่เคยใช้นั่งกินอาหาร ถูกแปลงสภาพเป็นห้องฉลองค่ำคืนแห่งชัยชนะด้วยเหล้าเบียร์กับเหล่านางโลม เสียงหัวเราะครึกครื้น เสียงครางรัญจวนยามพวกเขาเสพสมกันอย่างโจ่งครื้ม 

 

ถึงฉันจะไม่ใช่สาวไร้เดียงสา เคยดูคลิปวับ ๆ แวม ๆ มาบ้าง แต่คือ...ก็ไม่เคยเห็นแบบโจ่งแจ้งต่อหน้าต่อตาขนาดนี้ไง! ตอนวันงานเลี้ยงของแม่ทัพวัลแคน ก็เห็นผ่านรูเล็ก ๆ บนม่าน

 

ฉันพยายามมองผ่านภาพสุดสยิว เพื่อหาเจ้าเพลโต สุดท้ายก็พบว่ากำลังนั่งกินไก่ง่วงอย่างมูมมามที่โต๊ะมุมห้อง ฉันเดินไปหาพลางหลบหลีกมือปลาหมึกของสาว ๆ ที่พยายามดึงฉันไปร่วมสวาท

 

ฉันเดินไปนั่งตรงข้ามเพลโต “เจ้ารู้หรือเปล่าว่าวิหารมิเนอร์วาไปยังไง”

 

“ไอ้อู้อ๋ออั๊บ (ไม่รู้ขอรับ)” เพลโตตอบทั้งที่ยังมีอาหารเต็มปาก

 

ฉันพ่นลมหายใจอย่างเซ็ง ๆ มองหาคนช่วย พลันเหลือบไปเห็นบูตัสกำลังยืนนัวเนียกับสาวหุ่นสะบึมคนหนึ่ง 

 

ฉันรีบเดินไปหา “บูตัส”

 

“...” เจ้าตัวไม่ได้ยิน เอาแต่จูบจ๊วบ ๆ เสียงดัง ขนาดว่าฉันมายืนเท้าเอวข้าง ๆ แล้วก็ยังไม่รู้ตัว

 

 ฟึบ!

 

จังหวะที่บูตัสถอนจูบ ฉันก็ยื่นมือไปขวางกลางใบหน้าของทั้งสองคน บูตัสมัวแต่หลับตา เลยยื่นปากมาจูบอีก กลายเป็นจูบมือฉันเต็ม ๆ

 

 “อี๋!!” ฉันร้องอย่างขยะแขยง สะบัดมือรัว ๆ บูตัสหันมามองอย่างกราดเกรี้ยวจนเกือบจะต่อยแล้ว แต่พอเห็นว่าเป็นฉัน เจ้าตัวก็ชะงัก หัวเราะชอบใจแทน

 

 “ถ้าอยากให้ข้าจูบบ้าง วันหลังขอดี ๆ ก็ได้ ไอ้ตัวเล็ก”

 

“ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าต่างหาก!” ฉันมองตาเขียวปัด ยังรู้สึกขนลุกที่ฝ่ามือ ใครจะไปอยากจูบนายกัน 

 

 “ตอนนี้เนี่ยนะ ไว้ก่อนแล้วกัน...” บูตัสโบกมือไล่ ทำท่าจะสานต่อเกมรักกับสาวอกโต

 

 “ไม่ได้ ต้องตอนนี้เท่านั้น!” ฉันจับแขนเขา ดึงให้เขาถอยกลับมา บูตัสมองอย่างกรุ่น ๆ แต่ก็ไม่ได้สะบัดแขนฉันทิ้ง

 

นางโลมสาวหัวเราะคิกคัก เอนหลังนอนบนโต๊ะยาว แล้วยกขาขึ้นข้างหนึ่ง อวดเรียวขาสวยและของสงวน

 

“ท่านจะเลือกเด็กหนุ่มมากกว่าข้าจริงหรือ ท่านมิโนทอร์แห่งโรม” เธอพูดอย่างยั่วยวน จงใจใช้ปลายขาสัมผัสแก่นกลางของบูตัสเบา ๆ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

430 ความคิดเห็น

  1. #348 aajung403 (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 20:42

    แม่สาวอกสะบึมค่ะ แค่กๆ ปล.ถึงอวยก็จะขัดแข้งขัดขาต้าวบูตัสอยู่ดี---
    #348
    0
  2. #347 Suphaphons (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 20:33

    รออยู่นะคะ
    #347
    0
  3. #345 Oneiric theater (จากตอนที่ 81)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 18:27

    เรนะสิ~

    #345
    0